Παιδοβασία: Το πρόβλημα (δεν) είναι απλό

Αγαπητέ id65, είναι σεβαστή η άποψή σου, είσαι πατέρας πληγωμένος και παρόλα αυτά καλοπροαίρετος. Κι έτσι να είσαι, επειδή πάντα υπάρχει ελπίδα. Πάντα. (Βλέπε σχόλιο προηγούμενου ποστ).

Γνωρίζουμε την έρευνα του κυρίου Γιωτάκου. Ορέστης Γιωτάκος, MD, MSc, PhD, Ψυχίατρος, Πρόεδρος «Ελληνικής Εταιρίας Μελέτης & Πρόληψης Σεξουαλικής Κακοποίησης». Είχαμε βρεθεί σε ένα Συνέδριο του, πέρυσι, παρότι είχαμε αντιρρήσεις για τον σκοπό του, (βλέπε άρθρο «Πως μπορώ να βοηθήσω»), στο Αμφιθέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Μασσαλίας 22, στο Κολωνάκι. Συμμετείχε και η ΜΚΟ «Αλληλεγγύη», γνωρίζετε, αυτή της Εκκλησίας της Ελλάδος, δημιούργημα του μακαριστού Χριστόδουλου, επί Γενικού Διευθυντή κ. Φουρλεμάδη.

Τότε ο κ. Γιωτάκος έλεγε: «όλοι είμαστε είπε, όλοι υποψήφιοι παιδόφιλοι, αν ξεκινήσεις να βλέπεις, Εθίζεσαι»

Σαν το τσιγάρο, σαν το κάπνισμα, αν ξεκινήσεις να καπνίζεις, Εθίζεσαι.

Και στο «διάλλειμα» οι κύριοι του πάνελ κάλεσαν το ακροατήριο να επισκεφθεί ένα ιδιαίτερο χώρο για να παρακολουθήσουν την προβολή παιδοφιλικού υλικού. Παιδική πορνογραφία δηλαδή, σε συνέδριο προς χάριν της επιστήμης. Η μισή αίθουσα ακολούθησε και άλλη μισή βγήκε έξω, στο «επίσημο» διάλλειμα, όπου εμβρόντητοι παρακολουθούσαμε καθηγητή από το πάνελ να την «πέφτει» κανονικά σε φοιτήτρια και να την καλεί για να της δείξει ανάλογο υλικό.

Αλλά ας δούμε τα στοιχεία. Η έρευνα που αναφέρεις αφορά μια χρηματοδοτημένη έρευνα στις φυλακές της Τρίπολης. Τριάντα επτά (37) άτομα εξετάσθηκαν. Μόνο 37, όταν από τα περιστατικά της σεξουαλικής κακοποίησης δεν αποκαλύπτεται ούτε το 5%. Όταν από αυτά που αποκαλύπτονται, ελάχιστα καταλήγουν και ελάχιστα κατέληξαν στην συγκεκριμένη φυλακή και βέβαια στην έρευνα αυτή ουδόλως ελήφθη υπόψη της και μελετήθηκε το ψυχιατρικό πορτρέτο της τεράστιας μάζας των διακινητών παιδικής πορνογραφίας. Ασύγκριτα τα μεγέθη. 37 κρατούμενοι σε σχέση με τους χιλιάδες ελευθέρους παιδόφιλους.

Αλλά για να είμαστε σοβαροί, αν ψάξετε στο site Archive, θα βρείτε παλιότερη μελέτη του κυρίου Γιωτάκου, με τεράστια βιβλιογραφία, με τίτλο: «Παιδοφιλία: Αιτιολογία - Εκτίμηση – Αντιμετώπιση» όπου παρατίθενται στοιχεία ξένων ερευνητών σε αλλεπάλληλες χρονιές και διατυπώνεται το εξής:

«Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα σχετικά με την ψυχοπαθολογία των ατόμων αυτών. Βρέθηκε ότι λιγότεροι από 5% πάσχουν από ψυχωτική συνδρομή, ενώ η κύρια διάγνωση σε επίπεδο προσωπικότητας είναι η διαταραχή προσωπικότητας ψυχοπαθητικού τύπου. Οι Abel et al (1985) όμως βρήκαν ότι μόνο 12% αυτών που παρακολουθούνταν στα εξωτερικά ιατρεία είχαν διάγνωση διαταραχής προσωπικότητας ψυχοπαθητικού τύπου, ενώ οι Serin et al (1994), βρήκαν ότι 7,5% μόνο σκόραραν υψηλά στην κλίμακα ψυχοπαθητικότητας του Hare.»

