Δεν την λες και την καλύτερη χρονιά το 2023

Πάει και το 2023 !

Δεν είναι που είχαμε την τραγωδία των Τεμπών, που χάθηκαν άδικα 57 άνθρωποι.

Δεν είναι που κάηκαν τα πάντα ...

Δεν είναι που πνίγηκαν οι πάντες, κι ακόμα υποφέρουν ... από τις βιβλικές καταστροφές

Δεν είναι οι σεισμοί που έγιναν, Τουρκία, Συρία, Μαρόκο ... με 70 χιλιάδες νεκρούς

Δεν είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία ... 

Δεν είναι η εισβολή στη Γάζα και τα 8.000+ παιδάκια που μέχρι τώρα χάθηκαν

Δεν είναι οι 700+ ψυχές που πνίγηκαν ανοιχτά της Πύλου 

Δεν είναι τα δυο πραξικοπήματα στην Αφρική, στον Νίγηρα και στην Γκαμπόν

Δεν είναι ο εμφύλιος στο Σουδάν

Δεν είναι η επίθεση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ

Δεν είναι ούτε αυτή η Τεχνητή Νοημοσύνη(;), που έχει κατακλέψει τις εργασίες των ειδικών και την ρωτάς και απαντάει και θα ... σώσει τον κόσμο.

Είναι και η ανησυχία των ηθοποιών του Χόλιγουντ, που θα τους κλωνοποιήσουν και δεν θα παίρνουν προμήθεια.

Είναι κι αυτή η ακρίβεια που δεν έχει προοπτική ... κατάπαυσης. Όλοι θα φτωχύνουμε και κάτι σαν φεουδαρχία μας βλέπω, με ωριαίους δούλους και ανάλογη εργασία υποτέλειας.

Δηλαδή, πέστε μου, τι στο καλό κάνει αυτή η ρημάδα η Ανθρωπότητα. 

Δηλαδή, πέστε μου ένα καλό που έγινε, έτσι να χαρώ, επειδή κινδυνεύω να πάω από κατάθλιψη.

Αλλά είναι και αυτά τα μαχαιρώματα, που πας να βγεις μια βόλτα και σου την πέφτουν κάτι τύποι της γειτονιάς και πας καλιά σου.

Και κάναμε και εισαγωγή χουλιγκάνους και διάφορους άλλους μυστήριους τύπους.

Δεν είναι η βία στα παιδιά μας, που ορμάνε παρέες παιδιών σε άλλα παιδιά να του αρπάξουν το κινητό του. Ορμάνε σε άλλα παιδιά, επειδή δεν είναι οπαδός της δικής τους ομάδας. Αλλά τώρα πια, ορμάνε και έτσι για πλάκα.

Εκείνο που με τρομάζει πιο πολύ, είναι η έκπτωση των αξιών. Είναι η εξαφάνιση του συνάνθρωπου, είναι που καλλιεργείται συστηματικά η ατομικότητα και το ΕΓΩ

Σ' αυτό το 2023 κόντεψαν να μου πάρουν την Ελπίδα, την ελπίδα ότι αυτός ο κόσμος έχει περιθώριο να σωθεί, να ξαναβρεί την ανθρωπιά του, να έρθει η ʹʹἌνωθεν Εἰρήνηʹʹ στον κόσμο.

Επειδή όσο ζω, θα ελπίζω.

 

Το Χαμομηλάκι

Καλά Χριστούγεννα!!

Τα Χριστούγεννα δεν είναι της μόδας φαίνεται. 

Κάτι συμβαίνει στις μέρες μας εδώ και κάμποσο καιρό.

Οι άνθρωποι, δεν λένε "Καλά Χριστούγεννα". Λένε Καλές Γιορτές. Αυτό εύχονται, συστηματικά.

Λες και ντρέπονται να ευχηθούν Καλά Χριστούγεννα. Φοβούνται μην τους κακοχαρακτηρίσουν. Μην τους πουν, εντάξει μωρέ, Χριστούγεννα και Ορθοδοξία, που ζεις εσύ … Χριστιανέ μου.

Δηλαδή, έχει γενέθλια ένας φίλος σου, πας στο σπίτι του με το δωράκι σου, καθωσπρέπει και του εύχεσαι καλές γιορτές ή του λες καλή γιορτή, ή καλή εβδομάδα και τέτοια.

Δηλαδή σ’ Αυτόν που γιορτάζει, που έχει τα γενέθλια Του, δεν λέμε τίποτε. Του λέμε, άρες-μάρες κουκουνάρες. 

Αυτός έχεις τα γενέθλια Του κι εμείς … άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Δηλαδή, δεν τιμούμε Αυτόν που γιορτάζει, Αυτόν που άλλαξε τον κόσμο. Γιατί τον άλλαξε τον κόσμο, γι’ αυτό μετράμε και από την Γέννηση Του από το έτος ένα. Αλλά ακόμη κι αν δεν πιστεύουμε σ’ Αυτόν, ο κόσμος έχει αλλάξει, είναι η εποχή Του, κι ας γίνονται προσπάθειες να καθιερώσουμε νέους τίτλους, προ Κοινής Εποχής, μετά Κοινή Εποχής και τέτοιες ιστορίες. Μα το γεγονός είναι αποδεκτό, η μέτρηση αρχίζει από τότε, εξ αιτίας Του. Γιατί αποφεύγουμε να το πούμε;

Δηλαδή γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, όλοι τα γιορτάζουν, σε όλο τον κόσμο και εμφορούμαστε και από το μήνυμα Του, δηλαδή όλοι και όλες κάνουμε αναφορά λόγω και έργω στην Αγάπη που έφερε, αλλά Αυτόν δεν τον τιμούμε.

