Οι Ευκαιρίες στη Ζωή μας

«Τυχερός άνθρωπος!»
«Είχε τύχη βουνό!»
«Καλή τύχη! - Καλότυχος/η/ο!»

Πόσο αληθή είναι τα παραπάνω; Πόσο αποτελεσματικές είναι αυτές οι ευχές;
Τύχη είναι η υποτιθέμενη «δύναμη» που αποδίδεται σε έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα και η οποία είναι σε θέση να επηρεάσει, πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, γεγονότα και καταστάσεις ώστε να έχουν θετική κατάληξη.
Η έννοια της τύχης, ως ιδιότητα προσώπων ή αντικειμένων, είναι διαφορετική από την έννοια που αποδίδεται επιστημονικά ως πιθανότητα ή τυχαιότητα. 

Αυτό το οποίο στα μαθηματικά είναι προφανές στο ανθρώπινο μυαλό μεταφράζεται «διαισθητικά» από τους περισσότερους ως ατυχία, γκαντεμιά ή γρουσουζιά και αποδίδεται σε μυστηριώδεις ή υπερφυσικές δυνάμεις του σύμπαντος τις οποίες η επιστήμη δεν έχει ακόμα εξηγήσει. 

Η αδυναμία των περισσοτέρων να αντιληφθούν τον φυσικό νόμο των πιθανοτήτων ως μια ιδιότητα του σύμπαντος όπως είναι η βαρύτητα, έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη χειρομαντών, καφετζούδων, χαρτοριχτρών, αστρολόγων και άλλων παρόμοιων «επιστημόνων», οι οποίοι σου "αλλάζουν" την τύχη με το αζημίωτο, δηλαδή "αλλοιώνουν" τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος ώστε τελικά να λειτουργούν προς όφελος σου, μη ισχύοντας για τους άλλους ανθρώπους. 

Επιπλέον άψυχα αντικείμενα όπως αριθμοί, λαγοπόδαρα, μπλε χάντρες, διάφορα κοσμήματα, πουκάμισα, γραβάτες κλπ, αποκτούν μαγικές ιδιότητες και γίνονται γούρια που φέρνουν τύχη, δηλαδή αλλάζουν πρόσκαιρα τους νόμους του σύμπαντος προς όφελος εκείνων που έχουν ένα λαγοπόδαρο στην τσέπη τους.

Τότε, πως λειτουργούν τα πράγματα; Πως γίνεται δυο άνθρωποι να ξεκινούν τη ζωή τους με τα ίδια εφόδια και να καταλήγουν διαφορετικά;

Το ζητούμενο στη ζωή είναι η ευτυχία, η ευδαιμονία των αρχαίων, η Χαρά των Χριστιανών.
Δυο άνθρωποι ξεκινούν με τα ίδια δοτά εφόδια από τους γονείς τους, αλλά καταλήγουν διαφορετικά. Ο ένας προκόβει και ο άλλος ... "ατύχησε} λέμε στη ζωή του.
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του χαρίσματα. Άλλος πιο έξυπνος, άλλος λιγότερο, άλλος πιο πρακτικός και άλλος πιο θεωρητικός και πάει λέγοντας.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουν πλούσιοι, ή να κερδίσουν εξουσία ή να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα. Το ζητούμενο είναι να ζήσουν με χαρά. Και την χαρά μπορούν να την κατακτήσουν όλοι, και πλούσιοι και φτωχοί, και έξυπνοι και λιγότερο έξυπνοι.

Σε όλη μας την ζωή, κάθε μέρα, παρουσιάζονται ευκαιρίες. Κάθε φορά ερχόμαστε να αποφασίσουμε τί θα επιλέξουμε και ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Τα κριτήρια μας αποφασίζουν τις επιλογές μας. Η πλεονεξία, η υπερβολή, η ακράτεια, η ανηθικότητα, η απαξία είναι βέβαιο ότι δεν θα φέρουν χαρά, μπορεί να μας δώσουν πρόσκαιρα την εντύπωση της εξουσίας, του πλούτου, της δύναμης, αλλά πρόσκαιρα, αυτό είναι βέβαιο.

Όμως η Χαρά δεν έχει να κάνει με τα παραπάνω, έχει να κάνει με την γαλήνη μέσα μας, με τον ήσυχο ύπνο μας, με την ηρεμία στις πράξεις μας, με την απλή ανεπιτήδευτη σοφία που κουβαλάει ο ήρεμος άνθρωπος μορφωμένος ή ... αμόρφωτος.

Εμείς λοιπόν, θα διαλέξουμε ποιες ευκαιρίες θα αξιοποιήσουμε, ποιες θα εκτιμήσουμε ό,τι θα μας δώσουν την χαρά. 

Και αυτό δεν έχει να κάνει με μόρφωση, με κληρονομιές και πλούτη, με τζάκια και οικογένειες. Έχει να κάνει με τους στόχους μας στη ζωή. Κάθε παρέκκλιση από το στόχο μας βγάζει από την ευθεία.
Αυτή η ευθεία είναι ο καλός δρόμος, ο ίσος δρόμος, ο δρόμος προς το Θεό, η οδός της Αλήθειας. Εκτός Αλήθειας, είναι η πλάνη, είναι η Ατυχία με Άλφα κεφαλαίο.

Και ένα τελευταίο.
Ποιος μας δίνει τις ευκαιρίες;
Εμείς στην Ορθοδοξία λέμε:
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αγίασαν, είναι οι Πατέρες μας, που έστησαν την Ορθοδοξία μας. Αυτοί, αυτοί, για τον καθένα ξεχωριστά, μας δίνουν τις ευκαιρίες που μας αρμόζουν. Ευκαιρίες κατάλληλες για τις δυνατότητες μας. Σε μας έγκειται να τις αξιοποιήσουμε. Να τις αξιοποιήσουμε για να κατακτήσουμε τη χαρά, την μόνιμη ανέγγιχτη Χαρά.