5 έως 12% από τους παιδόφιλους που παρακολουθούσαν είχαν κάποιο πρόβλημα. 5 έως 12%. Δηλαδή από τους 100 οι 7,5 ήταν ας πούμε ψυχωσικοί. Οι υπόλοιποι ήταν μια χαρά.

Μια χαρά είναι, φίλε μας, αυτοί όλοι οι κακοποιοί. Γνωρίζουν τι κάνουν, απλά πιστεύουν ότι δεν θα συλληφθούν, ότι είναι μάγκες και πωρώνονται και το εντάσσουν στην ζωή τους, κανονικά, όπως οι καπνιστές το τσιγάρο.

Ελεύθερα, χωρίς προδιάθεση, βλέπουν, ανταλλάσουν υλικό, αγοράζουν υλικό, νοικιάζουν ζωές, σκοτώνουν ψυχές.

Αυτοί είναι οι παιδόφιλοι, οι ΠΑΙΔΟΒΑΤΕΣ και δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό.

Σχέση γονιού και εφήβου

Παρακαλούμε, γονείς, μη συγκρούεστε με τα παιδιά σας, με τους νέους. Είναι στην δυσκολότερη ηλικία. Ακούστε προσεκτικά αυτά που έχουν να σας πουν.

Δείξτε όση αγάπη μπορείτε περισσότερο. Οικοδομείστε σχέση εμπιστοσύνης. Μην εισπράττετε προσωπικά την κριτική τους. Η κριτική τους αφορά όλους τους γονείς, όλη την προηγούμενη γενιά. Θεωρούν ότι επικρατεί χάσμα μεταξύ γονιών και νέων. Μη προσπαθήσετε να τους πείσετε ότι κάνουν λάθος. Απλά αντιμετωπίστε ήρεμα την συμπεριφορά τους. Είναι μεγάλοι πλέον, έχουν άποψη, ο κόσμος που τους προσφέρουμε δεν τους αρέσει και έχουν δίκαιο. Δείξτε τους σεβασμό. Χρειάζεται κόπος και προσπάθεια για να κερδίσετε εσείς οι γονείς την εμπιστοσύνη των εφήβων σας. Η συνέπεια και η ειλικρίνεια είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί ισχυρή εμπιστοσύνη μεταξύ σας.

Ακούστε τους. Η προσεκτική ακρόαση είναι η βάση της καλής επικοινωνίας. Αν αγαπητοί γονείς κάνετε άλλα πράγματα ενώ σας μιλάει ο γιος ή η κόρη σας, δίνετε την εντύπωση ότι υποβαθμίζετε την συνομιλία στη συγκεκριμένη στιγμή.

Οι ερωτήσεις προς τα παιδί δεν πρέπει να έχουν μορφή ανάκρισης. Προσεγγίστε τα με υπομονή και ήπιο τρόπο. Η επικριτική προσέγγιση δεν βοηθά. Μην πείτε: «είδες που σου τα ‘λεγα»; ειδικά όταν πρόκειται για μια δυσάρεστη εξέλιξη, δεν θα σας ξαναμιλήσουν άνετα, δεν θα μοιραστούν το πρόβλημά τους την επόμενη φορά. Εσείς έχετε το πάνω χέρι, απλά χειριστείτε το θέμα ήρεμα. Σκεφθείτε: «Ήρεμη Δύναμη» και χαλαρώστε, μαλακώστε. Το δικό σας το παιδί είναι απέναντί σας.

Βγάλτε όσα αποθέματα αγάπης έχετε μέσα σας. Δείξτε το εμπράκτως. Κάντε αυτό που θα σας ζητήσουν. Αντιμετωπίστε τους σαν ίσος προς ίσον. Είναι ισότιμοι σας κι ας στηρίζονται οικονομικά ακόμη από σας.

