Με Σκεπτικισμό και Ελπίδα

Έλεγα στον εαυτό μου δυο χρόνια τώρα: Στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσεις και συ. Θα ασκήσεις το πιο σημαντικό σου δικαίωμα και εκεί μέσα στο παραβάν θα χριστείς πολίτης. Αυτά έλεγα.  

Και σοβαρά, που λέτε, το πήρα, μιας και ήθελα αυτή η πρώτη μου συμμετοχή να είναι και ουσιαστική.

 «Καλός πολίτης, ο ενημερωμένος πολίτης», έτσι ξεκίνησε η καλή μου δασκάλα το μάθημα της «Εισαγωγής στο Δίκαιο και τους Πολιτικούς Θεσμούς». Και το κράτησα αυτό —και άλλα πολλά— από τα ακούσματα και τα διαβάσματά μου και άρχισα να ενημερώνομαι, καθώς ήθελα να γνωρίζω για να αποφασίσω το ποιο κόμμα και ποιόν υποψήφιο θα προτείνω να με αντιπροσωπεύσει.
Η διαδικασία αυτή κράτησε αρκετά και στο διαδίκτυο έψαχνα προγράμματα, βιογραφικά, γεγονότα και ιστορία, τωρινή και παλιότερη.
Έφτασε η 4η του Οκτώβρη και με τη χαρά που η επίγνωση της ευθύνης δίνει, πρώτα ρώτησα τον αρμόδιο εάν θα έχω χρόνο στη διάθεσή μου και βρέθηκα πίσω από το παραβάν. Κανένας από τους παρισταμένους δεν παρατήρησε ότι μαζί μου μπήκαν, ενός Παιδιού η Ελπίδα, μιας Έφηβης η Λαχτάρα, μιας Νέας Γυναίκας η Αγάπη, το Πάθος μιας Ερωτευμένης και η Σύνεση μιας Μάνας.
Σαν πολλές στριμωχτήκαμε εδώ μέσα, σκέφτηκα και χαμογέλασα.
 

Δεν πρόκειται βέβαια να αποκαλύψω ποιο κόμμα προτίμησα αλλά θα σταθώ στους σταυρούς προτίμησης. Με προσοχή μεγάλη πήρα ένα – ένα τα ονόματα.
Ευτυχώς που αρκετά ξέρω για τον καθένα μονολόγησα, και άρχισα να «σταυρώνω», όχι ονόματα ηχηρά, όχι με το κριτήριο της αναγνωρισιμότητας αλλά του πρότερου έντιμου βίου, του ήθους και της διάθεσης για σκληρή ανιδιοτελή προσφορά. Και οι «πέντε», τα πέντε μου μέρη, συμφωνήσαμε απόλυτα, και ικανοποιημένη έριξα το φάκελο στη διαφανή κάλπη.
Τα αποτελέσματα, γνωστά σε όλους μας, και κυρίως όσα ακολούθησαν σε περισυλλογή με έριξαν.
Είδα πανηγυρίζοντες, ενθουσιώδεις οπαδούς και κατηφείς ηττημένους, ανωριμότητα είδα, ελαφρότητα, επιπολαιότητα, διάθεση εμπαιγμού….
Εδώ και ένα 24ωρο άκουσα και είδα πολλά:
Νικήσαμε, ψηλά το κεφάλι…, ΕΜΕΙΣ υπερασπίζουμε πάντα την Πατρίδα…, ΕΜΕΙΣ θα αντιπολιτευόμαστε σκληρά…, δεν πρόκειται να πετύχουν…,
Εχθρότητα, αντιπάθεια, ηττοπάθεια, μια ξυνίλα, πίκρα επιθετική, ένα λανθάνον μίσος, δικαιολογίες που δεν αντέχουν στη βάσανο της λογικής, έπαρση… αυτά και άλλα πολλά παρατήρησα και με πόνεσαν.