Αααα και ξέχασα: 

Καλό είναι να τις ζητάμε τις ευκαιρίες. Και καλό είναι να ευχόμαστε να τις αξιοποιήσουμε σωστά.
«Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε» και
«καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ' ὑμῶν»

Το Χαμομηλάκι

Η Μεγάλη Ορφάνια και ο Φόβος του Θανάτου

Κύριε, είσαι το μέγα άπειρο που ανασαίνουμε, ο απέραντος δρόμος

που πηγαίνουμε.

Είσαι η απερίγραπτη σιωπή που την ακούμε μέσα μας και μιλάμε –

για να μην πεθάνουμε από τρόμο.

Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες

 

Έναν καημό έχει ο άνθρωπος. Τον θάνατο.
Το αδιαπραγμάτευτο, το τελεσίδικο, το οριστικό και αμετάκλητο γεγονός του θανάτου.
Αυτό τον ταλανίζει. Ο Φόβος του Θανάτου.
Ο φόβος που τον κάνει να καταφεύγει σε λογής-λογής καιροσκόπους για να απαλύνει τον φόβο του.

Σαν έχασε τον παράδεισο ο άνθρωπος, γεννήθηκε ο θάνατος και ο φόβος του. Από τότε ψάχνει τρόπους να τον ξεπεράσει. Με το χρήμα, την εξουσία... και πολλές φορές λαθεύει και νομίζει ότι είναι ανίκητος, ότι έγινε θεός. Μέχρι που έρχεται μια ωραία πρωία και... πάρ' τον κάτω.

Και σ’ αυτή την πορεία, η ανθρωπότητα, αναζητά τη διαδικασία της δημιουργίας και προσπαθεί να την αναπαράξει, λες και θα γίνει θεός και θα νικήσει τον θάνατο.

Όλο αυτό, είναι λάθος. Λάθος η, και καλά, επανάσταση στον παράδεισο, λάθος η αναζήτηση της θεϊκής ισχύος, λάθος κι ο φόβος. Ο άνθρωπος δεν αναζητάει τον Θεό, αλλά την ισχύ Του και αυτό είναι το λάθος. Είναι ο λάθος δρόμος.
Είναι ο δρόμος που φέρνει τον θάνατο και τον φόβο του.

Και εξηγούμαστε για το κατά πως τα βλέπουμε εμείς:

Τί έχασε στην πραγματικότητα ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος χάνοντας τον παράδεισο, έχασε την αγκαλιά του Θεού.
Έχασε τον Πατέρα Του. Έμεινε ορφανός.
Είναι σαν τον άσωτο γιο που έφυγε από το σπίτι του. Από τότε, αφού έκανε ό,τι έκανε, θέλει να επιστρέψει. Αυτή την ανάγκη την έχει γραμμένη στο υποσυνείδητό του.
Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη. Την ανάγκη της πατρικής αγκαλιάς. Και προσπαθεί να επιστρέψει, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Αλλά έχασε τον δρόμο. Λάθεψε τη διαδρομή. Πήρε άλλες ατραπούς και παρεξέκλινε.

Είδε κι απόειδε ο Πατέρας. Τα παιδιά Του χάθηκαν, έμπλεξαν με τις σειρήνες και τα δελέατα και πήραν προορισμούς που τα απομάκρυναν ακόμη περισσότερο από την αγκαλιά Του.

Και, σαν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έβαλε σε εφαρμογή το από αιώνων Σχέδιό Του, για να μας λυτρώσει, να μας βοηθήσει.
Παιδιά Του είμαστε, εξάλλου.
Ποιος πατέρας δεν θα γνοιαστεί για το παιδί του;

Κι έστειλε τον Γιο Του, τον έστειλε σαν άνθρωπο, εδώ ανάμεσά μας να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής, τον δρόμο για την αγκαλιά Του.

Και ήρθε ο Γιος και είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και αυτό τον δρόμο και αυτή την αλήθεια και τη ζωή τα έκανε πράξη και θυσία για να πάρουμε παράδειγμα, να μάθουμε ότι ξεχάσαμε και να ξαναβρούμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι το πατρικό, την Πατρική αγκαλιά.

Όσο δεν επιλέγουμε, ελευθέρα και αυτόβουλα τον δρόμο της επιστροφής, είμαστε Ορφανοί. Είμαστε χωρίς αγκαλιά, είμαστε απολωλότες, ζούμε την Μεγάλη Ορφάνια.

Ένα παιδάκι που έχασε τους γονείς του και ψάχνει να τους βρει, χαμένο μέσα στο πλήθος, στις προκλήσεις, στους πειρασμούς, στην απώλεια είναι και ευάλωτο στο Θάνατο.

Αυτός είναι ο Μεγάλος Φόβος, η Μεγάλη Ορφάνια.
Αυτή η ορφάνια φέρνει τον φόβο του θανάτου.

Η Ορφάνια πονάει, πρώτα η Ορφάνια.

Άμα δεν επιλέξει ο άνθρωπος την πατρική αγκαλιά, ποιος θα τον υιοθετήσει; Ποιος θα ανοίξει την αγκαλιά του γι’ αυτόν;
Ένας είναι ο δρόμος και αυτόν πρέπει να διαλέξουμε.

Και άμα επιλέξουμε την Οδό, θα πούμε σαν τον ποιητή:

«Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας να

ξαναγυρίσουμε - πού;

Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας. Αμήν.»

(Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες)

Που πάει να πει, πάει ο θάνατος κι ο φόβος του, επειδή θα έχει τελεστεί η αναγέννησή μας.

