Σελίδες

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Συμβουλές στα παιδιά που αθλούνται

Όλοι συμφωνούμε ότι τα παιδιά εκτός από τις ώρες που είναι υποχρεωμένα να περνούν στο σχολείο και τις ώρες που προετοιμάζονται για τα μαθήματα της επόμενης ημέρας, είναι καλό να παίζουν αθλητικά παιχνίδια.
    • Η ανάγκη των συλλόγων αλλά και των γονιών να γίνεται περισσότερο οργανωμένη η προσπάθεια με τελικό στόχο τη μεγιστοποίηση της απόδοσης συχνά επιβάλλει την εφαρμογή αυξημένων καθημερινών προπονητικών φορτώσεων που για να ανταπεξέλθει το παιδί χρειάζεται ο απόλυτος σεβασμός σε κάποιους κανόνες σωστής διατροφής και ατομικής υγιεινής.
    • Για να έχουμε καλύτερη επίδοση στα παιδιά, οι τροφές που καταναλώνονται και μετατρέπονται σε ενέργεια πρέπει να ανταποκρίνονται στα στοιχεία της Μεσογειακής Δίαιτας.
    • Ποσοστιαία δηλαδή 60% ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ (μακαρόνια, ρύζι, πατάτες, ψωμί, όσπρια, σαλάτες, φρούτα ,λαχανικά) 25% ΛΙΠΗ (λάδι,βούτυρο,λίπη κρεάτων) 15% ΠΡΩΤΕΙΝΕΣ (κρέας, ψάρι, κοτόπουλο).
    • Το καθημερινό διαιτολόγιο πρέπει να αποτελείται από πλούσιο πρωινό, ένα κύριο γεύμα, (τουλάχιστον 3-4 ώρες πριν την προπόνηση ή τον αγώνα, ένα ελαφρύτερο, ένα βραδυνόκαι πιθανόν 1 ή 2 μικρογεύματα από φρούτα κυρίως που θεωρούνται απαραίτητα.                                                    Επεξηγηματικά:
    • Τα παιδιά που έχουν προπόνηση στις 16.30 πρέπει ή να τρώνε στις 13.00 ή αν υποχρεωτικά τρώνε αργότερα το φαγητό τους δεν πρέπει να περιλαμβάνει κρέας και βαριές σάλτσες αλλά μόνο λίγα λαχανικά,ζυμαρικά και φρούτα.Το πλήρες γεύμα θα το κάνουν στις 7 ή 8 το βράδυ.
    • Αντίθετα τα παιδιά που αρχίζουν προπόνηση στις 7.00 ή στις 21.30 θα τρώνε πλήρες μεσημεριανό και πιθανό λίγα φρούτα,κεικ ή μπισκότα και χυμούς φρούτων 1 ώρα τουλάχιστον πριν την προπόνησηκαι ένα ελαφρύ γεύμα μετά το πέρας της άθλησης πριν κοιμηθούν (σούπα,γιαούρτι,σαλάτα,φρούτα).   Το πρωινό πρέπει να περιλαμβάνει γάλα ή τσάι,ψωμί ψημένο με μέλι ή κέικ ή δημητριακά με γάλα,χυμό πορτοκάλι ή ένα τοστ με κασέρι και φιλέτο γαλοπούλα.
    • Το νερό που περιέχει ο ανθρώπινος οργανισμός αντιστοιχεί στα 2/3 του συνολικού βάρους του σώματος. Μεταφέρει θρεπτικές ουσίες, συμμετέχει στις ματαβολικές αντιδράσεις, ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος.
    • Οι ανάγκες σε νερό εξαρτόνται από την ποσότητα που ο οργανισμός αποβάλει ημερησίως υπό μορφή ιδρώτα και κυρίως ούρων τα υγρά. Σημαντικό είναι να μην αφήσουμε το παιδί να διψάσει,χδίνοντας του υγρά με τη μορφή νερού και χυμών κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα, συχνά και σε μικρές ποσότητες.
    • Η άθληση βοηθά το παιδί να αναπτυχθεί κανονικά να αισθάνεται καλά να έχει κοινωνική συμπεριφορά να σέβεται κάποιους κανόνες υγιεινής
    • Πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στις κλιματολογικές συνθήκες και να επιλέγουμε τα κατάλληλα ρούχα. Να μην αφήνουμε το παιδί ιδρωμένο μετά την προπόνηση, εκτεθειμένο στη βροχή ή κυρίως στον αέρα, να στεγνώνουμε τα μαλιά του πάντα μετά το τέλος και να καλύπτουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη του σώματος και κυρίως το κεφάλι.
    • Η καθαρότητα του σώματος μετά από κάθε αθλητική προσπάθεια είναι το πρώτο μέλημα του μικρού αθλητή. Συνιστούμε τα μαλιά να διατηρούνται κοντά γιατί είναι ευκολότερο να στεγνώσουν μετά την προπόνηση.
    • Για τα μάτια πρέπει να χρησιμοποιούμε κολύριο οταν έχουμε την αίσθηση του τσουξίματος του πόνου ή του δακρύσματος. Ο λαιμός δεν πρέπει να υποβάλεται σε έντονες θερμοκρασιακές αλλαγές με παγωμένα ροφήματα και να προσπαθούμε να αναπνέουμε από τη μύτη όταν είμαστε σε κρύο περιβάλον.
    • Καθημερινή καθαρότητα με συχνή αλλαγή στις κάλτσες έτσι ώστε να είναι πάντα στεγνές. Τα παπούτσια να είναι καλής ποιότητας και να πληρούν τις προδιαγραφές του αθλήματος ή των ιδιαιτεροτήτων του σώματος του αθλητή.
    • Είναι βέβαιο ότι εφαρμόζοντας αυτές τις συμβουλές τα παιδιά θα χαρούν περισσότερο το άθλημα και αποφευχθούν δυσαρεστες καταστάσεις που καθημερινά θα μπορούσαν να συμβούν και θα τα κρατούσαν μακριά από τις προπονήσεις
    δρ. Εμμανουηλίδης Όμηρος, αθλητίατρος

    Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

    Το μήνυμα της μέρας: Αληθινή Αγάπη

    "Κάθισα να ακούσω τα παιδιά, 
    τα αποδέχτηκα έτσι ακριβώς όπως είναι. 
    Όταν κάποιος είναι τόσο απελπισμένος, 
    όπως αυτά, τι να του πεις; 
    Ότι ο Χριστός σώζει; 
    Τα ακούει βερεσέ."

    Στ' Απεράθου, τα παιδιά γράφουν για τον πόλεμο

    "Στον πόλεμο οι άνθρωποι δεν μπορούν να κοιμηθούν γιατί φοβούνται ότι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ" γράφει στην έκθεσή του ένας μαθητής τ' Απεράθου, ενώ συμμαθητής του τονίζει "όταν υπάρχει πόλεμος, σβήνει το φως, πεθαίνει κάθε όμορφο συναίσθημα και παύει να υπάρχει ελπίδα".

    Μια-δυο φράσεις ήταν αρκετές προκειμένου οι μαθητές της Γ' Γυμνασίου και της Γ' Λυκείου  τ' Απεράθου ν' αποτυπώσουν σε όλο της το μεγαλείο τη φρίκη του πολέμου και τις συνέπειές του στην ανθρωπότητα. 
    Την αφορμή τους την έδωσε ο διαγωνισμός έκθεσης που οργάνωσε με αυτό το θέμα ο Απεραθίτικος Σύλλογος Νάξου. 
    Το Σάββατο στις 8 το βράδυ, στο Πολιτιστικό Κέντρο τ' Απεράθου, θα γίνει η βράβευση των εκθέσεων σε μια εκδήλωση με ποίηση και μουσικές και ομιλίες και όμορφα δώρα για τους μαθητές. Οι δύο καλύτερες εκθέσεις, μία από κάθε τάξη, που θα βραβευτούν θα διαβαστούν στο κοινό, ενώ οι δημιουργοί τους μαθητές θα πάρουν ως έπαθλο έναν φορητό υπολογιστή έκαστος.
    Σε όλους όμως τους διαγωνιζόμενους θα απονεμηθούν έπαινοι και θα δωρηθούν λογοτεχνικά βιβλία. 
    Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα γίνουν επίσης απαγγελίες των ποιημάτων "Ειρήνη" του Γιάννη Ρίτσου και "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος" του Τάσου Λειβαδίτη, ενώ θα μιλήσει ο Στρατηγός ε.α. και αντιστασιακός Μιχάλης Βαρδάνης. Τη μουσική νότα στη βραδιά θα προσθέσουν ο "Καλυμιός" κατά κόσμον Γιώργος Πρωτονοτάριος με το βιολί του και τα παιδιά της χορωδίας του Συλλόγου με σκοπούς της απελευθέρωσης, το δημοφιλές "Χραμάκι Απεραθίτικο", σκοπούς των κληρωτών και κοτσάκια της Κατοχής.
    "Επιδίωξή μας είναι να συμβάλλουμε στη διεύρυνση των συνειδήσεων των παιδιών μας, στην ανάπτυξη της συλλογικής τους ευθύνης, ώστε να προβληματίζονται για οικουμενικές αξίες ως ενεργοί πολίτες, της ιδιαίτερης αλλά και της ευρύτερης πατρίδας μας" λέει χαρακτηριστικά ο Μανόλης Χατζηπέτρος, ειδικός γραμματέας του Απεραθίτικου Συλλόγου Νάξου. 
