Στην αλλαγή του Χρόνου

Τελειώνει αυτή η χρονιά, 

Η χρονιά με τα πολλά θύματα από την επιδημία

Η χρονιά που μείναμε κλεισμένοι μέσα περισσότερο από ποτέ άλλοτε σε όλη μας την ζωή

Η χρονιά που δεν είχαμε κοντά μας τα παιδιά μας

Η χρονιά που πολλοί δεν είχαν κανένα κοντά τους

Η χρονιά με συνανθρώπους μας χωρίς φαγητό

Η χρονιά με συνανθρώπους μας χωρίς στέγη

Η χρονιά με ασθενείς έξω από τα νοσοκομεία, επειδή είναι το αδιαχώρητο εκεί

Η χρονιά με την ελλειμματική φροντίδα στους αδύναμους

Η χρονιά με τους γέροντες στις διάφορες στέγες, εγκαταλελειμμένους και ευάλωτους

Η χρονιά που κι αυτοί που θέλουν να βοηθήσουν, δεν μπορούν

Η χρονιά με τους αλειτούργητους

Η χρονιά αυτή να πάει στο καλό και να μας αφήσει ήσυχους

Όχι ότι θα αλλάξει κάτι από απόψε το βράδυ

Όχι ότι αύριο όλα θα είναι καλά

Αλλά να, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ελπίζει, αναζητάει τα ορόσημα, λες και μαγικά θα αλλάξουν πράγματα.

Πολλά μας βάρυναν την χρονιά που φεύγει και για πολλούς οι συμφορές θα είναι αμετάκλητες

Τί να πεις σε έναν που έχασε τον άνθρωπο του;

Τί να πεις σε ένα που έκλεισε το μαγαζάκι του;

Κι εκείνη η ρημάδα η αλληλεγγύη, φαντάζει τόσο λιγοστή και ανήμπορη.

Ένα πράγμα μας μένει, στην αλλαγή του χρόνου και σε κάθε αλλαγή και σε κάθε χρόνο.

«Βόηθα Παναγιά μου»

Παναγία μου, δώσε βοήθεια στους αβοήθητους

Παναγία μου, δώσε δύναμη στους ανήμπορους

Παναγία μου, δώσε χαρά στους στους λυπημένους

Παναγία μου, δώσε ελπίδα στους απελπισμένους, υγεία στους αρρώστους, παρηγοριά στους πενθούντες

«Βόηθα Παναγιά μου»

Και μόνο να το πεις, θα νιώσεις καλύτερα

 

Καλή Χρονιά

 

Το Χαμομηλάκι

Ήταν και είναι Όλοι Εκεί και Εδώ – Σκέψεις με αφορμή τα Άγια Θεοφάνεια και κάθε άλλη γιορτή της Εκκλησίας μας

«ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ»

Όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, πηγαίνουμε «Επάνω» [1],[2].

Η αθάνατη ψυχή[3],[4] μας ζει αιώνια.

Τι θα πει ζει;

Εδώ ζει σύμφωνα με τις επιλογές του καθενός μας [5],[6],[7].

Επάνω, Αυτοί που αξιώθηκαν, μετέχουν μιας νέας κοινωνίας. Θείας Κοινωνίας.

Μετέχουν της πρόγευσης του Παραδείσου [8],[9].

Πολλούς από τους Επάνω, τους γνωρίζουμε, είναι αυτοί που οι ζώντες εδώ Κάτω, τους έχρισαν Αγίους.