Όχι, δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας οι Εκλογές. Δεν είναι αντίπαλοι οι εκλογείς. Η Δημοκρατία λειτούργησε, ο κυρίαρχος Λαός αποφάσισε. Μπορεί να μη συμφωνώ με την απόφαση της πλειοψηφίας, μπορεί άλλες να είναι οι δικές μου αντιλήψεις, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι ΟΛΟΙ μας θέλουμε καλά να κυβερνηθεί ο τόπος μας, να πετύχει στο έργο της η νέα Κυβέρνηση.
Ακράδαντα πιστεύω ότι ΟΛΟΙ μας αγαπάμε και πονάμε την Πατρίδα μας και το καλύτερο γι αυτήν, δηλαδή για μας, επιθυμούμε.
Δε θέλουμε να ξανακούσουμε για βρωμιές και σκάνδαλα, δε θέλουμε να δηλητηριάζουν τη μέρα μας η διαφθορά, οι ίντριγκες και η μικρότητα.
Όποιος και αν ήταν ο νικητής, αυτά θα του έλεγα και αυτά παραγγέλλω στη νέα Κυβέρνηση. Μακριά από τη βρωμιά, τη λαμογιά, τη διαφθορά.
Μακριά, επειδή απλά δεν μας αξίζουν, επειδή πολλές είναι οι αντικειμενικές δυσκολίες και δεν πρόκειται να ανεχτούμε καμιά μα καμιά ατασθαλία.
 

Ψήφισα για πρώτη φορά. Εκτέλεσα το εκλογικό μου δικαίωμα, το καθήκον και το χρέος μου. Και τώρα με σκεπτικισμό και ελπίδα στέκομαι μπροστά στο μέλλον και εύχομαι να πετύχει στο δύσκολο έργο της η νέα Κυβέρνηση.

Από την Ελπίδα, μια νεαρή ψηφοφόρο

Stress Fovies Anxious Kids | Αγχώδεις Διαταραχές και Φοβίες στα Παιδιά

Όλα, σχεδόν τα παιδιά εκδηλώνουν άγχος ή φόβους κατά την πορεία της ανάπτυξής τους, για διαφορετικούς λόγους. 

Η σοβαρότητα και η διάρκεια αυτών των συναισθημάτων, όμως, ποικίλλει, καθώς διαφοροποιούνται ως προς τη μορφή και τη ποιότητα, ανάλογα με την ηλικία. 

Θεωρούνται παθολογικά όταν δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινή λειτουργικότητα και στη συναισθηματική ηρεμία του παιδιού.

 

Αγχώδεις διαταραχές

Το άγχος βιώνεται από το παιδί σαν ένα δυσάρεστο συναίσθημα αόριστου/ απροσδιόριστου κινδύνου που επίκειται και συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα, όπως:

• Κεφαλαλγία, ναυτία, έμετοι,
• Αναπνευστική δυσφορία, ταχυκαρδίες
• Πόνος στο στομάχι,
• Εφίδρωση,
• Απώλεια αυτοελέγχου,
• Αίσθημα αστάθειας,
• Δυσκολίες, στη συγκέντρωση/ προσοχή του παιδιού και στον ύπνο (π.χ αϋπνίες, εφιάλτες).

Οι πιο συνήθεις αγχώδεις διαταραχές που διαγιγνώσκονται κατά την παιδική και εφηβική ηλικία είναι η διαταραχή άγχους αποχωρισμού, η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, η διαταραχή πανικού (κυρίως κατά την εφηβεία) και σε περιπτώσεις στρεσογόνων γεγονότων η αγχώδης διαταραχή μετά από ψυχοτραυματικό στρες.

• Τα παιδιά είναι ευαίσθητα και ευερέθιστα, κλαίνε εύκολα, παρουσιάζουν ξεσπάσματα νεύρων και δυσκολίες στη σχέση με τα άλλα παιδιά.
• Επίσης, μπορεί να εκδηλώσουν υπερβολικό και αβάσιμο άγχος/ ανησυχία για διάφορες καταστάσεις (όπως, η απόδοση στο σχολείο ή για γεγονότα/ ατυχίες στο παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον) και φοβικές αντιδράσεις σε διαφορετικά ερεθίσματα, όπως στους ξένους, στον αποχωρισμό από τους γονείς (κυρίως από την μητέρα), στους δυνατούς θορύβους, στο σκοτάδι ή/και σε φανταστικά όντα.
• Επιπλέον, το βίωμα τραυματικών εμπειριών (όπως σεισμοί, θάνατος, κίνδυνος θανάτου ή τραυματισμού του ίδιου ή των άλλων) μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις υπερβολικού άγχους, φόβου και απελπισίας στα παιδιά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Η συχνότητα των αγχωδών διαταραχών κατά την παιδική ηλικία κυμαίνεται μεταξύ 5% και 10% του πληθυσμού.