    Θεσμός πλέον ο διαγωνισμός οργανώνεται για δεύτερη χρονιά φέτος και πλαισιώνεται από επιτροπή που αποτελείται από φιλόλογο, πανεπιστημιακό και σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Έτσι οι μαθητές που φέτος αποτύπωσαν τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους για τον πόλεμο, πέρσι είχαν πράξει το ίδιο για τη μετανάστευση. Το θέμα για τον επόμενο διαγωνισμό ακόμα δεν έχει επιλεγεί.
    Όμως εκεί στ' Απεράθου, ξέρουν τον τρόπο να σκαλίζουν μεγάλα ζητήματα και να κρατούν σε εγρήγορση τις ευαισθησίες τους και κυρίως τις ευαισθησίες και τις ανησυχίες των παιδιών τους.
    Π.Κρ.

    Δεν του αρέσει το σχολείο; Υπάρχουν τρόποι να το πείσετε

    Το 5% αγοριών και κοριτσιών έχουν έντονη άρνηση να πάνε στο σχολείο, ενώ περίπου 45% δυσκολεύονται τις πρώτες ημέρες. 
    Οι «δύσκολες» ηλικίες είναι 5, 6, 10 και 11 ετών. 
    Οι δυσκολίες των παιδιών τις πρώτες ημέρες του σχολείου προκαλούν άγχος και στενοχώρια εξίσου σε παιδιά και γονείς! Τα παιδιά έχουν το άγχος του αγνώστου, ενώ οι γονείς στενοχωριούνται γιατί κυρίως ενδιαφέρονται να προστατεύουν τα παιδιά τους και να τα κάνουν να αισθάνονται καλά.
    Οι λόγοι που συνήθως δεν θέλει το παιδί να πάει σχολείο είναι διότι φοβάται το «άγνωστο», μόλις γύρισε από διακοπές και η μετάβαση είναι δύσκολη, είχε δυσκολευτεί την προηγούμενη χρονιά στον σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, ζηλεύει το μικρότερο αδελφάκι που θα μείνει σπίτι, υπάρχουν στρεσογόνοι παράγοντες στην οικογένεια και δεν έχει φίλους.
    .
    Δοκιμάστε να... 
    *  Μη δείξετε στο παιδί ότι ανησυχείτε. Ακούσετε προσεκτικά τι έχει να σας πει.
    * Αντιληφθείτε τι είναι κατά βάθος αυτό που του προκαλεί άγχος.
    * Μην το κοροϊδέψετε και μην πείτε, «δεν είναι τίποτα».
    * Πείτε ότι καταλαβαίνετε πώς νιώθει, θυμηθείτε σχετικό παράδειγμα από τα παιδικά σας χρόνια (με τη λύση του!).
    * Καταπολεμήσετε τον φόβο του αγνώστου δίνοντας στο παιδί μια ρεαλιστική εικόνα των πραγμάτων.
    * Τονίσετε ότι στο σχολείο θα γνωρίσει φίλους, θα μάθει καινούργια πράγματα.
    * Για τα πιο μικρά παιδιά, τονίστε ότι στο σπίτι τα πράγματα θα είναι βαρετά, σε αντίθεση με τις χαρές του σχολείου.
    * Δείξετε συνέπεια σε ό,τι πείτε. Αν πείτε, «θα περάσουμε από το σχολείο και θα πούμε μια καλημέρα», αυτό πρέπει να κάνετε, όχι να ξεγελάσετε το παιδί να μείνει.
    * Μην παρατείνετε τον αποχωρισμό: «Φιλί- θα σε πάρω το μεσημέρι- αντίο», φύγατε!
     .
    Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, εντεταλμένη διδασκαλίας 
    στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου

    Δημοσίευση: 13-9-2008

    Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009

    "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" Eξομολογήσεις παιδιών

    Την περασμένη Πέμπτη έφυγα νωρίτερα από τη δουλειά γιατί αρρώστησα. Η κόπωση μαζί με τα πρησμένα μου λαιμά και τον πόνο στ' αφτιά έφεραν μια αστάθεια που με ανάγκασαν να πάω στο σπίτι και να ξαπλώσω, να κοιμηθώ για πέντε ώρες. Ξυπνώντας το απόγευμα ήμουν σχεδόν αποφασισμένη να ακυρώσω την παρουσίαση που είχα το επόμενο πρωί της Παρασκευής σ' ένα σχολείο της Θεσσαλονίκης στις Δυτικές Συνοικίες. 
    Έφτασε το βράδυ και ενώ ακόμα δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, αποφάσισα να πάω. Αν ήταν εκδήλωση για μεγάλους θα την είχα οπωσδήποτε ακυρώσει, αλλά το γεγονός ότι με περίμεναν παιδιά δημοτικού με έκανε να κάνω τον σταυρό μου και να πω: πάω κι ας βάλει το χέρι της η Παναγία να τα βγάλω πέρα.

    Συνήθως σε παιδιά Δ΄, Ε΄ και Στ΄δημοτικού παρουσιάζω το "παραμύθι της μουσικής". Μου είπαν όμως πως φέτος το είχα ήδη κάνει στα συγκεκριμένα παιδιά και ήθελαν για δεύτερη φορά να με δουν και να ακούσουν τα άλλα δύο μικρά παραμύθια. Παρ' όλο που αυτό μου φάνηκε παράξενο τελικά πήγα και εκ των υστέρων είπα χίλιες φορές δόξα τω Θεώ που δεν αρνήθηκα αυτήν την συγκεκριμένη παρουσίαση. Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας και αυτήν την εμπειρία. Για όσους δεν το έχουν διαβάσει το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" διαπραγματεύεται τον χωρισμό, τον αποχωρισμό και εν τέλει τον θάνατο των αγαπημένων μας προσώπων με έναν τρόπο πολύ απλό, λιτό, τρυφερό και παρήγορο.
    Αφού το διάβασα στα παιδιά άρχισε η συζήτηση. Κάθε ερώτηση ανέβαινε βαθμό δυσκολίας για μένα.
    Γιατί γράψατε ένα τέτοιο βιβλίο; 
    Έχετε ζήσει κάποιον θάνατο;
    Είστε βέβαιη πως στην άλλη ζωή ξανανταμώνουμε;
    Υπάρχει κόλαση και παράδεισος και πώς είναι;
    Πώς θα είναι το σώμα μας εκεί;
    Σ' αυτήν την τελευταία παραιτήθηκα. Παιδιά, νομίζετε πως μπορώ να απαντώ σε όλα; Αν φύγω πρώτη απ' αυτόν τον κόσμο, σας υπόσχομαι να κάνω τα αδύνατα δυνατά να σας στείλω ένα σήμα για το πώς είναι τα πράγματα εκεί, είπα χαμογελώντας. Ευχαριστήθηκαν με την ειλικρίνειά μου. Τα παιδιά πάντα χαίρονται την ειλικρίνεια, ακόμα κι αν δεν απαντά στις απορίες τους.
    -Είχατε πάντα τόσες πολλές απορίες κυρία;