Παράλογο!

Καλά Χριστούγεννα φίλοι μου και πέστε, αν θέλετε, και Καλές Γιορτές, αλλά πρώτα είναι τα Χριστούγεννα. Εξ αιτίας των Χριστουγέννων έχουμε γιορτές και ευχόμαστε να περάσουμε όλοι και όλες καλά.

Το Χαμομηλάκι

Η Ανάσταση είναι εδώ! Εμείς να κάνουμε το βήμα!

Χριστός Ανέστη!
Αναστήθηκε ο Χριστός!

Ο Χριστός Ανασταίνεται κάθε χρόνο!
Ο Χριστός Ανασταίνεται κάθε φορά που κάποιος νικάει το κακό.
Ο Χριστός Ανασταίνεται κάθε φορά που κάποιος κάνει το Καλό.

Το θέμα είναι:

Εμείς θα αναστηθούμε;

Εμείς θα κάνουμε την διαφορά;

Εμείς θα βγούμε από την μιζέρια;

Θα βγούμε από την αδικία;

Θα βγούμε από τον πόλεμο;

 

Θα φέρουμε την Ειρήνη;

Θα αφήσουμε την Γαλήνη να κατοικήσει μέσα μας;

Θα επιλέξουμε το Καλό;

 

Ο τρόπος μας δόθηκε.

Το παράδειγμα μάς δόθηκε.

Η ευκαιρία είναι εδώ.

 

Η Ανάσταση είναι εδώ!

Εμείς να κάνουμε το βήμα!

Εμείς να λυτρωθούμε από τα μικρά, τα μίζερα, τα άδικα.

 

Ένα βήμα είναι κάθε φορά που επιλέγουμε ανάμεσα στο Καλό και το κακό.

Το χαμομηλάκι

Η Ομορφιά της Ανάστασης

Από τότε που ήμουν παιδάκι, από τότε που θυμάμαι, κάθε Ανάσταση έχει Ομορφιά.

Η Πασχαλιά είναι όμορφη.

Είναι οι ηλιόλουστες μέρες.

Είναι τα πράσινα δέντρα μετά τον χειμώνα.

Είναι τα πρώτα λουλουδάκια που ανθίζουν.

Είναι τα γελαστά πρόσωπα των ανθρώπων

Είναι το υπέροχο Χριστός Ανέστη!

Είναι τα έθιμα της παράδοσής μας και της πίστης μας που κρατάνε χρόνια και χρόνια.

Είναι οι Ευχές όλων, γνωστών και αγνώστων.

Είναι οι καλοντυμένες φορεσιές μας

Είναι τα καθαρά πρόσωπα

Είναι η Ελπίδα που φωτίζει μέσα στην καταχνιά

 

Γιατί τόση Ομορφιά;

Μα γιατί γιορτάζει ο Θεός!

Ο Γιος Του, ο Θεάνθρωπος, νίκησε τον θάνατο.

Ο Γιος Του έσωσε τα αγαπημένα Του παιδιά.

Το σχέδιο Του για την σωτηρία του ανθρώπου τελειώθηκε

Η επιλογή της σωτηρίας μας είναι δική μας υπόθεση...

Γιορτάζει ο Θεός

και μαζί του όλη η Πλάση

Χριστός Ανέστη!

Το Χαμομηλάκι

Οι Ευκαιρίες στη Ζωή μας

«Τυχερός άνθρωπος!»
«Είχε τύχη βουνό!»
«Καλή τύχη! - Καλότυχος/η/ο!»

Πόσο αληθή είναι τα παραπάνω; Πόσο αποτελεσματικές είναι αυτές οι ευχές;
Τύχη είναι η υποτιθέμενη «δύναμη» που αποδίδεται σε έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα και η οποία είναι σε θέση να επηρεάσει, πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, γεγονότα και καταστάσεις ώστε να έχουν θετική κατάληξη.
Η έννοια της τύχης, ως ιδιότητα προσώπων ή αντικειμένων, είναι διαφορετική από την έννοια που αποδίδεται επιστημονικά ως πιθανότητα ή τυχαιότητα. 

Αυτό το οποίο στα μαθηματικά είναι προφανές στο ανθρώπινο μυαλό μεταφράζεται «διαισθητικά» από τους περισσότερους ως ατυχία, γκαντεμιά ή γρουσουζιά και αποδίδεται σε μυστηριώδεις ή υπερφυσικές δυνάμεις του σύμπαντος τις οποίες η επιστήμη δεν έχει ακόμα εξηγήσει. 

Η αδυναμία των περισσοτέρων να αντιληφθούν τον φυσικό νόμο των πιθανοτήτων ως μια ιδιότητα του σύμπαντος όπως είναι η βαρύτητα, έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη χειρομαντών, καφετζούδων, χαρτοριχτρών, αστρολόγων και άλλων παρόμοιων «επιστημόνων», οι οποίοι σου "αλλάζουν" την τύχη με το αζημίωτο, δηλαδή "αλλοιώνουν" τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος ώστε τελικά να λειτουργούν προς όφελος σου, μη ισχύοντας για τους άλλους ανθρώπους. 

Επιπλέον άψυχα αντικείμενα όπως αριθμοί, λαγοπόδαρα, μπλε χάντρες, διάφορα κοσμήματα, πουκάμισα, γραβάτες κλπ, αποκτούν μαγικές ιδιότητες και γίνονται γούρια που φέρνουν τύχη, δηλαδή αλλάζουν πρόσκαιρα τους νόμους του σύμπαντος προς όφελος εκείνων που έχουν ένα λαγοπόδαρο στην τσέπη τους.