Στην αιτιολογία, σύμφωνα με έρευνες, έχει φανεί ότι παίζουν σημαντικό ρόλο γενετικοί, ιδιοσυγκρασιακοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Συχνά, εκλυτικά αίτια μπορεί να συμβάλλουν στην εκδήλωση των συμπτωμάτων. Τα συνηθέστερα είναι κάποια απώλεια ή αποχωρισμός, διαζύγιο των γονιών, αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος ή σχολική αποτυχία, μια χειρουργική επέμβαση, η υπερπροστατευτική στάση των γονέων, η ένταση και οι οικονομικές/ κοινωνικές δυσκολίες στην οικογένεια.

Η θεραπεία περιλαμβάνει ατομικές ψυχοθεραπείες υποστηρικτικού ή γνωσιακού – συμπεριφοριστικού τύπου με κύριους στόχους:

• τη μείωση της έντασης των συμπτωμάτων,
• την ελαχιστοποίηση της δυσλειτουργίας σε όλα τα επίπεδα που είναι συνέπεια της διαταραχής και
• την ενίσχυση των προσαρμοστικών μηχανισμών του παιδιού.

Παράλληλα παρέχεται συμβουλευτική εργασία με την οικογένεια ώστε να γίνει κατανοητή η φύση των δυσκολιών που δημιουργούν το άγχος στο παιδί. Σε σπάνιες περιπτώσεις συμπεριλαμβάνεται η φαρμακευτική αγωγή με τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και βενζοδιαζεπίνες.

Φοβίες στα παιδιά

Η φοβία είναι ένας επίμονος, έντονος, διαρκής και παράλογος φόβος για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, χώρο, κατάσταση ή δραστηριότητα που έχει ως αποτέλεσμα μια συμπεριφορά αποφυγής του παιδιού και έντονη υποκειμενική ενόχληση – το παιδί επιθυμεί έντονα την αποφυγή αυτού που φοβάται.

Οι πιο συνήθεις φοβίες που διαγιγνώσκονται κατά την παιδική και εφηβική ηλικία είναι οι ειδικές φοβίες και η κοινωνική φοβία.

• Ειδική φοβία: η έκθεση στο φοβικό αντικείμενο προκαλεί άμεση αντίδραση έντονου άγχους ή/ και δυσφορίας που συνήθως εκφράζεται με κλάματα, εκρήξεις θυμού, γκρίνια και προσκόλληση του παιδιού σε σημαντικά πρόσωπα της ζωής του. Σε παιδιά μικρότερα των 18 χρονών η φοβική διαταραχή αναγνωρίζεται όταν τα συμπτώματα διαρκούν τουλάχιστον για 6 μήνες.
• Κοινωνική φοβία: το παιδί μπορεί να εκδηλώσει υπερβολικό και παράλογο άγχος μπροστά σε κοινωνικές καταστάσεις (όπως, συνομιλία/ φαγητό σε δημόσιους χώρους), εξαιτίας του φόβου ότι μπορεί να κάνει κάτι ανάρμοστο στη συμπεριφορά του με συνέπεια την αποφυγή αυτών των καταστάσεων.

 

Η συχνότητα των φοβικών διαταραχών στο γενικό πληθυσμό των παιδιών και των εφήβων κυμαίνεται μεταξύ 2,6% και 9,1%.

Στην αιτιολογία συμβάλλουν γενετικοί, ιδιοσυγκρασιακοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες.

Η θεραπεία περιλαμβάνει κυρίως συμπεριφοριστικές τεχνικές με στόχο την χαλάρωση και την ενίσχυση των συμπεριφορών που διατηρούν το παιδί σε αυξανόμενη επαφή με το φοβικό αντικείμενο/ κατάσταση.