Αυτοί οι Επάνω, έχουν πολλές δουλειές.
Η κύρια δουλειά τους, είναι να βοηθάνε τους ανθρώπους εδώ Κάτω [10].
Βοηθάνε συνέχεια. Τους πάντες. Κι αυτούς που πιστεύουν σ’ Αυτούς και σ’ αυτούς που δεν πιστεύουν.
Τρέχουν όλοι μέρα κι όλη νύχτα δικιά μας. Απανταχού της Γης.
Θα τους βρείτε τώρα, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στην Κίνα. Εκεί που γίνονται μεγάλες καταστροφές.
Θα Τους βρείτε μέσα στα χειρουργεία να βοηθάνε τους γιατρούς να σώσουνε παιδάκια και μεγάλους.
Θα τους βρείτε στους σεισμούς να καθοδηγούν διασώστες να βρουν παιδάκια και μεγάλους.
Αυτοί οι Επάνω, θέλουν βοήθεια.
Οι ευχές μας είναι η βοήθεια Τους [11],[12].
Κάθε φορά, που μια μάνα φωνάζει: «Παναγιά μου, το παιδί μου», πιστή ή άπιστη, κάθε μάνα το έχει φωνάξει αυτό, τότε οι Επάνω παίρνουν δύναμη. Όση δύναμη έχει η ευχή μας, τόση δύναμη παίρνουν. Όσο πιο δυνατή είναι η ευχή (προς-ευχή) τόσο πιο δυνατή είναι η παρέμβασή τους [13],[14].

Αυτοί οι Επάνω έχουν και μια άλλη δουλειά.
Λατρεύουν τον Κύριο [15].
Τον λατρεύουν σε κάθε ευκαιρία [16].
Σε κάθε εκδήλωση λατρείας Τους, λούζονται μέσα στο Φως [17]. Το Φως το Άκτιστο [18]. Μετέχουν της ενέργειας του Θεού [19],[20].
Οι ψυχές Τους, μέρος της φύσης του Θεού, γίνονται Ένα [21].
Έχουν πολλές ευκαιρίες λατρείας.
Κάθε φορά, που γίνεται μια καλή πράξη, εδώ Κάτω, τότε Αυτοί έχουν ένα λόγο να δοξάσουν τον Κύριο.
Κάθε φορά που ένας εδώ Κάτω θα μετανιώσει για τα κρίματά του, τότε οι Επάνω, έχουν Χαρά. Μεγάλη Χαρά. Άφατη Χαρά.
Κάθε φορά που εδώ κάτω σώζεται μια ψυχή με την θέλησή της, τότε Επάνω έχουν γλέντια.

Έχουν όμως και τις γιορτές Τους.
Τις ίδιες με μας.
Όταν γιορτάζει Ένας Άγιος τότε οι Επάνω όλοι μαζί τον τιμούν δοξολογώντας τον Κύριο.
Κι όταν είναι μέρα που γιορτάζει ένας αφανής άγιος, πάλι την ίδια γιορτή κάνουν.
Και ξέρετε, ο καθένας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Όπως ήταν κι εδώ Κάτω.
Γιορτάζουν δοξολογώντας τον Κύριο, μέσα σε μια Κοινωνία απόλυτης Αγάπης, λουσμένης στο Φως, με την συνοδεία θείας μουσικής.

Όπως της Παναγίας, είχαν Πανήγυρη. Μέγα Πανηγύρι.
Ήσαν Όλοι Εκεί.
Οι Πάντες.
Όλοι κατασυγκινημένοι. Όλοι, άγγελοι και άγιοι.
Εκεί στην Παναγιά την Δέσποινα. Την Μάνα Όλων μας.
Την μεσολαβήτρια στον Κύριο.

Συλλειτούργησαν οι Επάνω με τους Κάτω.
Γιόρτασαν μαζί όλοι.

Και ήταν όλα τέλεια.
Τέλεια, επειδή τα είχε φροντίσει με την χάρη της η Εμμέλεια, η μάνα του Άη Βασίλη μας.
Επειδή εκεί κοντά ήταν το σπιτικό της και μετά από 88 χρόνια δεξιώθηκε τους Επάνω και τους Κάτω.
Για την Παναγία μας.