Αμήν

Το Χαμομηλάκι

«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Αυτό είπε ο Χριστός σε κάποιους ανθρώπους κι αυτοί τα παράτησαν όλα και τον ακολούθησαν.
Τον ακολούθησαν και άλλαξαν τον κόσμο.

Απλοί ψαράδες ήταν, αγράμματοι, απλοί, καθημερινοί. Σε απλούς ανθρώπους απευθύνθηκε ο Χριστός, όπως άλλωστε απλός ήταν κι αυτός. Σε ένα παχνί είχε γεννηθεί. 

Όλοι οι ιδρυτές θρησκειών, ήταν σπουδαίοι, ήταν πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, αρχηγοί φατριών, ήταν επιφανείς. 

Μόνο ο δικός μας ήταν ένα παιδί μαραγκού. Και το ίδιο απλοί ήταν και αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε να τον ακολουθήσουν.

Και άλλαξαν τον κόσμο. 

Ποτέ ξανά ο κόσμος, μετά τον Χριστόν, δεν θα ήταν ο ίδιος.

Μια πίστη, ένα Ευαγγέλιο, ένα μήνυμα, στα Ελληνικά, που ξεπέρασε όλα τα σύνορα των εθνών, των χωρών, των λαών και έφτασε παντού και έγινε η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο.

Κατάργησε τη δουλεία

Έφερε την ισότητα ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Έσωσε τον πολιτισμό, πήγε την γραφή σε όσους λαούς εκχριστιανίστηκαν, έφτιαξε σχολεία, προώθησε την εκπαίδευση, προσέφερε παιδεία.

Προήγαγε τις τέχνες και τα γράμματα.
Αυτό που σήμερα το λέμε δυτικός πολιτισμός είναι ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Σκεφθείτε να είχαν επικρατήσει οι Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα, να ήταν σήμερα όλη η Δύση ένα φονταμελιστικό συνονθύλευμα σαν αυτό που τρομοκρατεί σήμερα όλη την υφήλιο. Η Δύση, με όλα τα λάθη και τα εγκλήματά της, είναι ο ζητούμενος πολιτισμός, ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Γι’ αυτό και η Ιστορία μοιράστηκε στα δύο, προ Χριστού και μετά Χριστόν.

Η Δύση δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της, δεν έχει γίνει συμβατή με τις αρχές και τις παραινέσεις του Χριστού, έχει πολύ δρόμο μπροστά της, αλλά είναι βέβαιο ότι θα πετύχει, επειδή το μέλλον της έχει προβλεφθεί και η ανθρωπότητα είναι προορισμένη να πετύχει, με την θέλησή της, αλλιώς γιατί έγιναν όλα αυτά;

Όπως όλα τα Καλά της ανθρωπότητας, και το τελευταίο Καλό ξεκίνησε από εδώ, η μικρή Ελλαδίτσα, στερέωσε την Ορθοδοξία. 

Η Ορθοδοξία είναι εδώ, περιμένει όλο τον κόσμο, να την ενστερνισθεί και να πορευτεί.

Εξ άλλου, ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα ενός Παιδιού στην αγκαλιά της Μάνας Του να ευλογεί όλο τον κόσμο;

το χαμομηλάκι

Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα

Η Θεία Λειτουργία περιλαμβάνει τρία μέρη:

• Η Προσκομιδή η Πρόθεση, η οποία τώρα περιέχεται στην ακολουθία του Όρθρου.
• Η Λειτουργία των Κατηχουμένων
• Η Λειτουργία των Πιστών

Η Λειτουργία των Κατηχουμένων αφορούσε τους κατηχούμενους και αρχίζει με την δοξολογία της Αγίας Τριάδος: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Ακολουθούν τα «Ειρηνικά» ή «Μεγάλη Συναπτή». Λέγεται Μεγάλη Συναπτή γιατί είναι μία σειρά από μικρές αλλά πολύ περιεκτικές αιτήσεις προς τον Θεό, που η μία «συνάπτεται» κοντά στην άλλη και όλες μαζί αποτελούν μία ενότητα. «Ειρηνικά» λέγονται επειδή οι τρεις πρώτες αιτήσεις αναφέρονται στην ειρήνη. Τα επόμενα πέντε αιτήματα της Μεγάλης Συναπτής αναφέρονται στους πιστούς που είναι παρόντες στον συγκεκριμένο Ναό, αλλά και στους πιστούς όλου του κόσμου, στους εκκλησιαστικούς άρχοντας, στους πολιτικούς άρχοντας και τον στρατό και γενικά σ’ όλο τον λαό.

Η Μεγάλη Συναπτή γενικά είναι ένας υπέροχος διάλογος ανάμεσα στον ιερέα και τον λαό, όπου ο ιερέας εκφράζει τα αιτήματα (ευχές) και ο λαός άπαντα σε όλα με την γνωστή φράση «Κύριε ελέησον». Στο τέλος της Μεγάλης Συναπτής έχομε δέηση προς την Παναγία και τους αγίους.

Η Μεγάλη Συναπτή ολοκληρώνεται με την υπέροχη φράση: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Όλη η ουσία είναι αυτό το «παραθώμεθα». Είναι από το ρήμα τίθημι, παρατίθημι, παραθέτω, είναι η παράθεση της ζωής μας στα χέρια του Χριστού. Δεν είναι η λέξη από το παραδίνω, δεν λέει Σου παραδίνω τη ζωή μου. Που πάει να πει, δεν παραδίνω τη ζωή μου στο Θεό και ότι βρέξει ας κατεβάσει. 

Σημαίνει, ότι εμπιστεύομαι τη ζωή μου στο Χριστό και Θεό μου αλλά πορεύομαι, ακολουθώ τον δρόμο μου, συνεχίζω να προσπαθώ, να εργάζομαι, να βελτιώνομαι, να προσφέρω. Έχω εμπιστοσύνη στον Πατέρα μου, γνωρίζω ότι θα με φροντίσει στα δύσκολα, ότι θα μου προσφέρει διέξοδο στα αδιέξοδα της ζωής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι, ότι δεν κάνω τίποτε, ότι είμαι άεργος και ακαμάτης.