Ευάλωτες οι ηλικίες κάτω των 5 ετών στις δηλητηριάσεις

Όλα τα φάρμακα, τα εντομοκτόνα, τα φυτοφάρμακα και τα είδη οικιακής χρήσης, πρέπει αφ΄ ενός να έχουν πώμα ασφαλείας, αφ΄ ετέρου να φυλάσσονται σε κλειδωμένα ντουλάπια.

 .

Ιδιαίτερα ευάλωτα στις δηλητηριάσεις είναι τα μικρά παιδιά. Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Δηλητηριάσεων (τηλ. 210-7793.777) το 79% των δηλητηριάσεων στις ηλικίες κάτω των 14 ετών συμβαίνουν σε παιδιά ηλικίας 1 έως 5 ετών.

Όπως εξηγεί το Κέντρο, στις ηλικίες αυτές τα παιδιά έχουν μεγάλη περιέργεια, αλλά και άγνοια, γεγονός που επιβάλλει αυξημένη προσοχή από τους μεγάλους.

 
Το πρώτο μέτρο πρόληψης που πρέπει να πάρουν, είναι η σωστή φύλαξη των επικίνδυνων ουσιών: όλα τα φάρμακα, τα εντομοκτόνα, τα φυτοφάρμακα και τα είδη οικιακής χρήσης, πρέπει αφ΄ ενός να έχουν πώμα ασφαλείας, αφ΄ ετέρου να φυλάσσονται σε κλειδωμένα ντουλάπια.  
Αν δεν υπάρχει διαθέσιμο ντουλάπι που να κλειδώνει, μπορούν να φυλάσσονται σε άλλους χώρους, όπως σε μία βαλίτσα που κλειδώνει.

Στις ηλικίες έως 5 ετών, συνηθέστερη αιτία δηλητηρίασης είναι η κατανάλωση ειδών οικιακής χρήσης και ακολουθεί η κατανάλωση καλλυντικών και χημικών ουσιών. 

Είδη οικιακής χρήσης, καλλυντικά και χημικές ουσίες καταλαμβάνουν το 57% των δηλητηριάσεων στα νήπια.

Δημοσίευση: 1-10-2009

Ελεύθερος και δυνατός...

Πρόκειται για σπάνιο είδος αετού. Λιγότεροι από 1.000 έχουν απομείνει στον πλανήτη και ο συγκεκριμένος βρισκόταν στον ζωολογικό κήπο του Μπουένος Άιρες στα πλαίσια προγράμματος ιατρικής αποκατάστασης. 

Αν και είναι ένα δημιούργημα της φύσης που ο άνθρωπος θαύμασε όσο λίγα- σκεφτείτε μόνο πόσες αυτοκρατορίες είχαν ως έμβλημά τους τον αετό, με πιο πρόσφατη τη Μεγάλη Σφραγίδα των ΗΠΑ ή πως η Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη για να υποδηλώσει το μεγαλείο όλων όσων πρέσβευε χτίστηκε έτσι ώστε να φαίνεται από ψηλά σαν αετός έτοιμος να πετάξει-, αρκετά είδη του κινδυνεύουν με εξαφάνιση. 

Ευτυχώς αυτόν σε αντίθεση με τον άτυχο αετό του μοναδικού ρεμπέτικου τραγουδιού που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις- κλείνοντας το στόμα πολλών- «ένα χέρι λατρεμένο, ένα χέρι λατρευτό» τον αφήνει να πετάξει ψηλά και προς την ελευθερία.

Ψηφίζουμε για τα χαμομηλάκια!!

Κάθε φορά που έρχεται η ώρα "του κυρίαρχου λαού", η ώρα που μιλάει και "επιβάλλει" ο λαός τις εξελίξεις με την ψήφο του, έρχεται στο μυαλό μου το : "Καθ΄ημάς και οι άρχοντες ημών".

Ό,τι είμαστε είναι, ό,τι αντιπροσωπεύουμε μας αντιπροσωπεύει. 

Εμείς επιλέγουμε σήμερα. 

Επιλέγουμε το κόμμα που μας εκφράζει. 

Δεν πρόκειται να αναλύσω, βαθύτερα να μπω στα κριτήρια που θέτει ο καθένας μας. Όποια κι αν είναι, δικαίωμά του να επιλέγει ιδεολογία, κόμμα, χρώμα.