---

[1] «εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»(Ρωμ. ιδ’, 8)

[2] «και επιστρέψη ο χους επί την γην, ως ην, και το πνεύμα επιστρέψη προς τον Θεόν, ος έδωκεν αυτό» (Εκκλ. Ιβ’, 7)

[3] «αείζωον, αθάνατον, ταυτόν δ’ ειπείν λογικήν η γαρ αθάνατος λογική και ου τούτο μόνον, αλλά και κεχαριτωμένην θείως. Τοιαύτην γαρ η όντως ζώσα ψυχήν» Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, τόμος Α’, Θεσσαλονίκη 1962, σελ. 85

[4] «πάσα ψυχή αθάνατος», Πλάτων, Φαίδρος

[5] «Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος» (Κορινθ. Α 6, 12)

[6] «Εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. 25 ός γάρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ός δ' αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού, ευρήσει αυτήν. 26 τι γάρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; 27 μέλλει γάρ ο υιός τού ανθρώπου έρχεσθαι εν τή δόξη τού πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού.» (Ματθ. 16, 24-27)

[7] Όσιος Νικήτας Στηθάτος: «Ουσία δε ψυχής έστιν, ως και άλλοις πεφιλοσόφηται κάλλιστα, απλή, ασώματος, ζώσα, αθάνατος, αόρατος, σωματικοις όφθαλμοίς μηδαμώς θεωρούμενη, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος, όργανικώ κεχρημένη σώματι και παρεκτική τούτω ζωής κινήσεως, αυξήσεως, αίσθήσεως και γεννήσεως, νουν έχουσα μέρος αυτής το καθαρώτατον, πατέρα και προβολέα του λόγου, αυτεξούσιος φύσει, θελητική τε και ενεργητική και τρεπτή ήτοι εθελότρεπτος, ότι και κτιστή».

[8] Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι μετά τον σωματικό θάνατο οι ψυχές που είχαν κοινωνία Χριστού από τώρα θα ζήσουν το «αεί εύ είναι», οι αμετανόητοι δε, το «αεί φεύ είναι».

[9] Ο όρος 18 της Συνόδου των Ιεροσολύμων λέγει τα εξής: Πιστεύουμε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων βρίσκονται ή σε άνεση ή σε οδύνη, ανάλογα με το τι πράξανε· γιατί μόλις χωριστούν από τα σώματά τους, αμέσως εισέρχονται ή σε κατάσταση ευφροσύνης ή λύπης και στεναγμών, ομολογουμένως όμως όχι σε τέλεια απόλαυση ή κατάκριση. (Έκθεσις Ορθοδόξου Πίστεως της εν Ιερουσαλήμ τοπικής Συνόδου εν έτει 1672)

[10] Αγίου Σιλουανού του Άθω: «Σε πολλούς φαίνεται πως οι Άγιοι είναι μακριά μας. Αλλά είναι μακριά από εκείνους που οι ίδιοι απομακρύνθηκαν , ενώ είναι πολύ κοντά σ’ εκείνους που τηρούν τις εντολές του Χριστού κι έχουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος…

[11] «Ποιείν ό δύνασαι, και αιτείν όπερ ου δύνασαι», ιερός Αυγουστίνος

[12] «Ουκ έχετε, διά το μη αιτήσθαι ημάς», άγιος Ιάκωβος

[13] παραίνεση του Αποστόλου Παύλου στους Θεσσαλονικείς, να «προσεύχονται αδιαλείπτως»

[14] «Άκουσον του Θεού εν ταις εντολαίς, και ακούσει σου εν ταις προσευχαίς», άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[15] Με την δοξολογία ερχόμαστε στην παρουσία του Θεού. (Ψαλμός 100:4), Ο Θεός είναι με αυτούς που τον δοξάζουν. (Ψαλμός 22:3), Ο Θεός ευχαριστιέται με την δοξολογία. (Ψαλμός 69:30-31), Η δοξολογία είναι η θυσία μας προς τον Θεό. (Εβραίους 13:15), Ο Θεός ευχαριστιέται με μας όταν τον λατρεύουμε. (Ψαλμοί 45:11, 86:9, 95:6)

ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ Επειδή κυβερνά. (Ψαλμοί 100:1-2•4), Επειδή είναι όμορφο. (Ψαλμοί 33:1), Επειδή είναι «τερπνό» στον Θεό. (Ψαλμοί 135:3), Επειδή είναι καλό. (Ψαλμός 54:6, 92:1), Επειδή μας βεβαιώνει για την συνεχή παρουσία του Κυρίου. (Ψαλμοί 89:15), Επειδή δημιουργηθήκαμε για αυτόν το λόγο. (Ψαλμοί 102:18 )

Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ, Ανοίγει μια γραμμή επικοινωνίας. (Ψαλμοί 68:32-33), Καθαρίζει. (Παροιμίες 17,3 27:21), Δοξάζει τον Κύριο. (Ψαλμοί 50:23), Απελευθερώνει. (Ψαλμοί 42:5), Θεραπεύει. (Ψαλμοί 42:11)

[16] ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ, Συνεχώς. (Ψαλμοί 34:1, 35:28, 71:6), Καθημερινά. (2 Χρονικών 30:21), Σε καθετί. (Ρωμαίους 8:28, Εφεσίους 5:19-20, 1 Θεσσαλονικείς 5:18 ), Με τραγούδι. (Ψαλμοί 28:7, 40:2), Με το πνεύμα. (Ιωάννης 4:24, 1 Κορινθίους 14:15), Με το νου. (1 Κορινθίους 14:14-15), Με χορό. (Ψαλμοί 149:1, 150:4), Με μουσικά όργανα. (Ψαλμοί 33:2, 150:3-5), Υψώνοντας τα χέρια. (Ψαλμοί 63:3-4, 134:2), Χειροκροτώντας. (Ψαλμοί 47:1), Στο σπίτι μας. (Ψαλμοί 42:8, 149:5), Σε σύναξη. (Ψαλμοί 22:22, 35:18,111:1)

[17] Ο Θεός είναι Φως, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο: «Και αυτή εστίν η επαγγελία ην ακηκόαμεν απ' αυτού και αναγγέλλομεν υμίν, ότι ο Θεός φως εστί και σκοτία εν αυτώ ουκ εστίν ουδεμία» (Α΄ Ιω. α΄ 5).

[18] Κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «Σημείωσαι δε, ότι οι Μαθηταί είδον εις το Όρος το άκτιστον φως της του Κυρίου Θεότητος όχι μόνον με τον νουν, όστις είναι οφθαλμός της ψυχής, αλλά και με τους αισθητούς οφθαλμούς του σώματος. Αλλά πως είδον αυτό; μένοντες εν τη φυσική δυνάμει αυτών; όχι, αλλά αλλοιωθέντες εις το κρείττον και θειότερον, και δυναμωθέντες υπό της δυνάμεως του φωτός εκείνου^. επειδή κτιστοί και αισθητοί οφθαλμοί το άκτιστον και υπέρ αίσθησιν και νουν φως χωρήσαι ου δύναται. Υπό του φωτός εκείνου λοιπόν ενισχυθέντες και δυναμωθέντες οι των Αποστόλων αισθητοί οφθαλμοί, και υπέρ τους όρους της εαυτών φύσεως γεγονότες, είδον το υπερφυές εκείνο και άκτιστον και της θείας ουσίας αχώριστον φως, κατά την κοινήν δόξαν των Ιερών Θεολόγων»

[19] Ο κτιστός άνθρωπος δεν μπορεί να μεθέξη της ουσίας του Θεού, δύναται όμως να μεθέξη των ενεργειών Του, δηλαδή μπορεί να γνωρίση τον Θεό και να δή το άκτιστον Φώς Του. Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, 14ος αι. μ.Χ.

[20] Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: η Βασιλεία του Θεού είναι η θεωρία του ακτίστου Φωτός στην υπόσταση του Λόγου.