    -Αν είχα λέει...
    -Όπως και να 'χει, φώναξε ένα μικροκαμωμένος νεαρός, το θέμα είναι ότι ξανασυναντιόμαστε!
    Και αφού ζεστάθηκε αρκετά η ομάδα προχωρήσαμε...
    -Εγώ γεννήθηκα την μέρα που πέθανε η γιαγιά μου.
    -Ο δικός  μου παππούς πέθανε πριν τον γνωρίσω και κάθομαι και κοιτώ τις φωτογραφίες του.
    -Εμένα η μαμά δεν με παίρνει μαζί της όταν πάει στα μνήματα. Δεν καταλαβαίνει πως κι εγώ θέλω ν' ανάψω ένα κεράκι στον παππού.
    -Εγώ βλέπω την γιαγιά μου στον ύπνο μου και έτσι δεν στεναχωριέμαι. Την νιώθω κοντά μου.
    -Εγώ γράφω ένα βιβλίο για την γιαγιά μου που δεν ζει. Νομίζω πως θα της αρέσει.
    -Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον δικό σου που δεν πέθανε και ζει, αλλά δεν τον έχεις γνωρίσει;
    Αυτή ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση. Κανένα παιδί δεν ρωτάει κάτι τέτοιο στην τύχη. Εδώ υπήρχε μεγάλος πόνος, το ένιωσα αμέσως. Δεν θα γράψω εδώ τις απαντήσεις που έδινα κάθε φορά. Προσπάθησα όπως θα φαντάζεστε όσοι με ξέρετε λίγο ή πολυ να τους μεταφέρω το μήνυμα της Αναστάσεως και λίγο λίγο τους πήγα σε πολύ βαθιά νερά. Τους μίλησα για την ενέργεια της αγάπης που φτάνει πολύ πιο πέρα από όσο νομίζουμε. Πέρα από το σώμα και το πρόσωπο. Και τα παιδιά καταλάβαιναν. Το ίδιο κορίτσι που μου έκανε αυτήν την ερώτηση συνέχισε με μια ηρεμία: Εγώ δεν γνώρισα την μητέρα μου, ξέρω όμως πως ζει. -Δεύτερος κεραυνός-. Θα την γνωρίσω όμως αυτό το καλοκαίρι. Της ευχήθηκα ολόψυχα να την γνωρίσει, αν και βέβαια δεν είχα καμιά βεβαιότητα πως κάτι τέτοιο θα είχε έστω και τις ελάχιστες ευοίωνες προοπτικές. Το κορίτσι όμως συνέχισε.
    Έχετε αδέρφια; Μάλιστα, άλλα τέσσερα. Έχετε και γονείς; Μάλιστα. Και ζούνε όλοι; Αυτός ήταν ο τρίτος κεραυνός ή πιο σωστά το προμήνυμα του τρίτου κεραυνού που τον έβλεπα να έρχεται. Έχετε φανταστεί ποτέ πώς είναι να χάνεις έναν αδερφό; Σας ενδιαφέρει αυτό; Απάντησα πάλι με ειλικρίνεια και της είπα πως μ' ενδιαφέρει πάρα πολύ και μέχρι ένα σημείο μπορώ να το καταλαβω γιατί έχω χάσει δύο ανίψια, αλλά να το καταλάβω τελείως δεν μπορώ. Αν δεν περάσει κάτι από το πετσί σου, της είπα, δεν φτάνεις να το καταλάβεις εντελώς. Εγώ έχω χάσει δύο αδέρφια, απάντησε. Εσύ, της είπα, έχεις γύρω γύρω ένα σωρό αγγέλους. Εγώ κυρία, άστα, έχω φουλάρει σε αγγέλους, μου είπε χαμογελαστά. 
    Γύρισα την πλάτη γιατί δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυά μου. Είχα μπροστά μου  εβδομήντα παιδιά. Έκανα ένα αστραπιαίο άλμα εσωτερικό και γύρισα μπαίνοντας αιφνιδίως στο επόμενο αγαπησιάρικο παραμυθάκι μου, στο "Και τι θα πει σ' αγαπάω;" ρωτώντας τα: για πέστε μου τώρα ποιοι εδώ μέσα είστε ερωτευμένοι; Έτσι ξεκίνησε να ανεβαίνει όλη η ομάδα μέχρι που απογειώθηκε πλήρως κι έγινε ένα μεγάλο πανηγύρι στο τέλος.