Αν αντιδράσετε και επιμείνετε, τα αποτελέσματα είναι γνωστά απογοήτευση, κατάθλιψη και απομάκρυνση από το σπίτι.

Δεν έχετε πλέον επιρροή επάνω τους λόγω διαφοράς ηλικίας, πρέπει να κερδίσετε την εμπιστοσύνη τους και αυτό προϋποθέτει αγάπη. Ελάτε στην θέση τους. Όχι καυγάδες, για κανένα λόγο, ούτε με τον νεολαίο, ούτε μεταξύ σας.

Βγάλτε όλα τα αποθέματα της ΑΓΑΠΗ σας. Η επικοινωνία μεταξύ γονιού και εφήβου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κατανοήστε ότι συχνά για τον νέο, αγάπη σημαίνει χρόνος μαζί του. Κι αν τώρα δεν σας δίνει χρόνο, να δείξετε υπομονή, να περιμένετε, απλά δείξτε ότι είστε διαθέσιμοι. Μη του κολλάτε, πότε θα φάει πότε θα διαβάσει και τι θα κάνει στην ζωή του. Έχει προβλήματα από μόνος του, μη του προσθέτετε τα δικά σας.

Δεν θα έχετε απαντήσεις για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε. Ρωτήστε το παιδί μέσα σας τι να κάνετε. Αφουγκραστείτε το δικό σας παιδί, έχετε πολλά να μάθετε. Βγάλτε την Αγάπη για το παιδί σας πάνω – πάνω και όλα θα πάνε καλύτερα.

Με αγάπη

Το χαμομηλάκι

Ευριπίδη Μήδεια: τῶν γὰρ μετρίων πρῶτα μὲν εἰπεῖν …

Στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει το μονόλογό του ο Ιάσονας-Νίκος Ψαράς αναφώνησε «έλεος» για τις διαμαρτυρίες του κοινού κι αυτό ανταπάντησε: «αυτό ζητάμε κι εμείς τόσες ώρες, έλεος».
Μια μεγάλη παρεξήγηση από έναν αλαζόνα ερευνητή που φαίνεται πως πλέον δεν έχει καμία σχέση με τη θεατρική πράξη, που δεν γνωρίζει τι είναι αρχαίο δράμα, θέατρο με ηθοποιούς μιας άλλης εθνότητας, νοοτροπίας και κουλτούρας ήταν η «Μήδεια» του Ανατόλι Βασίλιεφ. Ακόμα δεν καταλάβαμε γιατί ο Ρώσος σκηνοθέτης ανέβασε την τραγωδία του Ευριπίδη και όχι την ομώνυμη παρωδία του Μποστ αφού είχε στο μυαλό του να στήσει αυτό το τραγελαφικό πανηγύρι. Μαρία Κρύου, αθηνόραμα.gr - 21/8/2008

Πάνε χρόνια, ήταν μια παράσταση της Αντιγόνης στην Επίδαυρο, με την Μαρία Σκούντζου σε σκηνοθεσία Ρεμούνδου και χορογραφία Χάρη Μανταφούνη. Τότε, αφού το φιλοθεάμον κοινό περίμενε την έναρξη της παράστασης μέχρι να ανέβει ο Κατσιφάρας με την μερσεντές του πάνω στον ιερό χώρο, καθυστερημένος, μαρσάροντας και αφήνοντας σύννεφο σκόνης, ο Σοφοκλής δεν άντεξε βγήκε από τον μνήμα του και γιουχάρισε τον Χορό που χόρευε συρτάκι με μπουζουκάκι ντυμένος με κουστουμάκια.