[21] Προορισμός του ανθρώπου είναι η κοινωνία της θείας φύσης και η μέθεξη της θείας αϊδιότητος. Και αυτά τα πράγματα είναι εφικτά από το ένα μέρος διά της καταβολής στον άνθρωπο του οικείου λόγου κατά τη γέννησή του, από το άλλο διά της ενεργείας του Θεού στον κόσμο. Κατά το λόγο της κτίσης διακρίνεται βέβαια οξύτατα το κτιστό από το άκτιστο, κατά τον τρόπο της ύπαρξης όμως η διάκριση είναι ενωτική, όχι χωριστική. Ο Θεός είναι το μετεχόμενο, οι ενέργειές του (αγαθότης, οντότης, ζωή, αθανασία) είναι τα μεθεκτά, τα οποία φυσικά δεν έχουν χρονική αρχή, «ουκ ήρκται χρονικώς», αλλά είναι προσιτά στους ανθρώπους. Από το άλλο μέρος τα λογικά όντα, αν και έχουν χρονική αρχή, μπορούν να μετάσχουν, είναι τα μετέχοντα. Παναγιώτης Χρήστου, Ο Άνθρωπος στο Άπειρο της Αϊδιότητος, Από: περ. Εποπτεία 67, Αθήνα 1982 (σελ. 369-93).

Το Τρόπαιο της Παναγίας

Σήμερα 21^η Νοεμβρίου ξεκινήσαμε κατά τις 9 να πάμε μια εκδρομούλα. Φτάσαμε στον Μαραθώνα και από την Λεωφόρο Σουλίου κατηφορίσαμε την Γαλάζιας Ακτής.

Στα μισά περίπου του δρόμου δεξιά μας είναι μια εκκλησίτσα. Παλιά Εκκλησία, Βασιλική, μικρή, απλή, λιτή και ξεχασμένη. Όσες φορές και να περνάς από εκεί, ούτε που δίνεις σημασία.

Αλλά σήμερα ήταν αλλιώς. Ο δρόμος έξω από την Εκκλησία και μέσα ο περίβολος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα. Μπήκαμε και μεις. Είχε πολύ κόσμο.
Μια φορά τον χρόνο λειτουργεί επίσημα η μικρή εκκλησία Της Παναγίας. 21 Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου, γιορτάζει η Παναγία η Μεσοσπορίτισσα.
Μπήκα με το ζόρι μέσα στην εκκλησία. Παλιά εκκλησία. Ο Ιερέας έλεγε: «Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».

Μια φορά, ρώτησαν μια γριούλα, απομονωμένη σε ένα χωριό, αγράμματη: Πας στην εκκλησία γιαγιάκα; Πάω λέει αυτή, κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή πάω στην εκκλησία. Και τι καταλαβαίνεις από την θεια λειτουργία γιαγιάκα; Ξέρεις αρχαία ελληνικά; Τίποτε δεν καταλαβαίνω παιδί μου. Ούτε τα ελληνικά δεν ξέρω καλά καλά, τα αρχαία θα ξέρω; Αλλά, μ’ αρέσει να πηγαίνω. Εκεί νιώθω καλά, γαληνεύω, παίρνω χαρά. Καλά γιαγιάκα, να σε ρωτήσουμε και κάτι τελευταίο. Στην λειτουργία που πας, ποιο σημείο σου αρέσει πιο πολύ;

ΤΑ ΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΣΩΝ … παλληκάρι μου. Αυτό μου αρέσει πιο πολύ. Εκεί πιστεύω ότι κάτι κάνω και εγώ. Κάτι δίνω και πάντα βουρκώνω παλληκάρι μου, κι ας μη καταλαβαίνω τίποτα.

Όταν άκουσα την ιστοριούλα, έκατσα κι εγώ να μάθω τι θα πει αυτό: «Σου προσφέρουμε, αυτά που μας έδωσες, που μας δάνεισες, τα πάντα και για πάντα» !! Η γριούλα είχε «πιάσει» το μεγαλείο της θείας λειτουργίας και βούρκωσα κι εγώ.

Τρεις μοναχές συμπλήρωσαν: «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοι ευχαριστούμεν Κύριε, και δεόμεθά σου o Θεός ημών».

Κοίταξα αριστερά μου στην στενή εκκλησία και είδα μια αγιογραφία, ολόσωμη σε διαστάσεις ανθρώπου. Ο Άγιος Σωκράτης! Ούτε που τον είχα δει αλλού, ούτε που τον είχα ακούσει. Ίσως εδώ, που έγινε η μάχη των μαχών, η μάχη του Μαραθώνα, στην Μέση της πεδιάδας, στο εκκλησάκι της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, κάποιος «αγράμματος» αγιογράφος να ήθελε να τιμήσει τον πρώτο πιστό τον Σωκράτη. Αυτόν που κήρυξε πρώτος τον έναν Θεό και θανατώθηκε με την κατηγορία της αθεΐας. Ίσως ήθελε να ενώσει το αρχαίο με το νέο, να πει ότι Ορθοδοξία και Ελλάδα είναι ένα.

Βγήκα έξω, άναψα ένα κερί, χειροποίητο ήταν, και τριγύρισα στον περίβολο. 100 μέτρα πιο πέρα υψώνονταν το Τρόπαιο της νίκης των ελλήνων κατά των περσών.

Εκεί μέσα στον περίβολο, βρήκαν το ‘60 νομίζω απομεινάρια του τρόπαιου του Μιλτιάδη. Και το έστησαν το αντίγραφό του.

Πάντα απορώ, πως κατάφερναν να εντοπίζουν οι πιστοί τους ιερούς τόπους και να χτίζουν εκκλησιές πλάι ή πάνω στα ερειπωμένα ιερά!

Αυτός ο τόπος, η πατρίδα μας, είπε ο ιερέας όταν βγήκε έξω στο προαύλιο, είναι ευλογημένος, όπου κι αν κοιτάξεις μια εκκλησία θα δεις, εκεί ένα ναό είχαν και πήγαν να προσφέρουν την Μαρία, είπε αναφέροντας μας την παράδοση της ημέρας.

Ευλογημένος ο τόπος και τον καταντήσαμε ανευλόγητο. Τι χάλια είναι αυτά; Τι πάθαμε; Η ντροπή και ο περίγελως του κόσμου καταντήσαμε. Μας λοιδορούν οι πάντες. Πως τα καταφέραμε έτσι; Έπρεπε να γίνουν αυτά για να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ψωνίζουμε με δανεικά; ότι δεν μπορούμε να είμαστε άπληστοι; Πάψτε πια να είστε αλαζόνες. Βάλτε τον εγωισμό κατά μέρος. Δείξτε λίγη ταπεινότητα. Δεν μιλάτε μεταξύ σας, το έχετε καταλάβει; Μας επέπληξε θυμωμένος. Τι θα πει δεν λέω καλημέρα; Ούτε να τον βλέπω θέλω; Τι θα πει αυτό; Ποιος σας τα ’μαθε αυτά; Βάλτε τον Χριστό στην καρδιά σας. Φίλο σας τον Χριστό και μάνα σας την Παναγιά μας. Βγάλτε την αγάπη που κρύβετε μέσα σας και κοιταχτείτε μεταξύ σας. Ξεχάσατε πως είστε άνθρωποι.

Έψαλε κι ευλόγησε τις προσφορές μπροστά στον ναό. Τις προσφορές των πιστών. Πρόσφορα αναίμακτης θυσίας. Γιατί άλλος έδωσε το αίμα Του για μας. Μια για Πάντα. Κι άλλοι μάτωσαν για να στεριώσουν την πίστη μας. Εμείς δεν θα χρειαστεί να ματώσουμε. Μόνο το ενθύμιο των πρώτων χριστιανικών συσσιτίων, τις χριστιανικές αγάπες, είναι ώρα να τις κάνουμε πράξη. Το περίσσευμα του φαγητού μας, το έχουν ανάγκη πολλοί σήμερα. Πολλοί!

Να σας πω κι ένα τελευταίο είπε ο ιερέας, που δεν είχε καθόλου μαλλιά και έτρεχε ο ιδρώτας στο κρανίο του από τον ήλιο και την ένταση. Από την αγωνία του.

Είμαι φιλόλογος, είπε και δεν ήξερα το τρόπαιο. Με έστειλαν πρώτη φορά να λειτουργήσω στη εκκλησιά αυτή. Στην Παναγία τη Μεσοσπορίτισσα. Φιλόλογος αλλά το τρόπαιο δεν το ήξερα. Ένα ακόμη έχω να σας πω:

Ανάμεσα μας περπατάει η δόξα, πάψτε να είστε ανθρωπάκια.
Η δόξα περπατάει χέρι-χέρι με την Παναγιά μας.
Και να το Τρόπαιό Της.

Σταθείτε στο ύψος σας.

Το χαμομηλάκι

Σήμερα είναι της Παναγίας

Σήμερα είναι της Παναγίας μας. Της πιο γλυκιάς και οικείας μορφής για όλους μας.

Σαν σήμερα όταν έγινε τριών ετών, οι γονείς της την οδήγησαν στην εκκλησία. Αυτή η είσοδος της Μαρίας στο ναό ονομάστηκε «Εισόδια της Θεοτόκου».

Μεγάλη η Χάρη Της. Να μας βοηθάει.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να πω τα εξής:

 

Εκείνο που με ενοχλεί περισσότερο, που με γεμίζει λύπη, είναι όταν βρίζουμε την Παναγία.

Με πειράζει να ακούω να βρίζουν τους Αγίους μας, ή τους Αγίους της όποιας θρησκείας, τα ιερά και τα όσια οποιουδήποτε, αλλά για την Παναγία μας ειδικά, μου φαίνεται άδικο, απαράδεκτο και έκφραση ακραίας αχαριστίας και θα εξηγήσω γιατί.

 

Δεν υπάρχει άνθρωπος θρήσκος ή άθρησκος που σε πολύ δύσκολη στιγμή, όταν είναι σε κίνδυνο, αγαπημένο του πρόσωπο ή ο ίδιος να μην πει: «Παναγία μου!!».

Βγαίνει αυθόρμητα από το στόμα όλων μας, αυτή η κραυγή, η παράκληση, η προσευχή: «Παναγιά μου!». Το αίτημα, δηλαδή, στη δύσκολη στιγμή να βοηθήσει.

Είναι η πιο σύντομη προσευχή: «Παναγιά μου!!»

 

Και η πιο ουσιαστική, επειδή είναι έμφυτη στον καθένα μας και βγαίνει σαν ανάσα: «Παναγιά μου!!».

Το δικό της όνομα έρχεται πρώτο στα χείλη μας. Κι αυτό σημαίνει ότι τη θεωρούμε δίπλα μας, μάνα και αδελφή μας. Ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα στον έλληνα.

 

Από τη άλλη μεριά, η φοβερή ευκολία με την όποια βλαστημάμε στο όνομα της με κάνει να αγανακτώ.

Δεν είναι δυνατόν από στιγμή σε στιγμή η προσευχή μας να εναλλάσσεται με την βλαστήμια. Από το «Πανάγια μου βόηθα», τόσο εύκολα και αβασάνιστα να πέφτουμε στην ύβρη.

 

Είμαι βέβαιος ότι, εάν ήταν φανερή σαν παρουσία, κανείς μα κανείς μας δεν θα διανοούνταν να μιλήσει σε βάρος της. Τουλάχιστον δεν είναι πρέπον, ούτε  ευγενικό.

 

Γιατί αυτό είναι η βλαστήμια: μιλάμε σε βάρος της και με της πιο ακατονόμαστες εκφράσεις.  Βρίζουν τη μάνα μας και μπορούμε να κάνουμε φόνο, ενώ εδώ με μια απίστευτη, επιπόλαια ευκολία αμολάμε ό,τι να ‘ναι.

 

Μα τι άλλο είναι η Παναγιά μας, παρά η μάνα μας. Και δεν πείραξε κανένα, ποτέ. Κι αν ακόμα τη βρίσεις πάλι «Παναγιά μου» θα πεις.

 

Κόφτε την επιτέλους αυτή τη συνήθεια…

To hamomilaki