    Πάνω που άρχισα να υπογράφω κάποια βιβλία ήρθε ένα κοριτσάκι που δεν είχε μιλήσει καθόλου.
    Θέλω να σας πω κάτι, αλλά να είμαστε μόνες, μου είπε. Την πήρα σε μια γωνιά. "Εμένα η μαμά  μου πέθανε όταν με γέννησε. Πείτε μου την αλήθεια, θα την συναντήσω κάποτε;" Και βέβαια, της απάντησα. "Και πώς θα την γνωρίσω, αφού δεν την έχω δει ποτέ, πώς θα καταλάβω ότι είναι η δική μου μαμά;" Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, της είπα, κι αν δεν την γνωρίσεις εσύ θα σε γνωρίσει αυτή που είναι συνέχεια κοντά σου και σε βλέπει έτσι όμορφα που μεγαλώνεις... Χαμογέλασε κι έφυγε...
    Συνέχισα να υπογράφω, ζήτησα όμως από μια κυρία του συλλόγου γονέων να μου βρει και να μου φέρει το προηγούμενο κορίτσι. Ήθελα οπωσδήποτε να το δω ιδιαιτέρως. Ήρθε και περίμενε υπομονετικά να τελειώσω. Έφυγαν όλα και τότε το πήρα στην αγκαλιά μου. 
    Μίλησέ μου, της είπα, πες μου ό,τι θέλεις για την ζωή σου.
    Ζω με τον κανονικό μπαμπά μου και την θετή μου μαμά. Μια χαρά είναι η θετή μου μαμά, δεν έχω κανένα παράπονο. Εδώ και χρόνια μου έλεγε ο μπαμπάς μου πως αυτή δεν είναι η αληθινή μου μαμά, αλλά εγώ δεν τον πίστευα. Πέρσι μου τα εξήγησε όμως όλα. Μια χαρά είναι στ' αλήθεια η θετή μαμά, αλλά εγώ θέλω να γνωρίσω και την αλήθινή μου μαμά. Είχε δυο γιους από άλλον γάμο, εγώ όμως αυτά τα θεωρώ αδέρφια μου, αδέρφια μου είναι. Πέθαναν και τα δύο. Το ένα κάηκε στο ορφανοτροφείο που ζούσε, ξέρω και το όνομά του. Το άλλο δεν ξέρω ούτε πώς το έλεγαν ούτε πώς πέθανε. 
    Τα έχεις ζήσεις όλα αυτά κορίτσι μου; Έχω ζήσει πολλά κυρία...
    Την ρώτησα αν της άρεσε το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" και μου είπε πως της άρεσε πολύ. Πήγα και της αγόρασα ένα από την έκθεση βιβλίου που είχαν εκεί, της έγραψα μια αφιέρωση και της το χάρισα. Άστραψε από χαρά η Αλίκη κι έφυγε σαν να πετούσε....
    Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι με μάτια αμυγδαλωτά, βλέμμα ευθύ, μαζεμένα τα μαλλάκια αλογοουρά, κορμί ευθυτενές λαμπάδα κι αυτήν την καθαρότητα και γαλήνη που έχουν όσοι σηκώνουν στην πλάτη τους τον πόνο πολλών...

    Αναρτήθηκε από Βασιλική Ν. στις 5/30/2009 10:04:00 AM  

    Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009

    Το μήνυμα της μέρας: Περί Ευτυχίας


    «Η ευτυχία ή η δυστυχία του ανθρώπου δεν εξαρτάται από την περιουσία ή το χρυσό που διαθέτει. Η ευτυχία ή η δυστυχία του βρίσκονται στην ψυχή του.»




    Οι παιδόφιλοι - παιδεραστές και η μυλόπετρα που τους αξίζει


    Ὃς δ’ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης.

    Και όποιος βλάψει ένα από αυτά τα μικρά που σε μένα πιστεύουν, τον συμφέρει να κρεμαστεί στο λαιμό του μια μυλόπετρα και να πέσει να πνιγεί στο βάθος της θάλασσας.