Τότε, πως λειτουργούν τα πράγματα; Πως γίνεται δυο άνθρωποι να ξεκινούν τη ζωή τους με τα ίδια εφόδια και να καταλήγουν διαφορετικά;

Το ζητούμενο στη ζωή είναι η ευτυχία, η ευδαιμονία των αρχαίων, η Χαρά των Χριστιανών.
Δυο άνθρωποι ξεκινούν με τα ίδια δοτά εφόδια από τους γονείς τους, αλλά καταλήγουν διαφορετικά. Ο ένας προκόβει και ο άλλος ... "ατύχησε} λέμε στη ζωή του.
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του χαρίσματα. Άλλος πιο έξυπνος, άλλος λιγότερο, άλλος πιο πρακτικός και άλλος πιο θεωρητικός και πάει λέγοντας.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουν πλούσιοι, ή να κερδίσουν εξουσία ή να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα. Το ζητούμενο είναι να ζήσουν με χαρά. Και την χαρά μπορούν να την κατακτήσουν όλοι, και πλούσιοι και φτωχοί, και έξυπνοι και λιγότερο έξυπνοι.

Σε όλη μας την ζωή, κάθε μέρα, παρουσιάζονται ευκαιρίες. Κάθε φορά ερχόμαστε να αποφασίσουμε τί θα επιλέξουμε και ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Τα κριτήρια μας αποφασίζουν τις επιλογές μας. Η πλεονεξία, η υπερβολή, η ακράτεια, η ανηθικότητα, η απαξία είναι βέβαιο ότι δεν θα φέρουν χαρά, μπορεί να μας δώσουν πρόσκαιρα την εντύπωση της εξουσίας, του πλούτου, της δύναμης, αλλά πρόσκαιρα, αυτό είναι βέβαιο.

Όμως η Χαρά δεν έχει να κάνει με τα παραπάνω, έχει να κάνει με την γαλήνη μέσα μας, με τον ήσυχο ύπνο μας, με την ηρεμία στις πράξεις μας, με την απλή ανεπιτήδευτη σοφία που κουβαλάει ο ήρεμος άνθρωπος μορφωμένος ή ... αμόρφωτος.

Εμείς λοιπόν, θα διαλέξουμε ποιες ευκαιρίες θα αξιοποιήσουμε, ποιες θα εκτιμήσουμε ό,τι θα μας δώσουν την χαρά. 

Και αυτό δεν έχει να κάνει με μόρφωση, με κληρονομιές και πλούτη, με τζάκια και οικογένειες. Έχει να κάνει με τους στόχους μας στη ζωή. Κάθε παρέκκλιση από το στόχο μας βγάζει από την ευθεία.
Αυτή η ευθεία είναι ο καλός δρόμος, ο ίσος δρόμος, ο δρόμος προς το Θεό, η οδός της Αλήθειας. Εκτός Αλήθειας, είναι η πλάνη, είναι η Ατυχία με Άλφα κεφαλαίο.

Και ένα τελευταίο.
Ποιος μας δίνει τις ευκαιρίες;
Εμείς στην Ορθοδοξία λέμε:
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αγίασαν, είναι οι Πατέρες μας, που έστησαν την Ορθοδοξία μας. Αυτοί, αυτοί, για τον καθένα ξεχωριστά, μας δίνουν τις ευκαιρίες που μας αρμόζουν. Ευκαιρίες κατάλληλες για τις δυνατότητες μας. Σε μας έγκειται να τις αξιοποιήσουμε. Να τις αξιοποιήσουμε για να κατακτήσουμε τη χαρά, την μόνιμη ανέγγιχτη Χαρά.

Αααα και ξέχασα: 

Καλό είναι να τις ζητάμε τις ευκαιρίες. Και καλό είναι να ευχόμαστε να τις αξιοποιήσουμε σωστά.
«Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε» και
«καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ' ὑμῶν»

Το Χαμομηλάκι

Μα, για όλα;

Ναι, φίλε/η, για όλα...

Για την «αναποδιά», που σου ανέτρεψε τα φιλόδοξα σχέδια, για το ατύχημα που δεν έγινε δυστύχημα...

Για όλα, να λες «Δόξα τῷ Θεῷ»...

Στις παρακλήσεις πρώτοι είμαστε. Δώσε μου το ένα, κάνε μου τούτο, χάρισέ μου το άλλο...

Άσε τα παρακάλια, τη ζητιανιά, τα χαζά αιτήματα, τις ανούσιες απαιτήσεις.

Σ' αυτά είμαστε πρώτοι, όλοι μας...

Στα δύσκολα «Δόξα τῷ Θεῷ» να λες για όλα...

Στα εύκολα, ίσως, εύκολα να σου βγαίνει, αν δεν ξεχνάς εντελώς τον Πατέρα στις χαρές σου...

Στα δύσκολα, «δεν βλέπω άσπρη μέρα» λες... μουτζωμένος/η είμαι... με γρουσούζεψαν... γιατί σ' εμένα...

και βλαστημάς την τύχη σου και με τον Πατέρα τα βάζεις για «το κακό που σε βρήκε»...

Πες με την ψυχή σου, την καρδιά και το μυαλό σου «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν» και ανάλαβε παλληκαρίσια τις ευθύνες σου...

Εξόριστος, ταλαιπωρημένος, άρρωστος ο Χρυσόστομος, πρώτος αυτός το είπε και... ξεψύχησε

Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἕνεκεν. Ἀμήν

Το Χαμομηλάκι

«Ἔρχου καί ἴδε!»