Γιατί; Γιατί αυτά τα κόλπα; Τι τα χρειάζονται αυτά οι αρχαίες τραγωδίες; Δεν αρκεί το δράμα για να συνεπάρει; Θέλει και κόλπα;

[125]

τῶν γὰρ μετρίων πρῶτα μὲν εἰπεῖν
τοὔνομα νικᾷ, χρῆσθαί τε μακρῷ
λῷστα βροτοῖσιν

Τα απλά· τα απλά·

εύκολα και ωφέλιμα είναι τα απλά
και βαστούν πολύ·

Δεν αρκεί ο μύθος, ο λόγος, η διδασκαλία του Ευριπίδη στην Μήδεια και χρειαζόμαστε «κόλπα» για να συνεπάρουμε του κοινό;

Η Μήδεια, κυριεύεται από ερωτικό πάθος για τον Ιάσονα, και τον βοηθά να κλέψει το Χρυσόμαλλο Δέρας. Για χάρη του δολοφόνησε τον αδελφό της, προκάλεσε τον θάνατο του γηραιού Πελία, οδηγώντας τις κόρες του να τον κομματιάσουν. Η είδηση, το κακό νέο απλώνεται. Είναι ο κίνδυνος να συνεταιρίζεσαι με μια μάγισσα, μια φόνισσα, που εξαιτίας της δεν έχεις τόπο να σταθείς! Στη Κόρινθο, όπου καταφεύγει το ζευγάρι, η θυγατέρα του βασιλιά σαγηνεύεται από τον ωραίο ξένο, ο Ιάσονας απαρνιέται τη Μήδεια και, αποφασισμένος να ξαναπαντρευτεί, περιμένει να εγκαταλείψει η γυναίκα του τη πόλη. Η Μήδεια στέλνει στην νεαρή γυναίκα ένα φόρεμα ποτισμένο με φαρμάκι, που τη καίει ολόκληρη μαζί με τον βασιλιά της Κορίνθου, που έτρεξε να σώσει την κόρη του. Μόλις η Μήδεια βεβαιώνεται πως ο Ιάσονας έχει πια χάσει τα πάντα, με τα ίδια της τα χέρια σκοτώνει τα δύο παιδιά τους και φεύγει για την Αθήνα. Κι ο Ιάσονας, συνυπεύθυνος κι αυτός, ο πρώην ήρωας, ο ένδοξος βασιλιάς, ο ημίθεος, μόνος, στην απόλυτη μοναξιά επισκέπτεται την Αργώ για να κλάψει κι εκεί ένα σάπιο ξύλο από το φημισμένο πλοίο πέφτει στην … κεφάλα του και πάει.

Την Μήδεια δίδαξε ο Ευριπίδης το 431 στην Αθήνα, την χρονιά που άρχισε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431-404 π. Χ.). Πόλεμος, λοιμός, όλα τα δεινά. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ. Από την απόλυτη ακμή η Αθήνα, στην παρακμή. Από την απόλυτη δόξα ο Ιάσονας στην απόλυτη μοναξιά, παρασέρνοντας στον όλεθρο τόσους και τόσους γύρω του. Τραγική φιγούρα η Μήδεια, η μάνα που φτάνει μέχρι το χειρότερο, σκοτώνει τα παιδιά της από απόγνωση.

Δεν φτάνουν αυτά για παιχτεί το έργο; δεν φτάνουν, χρειάζονται και κόλπα;

Υπεύθυνοι απολύτως για τις πράξεις τους οι άνθρωποι, με ελεύθερη βούληση επέλεξαν τον δρόμο τους και ενός κακού μύρια έπονται.

[1415–1418]

Χορός. πολλῶν ταμίας Ζεὺς ἐν Ὀλύμπῳ͵

πολλὰ δ΄ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί·

καὶ τὰ δοκηθέντ΄ οὐκ ἐτελέσθη͵

τῶν δ΄ ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός.

Πολλά κρατάει ο Δίας για τους θνητούς

Πολλά οι θεοί μοιράζουν χωρίς να το προσμένουμε.

Όσα προσμένουμε δεν γίνονται

Και τα απρόσμενα ο θεός βρίσκει τρόπο

να τα εκτελέσει.

Αυτά μόνο αρκούν για να θυμούνται οι άνθρωποι πως στο χέρι τους είναι η ευτυχία ή δυστυχία. Η επιλογή του Καλού από το κακό. Δεν χρειάζονται «κόλπα» στην Επίδαυρο, ο Ευριπίδης μόνος του φτάνει και περισσεύει.

Αφορμή δόθηκε, ευκαιρία για μελέτη και όχι μόνον, από την ανάρτηση του Τζεφέρη Πέτρου H «Μήδεια» του A. Βασίλιεφ και το δικαίωμα στην αποδοκιμασία.

