«Aνοιχτή αγκαλιά» για τα άρρωστα παιδιά

Μερικές στιγμές χαμόγελου προσφέρει στα παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Ανοιχτή Αγκαλιά». 

Μία ομάδα από κλόουν, που συνεργάζεται με την οργάνωση, επισκέπτεται τα νοσηλευόμενα παιδιά και τους διαβάζει και παίζει ένα παραμύθι που μέλη της οργάνωσης έγραψαν ειδικά γι αυτό το σκοπό.

Το γέλιο επιδρά στην αύξηση της άμυνας των κυττάρων που μάχονται για να κερδίσουν την μάχη.

Εχθές η ομάδα των κλόουν επισκέφτηκε τα παιδιά που νοσηλεύονται στη Παιδιατρική – Ογκολογική κλινική του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ.  

Σήμερα πρόσφεραν το γέλιο στα παιδιά που νοσηλεύονται στη Παιδιατρική κλινική του «Ιπποκράτειου» νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.
Όπως επισημαίνει η πρόεδρος της «Ανοιχτής Αγκαλιάς», των Φίλων Κοινωνικής Παιδιατρικής και Ιατρικής, Γιολάντα Βλάχου, η φαντασία, το χιούμορ, και το γέλιο βοηθούν, σύμφωνα με στατιστικές, να μειωθεί ο πόνος των παιδιών σε ποσοστό που φτάνει μέχρι και το 30%. 

Το γέλιο επιδρά στην αύξηση της άμυνας των κυττάρων που μάχονται για να κερδίσουν την μάχη.
kala-nea

Αναρτήθηκε από 3feeetblogger 

Μια Κυριακή πρωί... (στο λεωφορείο «ο κόσμος»)

Μια Κυριακή πρωί μέσα στο λεωφορείο, ανάμεσα σε ξενύχτηδες και μεροκαματιάρηδες μετανάστες με τις πραμάτειες τους.  Το ραδιόφωνο στο φουλ να παίζει σκυλάδικα «Με καις, με καις» «Μια γαρδένια η καρδιά μου», «Πες το μου ξανά ότι μʼαγαπάς».   Κάποιοι μετανάστες μιλάνε πολύ δυνατά και αυτό κάνει τη συγκέντρωση του νου πολύ δύσκολη υπόθεση. Εκεί που πας να πεις ξέφυγα λίγο, άντε πάλι από την αρχή. Στην κάθε στάση ανεβοκατεβαίνουν άνθρωποι και άνθρωποι.  Μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου έχεις γνωρίσει τη μισή υφήλιο, Κίνα, Αφγανιστάν, Σρι Λάνκα Ρωσία, Πολωνία.  Ο κόσμος μικραίνει για σένα.  Σκέφτεσαι τη ζωή που αλλάζει, τους μετανάστες που άφησαν την πατρίδα τους αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στην Ελλάδα.  Το μεταναστευτικό δεν είναι μια απλή υπόθεση.  Σκέφτομαι ότι οι ισχυροί αποφάσισαν να αλλάξουν τα σύνορα του κόσμου χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες που έχει αυτό για όλους μας. Έτσι, λοιπόν, αρχίζω να βλέπω με συμπάθεια όλους αυτούς τους ξενιτεμένους, παρόλο που αυξάνονται υπερβολικά μέσα στο λεωφορείο και δημιουργούν συνωστισμό και ένταση.  Κάθε φορά, όμως, που το λεωφορείο σταματάει σε φανάρι, τα μάτια μου προσηλώνονται στην εικόνα του Χριστού που στέκει ψηλά. Τότε όλες οι σκέψεις αρχίζουν να λιγοστεύουν μέχρι να έρθει η ώρα που θα κατέβω παίρνοντας το δρόμο για την Εκκλησιά.   Έτσι, κάθε Κυριακή εκτυλίσσεται και μια μικρή ταξιδιωτική περιπέτεια με τον Χριστό όμως να οδηγεί το λεωφορείο «ο κόσμος». Στέλιος Μόσχος Πηγή