Πολλοί οι επικριτές της συμμετοχής των πιστών στην Θεία Κοινωνία.
Πολλοί οι σκεπτικιστές του Μυστηρίου της Θείας Μετάληψης.
Πολλοί οι αμφιβάλλοντες για τη δράση και επίδραση της Θείας Ευχαριστίας.

Το ζήτημα είναι, μεταδίδεται ασθένεια από την χρήση της ίδιας Αγίας λαβίδας στην Κοινωνία;
Κολλάει ο πιστός τον κορονοϊό από την Μεταλαβιά ή δεν κολλάει;

Δεν επιθυμώ να σας πείσω για το ένα ή για το άλλο. 

Δηλαδή, δεν θέλω να σας πείσω αν κολλάει ή αν δεν κολλάει.
Ο κάθε άνθρωπος έχει την άποψή του γι αυτό το θέμα.

Το πιθανότερο είναι ότι, και να προσπαθούσα να πείσω περί του αντιθέτου οποιονδήποτε από τις δύο θέσεις, δεν θα κατάφερνα τίποτε. Είναι σθεναρές οι θέσεις αυτές, δεν αλλάζουν εύκολα.

Οπότε τί κάνουμε;
Έτσι θα το αφήσουμε το θέμα;
Δεν πρέπει να πάρουμε μιαν απόφαση;

Νομίζω ότι ο καθένας, ειδικά αυτός που έχει τις ενστάσεις του, πρέπει να το ψάξει μόνος του.

Λέει ο Ιωάννης σήμερα, ότι αφού ο Δάσκαλος συναντήθηκε με τον Φίλιππο, τόν έστειλε να φωνάξει τον φίλο του τον Ναθαναήλ. 

Πάει λοιπόν ο Φίλιππος και βρίσκει τον Ναθαναήλ, που ήταν και καρδιακοί φίλοι, και ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

— Έλα, έλα Ναθαναήλ, έλα να γνωρίσεις αυτόν περιμέναμε, αυτόν που γράφουν τα βιβλία και λένε οι παραδόσεις μας, έλα να γνωρίσεις τον Δάσκαλο. 

— Πούθε κρατάει η σκούφια του; 

— Από την Ναζαρέτ είναι. 

— Ναι καλά, είναι δυνατόν να βγει τίποτε καλό από την Ναζαρέτ;
— Ε, «Ἔρχου καί ἴδε!»

Που πάει να πει, έλα να δεις μόνος σου.

Αυτή είναι η απάντηση στους αμφιβάλλοντες. 

Ελάτε να δείτε μόνοι σας, εγώ δεν μπορώ να σας πείσω.

Και τί να δει δηλαδή ο αντιρρησίας; 

Να δει πως μεταλαμβάνουν οι πιστοί; και τί θα καταλάβει;
Εδώ είναι το κλειδί της ιστορίας. 

Πρώτα πρέπει να καταλάβεις και μετά να μεταλάβεις.

Εδώ η κατανόηση είναι βιωματική. Έχει να κάνει με το Μυστήριο. Πρέπει να γίνεις Μύστης και Κοινωνός. 

Να μετέχεις της Θείας Λειτουργίας. 

Και αυτά δεν είναι απλά πράγματα, είναι δουλειά, είναι έργο, έργο ζωής. 
Μελέτησε, ψάξε, διάβασε, άκου, Βίωσε, Ζήσε και μετά πάρε την απόφαση σου. 

Και μετά... Άμα θέλεις μένεις, άμα θέλεις φεύγεις.

Μη μου κάνεις τον κριτή και τον επικριτή μακρόθεν.
«Ἔρχου καί ἴδε!»

Το Νάμα της Ζωής
Το Χαμομηλάκι

Στην άλλη Παγκόσμια Ημέρα του Νερού θα λέμε το νερό-νεράκι

Σ' όποια χώρα της Ευρώπης να πας, σε όποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να παραγγείλεις ένα καφεδάκι, νερό δεν έχει, δεν σου σερβίρουν.
Πρέπει να το παραγγείλεις το νεράκι. Να το παραγγείλεις και να το πληρώσεις ακριβά.
Μόνο στην «φτωχή» μας Ελλαδίτσα, μόλις καθίσεις στο τραπεζάκι, πριν παραγγείλεις, το νεράκι θα στο φέρουν να δροσιστείς και να ξεδιψάσεις. Δωρεάν.
Δεν είναι μόνο η φιλοξενία, που είναι στο αίμα μας, είναι που και το νεράκι είναι του Θεού.

Ένα ποτήρι νερό στο κερνάει ο Θεός, αλλά μόνο εδώ. Έξω θα το πληρώσεις ακριβά.

Είναι η νοοτροπία τους: Όλα τα πουλάνε. Πουλάνε και τα δώρα. Πήραν δώρο το νερό και το πουλάνε.
Προτεστάντες - Τελώνες στο μυαλό και στη ψυχή.

Αλλά, τέλος πάντων, αυτό είναι το λιγότερο.
Τώρα κάνουν πολέμους για το πετρέλαιο, Διέλυσαν την Λιβύη, διέλυσαν τη Συρία. Τσάκισαν το Ιράκ, περικυκλώνουν το Ιράν. Το μάθαμε αυτό και δυστυχώς το συνηθίσαμε.