Το χαμομηλάκι 

 

 

Μαθήματα πολιτισμού στην γενέτειρα του πολιτισμού

Δεν πίστευα, ότι μπορεί ένας πατέρας που έχασε το γιο του με τον χειρότερο τρόπο, θα μπορούσε να αναφέρεται στην απώλεια ως η «κακιά ώρα».
Δεν το πίστευα, έλεγα ότι υποκρίνεται. Το παιδί του ήταν σε καταστολή ακόμη κι έλεγα, θα φύγει από την χώρα μας με ζωντανό ή νεκρό το παιδί του και μετά θα μας τα χώσει. Σκεφτόμουν, ότι λυντσάρισαν τον γιο του και ο πατέρας έλεγε: να φύγουμε από εδώ, νεκροί ή ζωντανοί και μετά θα τα πούμε. Μ’ αυτούς τους βάρβαρους που μπλέξαμε, ας προσέχουμε, ας μην τους προκαλούμε.

Και επέτρεψε ο πατέρας την παύση της μηχανικής υποστήριξης του παιδιού του και το παιδί «έφυγε», αναχώρησε, για καλύτερους κόσμους. Η μάνα, στο άκουσμα της είδησης κατέρρευσε, δεν μπόρεσε να μπει στο αεροπλάνο.

Και είπα, μάλιστα, θα πάρει το νεκρό παιδί του ο πατέρας, θα πάει στην πατρίδα του και εκεί εκ του ασφαλούς, θα μας τα ψάλλει.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Έγινε αυτό, το απρόσμενο, το απίστευτο, αυτό που ανέδειξε το μεγαλείο του ανθρώπου, αυτό που ένα μόνο του μπορεί να αντιπαραταχτεί απέναντι σε όλες τις βρωμιές που κουβαλάμε σαν άνθρωποι.
Έγινε αυτό που μας δίνει ελπίδα, που μας λέει ότι δεν χάθηκε η ανθρωπιά.

ΔΩΡΙΣΕ τα όργανα του παιδιού του, στη χώρα που αφαίρεσε την ζωή του παιδιού του.

Γιατί, κύριοι, η χώρα μας αφαίρεσε την ζωή του παιδιού του.

Η χώρα μας, που λειτουργεί με μπράβους της νύχτας, που αντικαθιστούν την αστυνομία, που παίρνουν το «κράτος» στα χέρια τους, που λένε «εγώ είμαι ο νόμος».

Η χώρα μας αφαίρεσε την ζωή του, οι Μυκονιάτες που βολεύονται με τα φράγκα και ανέχονται και επιτρέπουν την μίσθωση του νησιού τους για πάσα χρήση. Όσο πιο βόρβορος, πιο λάσπη καλύψει το νησί τους τόσα παραπάνω φράγκα θα πάρουν.

Η χώρα μας αφαίρεσε την ζωή του παιδιού, όταν ο κάθε υπουργός θέλει ένα σκάφος και μια βίλα στο νησί των ανέμων και ξεπουλάει τον ήλιο, την θάλασσα, το γαλάζιο, την Ελλάδα σε πλειστηριασμό στην μπίζνα της νύχτας και της μέρας.

Η χώρα μας αφαίρεσε την ζωή του παιδιού, όταν το προϊόν μας διαφημίζεται στα πέρατα του κόσμου και αναδεικνύεται το άριστο: Η Καλύτερη Ελευθεριότητα στο Λαγανά, στα Μάλια, στη Ρόδο (άμα δεν καεί όλη) και στην Μύκονο. Ελάτε να πάρετε, η καλύτερη ελευθεριότητα. Δεν είμαι σεμνότυφος, αλλά δεν μας αξίζει να πουλάμε τέτοια προϊόντα, έχουμε καλύτερα, πολύ καλύτερα.

Τα καλύτερα προϊόντα έχουμε και πουλάμε τα χειρότερα.

Ο πατέρας του αδικοχαμένου παιδιού, έδωσε μια ευκαιρία στην χώρα μας. Την μέγιστη ευκαιρία.
Απάλειψε την μπόχα μας και εξάγνισε την βρώμα μας.

ΕΛΛΑΔΑ μας έχεις μια ευκαιρία, αξιοποίησέ την. Πήρες το μάθημα σου Ελλάδα, Μάθημα ήθους και αξιοπρέπειας.

Μέσα στην απόλυτη μισανθρωπία, ο Ύμνος στην ανθρωπιά.

Στο βωμό του συμφέροντος και της «πάρτης» μας, ο Αλτρουισμός σε όλο του το μεγαλείο

Ένα δέντρο στον Χελμό

Είμαι μόνο μου ζωντανό, σ’ ένα δάσος από καμένους κορμούς, καψαλισμένα κλαδιά και φύλλα.

Είμαι μόνο μου ζωντανό, μετά από πολλά χρόνια, παρέα με άλλα δέντρα, μικρότερα και μεγαλύτερα από μένα.

Είμαι μόνο μου ζωντανό, χωρίς να χαϊδεύουν τα κλαδιά μου, εκείνα του διπλανού μου δέντρου.

Είμαι μόνο μου ζωντανό, και το σφύριγμα του ανέμου έχει άλλο ήχο, καθώς περνά μέσα από τα καμένα κλαδιά των δέντρων που χάθηκαν στον βωμό της φωτιάς.

Είμαι μόνο μου ζωντανό, σε μια φύση δίχως χρώματα. Η πύρινη λαίλαπα πήρε μαζί της όλη την παλέτα με τα χρώματα της φύσης.

Είμαι μόνο μου ζωντανό, χωρίς τις φωνές των ζώων που ζούσαμε εδώ μαζί πριν την φωτιά. Θυσία στον βωμό της πυρκαγιάς κι αυτά. Και τώρα όσα έμειναν, έφυγαν μακριά και δεν ξαναγυρίζουν. Που να γυρίσουν; Χώμα, ξερό χώμα, κάρβουνο, λιοπύρι το καλοκαίρι, πλημύρες τον χειμώνα.

Είμαι μόνο μου ζωντανό, οι σπόροι μου, η μόνη ελπίδα, κι ίσως κάποιοι ρομαντικοί άνθρωποι ή κάποιοι που έχουν λόγους και συμφέροντα να βοηθήσουν την φύση να αναγεννηθεί.

Ελπίζω, προσδοκώ, περιμένω.

28-7-2008 Aria

Το παχνίδι της ζωής μου ...

Καθίστε με το παιδί σας, μαζί, και φτιάξτε ένα παιχνίδι.

Ένα παιγνίδι, μια κούκλα και θα δώσετε την μεγαλύτερη χαρά στο παιδί σας.

Ένα κουβαράκι και λίγο πανί και χαρίστε του τον κόσμο όλο. Ασχοληθείτε με το παιδί σας, περάστε την ώρα σας μαζί του δημιουργικά, ακονίστε του την προσοχή, την σκέψη.

Κάντε το να νοιώσει την αγάπη σας.

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.

Μόνο η αγάπη σας. Αυτή μετράει. Δώστε την ευκαιρία να την εισπράξει το παιδί σας.

Θα λάμψει το πρόσωπό του από χαρά. Θα είναι ευτυχισμένο. Αυτή η κούκλα θα είναι ισόβιο σημείο αναφοράς. Πάντα θα την θυμάται. Ποτέ δεν θα την αποχωριστεί.

Δεν σημαίνει τίποτα για το παιδάκι σας η αγορά ενός παιγνιδιού.

Λίγα λεπτά θα περάσει μαζί του, μέχρι να εξαντληθεί η περιέργειά του.

Τίποτε δεν λέει αυτό το παιγνίδι, όσο ακριβό και να είναι. Μην εξαγοράζετε την «ησυχία» σας με ένα έτοιμο παιγνίδι.

Μην εξαγοράζετε την αγάπη του παιδιού σας με ένα παιγνίδι της μόδας. Δεν εξαγοράζεται η αγάπη του παιδιού. Κι από την άλλη, δεν είναι παιγνίδια αυτά. Δεν είναι. Δεν προσφέρουν τίποτε.