Σήμερα όμως ψηφίζουμε και πρόσωπα, κυρίως αυτά. 

Αυτούς τους τριακόσιους, που τόσα και τόσα τους σέρνουμε ολοχρονίς ξεχνώντας ότι εμείς τους στείλαμε στη Βουλή.

Στο κόμμα της αρεσκείας μας, δεν μπορεί, θα υπάρχουν και κάποιοι, κάποιες που δεν κατεβαίνουν για να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα.

Θα υπάρχουν κάποιοι με ήθος, σίγουρα. 

Να ορίσουμε αντιπροσώπους μας αυτούς που κουβαλάνε αξίες, που έχουν προσανατολισμό σωστό και σταθερό που δεν αγωνίζονται για την πάρτη τους.

Τα λαμόγια, όποιου χώρου, τα μυριζόμαστε, τα ξέρουμε.

Σταυρό προτίμησης στις αξίες σήμερα, στο ήθος, στην αρετή.

Και όταν αύριο, μεθαύριο θα μας ρωτούν τα χαμομηλάκια μας, γιατί μπαμπά γιατί μαμά, παππού, γιαγιά, γιατί είναι τα πράγματα έτσι, κάτι να έχουμε να τους πούμε.  

Να μπορούμε να τους πούμε με το χέρι στην καρδιά ότι, εμείς τουλάχιστον, επιλέξαμε για δική τους χάρη τον άξιο, τον άριστο.

Για τα χαμομηλάκια ψηφίζουμε σήμερα με το μυαλό και την καρδιά μας.

Για το δικό τους παρόν και το αύριο.

Το μήνυμα της μέρας: Δημοκρατία = Ισονομία, Αξιοκρατία

Θουκυδίδη Ιστορία, Βιβλίο Β' 37.1 
(Από τον Περικλέους Επιτάφιο)

Κείμενο

μέτεστι δὲ κατὰ μὲν τοὺς νόμους πρὸς τὰ ἴδια διάφορα πᾶσι τὸ ἴσον, κατὰ δὲ τὴν ἀξίωσιν, ὡς ἕκαστος ἔν τῳ εὐδοκιμεῖ, οὐκ ἀπὸ μέρους τὸ πλέον ἐς τὰ κοινὰ ἢ ἀπ’ ἀρετῆς προτιμᾶται, οὐδ’ αὖ κατὰ πενίαν, ἔχων γέ τι ἀγαθὸν δρᾶσαι τὴν πόλιν, ἀξιώματος ἀφανείᾳ κεκώλυται.

Μετάφραση

Αλλά δια μεν των νόμων ασφαλίζεται εις όλους ισότης δικαιοσύνης δια τα ιδιωτικά των συμφέροντα, ενώ υπό την έποψιν της κοινής εκτιμήσεως, έκαστος πολίτης προτιμάται εις τα δημόσια αξιώματα, όχι διότι ανήκει εις ωρισμένην κοινωνικήν τάξιν, αλλά δια την προσωπικήν του αξίαν, εφόσον διακρίνεται εις κάποιον κλάδον. Ούτε, εξ άλλου, εκείνος που είναι πτωχός, ημπορεί όμως να προσφέρη υπηρεσίας εις την πόλιν, ευρίσκει εμπόδιον εις τούτο, ένεκα της κοινωνικής του αφανείας.

Ε. Βενιζέλος

Αν ψήφιζαν τα παιδιά...

Έπρεπε να ψηφίζουν τα παιδιά 

ή εμείς να ψηφίζουμε σαν παιδιά. 

Ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.

Γιατί φοβάται ο κόσμος, μπαμπά; 
Είναι ένα ερώτημα που την απάντηση δεν μπορούν να την καταλάβουν τα παιδιά. 
 Οι μεγάλοι προσπαθούν να εξηγήσουν, να δώσουν λύσεις διαδικαστικές και στερούν τη χαρά απ τα παιδιά, τα κάνουν να φοβούνται κι αυτά.

Ω, τι κόσμος είναι αυτός, μπαμπά; 

Δεν προκύπτει το ερώτημα, μέσα από τα μάτια της αθωότητας τους είναι η φρίκη που νιώθουν από τον τόσο πόνο που βλέπουν, την τόση αδικία που σκοτώνει, την τόση δυστυχία που κυκλοφορεί και τα παίρνει μπάλα και τα ίδια.