Λένε ότι οι επόμενοι πόλεμοι θα είναι για το νερό.
Λένε;
Τί λένε;
Μπουκάρισαν στο Αφγανιστάν και το 'καναν γης Μαδιάμ.
Τι κάνανε εκεί; Πήρανε λέει τα βουνά για να βάλουν χέρι στα ορυκτά και τα πετρώματα, έτσι λένε.
Εκείνο που ξέρω εγώ είναι, ότι αφού έκαναν κατοχή στο Αφγανιστάν, μπήκε μέσα η Νεστλέ, αυτή η γνωστή, με του πουλιού το γάλα, έπιασε όλες τις πηγές νερού και τις σφράγισε.
Τις σφράγισε. Τέλος.
Που θα πει, άμα διψάσει ο Αφγανός θα πρέπει να αγοράσει το νεράκι του κι επειδή είναι εξαθλιωμένος, δεν θα μπορεί να αγοράσει και θα πεθάνει.
Το νεράκι, θα πουλιέται στους προνομιούχους.
Οι άλλοι να ψοφήσουν.

Θα έχουμε NesTea αφγανικό και νεράκι «Αλ Κάιντα» σε περιτύλιγμα Τζιχάντ με σπόνσορα την Νεστλέ.

Έτσι θα γίνουν τα πράγματα, τί λέω, έτσι γίνονται. Κι ας κάνουν συνέδρια για την κλιματική αλλαγή. Δεν θέλουν ισορροπία στον πλανήτη, ισορροπία στο κλίμα.
Οι λίγοι και καλοί πρέπει να ζήσουν, οι άλλοι ψόφο.
Τώρα έρχεται μια μεγάλη κακοκαιρία και ο Τράμπ κοροϊδεύει, «μα που είναι αυτή κλιματική αλλαγή, μα που είναι;
Πότε θα κάνει ζέστη να τελειώσει το νερό; Πότε;» και γελάει!
Γελάει ...
Κι εκεί κάτω στην Αφρική, πεθαίνουν από την δίψα.

Το χαμομηλάκι επειδή σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Νερού. Τρομάρα μας!

Παραφροσύνη... (Homo Parafronus)

Η Μεγάλη Ορφάνια και ο Φόβος του Θανάτου

Κύριε, είσαι το μέγα άπειρο που ανασαίνουμε, ο απέραντος δρόμος

που πηγαίνουμε.

Είσαι η απερίγραπτη σιωπή που την ακούμε μέσα μας και μιλάμε –

για να μην πεθάνουμε από τρόμο.

Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες

 

Έναν καημό έχει ο άνθρωπος. Τον θάνατο.
Το αδιαπραγμάτευτο, το τελεσίδικο, το οριστικό και αμετάκλητο γεγονός του θανάτου.
Αυτό τον ταλανίζει. Ο Φόβος του Θανάτου.
Ο φόβος που τον κάνει να καταφεύγει σε λογής-λογής καιροσκόπους για να απαλύνει τον φόβο του.

Σαν έχασε τον παράδεισο ο άνθρωπος, γεννήθηκε ο θάνατος και ο φόβος του. Από τότε ψάχνει τρόπους να τον ξεπεράσει. Με το χρήμα, την εξουσία... και πολλές φορές λαθεύει και νομίζει ότι είναι ανίκητος, ότι έγινε θεός. Μέχρι που έρχεται μια ωραία πρωία και... πάρ' τον κάτω.

Και σ’ αυτή την πορεία, η ανθρωπότητα, αναζητά τη διαδικασία της δημιουργίας και προσπαθεί να την αναπαράξει, λες και θα γίνει θεός και θα νικήσει τον θάνατο.

Όλο αυτό, είναι λάθος. Λάθος η, και καλά, επανάσταση στον παράδεισο, λάθος η αναζήτηση της θεϊκής ισχύος, λάθος κι ο φόβος. Ο άνθρωπος δεν αναζητάει τον Θεό, αλλά την ισχύ Του και αυτό είναι το λάθος. Είναι ο λάθος δρόμος.
Είναι ο δρόμος που φέρνει τον θάνατο και τον φόβο του.

Και εξηγούμαστε για το κατά πως τα βλέπουμε εμείς:

Τί έχασε στην πραγματικότητα ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος χάνοντας τον παράδεισο, έχασε την αγκαλιά του Θεού.
Έχασε τον Πατέρα Του. Έμεινε ορφανός.
Είναι σαν τον άσωτο γιο που έφυγε από το σπίτι του. Από τότε, αφού έκανε ό,τι έκανε, θέλει να επιστρέψει. Αυτή την ανάγκη την έχει γραμμένη στο υποσυνείδητό του.
Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη. Την ανάγκη της πατρικής αγκαλιάς. Και προσπαθεί να επιστρέψει, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Αλλά έχασε τον δρόμο. Λάθεψε τη διαδρομή. Πήρε άλλες ατραπούς και παρεξέκλινε.

Είδε κι απόειδε ο Πατέρας. Τα παιδιά Του χάθηκαν, έμπλεξαν με τις σειρήνες και τα δελέατα και πήραν προορισμούς που τα απομάκρυναν ακόμη περισσότερο από την αγκαλιά Του.

Και, σαν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έβαλε σε εφαρμογή το από αιώνων Σχέδιό Του, για να μας λυτρώσει, να μας βοηθήσει.
Παιδιά Του είμαστε, εξάλλου.
Ποιος πατέρας δεν θα γνοιαστεί για το παιδί του;

Κι έστειλε τον Γιο Του, τον έστειλε σαν άνθρωπο, εδώ ανάμεσά μας να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής, τον δρόμο για την αγκαλιά Του.

Και ήρθε ο Γιος και είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και αυτό τον δρόμο και αυτή την αλήθεια και τη ζωή τα έκανε πράξη και θυσία για να πάρουμε παράδειγμα, να μάθουμε ότι ξεχάσαμε και να ξαναβρούμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι το πατρικό, την Πατρική αγκαλιά.