Κάντε μια δοκιμή. Ζήστε τις μοναδικές στιγμές να δείτε τα ματάκια του παιδιού σας να λάμπουν από ευτυχία, από χαρά, από αγάπη. Δεν υπάρχουν άλλες στιγμές. Δεν αξίζει τίποτε άλλο όσο η χαρά του παιδιού σας.

Δυο κουρελάκια και αγάπη είναι αρκετά.

 

Αναρτήθηκε από Μικρός Δημήτριος στις 22:37

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΚΟΥΛΑΣ – Παραδοσιακό παραμύθι

Η δύναμη είναι μέσα μας.

Η Ευτυχία είναι δίπλα μας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια ποντικών. Ο μπαμπάς ο πόντικας, η μαμά η ποντικίνα και η μοναχοκόρη τους η ποντικούλα. Τέτοια όμορφη ποντικούλα δεν υπήρχε πουθενά! Ο πόντικας και η ποντικίνα μεγάλωσαν την κόρη τους όσο καλύτερα μπορούσαν και όταν μεγάλωσε για τα καλά, αποφάσισαν να την παντρέψουν.
Με ποιόν όμως; Ήθελαν τον καλύτερο!
— Ποιος είναι ο καλύτερος; Σκέφτηκαν, σκέφτηκαν και τελικά τον βρήκαν! Ο ήλιος, είπαν και οι δυο μαζί, και έτριψαν τα μουστάκια τους ευχαριστημένοι.
Ετοιμάστηκαν την άλλη μέρα και ξεκίνησαν να βρουν τον ήλιο. Περπάτησαν, περπάτησαν και κάποτε έφτασαν στο παλάτι του ήλιου. Εκείνος τους καλοδέχτηκε και τους ρώτησε για το σκοπό της επίσκεψής τους.
— Να, του είπαν, έχουμε μια πολύ καλή και όμορφη κόρη, την ποντικούλα μας. Είναι καιρός να την παντρέψουμε και σκεφτήκαμε εσένα για γαμπρό, γιατί είσαι ο καλύτερος.
Ο ήλιος χαμογέλασε και είπε:
— Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε, αλλά δεν είμαι εγώ ο καλύτερος.
— Μα πώς; ρώτησαν γεμάτοι απορία ο πόντικας και η ποντικίνα. Αφού είσαι πιο ψηλά απ΄ όλους, βλέπεις όλον τον κόσμο, δίνεις ζωή σε όλα τα ζώα και τα φυτά της γης, όλοι σε αγαπούν και σε θαυμάζουν. Κανένας δεν μπορεί να σε νικήσει.
— Και όμως κάνετε λάθος. Με νικάει το σύννεφο. Όταν μπαίνει μπροστά μου, τίποτα δεν μπορώ να κάνω.
Δίκιο έχει, σκέφτηκαν οι ποντικοί. Χαιρέτησαν και έφυγαν.
Την άλλη μέρα πήγαν και βρήκαν το σύννεφο, που ήταν γκρίζο και τεράστιο.
Το σύννεφο τους καλωσόρισε και οι ποντικοί του είπαν το σκοπό της επίσκεψής τους.
— Ο ήλιος μας είπε πως εσύ είσαι δυνατότερος από εκείνον και γι αυτό ήρθαμε σε σένα, αφού θέλουμε να παντρέψουμε την κόρη μας την ποντικούλα με τον καλύτερο και τον δυνατότερο.
Το σύννεφο κουνήθηκε, άλλαξε σχήμα, έγινε πιο γκρίζο και είπε:
— Μεγάλη η τιμή που μου κάνετε να παντρευτώ τη μοναχοκόρη σας, μα αφού θέλετε τον καλύτερο και τον δυνατότερο να ξέρετε ότι δεν είμαι εγώ αυτός.
— Και ποιος είναι; ρώτησαν με απορία οι ποντικοί.
— Είναι ο αέρας, απάντησε το σύννεφο. Όταν φυσάει με πηγαίνει όπου θέλει. Όσο κι αν αντισταθώ δεν καταφέρνω να τον νικήσω.
— Δίκιο έχεις, είπαν οι ποντικοί και έφυγαν.
Σε λίγες μέρες ετοιμάστηκαν και ξεκίνησαν για ένα μακρινό ταξίδι, πέρα μακριά, στη χώρα του αέρα.
