Για τα παιδιά...

 

Μουσική:  Αλέξη Παπαδημητρίου, 

Στίχοι: Φίλιππα Νικολάου 

(Polygram 1985).

Τραγουδούν:

Γιάννης Πάριος, Ελπίδα, Χριστιάνα, Τάνια Τσανακλίδου, Βλάσσης Μπονάτσος, Βίκυ Μοσχολιού, Άννα Βίσση, Δούκισσα, Δημήτρης Μητροπάνος, Μαρινέλλα, Φίλιππας Νικολάου, Δάκης, Κώστας Χατζής, Χάρις Αλεξίου, Ελένη Δήμου, Λίτσα Διαμάντη, Μπέσυ Αργυράκη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Κώστας Τουρνάς, Αντώνης Καλογιάννης, Αλέκα Κανελλίδου, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Τόλης Βοσκόπουλος, Γιώργος Πολυχρονιάδης και Πασχάλης.

Στο πρώτο ρεφραίν σολάρει ο Χάρης Βαρθακούρης.

Τα παιδιά που έχουν στα μάτια την ατέλειωτη νυχτιά

και βαδίζουν ψηλαφώντας είναι άνθρωποι κι αυτά.

Και σε εκείνα που κυλάει μες στο αίμα τους αργά

της Μεσόγειος το Στίγμα, είναι άνθρωποι κι αυτά.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου

Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Τα παιδιά που δεν μπορούνε να μιλήσουνε σωστά

κι όμως σου χαμογελούνε είναι άνθρωποι κι αυτά.

Μα και εκείνα που μιλάνε με τα χέρια μοναχά

και στα χείλη σε κοιτάνε είναι άνθρωποι κι αυτά.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...

Τα παιδιά που 'χουν κορμάκια γερασμένα σκελετά

ντοκουμέντα του καιρού μας, είναι άνθρωποι κι αυτά.

Τα παιδιά που γεννηθήκαν σαν τα δέντρα δυνατά

μα τους σπάσαν τα κλωνάρια, είναι άνθρωποι κι αυτά.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...

Τα παιδιά των ιδρυμάτων τα αγριεμένα σαν θεριά

σε κλουβιά παραπτωμάτων είναι άνθρωποι και αυτά.

Τα παιδιά που τα χωρίζει των γονιών η διαφορά

Ίδια μοίρα τα ορίζει, είναι άνθρωποι κι αυτά.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...

Τα παιδιά τα ορφανεμένα σαν μοναχικά πουλιά

που δεν βρήκανε κανένα, είναι άνθρωποι κι αυτά.

Τα παιδιά είναι το γέλιο που ομορφαίνει την ζωή

όποια να 'ναι, όπως να 'ναι, είναι το αύριο που θα 'ρθει

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...

Τα παιδιά που απλώνουν χέρι, χέρι που έλεος ζητά

από ανάγκη ποιός να ξέρει είναι άνθρωποι κι αυτά.

Τις φιγούρες μας τις γκρίζες χρωματίζουν τα παιδιά

βάζουν κίτρινο, γαλάζιο και μια κόκκινη καρδιά.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...

Ωραίοι Έλληνες: Αντιγόνη Μεταξά - Κροντηρά, η «θεία Λένα» και η «Ωρα του παιδιού» (1942-1981) Τα τρία γουρουνάκια: Παραμύθι "εκ ραδιοφώνου"

Η «θεία Λένα» με τα κυματιστά μαλλιά και τα γαλανά μάτια πήρε στη συντροφιά της τα Ελληνόπουλα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, για να τα αφήσει, ενηλίκους πια, το 1971.

Άρχισε να συνεργάζεται με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών το 1936. Την «Ωρα του παιδιού» την ανέλαβε έξι χρόνια αργότερα και από τότε δεν σταμάτησε να δημιουργεί νέες εκπομπές για κάθε ηλικία, από τη νηπιακή ως και την εφηβική».

Εξαιρετική ηθοποιός στο «Θέατρο Τέχνης» του Σπύρου Μελά και στον θίασο Βεάκη η Αντιγόνη Μεταξά - Κροντηρά ιδρύει προπολεμικά τον πρώτο μόνιμο παιδικό θεατρικό οργανισμό που «λειτούργησε αδιάλειπτα ως την Κατοχή», ενώ το ταλέντο της διοχετεύεται μετά τον πόλεμο και στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά, σε εκθέσεις και σε διαγωνισμούς. «Εχω πάντα στο μυαλό μου την εικόνα της», συνεχίζει η κυρία Κροντηρά - Κατσούφη, «θυμάμαι τα παιχνίδια μας, τις ώρες που περνούσαμε μαζί στους ραδιοθαλάμους... Μου έκαναν πάντοτε εντύπωση οι πρωτοποριακές ιδέες και ο δυναμισμός της. Ηταν από τις πρώτες γυναίκες που τόλμησαν να κρατήσουν το πατρικό τους όνομα πλάι στο όνομα του συζύγου τους».

Τόσο το «Μεταξά» όμως όσο και το «Κροντηρά» έμελλε να ξεχαστούν.  

Για τους μικρούς της φίλους ήταν πάντα η «θεία Λένα». «Η ιδέα για το νέο της όνομα ανήκε στον Γιάννη Βουλπιώτη, τότε διευθυντή του ΕΙΡ, και στον σύζυγό της, τον ραδιοσκηνοθέτη Κώστα Κροντηρά. Δόθηκε σε αντιπαράθεση με τη "θεία Μπέρτα" του γερμανικού ραδιοφώνου και με το δεδομένο ότι ο πατέρας της ονομαζόταν Κωνσταντίνος».

Από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και ως τον θάνατό της το πρωινό της 16-10-1971, η «καλημέρα» της γέμιζε τα πρωινά μας από την ΥΕΝΕΔ.

Παρόλα αυτά η Θεία Λένα και οι εκπομπές της σε επανάληψη συντροφευσαν για ακομα 10 χρονια απο τον θανατο της τις επομενες γενιές καθε ημέρα στις 9:00 το πρωί...