Όσο δεν επιλέγουμε, ελευθέρα και αυτόβουλα τον δρόμο της επιστροφής, είμαστε Ορφανοί. Είμαστε χωρίς αγκαλιά, είμαστε απολωλότες, ζούμε την Μεγάλη Ορφάνια.

Ένα παιδάκι που έχασε τους γονείς του και ψάχνει να τους βρει, χαμένο μέσα στο πλήθος, στις προκλήσεις, στους πειρασμούς, στην απώλεια είναι και ευάλωτο στο Θάνατο.

Αυτός είναι ο Μεγάλος Φόβος, η Μεγάλη Ορφάνια.
Αυτή η ορφάνια φέρνει τον φόβο του θανάτου.

Η Ορφάνια πονάει, πρώτα η Ορφάνια.

Άμα δεν επιλέξει ο άνθρωπος την πατρική αγκαλιά, ποιος θα τον υιοθετήσει; Ποιος θα ανοίξει την αγκαλιά του γι’ αυτόν;
Ένας είναι ο δρόμος και αυτόν πρέπει να διαλέξουμε.

Και άμα επιλέξουμε την Οδό, θα πούμε σαν τον ποιητή:

«Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας να

ξαναγυρίσουμε - πού;

Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας. Αμήν.»

(Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες)

Που πάει να πει, πάει ο θάνατος κι ο φόβος του, επειδή θα έχει τελεστεί η αναγέννησή μας.

Αμήν

Το Χαμομηλάκι

«Master Chef» στην Ανθρωποφαγική Κουζίνα

Κάθε βδομάδα, κάτι θα έχουμε να ανεβάζει τον δείκτη της φρίκης στο ζενίθ. 
Αυτή τη βδομάδα, όμως το κακό παράγινε: Νεογέννητο στον κάδο απορριμάτων, κακοποίηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, διαβίωση παιδιών σε «Κωσταλέξι», οι συνθήκες διαβίωσης παιδιών στο Λοιμωδών....

Τι θα γίνει; 
Πότε θα ησυχάσουν τα παιδιά μας; 
Πότε θα νιώσουν ασφαλή;
Πότε δεν θα κινδυνεύουν;
Πότε θα σταματήσουν να σκοτώνονται κατά χιλιάδες στους πολέμους;
Πότε θα πάψουν να είναι παιδιά-σκλάβοι ... 
Πότε; Πότε;

Τέτοια είναι τα κακά που μαθαίνουμε και άλλα τόσα που δεν μαθαίνουμε.
Τί έπαθε ο άνθρωπος; τί κάνει; 
Γιατί τόση κακία, τόση ανευθυνότητα, τόση εγκληματικότητα;
Τα μαθαίνουμε, αυτά στις ειδήσεις, έρχεται η πρώτη είδηση και είναι γροθιά στο στομάχι. 

Και μετά αρχίζει το συμπόσιο της ανθρωποφαγίας.
Το διαμελισμένο παιδί, το βάζουν στο τραπέζι και ξεσκίζουν τις σάρκες του.
Δεν υπάρχει λεπτομέρεια να μην την ανασκαλέψουν.
Η κακοποίηση των παιδιών, επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται πλειστάκις.
Τίποτε δεν μένει όρθιο.
Κάθε περιστατικό εκτυλίσσεται από την αρχή.
Κάθε παράμετρος αναλύεται, εμπλουτίζεται, φτιασιδώνεται με δόσεις τρόμου, πόνου, κακίας.
Τα παιδιά ζουν και ξαναζούν την κακοποίηση τους.

Ολόκληρες εκπομπές αφιερωμένες στη μεγέθυνση των περιστατικών, προς τέρψιν του αδηφάγου φιλοθεάμονος κοινού.

Γονείς, συγγενείς, φίλοι και παρατρεχάμενοι, ατελώς ή με λεφτά, καλούνται να προσθέσουν το καρύκευμα τους στον διαγωνισμό μάστερ σεφ στην ανθρωποφαγική κουζίνα.
Δεν φτάνει το περιστατικό στις ειδήσεις; 
Πρέπει να ξαναγίνει αναπαράσταση;

Όλοι αυτοί, δημοσιογραφίσκοι, παρουσιαστές, παρουσιάστριες, τηλε-περσόνες και λοιποί τυχάρπαστοι, δεν μπορούν να αρκεστούν, στην κριτική των υπεύθυνων, στον έλεγχο των γειτόνων, στην ανοχή της κοινωνίας;
Δεν μπορούν να πιάσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες, που δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους και να τους ξεσκίσουν;
Δεν μπορούν να νοιαστούν για την τύχη των παιδιών από δω και πέρα;
Να μην αφήσουν σε χλωρό κλαρί τους αρμόδιους για την αποκατάσταση των παιδιών;

Τι κάνει αυτό το ΕΣΡ, ρε γαμώτο, ακόμη με τις άδειες ασχολείται; Ας κόψει καμιά εκπομπή απ' αυτές τις ανθρωποφαγικές.

Τι είναι εδώ; Η Γέενα; 
Τι κάνουμε; Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε τα παιδιά μας στον βωμό του κανιβάλου Μολώχ;
Πάρτε το χαμπάρι, αυτές οι εκπομπές ξανασκοτώνουν τα παιδιά μας, αφού τα ξανακακοποιήσουν εκατό φορές.

Αμάν πια

Το Χαμομηλάκι

«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Αυτό είπε ο Χριστός σε κάποιους ανθρώπους κι αυτοί τα παράτησαν όλα και τον ακολούθησαν.
Τον ακολούθησαν και άλλαξαν τον κόσμο.