Παραθέτω τη ζωή μου σε Σένα, θα πει, ότι ζω σύμφωνα με το Λόγο Σου, είμαι στο δικό Σου δρόμο, αλλά εγώ προσπαθώ, εγώ επιλέγω τις ευκαιρίες που μου παρέχονται.

Κάθε παιδί, γνωρίζει καλά, ότι αν προκύψει κάτι στη ζωή του, μπορεί να καταφύγει στον πατέρα του να ζητήσει βοήθεια. Δεν χρειάζεται να του το πει ο πατέρας του ότι μπορεί να προστρέξει σ’ αυτόν σε ώρα ανάγκης. Εννοείται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Πατέρα μας Θεό. 

Η δήλωση «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», είναι πράξη εμπιστοσύνης, είναι ομολογία Πίστεως.

Επ’ ουδενί, δεν σημαίνει, ότι άσε, θα την αράξω και όλα θα τα φροντίσει ο Θεός. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» έλεγαν οι προ-πρόγονοι μας, που θα πει: άμα πνίγεσαι, παρακάλα την Αθηνά να σε σώσει, αλλά κούνα και τα χέρια σου.

Τα ίδια λένε και οι πρόγονοι μας Πατέρες που τα έγραψαν αυτά.

Τα τελευταία λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, ήταν τα ίδια με αυτά που είπε ο Χριστός στο σταυρό «Πάτερ, εις χείρα Σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Αυτός που αφιέρωσε τη ζωή του στο Χριστό και το έργο του στους ανθρώπους, επειδή μόνο άεργος δεν ήταν.

Το χαμομηλάκι

Ήταν και είναι Όλοι Εκεί και Εδώ – Σκέψεις με αφορμή τα Άγια Θεοφάνεια και κάθε άλλη γιορτή της Εκκλησίας μας

«ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ»

Όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, πηγαίνουμε «Επάνω» [1],[2].

Η αθάνατη ψυχή[3],[4] μας ζει αιώνια.

Τι θα πει ζει;

Εδώ ζει σύμφωνα με τις επιλογές του καθενός μας [5],[6],[7].

Επάνω, Αυτοί που αξιώθηκαν, μετέχουν μιας νέας κοινωνίας. Θείας Κοινωνίας.

Μετέχουν της πρόγευσης του Παραδείσου [8],[9].

Πολλούς από τους Επάνω, τους γνωρίζουμε, είναι αυτοί που οι ζώντες εδώ Κάτω, τους έχρισαν Αγίους.

Αυτοί οι Επάνω, έχουν πολλές δουλειές.
Η κύρια δουλειά τους, είναι να βοηθάνε τους ανθρώπους εδώ Κάτω [10].
Βοηθάνε συνέχεια. Τους πάντες. Κι αυτούς που πιστεύουν σ’ Αυτούς και σ’ αυτούς που δεν πιστεύουν.
Τρέχουν όλοι μέρα κι όλη νύχτα δικιά μας. Απανταχού της Γης.
Θα τους βρείτε τώρα, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στην Κίνα. Εκεί που γίνονται μεγάλες καταστροφές.
Θα Τους βρείτε μέσα στα χειρουργεία να βοηθάνε τους γιατρούς να σώσουνε παιδάκια και μεγάλους.
Θα τους βρείτε στους σεισμούς να καθοδηγούν διασώστες να βρουν παιδάκια και μεγάλους.
Αυτοί οι Επάνω, θέλουν βοήθεια.
Οι ευχές μας είναι η βοήθεια Τους [11],[12].
Κάθε φορά, που μια μάνα φωνάζει: «Παναγιά μου, το παιδί μου», πιστή ή άπιστη, κάθε μάνα το έχει φωνάξει αυτό, τότε οι Επάνω παίρνουν δύναμη. Όση δύναμη έχει η ευχή μας, τόση δύναμη παίρνουν. Όσο πιο δυνατή είναι η ευχή (προς-ευχή) τόσο πιο δυνατή είναι η παρέμβασή τους [13],[14].

Αυτοί οι Επάνω έχουν και μια άλλη δουλειά.
Λατρεύουν τον Κύριο [15].
Τον λατρεύουν σε κάθε ευκαιρία [16].
Σε κάθε εκδήλωση λατρείας Τους, λούζονται μέσα στο Φως [17]. Το Φως το Άκτιστο [18]. Μετέχουν της ενέργειας του Θεού [19],[20].
Οι ψυχές Τους, μέρος της φύσης του Θεού, γίνονται Ένα [21].
Έχουν πολλές ευκαιρίες λατρείας.
Κάθε φορά, που γίνεται μια καλή πράξη, εδώ Κάτω, τότε Αυτοί έχουν ένα λόγο να δοξάσουν τον Κύριο.
Κάθε φορά που ένας εδώ Κάτω θα μετανιώσει για τα κρίματά του, τότε οι Επάνω, έχουν Χαρά. Μεγάλη Χαρά. Άφατη Χαρά.
Κάθε φορά που εδώ κάτω σώζεται μια ψυχή με την θέλησή της, τότε Επάνω έχουν γλέντια.

Έχουν όμως και τις γιορτές Τους.
Τις ίδιες με μας.
Όταν γιορτάζει Ένας Άγιος τότε οι Επάνω όλοι μαζί τον τιμούν δοξολογώντας τον Κύριο.
Κι όταν είναι μέρα που γιορτάζει ένας αφανής άγιος, πάλι την ίδια γιορτή κάνουν.
Και ξέρετε, ο καθένας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Όπως ήταν κι εδώ Κάτω.
Γιορτάζουν δοξολογώντας τον Κύριο, μέσα σε μια Κοινωνία απόλυτης Αγάπης, λουσμένης στο Φως, με την συνοδεία θείας μουσικής.

Όπως της Παναγίας, είχαν Πανήγυρη. Μέγα Πανηγύρι.
Ήσαν Όλοι Εκεί.
Οι Πάντες.
Όλοι κατασυγκινημένοι. Όλοι, άγγελοι και άγιοι.
Εκεί στην Παναγιά την Δέσποινα. Την Μάνα Όλων μας.
Την μεσολαβήτρια στον Κύριο.

Συλλειτούργησαν οι Επάνω με τους Κάτω.
Γιόρτασαν μαζί όλοι.

Και ήταν όλα τέλεια.
Τέλεια, επειδή τα είχε φροντίσει με την χάρη της η Εμμέλεια, η μάνα του Άη Βασίλη μας.
Επειδή εκεί κοντά ήταν το σπιτικό της και μετά από 88 χρόνια δεξιώθηκε τους Επάνω και τους Κάτω.
Για την Παναγία μας.

---

[1] «εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»(Ρωμ. ιδ’, 8)

[2] «και επιστρέψη ο χους επί την γην, ως ην, και το πνεύμα επιστρέψη προς τον Θεόν, ος έδωκεν αυτό» (Εκκλ. Ιβ’, 7)

[3] «αείζωον, αθάνατον, ταυτόν δ’ ειπείν λογικήν η γαρ αθάνατος λογική και ου τούτο μόνον, αλλά και κεχαριτωμένην θείως. Τοιαύτην γαρ η όντως ζώσα ψυχήν» Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, τόμος Α’, Θεσσαλονίκη 1962, σελ. 85

[4] «πάσα ψυχή αθάνατος», Πλάτων, Φαίδρος

[5] «Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος» (Κορινθ. Α 6, 12)

[6] «Εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. 25 ός γάρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ός δ' αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού, ευρήσει αυτήν. 26 τι γάρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; 27 μέλλει γάρ ο υιός τού ανθρώπου έρχεσθαι εν τή δόξη τού πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού.» (Ματθ. 16, 24-27)

[7] Όσιος Νικήτας Στηθάτος: «Ουσία δε ψυχής έστιν, ως και άλλοις πεφιλοσόφηται κάλλιστα, απλή, ασώματος, ζώσα, αθάνατος, αόρατος, σωματικοις όφθαλμοίς μηδαμώς θεωρούμενη, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος, όργανικώ κεχρημένη σώματι και παρεκτική τούτω ζωής κινήσεως, αυξήσεως, αίσθήσεως και γεννήσεως, νουν έχουσα μέρος αυτής το καθαρώτατον, πατέρα και προβολέα του λόγου, αυτεξούσιος φύσει, θελητική τε και ενεργητική και τρεπτή ήτοι εθελότρεπτος, ότι και κτιστή».

[8] Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι μετά τον σωματικό θάνατο οι ψυχές που είχαν κοινωνία Χριστού από τώρα θα ζήσουν το «αεί εύ είναι», οι αμετανόητοι δε, το «αεί φεύ είναι».

[9] Ο όρος 18 της Συνόδου των Ιεροσολύμων λέγει τα εξής: Πιστεύουμε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων βρίσκονται ή σε άνεση ή σε οδύνη, ανάλογα με το τι πράξανε· γιατί μόλις χωριστούν από τα σώματά τους, αμέσως εισέρχονται ή σε κατάσταση ευφροσύνης ή λύπης και στεναγμών, ομολογουμένως όμως όχι σε τέλεια απόλαυση ή κατάκριση. (Έκθεσις Ορθοδόξου Πίστεως της εν Ιερουσαλήμ τοπικής Συνόδου εν έτει 1672)

[10] Αγίου Σιλουανού του Άθω: «Σε πολλούς φαίνεται πως οι Άγιοι είναι μακριά μας. Αλλά είναι μακριά από εκείνους που οι ίδιοι απομακρύνθηκαν , ενώ είναι πολύ κοντά σ’ εκείνους που τηρούν τις εντολές του Χριστού κι έχουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος…

[11] «Ποιείν ό δύνασαι, και αιτείν όπερ ου δύνασαι», ιερός Αυγουστίνος

[12] «Ουκ έχετε, διά το μη αιτήσθαι ημάς», άγιος Ιάκωβος

[13] παραίνεση του Αποστόλου Παύλου στους Θεσσαλονικείς, να «προσεύχονται αδιαλείπτως»

[14] «Άκουσον του Θεού εν ταις εντολαίς, και ακούσει σου εν ταις προσευχαίς», άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[15] Με την δοξολογία ερχόμαστε στην παρουσία του Θεού. (Ψαλμός 100:4), Ο Θεός είναι με αυτούς που τον δοξάζουν. (Ψαλμός 22:3), Ο Θεός ευχαριστιέται με την δοξολογία. (Ψαλμός 69:30-31), Η δοξολογία είναι η θυσία μας προς τον Θεό. (Εβραίους 13:15), Ο Θεός ευχαριστιέται με μας όταν τον λατρεύουμε. (Ψαλμοί 45:11, 86:9, 95:6)

ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ Επειδή κυβερνά. (Ψαλμοί 100:1-2•4), Επειδή είναι όμορφο. (Ψαλμοί 33:1), Επειδή είναι «τερπνό» στον Θεό. (Ψαλμοί 135:3), Επειδή είναι καλό. (Ψαλμός 54:6, 92:1), Επειδή μας βεβαιώνει για την συνεχή παρουσία του Κυρίου. (Ψαλμοί 89:15), Επειδή δημιουργηθήκαμε για αυτόν το λόγο. (Ψαλμοί 102:18 )

Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ, Ανοίγει μια γραμμή επικοινωνίας. (Ψαλμοί 68:32-33), Καθαρίζει. (Παροιμίες 17,3 27:21), Δοξάζει τον Κύριο. (Ψαλμοί 50:23), Απελευθερώνει. (Ψαλμοί 42:5), Θεραπεύει. (Ψαλμοί 42:11)

[16] ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ, Συνεχώς. (Ψαλμοί 34:1, 35:28, 71:6), Καθημερινά. (2 Χρονικών 30:21), Σε καθετί. (Ρωμαίους 8:28, Εφεσίους 5:19-20, 1 Θεσσαλονικείς 5:18 ), Με τραγούδι. (Ψαλμοί 28:7, 40:2), Με το πνεύμα. (Ιωάννης 4:24, 1 Κορινθίους 14:15), Με το νου. (1 Κορινθίους 14:14-15), Με χορό. (Ψαλμοί 149:1, 150:4), Με μουσικά όργανα. (Ψαλμοί 33:2, 150:3-5), Υψώνοντας τα χέρια. (Ψαλμοί 63:3-4, 134:2), Χειροκροτώντας. (Ψαλμοί 47:1), Στο σπίτι μας. (Ψαλμοί 42:8, 149:5), Σε σύναξη. (Ψαλμοί 22:22, 35:18,111:1)

[17] Ο Θεός είναι Φως, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο: «Και αυτή εστίν η επαγγελία ην ακηκόαμεν απ' αυτού και αναγγέλλομεν υμίν, ότι ο Θεός φως εστί και σκοτία εν αυτώ ουκ εστίν ουδεμία» (Α΄ Ιω. α΄ 5).

[18] Κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «Σημείωσαι δε, ότι οι Μαθηταί είδον εις το Όρος το άκτιστον φως της του Κυρίου Θεότητος όχι μόνον με τον νουν, όστις είναι οφθαλμός της ψυχής, αλλά και με τους αισθητούς οφθαλμούς του σώματος. Αλλά πως είδον αυτό; μένοντες εν τη φυσική δυνάμει αυτών; όχι, αλλά αλλοιωθέντες εις το κρείττον και θειότερον, και δυναμωθέντες υπό της δυνάμεως του φωτός εκείνου^. επειδή κτιστοί και αισθητοί οφθαλμοί το άκτιστον και υπέρ αίσθησιν και νουν φως χωρήσαι ου δύναται. Υπό του φωτός εκείνου λοιπόν ενισχυθέντες και δυναμωθέντες οι των Αποστόλων αισθητοί οφθαλμοί, και υπέρ τους όρους της εαυτών φύσεως γεγονότες, είδον το υπερφυές εκείνο και άκτιστον και της θείας ουσίας αχώριστον φως, κατά την κοινήν δόξαν των Ιερών Θεολόγων»

[19] Ο κτιστός άνθρωπος δεν μπορεί να μεθέξη της ουσίας του Θεού, δύναται όμως να μεθέξη των ενεργειών Του, δηλαδή μπορεί να γνωρίση τον Θεό και να δή το άκτιστον Φώς Του. Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, 14ος αι. μ.Χ.

[20] Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: η Βασιλεία του Θεού είναι η θεωρία του ακτίστου Φωτός στην υπόσταση του Λόγου.

[21] Προορισμός του ανθρώπου είναι η κοινωνία της θείας φύσης και η μέθεξη της θείας αϊδιότητος. Και αυτά τα πράγματα είναι εφικτά από το ένα μέρος διά της καταβολής στον άνθρωπο του οικείου λόγου κατά τη γέννησή του, από το άλλο διά της ενεργείας του Θεού στον κόσμο. Κατά το λόγο της κτίσης διακρίνεται βέβαια οξύτατα το κτιστό από το άκτιστο, κατά τον τρόπο της ύπαρξης όμως η διάκριση είναι ενωτική, όχι χωριστική. Ο Θεός είναι το μετεχόμενο, οι ενέργειές του (αγαθότης, οντότης, ζωή, αθανασία) είναι τα μεθεκτά, τα οποία φυσικά δεν έχουν χρονική αρχή, «ουκ ήρκται χρονικώς», αλλά είναι προσιτά στους ανθρώπους. Από το άλλο μέρος τα λογικά όντα, αν και έχουν χρονική αρχή, μπορούν να μετάσχουν, είναι τα μετέχοντα. Παναγιώτης Χρήστου, Ο Άνθρωπος στο Άπειρο της Αϊδιότητος, Από: περ. Εποπτεία 67, Αθήνα 1982 (σελ. 369-93).

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια που γιορτάζουν σήμερα 😊

Χρόνια Πολλά Σταύρο και Σταυρούλα 😊

• 326 - Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη, ανακαλύπτει στην Ιερουσαλήμ τον Τίμιο Σταυρό.
• 628 - Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εισέρχεται θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη, αφού έχει κατατροπώσει τους Πέρσες και ανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό.

«Σταυρός Αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα»

Με το Σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά.
Πας Ψηλά!!

Το ιερότερο σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο Τίμιος Σταυρός· η σημαία και το λάβαρο της Εκκλησίας.
Μια φορά ήταν όργανο θανατικής εκτελέσεως των κακούργων και των ατίμων, ξύλο καταισχύνης και κατάρας.
Από τότε όμως που επάνω σ' αυτόν πέθανε ο αναμάρτητος Σωτήρας του κόσμου, ο Σταυρός έγινε «τίμιον ξύλον».
Από τότε το σχήμα του χαράσσεται πάνω στους τάφους των χριστιανών στις κατακόμβες και μετά τους διωγμούς στολίζει τα στέμματα των χριστιανών βασιλέων, υψώνεται επάνω στις εκκλησίες και παντού είναι το φυλακτό και το στολίδι των χριστιανών.
Γι' αυτό σήμερα, που γιορτάζουμε την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα από την Αγία Ελένη και την Ύψωσή του από τον άμβωνα της Εκκλησίας, για να τον δει ο κόσμος, γι' αυτό λοιπόν σήμερα ψάλλει η Εκκλησία·

«Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης

Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας...»

Ορθώς δοκώ

Σάββατο πρωί, παραμονής της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
Δεν δουλεύουμε. Ύπνος λίγο παραπάνω. Έφτιαχνα ράθυμα τον καφέ, όταν χτύπησε το κουδούνι.
Κοίταξα από το ματάκι της πόρτας. Δυο κυριούλες, Ο Θεός να τις κάνει ...

Άνοιξα την πόρτα. Οι δυο κυριούλες ήταν ... κάπως. Ήξερα τι ήταν και τι θέλανε, έβλεπα συχνά τέτοιες, που μοιράζανε φυλλάδια κρατώντας μια ... Αγία Γραφή. Δεν βιαζόμουν, είχα και όρεξη για κουβέντα.
­­­—Καλημέρα ... ;
—Καλημέρα σας. Να σας απασχολήσουμε λιγάκι.
—;
—Ο Θεός έστειλε τον κατακλυσμό του Νώε, επειδή ο άνθρωπος εξώκοιλε. Πρέπει να μετανοήσουμε αδερφοί, επειδή ο Θεός θα μας στείλει συμφορές. Ο Αρμαγεδδών ...
Δεν είμαι κανένας χριστιανός της προκοπής, μια φορά πάω Πάσχα και Χριστούγεννα στην εκκλησία κι άμα περνάω έξω από τον Άγιο Αντρέα, τον κοιτάζω με νόημα, σαν να του λέω: ξέρεις εσύ, κάνε τα δέοντα ...
—Ελάτε μέσα, είπα στις κυριούλες. Κάτσε να δούμε που το πάνε, σκέφτηκα, να περάσει και η ώρα.
—Όχι, όχι μέσα. Ο Αρμαγεδδών … και πήγαν να συνεχίσουν από εκεί που είχαν σταματήσει.
—Βρε καλές μου κυρίες, έρχεστε εδώ πρωί-πρωί και μου αρχινάτε με απειλές και φοβέρες και μου λέτε πως να πάω κοντά στον Θεό.
—Διαβάζετε την Αγία Γραφή; Να δέστε εδώ ... και αρχίζουν να μου διαβάζουν κάτι έτοιμα, αποσπασματικά εδάφια από την Αποκάλυψη.
—Να σας πω. Σταματήστε. Ακούστε με, εμένα, λίγο.
—Εγώ ξερω, έναν άλλο Θεό, ένα Θεό που δεν απειλεί, που δεν φοβερίζει, ένα Θεό της Αγάπης. Ένα Θεό που μου παραγγέλλει, να μετανιώσω ελεύθερα, όχι από φόβο. Μια μετάνοια ψυχής που πιάνει τόπο, επειδή ο Γιος του θυσιάστηκε για μένα. 

Τι να τον κάνεις έναν πιστό που είναι κοντά στο θείον από φόβο; Δεν θέλω να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ελεύθερος, να χαίρομαι. Θέλω να διαλέγω εγώ τον ίσιο δρόμο. Δεν θέλω ένα Θεό εκδικητή, ένα Θεό να με ταράζει ..
Σας είπα, δεν έχω καλές σχέσεις με την εκκλησία και τα θεολογικά. Ότι θυμάμαι από το σχολείο, τότε που κάναμε θρησκευτικά. Αλλά να, τελευταία, όλο σκοντάφτω σε κάτι κείμενα, -θα μου πεις, άμα δεν θες, δεν σκοντάφτεις-, που τα ψάχνω, έτσι χωρίς προκατάληψη και βρίσκω πράγματα. 

Δεν μπορώ να πάρω την Αγία Γραφή και να αρχίσω να διαβάζω, δεν είμαι έτοιμος φαίνεται γι’ αυτό. Μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον κάτι στοιχεία, κάτι κείμενα που προσεγγίζουν ιστορικά το ζήτημα της Ορθοδοξίας. 

Βλέπω και τα κείμενα και προσπαθώ να προσεγγίσω ορθολογικά το θέμα. Και βγαίνουν, στέκονται όλα. 

Τίποτα έωλο. Όλα ορθολογικά σωστά. Μου έκανε εντύπωση αυτό. Μεγάλη εντύπωση. Και ψάχνω, όλο ψάχνω και λες είναι ένας αγώνας να ανακαλύψω την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι εκεί.
Σ’ αυτή την αναζήτηση, διάβασα και κείμενα, και κατέληξα σε ένα πράγμα. 

Ό,τι και να πιστεύεις, όποιο Θεό και να έχεις, τα κείμενα της Ορθοδοξίας κάνουν για όλους, πιστούς και απίστους. Δεν μπάζουν. Εσένα επιδιώκουν να υποστηρίξουν, εσένα θέλουν να σου δώσουν δύναμη να τα βρεις με τον εαυτό σου, να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τις καθημερινές δυσκολίες. 

Ό,τι και να πιστεύεις, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την αγάπη. Γιατί, την αγάπη πραγματεύονται όλα αυτά τα κείμενα της Ορθοδοξίας.
Ορθοδοξία, ορθή δόξα, ορθά δοκώ, ορθά σκέφτομαι, Ορθός λόγος.

Ορθοδοξία μια λέξη παρεξηγημένη. Ντρεπόμουν να πω ότι είμαι Ορθόδοξος, αλλά τώρα μου φαίνεται ότι άρχισα να καμαρώνω.

Για μένα ελέγχθηκαν όλα αυτά για κανένα άλλο. Κανένας Θεός δεν τα έχει ανάγκη. Για να είμαι εγώ ήρεμος και γαλήνιος, να έχω χαρά και να πορεύομαι στον ίσιο δρόμο ελεύθερα, και ελεύθερα θα πει, ότι εγώ το επέλεξα, εγώ διάλεξα την ευθεία οδό, με ελεύθερη βούληση. 

Να αγαπάω τον διπλανό μου, επειδή αυτό είναι η υπέρτατη χαρά. Κάνε ένα καλό σήμερα, δεν πιστεύω να ξανανιώσεις πιο όμορφα από οτιδήποτε άλλο. 

Η χαρά του να κάνεις το Καλό, είναι ... τα πάντα όλα.

Κι ένα ακόμη κατάλαβα ότι θέλει να μου δώσει η Ορθοδοξία. Την άρση του φόβου του θανάτου. Αυτό. Αυτόν τον φόβο που ψυχαναλυτές, ψυχίατροι και ψυχολόγοι προσπαθούν με τις συνεδρίες τους να μου τον καλμάρουν, να τον τιθασεύσουν. 

Η Ορθοδοξία έδωσε την λύση. Σε μένα εναπόκειται να την εισπράξω.
Υπάρχουν φωτισμένοι Ιερείς που κάνουν σπουδαία δουλειά. Μη μπερδεύουμε την πλεονεξία ορισμένων με το μήνυμα της Εκκλησίας. 

Το μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι εκεί και μας περιμένει, εμείς το χρειαζόμαστε, όχι αυτό εμάς.
Όσον αφορά, το τυπικό, τις τελετές, τα λατρευτικά που δεν έχω σχέση, ένα έχω να σας πω. Πήγα, φέτος, της Παναγίας στην εκκλησία στο χωριό μου. 

Γύρω-γύρω μπροστά στην Ωραία Πύλη, στο ημικύκλιο, καθισμένα παιδάκια περίμεναν να μεταλάβουν, δεν κοίταζαν προς το Ιερό, αλλά προς εμάς τους ... «πιστούς». 

Ξέρετε τι είδα; Είδα χαρά, πολύ χαρά, τα παιδάκια καθισμένα πλάι-πλάι, γελαστά, χαρούμενα μέσα στο φως, πολύ Φως.

Αυτό είδα φέτος, που πήγα μια φορά παραπάνω από τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Κάποιο μυστικό, μου φαίνεται ότι έχει εκεί στο τυπικό, στο λατρευτικό.
Κάποιο Μυστήριο.

το χαμομηλάκι

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

• 326 - Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη, ανακαλύπτει στην Ιερουσαλήμ τον Τίμιο Σταυρό.
• 628 - Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εισέρχεται θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη, αφού έχει κατατροπώσει τους Πέρσες και ανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό. 

«Σταυρός Αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα»

 .

Με το Σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά. Πας Ψηλά!!

Το ιερότερο σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο Τίμιος Σταυρός· η σημαία και το λάβαρο της Εκκλησίας. 
Μια φορά ήταν όργανο θανατικής εκτελέσεως των κακούργων και των άτιμων, ξύλο καταισχύνης και κατάρας. 
Από τότε όμως που επάνω σ' αυτόν πέθανε ο αναμάρτητος Σωτήρας του κόσμου, ο Σταυρός έγινε «τίμιον ξύλον». 
Από τότε το σχήμα του χαράσσεται πάνω στους τάφους των χριστιανών στις κατακόμβες και μετά τους διωγμούς στολίζει τα στέμματα των χριστιανών βασιλέων, υψώνεται επάνω στις εκκλησίες και παντού είναι το φυλακτό και το στολίδι των χριστιανών. 
Γι' αυτό σήμερα, που γιορτάζουμε την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα από την Αγία Ελένη και την Ύψωσή του από τον άμβωνα της Εκκλησίας, για να τον δει ο κόσμος, γι' αυτό λοιπόν σήμερα ψάλλει η Εκκλησία· 

«Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης· 

Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας...». 

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια που γιορτάζουν σήμερα 😀

Χρόνια Πολλά Σταύρο και Σταυρούλα 😀

Το Νάμα της Ζωής

Πολλοί χριστιανοί σπεύδουν να κοινωνήσουν, αλλά πολλοί έχουν επιφυλάξεις εξ αιτίας της επιδημίας της νέας γρίπης. Με ευκαιρία την εορτή της παραθέτουμε την σκέψη μας για το μυστήριο της Θείας Μετάληψης. Η τοποθέτηση επιδιώκει να προσεγγίσει το ζήτημα με γνώμονα τον ορθό λόγο.

• Η Θεία Κοινωνία είναι το Μυστήριο κατά το οποίο ο ορθόδοξος χριστιανός κοινωνεί με τον Θεό, επικοινωνεί με τον Λόγο Του, τον αποδέχεται, τον κατανοεί, λαμβάνει τον Σώμα και το Αίμα του Υιού του Θεού.
• Ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, είναι το Φως, η ζωή η ίδια. Ο ορθόδοξος χριστιανός μετέχει της Θείας Κοινωνίας εφόσον πιστεύει στο Μυστήριο. Ο πιστός που λαμβάνει Σώμα και Αίμα του Κυρίου του, λαμβάνει ζωή.
• Η παροχή ζωής είναι η άρση της πρόκλησης θανάτου.
• Η μετάδοση ασθένειας είναι πρόκληση θανάτου.
• Ο κοινωνών πιστός δεν μπορεί να «κολλήσει» ασθένεια από την Θεία Μετάληψη.
• Αυτός που δεν πιστεύει στον Χριστό και στην Ανάσταση Του, δεν έχει κανένα λόγο να μεταλάβει.

To hamomilaki