Κάποτε έφτασαν. Βρήκαν τον αέρα και του είπαν πως ήρθαν να του ζητήσουν να παντρευτεί την κόρη τους την ποντικούλα, αφού εκείνος είναι ο δυνατότερος απ΄ όλους.
— Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε και ευχαρίστως θα παντρευόμουν την κόρη σας, αλλά, δυστυχώς, δεν είμαι ο δυνατότερος από όλους.
— Δεν είσαι; και ποιος είναι;
— Ελάτε μαζί μου, είπε ο αέρας και τους οδήγησε σε ένα ψηλό σημείο. Εκεί σταμάτησε, έδειξε μπροστά με το δάχτυλό του και είπε:
— Δυνατότερος από μένα είναι αυτός εκεί ο ψηλός πύργος. Χρόνια και χρόνια προσπαθώ να τον γκρεμίσω και δεν τα ΄χω καταφέρει ακόμα. Φυσάω με όλη μου τη δύναμη και δεν κουνιέται ούτε ρούπι από τη θέση του. Αυτός είναι, λοιπόν, καλύτερος και δυνατότερος από μένα και αξίζει να παντρευτεί τη μοναχοκόρη σας.
Οι ποντικοί χαιρέτησαν τον αέρα, τον ευχαρίστησαν και έφυγαν.
Περπάτησαν, περπάτησαν και έφτασαν στον ψηλό πύργο.
Στάθηκαν και τον κοίταζαν.
— Πω, πω! Τι μεγάλος και ψηλός είναι! Σαν να ΄χε δίκιο ο αέρας. Βρήκαν, επιτέλους, το δυνατότερο και τον καλύτερο γαμπρό για την κόρη τους.
Χαιρέτησαν τον πύργο και του είπαν γιατί τον επισκέφτηκαν.
Ο πύργος γελώντας απάντησε:
— Νομίζετε, αγαπητοί μου ποντικοί, ότι εγώ είμαι ο δυνατότερος απ΄ όλους; Πόσο λάθος κάνετε! Μάθετε, λοιπόν, πως δυνατότεροι απ΄ όλους είστε εσείς, οι ποντικοί. Ναι, καλά ακούσατε. Εσείς οι ποντικοί, ξανάπε ο πύργος και ο πόντικας και η ποντικίνα έμειναν να τον κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη.
— Μα πώς;; ρώτησαν.
— Να, είπε ο πύργος. Εγώ μπορεί να είμαι μεγάλος και ψηλός, αλλά εσείς οι ποντικοί χρόνια τώρα σκάβετε και τρώτε τα θεμέλιά μου. Έχετε ανοίξει τόσο πολλές τρύπες που με δυσκολία κρατιέμαι όρθιος. Λίγο ακόμα να σκάψετε και θα γίνω ένας μεγάλος σωρός από πέτρες και χώματα.
Αυτά είπε ο πύργος και οι ποντικοί κοιτάχτηκαν παραξενεμένοι και άφωνοι.
Σε λίγο ευχαρίστησαν τον πύργο και γύρισαν στη φωλιά τους.
Εκεί βρήκαν την ποντικούλα να τους περιμένει. Αγκαλιάστηκαν και αποφάσισαν ότι η αγαπημένη τους μοναχοκόρη έπρεπε να παντρευτεί έναν καλό και δυνατό ποντικό, αφού οι ποντικοί ήταν οι δυνατότεροι, οι καλύτεροι και οι πιο σπουδαίοι από όλους.
Και πραγματικά σε λίγο καιρό η ποντικούλα παντρεύτηκε έναν όμορφο, νεαρό ποντικό, καφετί και μεγάλο, με στρογγυλά χαριτωμένα αυτάκια και με μια μακριά ουρά.
Ήταν έξυπνος και αγαπούσε πολύ τη γυναίκα του την ποντικούλα.
Όλοι ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Γλέντησαν και χόρεψαν στο γάμο.
Σε λίγο καιρό είχαν και δυο παιδάκια, δυο μικρούς ποντικούληδες που πιο όμορφοι πουθενά στον κόσμο δεν υπήρχαν…

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Άρια