Απλοί ψαράδες ήταν, αγράμματοι, απλοί, καθημερινοί. Σε απλούς ανθρώπους απευθύνθηκε ο Χριστός, όπως άλλωστε απλός ήταν κι αυτός. Σε ένα παχνί είχε γεννηθεί. 

Όλοι οι ιδρυτές θρησκειών, ήταν σπουδαίοι, ήταν πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, αρχηγοί φατριών, ήταν επιφανείς. 

Μόνο ο δικός μας ήταν ένα παιδί μαραγκού. Και το ίδιο απλοί ήταν και αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε να τον ακολουθήσουν.

Και άλλαξαν τον κόσμο. 

Ποτέ ξανά ο κόσμος, μετά τον Χριστόν, δεν θα ήταν ο ίδιος.

Μια πίστη, ένα Ευαγγέλιο, ένα μήνυμα, στα Ελληνικά, που ξεπέρασε όλα τα σύνορα των εθνών, των χωρών, των λαών και έφτασε παντού και έγινε η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο.

Κατάργησε τη δουλεία

Έφερε την ισότητα ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Έσωσε τον πολιτισμό, πήγε την γραφή σε όσους λαούς εκχριστιανίστηκαν, έφτιαξε σχολεία, προώθησε την εκπαίδευση, προσέφερε παιδεία.

Προήγαγε τις τέχνες και τα γράμματα.
Αυτό που σήμερα το λέμε δυτικός πολιτισμός είναι ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Σκεφθείτε να είχαν επικρατήσει οι Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα, να ήταν σήμερα όλη η Δύση ένα φονταμελιστικό συνονθύλευμα σαν αυτό που τρομοκρατεί σήμερα όλη την υφήλιο. Η Δύση, με όλα τα λάθη και τα εγκλήματά της, είναι ο ζητούμενος πολιτισμός, ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Γι’ αυτό και η Ιστορία μοιράστηκε στα δύο, προ Χριστού και μετά Χριστόν.

Η Δύση δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της, δεν έχει γίνει συμβατή με τις αρχές και τις παραινέσεις του Χριστού, έχει πολύ δρόμο μπροστά της, αλλά είναι βέβαιο ότι θα πετύχει, επειδή το μέλλον της έχει προβλεφθεί και η ανθρωπότητα είναι προορισμένη να πετύχει, με την θέλησή της, αλλιώς γιατί έγιναν όλα αυτά;

Όπως όλα τα Καλά της ανθρωπότητας, και το τελευταίο Καλό ξεκίνησε από εδώ, η μικρή Ελλαδίτσα, στερέωσε την Ορθοδοξία. 

Η Ορθοδοξία είναι εδώ, περιμένει όλο τον κόσμο, να την ενστερνισθεί και να πορευτεί.

Εξ άλλου, ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα ενός Παιδιού στην αγκαλιά της Μάνας Του να ευλογεί όλο τον κόσμο;

το χαμομηλάκι

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, τα παιδιά του Δόλιου - Μέλανα τα άνθη του κακού

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, αδέρφια, παιδιά του Δόλιου.
Ο Μελάνθιος είναι βοσκός στην Ιθάκη και η αδερφή του δούλα στο υποστατικό του Οδυσσέα.
Ο Μελάνθιος μαζί με την αδελφή του την Μελανθώ είναι τα πιο απεχθή πρόσωπα στα Ομηρικά Έπη.

Μέλανα τα άνθη του κακού.

Ο Μελάνθιος τάσσεται με το μέρος των μνηστήρων. Φέρεται ως αρχιδούλος των μνηστήρων και σπεύδει να τους εξυπηρετήσει. Βρίζει, χλευάζει τον Οδυσσέα και η Μελάνθη συνευρίσκεται με τον Ευρύμαχο.

Κλέβουν τα όπλα που έκρυψε ο Οδυσσέας, τα βέλη τα ακόντια και προσπαθούν ανεπιτυχώς να τα δώσουν στους μνηστήρες. Προδίδουν τον αγώνα από μέσα.

Ο γιδοβοσκός Μελάνθιος, τσιράκι του μνηστήρα Αντίνοου, όταν βλέπει, μπροστά σε μια κρήνη, να γυροφέρνει ο χοιροβοσκός Εύμαιος, έχοντας πλάι του τον «ζητιάνο» Οδυσσέα, μιλάει σαν να φτύνει, προσπαθώντας να μη τον αφήσει να μπει στο παλάτι. Τα ίδια και ο κολλητός του Μελάνθιου, ο ζητιάνος Ίρος.

Ο Μελάνθιος είναι ο χειρότερος. Είναι ο προδότης μέσα στο παλάτι.
Ακόμη και οι μνηστήρες σεβάστηκαν την Πηνελόπη, αυτός όμως, δεν φτάνει που προδίδει, σέρνεται για την εύνοια των επικυρίαρχων μνηστήρων. Δίδει γη και ύδωρ στους εισβολείς. Στρέφεται κατά των ομοίων του. Υποτελής στους ισχυρούς, δυνάστης στους αδύνατους.

Ο Οδυσσέας εξοντώνει τους μνηστήρες και τους προδότες υπηρέτες και υπηρέτριες, αλλά για τον Μελάνθιο δεν χαραμίζει βέλος του. Για τον Μελάνθιο αξίζει η ατίμωση.

Ο Τηλέμαχος κρεμάει τον Μελάνθιο και ο Οδυσσέας διατάζει να του κόψουν τα αυτιά, τη μύτη, τα χέρια, τα πόδια και τα γεννητικά όργανα που τα πέταξαν στα σκυλιά.

Όλη η ιστορία βρίθει από προδότες. Πάντα ο προδότης, από μέσα, θα δράσει. Ο προδότης αθετεί τις υποχρεώσεις του, καταπατεί την εμπιστοσύνη του φίλου του, του συγγενή του, της ομάδας του, της οργάνωσης του, της πόλης του, της χώρας του.

Αλλά χειρότερος προδότης είναι αυτός που εκτός από την προδοσία του, θα συρθεί σαν σκουλήκι, για να κερδίσει την εύνοια του εχθρού.
Χειρότερος είναι ο προδότης που σπεύδει να ικανοποιήσει τα θελήματα του δυνάστη και να αγνοήσει τις οιμωγές των ομοίων του.
Σ’ αυτόν τον προδότη αξίζει η ατίμωση για ένα λόγο ακόμη παραπάνω. Επειδή είναι γλοιώδης.

Ομήρου Οδύσσεια (ρ 212 κ.ε., φ 175 κ.ε., χ 135 κ.ε., 472 κ.ε.)

χ 135-146

Κι απάντησε ο γιδοβοσκός Μελάνθιος και του λέει˙
«Θεοθρεμμένε Αγέλαε, δεν είναι αυτό, κοντά είναι
μες στην αυλή πόρτες γερές και δύσκολη η μπασιά της
κι ένας μπορεί να τους κρατεί αν είναι παλικάρι.
Μα ελάτε τώρα απ’ τον οντά τ’ άρματα θα σας φέρω,
γιατί θαρρώ πως μέσα εκεί, κι όχι αλλού πως τα ᾽χει
φυλάξει ο Δυσσέας. μαζί με το λαμπρό το γιο του».
Έτσι είπε κι ο γιδοβοσκός Μελάνθιος απ’ τη σκάλα
ανέβηκε μες στον οντά τρεχάτος του Δυσσέα.
Κοντάρια πήρε δώδεκα κι ασπίδες άλλες τόσες,
δώδεκα κράνα χάλκινα μ’ αλόγου φούντα απάνω
κι αφού τα πήρε, τρέχοντας τα πήγε στους μνηστήρες.

Odysseia

Η αγάπη για την Πατρίδα, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός

Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. 
Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις,
αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα
το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.

Σήμερα γιορτάζουμε την εθνική επέτειο της αντίστασης του ελληνικού λαού στην επέλαση των Ιταλογερμανών.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια δυσκαμψία στην αναφορά στα θέματα της πατρίδας, στα εθνικά θέματα, στα πατριωτικά.
Τα έχουμε αφήσει προνόμιο σε άλλους.
Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για την πατρίδα μας, ως ιερή ιδέα, ως αξία, ως ιερό και όσιο.
Φοβόμαστε μη μας χαρακτηρίσουν εθνικιστές, σωβινιστές, ντεμοντέ, παραδοσιακούς, και γραφικούς.
Να σας πω, κάτι;
Νιώθω υπερήφανος γι' αυτά που έκαναν αυτοί που υπερασπίστηκαν την πατρίδα μου.
Δακρύζω όταν ακούω τα κατορθώματά τους, τα παθήματα και τα δεινά τους.
Και δεν θέλω κανείς, μα κανείς να μου παριστάνει την "αυθεντία" και να μιλάει αντ' εμού για την πατρίδα μου.
Αυτό μου το προνόμιο, το εκμεταλλεύτηκαν άλλοι, το καπηλεύτηκαν και το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Άλλο πατριώτης και άλλο σωβινιστής.
Φασίστες επιτέθηκαν στην πατρίδα μου το 1940 και φασίστες εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία σήμερα.
Δεν έχω καμιά σχέση, ούτε θέλω να έχω, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον, αλλά δεν γουστάρω να μου πουλάνε πατριωτισμό οι ανθέλληνες. Επειδή ανθέλληνες είναι όσοι καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια της δικής μου πατρίδας.
Για τα εγκλήματα που έκαναν και κάνουν αυτοί οι ανθέλληνες, οι φασίστες, επειδή φασίστες είναι όσοι θέλουν να καταστείλουν τις ελευθερίες που γέννησε και δώρησε στην ανθρωπότητα, αυτή η χώρα, η δική μου χώρα, να διωχθούν. Να τους πιάσει η Δικαιοσύνη να τους χώσει μέσα και να τελειώνουμε μ' αυτούς.
Αλλά, για τις δήθεν ιδέες τους, την πατριδοκαπηλία τους, καμιά Δικαιοσύνη και κανένας δικαστής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, παρά μόνο να τους κάνει ήρωες.
Μόνο εγώ μπορώ να τους νικήσω. Μόνο εγώ μπορώ να καταστείλω τις φασιστικές τους αντιλήψεις.
Δε παραχωρώ σε κανέναν, το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι περισσότερο Έλληνας από μένα, για κανένα λόγο.
Θέλω να μιλάω και θα μιλάω ελεύθερα και με υπερηφάνεια για ό,τι έκαναν για μένα οι πρόγονοι μου. Και αυτό είναι το αντίπαλο δέος του φασισμού. Η Ελευθερία μου να μιλάω και να καμαρώνω για την πατρίδα μου, τους προγόνους μου, τα ιερά και όσια μου.
Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις, αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.
Αγαπάω την πατρίδα μου, σέβομαι τους ξένους και τιμώ την προσφορά όλων.
Και για την Πίστη μου, αμάν πια, είμαι Ορθόδοξος εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και δεν ντρέπομαι γι' αυτό και δεν θέλω να κρύβομαι για το τι πιστεύω, τι αγαπάω, με τι δακρύζω και με τι καμαρώνω.
Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

hamomilaki

Monday, 28 October 2013