Επρεπε να ψηφίζουν τα παιδιά ή εμείς να ψηφίζουμε σαν παιδιά. Ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.

Παραφράζοντας τους στίχους του Βάρναλη «αν ξυπνήσεις μονομιάς θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς». Πώς όμως να ξυπνήσει ο λαός με τόσα υπνωτικά που του σερβίρουν...

Αν μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα με τις εκλογές, τότε θα ήταν παράνομες. 

Η δημοκρατία της πλειοψηφίας, η πρωθυπουργική, αρχηγική, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, είναι αυτή με τη δική μας απουσία που λειτουργεί εκτονωτικά στις αντιθέσεις και συγκρούσεις του συστήματος, το οποίο παραμένει διεφθαρμένο κι έχει αποδειχτεί πως δεν εξυγιαίνεται με όσες καλές προθέσεις έχουν εκστομίσει οι διαχειριστές της εξουσίας.

Το να σκεπτόμαστε παγκόσμια και να πράττουμε τοπικά στον σύγχρονο κόσμο είναι αναγκαίο, όπως και το να βρούμε το λεπτό σημείο της διαχωριστικής γραμμής, αλλά και της ισορροπίας ανάμεσα στην ανατομική επιδίωξη και τη συλλογική λειτουργία και την κοινωνική αλληλεγγύη.

Το όλο κλίμα του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος επηρεάζει τους πάντες, ακόμα κι αυτούς που το αμφισβητούν και το αντιμάχονται, γιατί ζούνε την προσωπική τους αντίφαση, ο τρόπος ζωής τους το συντηρεί με τον καταναλωτικό τρόπο ή με τις ανάγκες που το ίδιο το σύστημα δημιουργεί και επιβάλλει.

Το τι θα ψηφίσει ο καθένας έχει μικρή σημασία, καθότι η διακυβέρνηση, τηρουμένων των αναλογιών και των ελαχίστων διαφορών, θα είναι ίδια.

Μας έχουν φεσώσει και μας έχουν καταστήσει υπόχρεους και εμάς και τα παιδιά μας, που η λιτότητα, η ανεργία και η αγωνία για το σήμερα και το αύριο θα συνεχιστεί και κανένα κονκλάβιο διεθνούς φήμης οικονομολόγων δεν μπορεί να μας σώσει, όσο δεν συντελείται η πλήρης ριζική ανατροπή του συστήματος που παράγει τη φτώχεια και την εξαθλίωση και αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο των κεφαλαιοκρατών, που κανείς δεν τους ταρακουνάει και απολαμβάνουν από τις βιλάρες τους τα κέρδη από την κρίση που εμείς την πληρώνουμε.

Τι να πει κανείς στα παιδιά στο Λαύριο για το αύριο, τα παιδιά δεν τα ξέρουν όλα, αλλά τα αντιλαμβάνονται γιατί σκέπτονται με την καρδιά τους και τα πληγώνει ο πόνος, η αρρώστια, ο πόλεμος και ο παραλογισμός που γίνεται χαμός, απελπισία κι απόγνωση για όλους.

Δεν φτάνουν οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες. 

Οσο η κοινωνική και πολιτική Αριστερά δεν εμπνέει και δεν καθίσταται επικίνδυνη, λειτουργεί ως συμπλήρωμα του συστήματος. Το σύστημα θα βρίσκει τον τρόπο να αντεπεξέρχεται και να παρουσιάζεται ανανεωμένο, εκσυγχρονισμένο και εντελώς μεταρρυθμισμένο, πάντα σε βάρος του συνόλου, στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος που επικαλούνται προεκλογικώς.

Τα παιδιά μπορεί να μην περιμένουν να τελειώσουν οι γιορτές. Να κλείσουν τα φωτεινά γραφεία. Να σκουπιστούν οι δρόμοι και να σβήσουν τα νάιλον χαμόγελα. Τα παιδιά θέλουν έναν άλλο καλύτερο κόσμο και θα τον θελήσουν τώρα.

Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας