Τρία χρόνια χωρίς παιδίατρο η Σκόπελος!

Την έντονη διαμαρτυρία τους διατυπώνουν εγγράφως σε όλους τους αρμόδιους φορείς δεκάδες Σύλλογοι της Σκοπέλου, θέτοντας στο επίκεντρο την έλλειψη παιδιάτρου στο Κέντρο Υγείας του νησιού. 

Με πρωτοβουλία του Συλλόγου Γυναικών Σκοπέλου πραγματοποιήθηκε χθες σύσκεψη φορέων στο Δημοτικό Κατάστημα Σκοπέλου, παρουσία εκπροσώπου της Δημοτικής Αρχής, με θέμα τα προβλήματα στο Κέντρο Υγείας Σκοπέλου και η έλλειψη παιδίατρου. 

Από το Δ.Σ. του Συλλόγου Γυναικών έγινε παρουσίαση του προβλήματος και αναφέρθηκαν οι ενέργειες του συλλόγου που προηγήθηκαν. Στη συνέχεια ο πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Πανταζής Σκλάβος που εκπροσωπούσε το Δήμο ενημέρωσε τους παριστάμενους για τις ενέργειες που έχουν γίνει από πλευράς του Δήμου πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. 

Οι σύλλογοι που συμμετείχαν στη σύσκεψη αποφάσισαν να συνυπογράψουν κείμενο διαμαρτυρίας, αποστέλλοντάς το εν συνεχεία, και να το αποστείλουν στους αρμόδιους φορείς. 

Επίσης αποφάσισαν κινητοποίηση των κατοίκων του νησιού μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο.

Στο κοινό έγγραφο διαμαρτυρίας, οι συνυπογράφοντες φορείς της Σκοπέλου, Γλώσσας και Νέου Κλίματος επισημαίνουν την «κατάσταση που επικρατεί στο Κέντρο Υγείας του Νησιού μας, του οποίου η λειτουργία τα τελευταία χρόνια υποβαθμίζεται διαρκώς». Όπως τονίζεται «σήμερα το Κέντρο Υγείας λειτουργεί με έναν μόνο Παθολόγο και με αγροτικούς γιατρούς παρόλο που υπήρξαν αποφάσεις του υπουργείου για προκήρυξη δύο θέσεων γενικής ιατρικής, οι οποίες δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Επίσης υπάρχουν ελλείψεις και προβλήματα σε όλο το προσωπικό καθώς και στα περιφερειακά ιατρεία Γλώσσας και Νέου Κλήματος».

Το πρόβλημα όμως που έχει άμεση προτεραιότητα σήμερα, είναι «η από τριετίας έλλειψη Παιδιάτρου, γεγονός που μας έχει απασχολήσει και άλλες φορές στο παρελθόν. Η θέση προκηρύχθηκε ξανά το 2009 (με την υπ αριθμών 27556/6.8.09 απόφαση του υπουργείου για προκήρυξη θέσεων) και παρουσιάστηκαν τρεις υποψήφιοι παιδίατροι» σημειώνουν οι φορείς του νησιού.

Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

από magnitis

Ασφαλής Χρήση Internet για παιδιά και νέους

Το πιο περιεκτικό video, κατά την άποψή μου, στην Ελλάδα. 

Τα λέει μέσα σε 10 λεπτά όλα...
Εκπληκτική  παρουσίαση. 

Άψογη επαγγελματική δουλειά. 

christ0s1 

Ζήσε σ' ένα παραμύθι: Κοτοπουλάκι στο παπούτσι

Μια φορά κι έναν καιρό, πάρα πολύ μακριά από εδώ υπήρχε ένα παπουτσάκι και ένα αυγό. 

Το παπουτσάκι αυτό ήταν χρωματιστό και πάρα, πάρα πολύ μικρούτσικο και γλυκούλι. 

Το αυγό βρισκόταν μέσα σε αυτό το μικρό παπουτσάκι και περνούσαν οι δυο τους πάρα πολύ όμορφα. Λέγαν τραγούδια και γελούσαν όλη τη μέρα. Οι δυο τους τα περνούσαν ζωή και κότα ή καλύτερα παπούτσι και αυγό, μέχρι που μία παράξενη μέρα το αυγό άρχισε να τρέμει πάρα πολύ. «Ττττττττρρέμμμμμωωωωω» έλεγε. «Τττττττο τττο το ββββλέπω» απαντούσε το παπούτσι που έτρεμε και αυτό μαζί του. Όλη τη μέρα τρέμανε και τρέμανε και τρέμανε και σταματημό δεν είχαν.
 Το επόμενο πρωί το παπούτσι παρατήρησε ότι το αυγό από το πολύ τρέμουλο είχε αρχίσει να ραγίζει. «Κοίτα ραγίζεις!!!!» φώναξε το παπούτσι. «Θα κάνεις κοτοπουλάκι!!!!» «Ζήτω είμαι ραγισμένο!!!» φώναξε το αυγό. Όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο μεγάλωνε το ράγισμα του αυγού. Και μεγάλωνε και μεγάλωνε και μεγάλωνε... μέχρι που ΚΡΑΚΚΚΚΚΚ έσπασε και βγήκε από μέσα ένα όμορφο χνουδωτό κοτοπουλάκι.
Το αγαπημένο αυγό του παπουτσιού τώρα είχε σκορπίσει σε αμέτρητα τσόφλια και στη θέση που ήταν κάποτε, τώρα είχε θρονιαστεί ένα κοτόπουλο. Πόσο πολύ λυπήθηκε το καημένο το παπουτσάκι... Λυπήθηκε τόσο που δε μπορούσε να βγάλει μιλιά... στην πραγματικότητα δεν μίλησε ξανά ποτέ του... ή μάλλον σχεδόν ποτέ. Έτσι το κοτοπουλάκι νόμιζε ότι το παπούτσι στο οποίο βρισκόταν ήταν ένα συνηθισμένο παπούτσι (από αυτά που απλά τα βάζουμε στα πόδια μας) και ότι ήταν το δικό του παπούτσι. Το κοτοπουλάκι αυτό δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του άλλο κοτοπουλάκι και έτσι δεν είχε ιδέα από κοτοπουλίσιο περπάτημα. Δεν είχε καν ιδέα για το τί ζώο ήταν, μέχρι που μια μέρα έψαξε βαθιά μέσα του... «Είσαι κοτόπουλο... είσαι ΤΟ κοτόπουλο... » άκουσε μια φωνή να του λέει.
Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο να παραδεχτεί ότι ήταν κότα, αλλά όταν το ξανασκέφτηκε είπε ότι προτιμούσε να είναι κότα, παρά να δηλώνει λευκό. Έτσι τώρα αφού έμαθε την καταγωγή και το γένος αποφάσισε να πάρει και τα κουσούρια. «Ας κοτοπερπατήσω» είπε.   Υπήρχε όμως μια μικρή λεπτομέρεια που είχε ξεχάσει... Το παπούτσι..  Ήταν σφηνωμένο μέσα στο παπούτσι.  Ήθελε να κάνει κάτι, μια προσπάθεια, αλλά έτσι σφηνωμένο όπως ήταν δεν υπήρχε περίπτωση να κουνηθεί ούτε ένα εκατοστό. Για πολύ καιρό έμεινε εκεί σφηνωμένο και λυπημένο και στεναχωρημένο και ... , αλλά κυρίως σφηνωμένο.
Όλα άλλαξαν, όταν μία μέρα ένα σπουργίτι κατέβηκε από τον ουρανό και άρχισε να κάνει επίδειξη το όμορφο πέταγμά του για να το βλέπουν όλοι και να το θαυμάζουν και να το δείχνουν με το δάχτυλό τους και να λένε να το σπουργίτη, το ιπτάμενο θαύμα ή να το σπουργίτι το στολίδι του ουρανού ή να το σπουργίτι, θέλω αυτόγραφο και άλλα πολλά. Και ενώ τα σκεφτόταν όλα αυτά το σπουργίτι, άρπαξε μια τούμπα στον αέρα και σωριάστηκε φαρδύ, πλατύ στις λάσπες. Καλά δε σας λέω τίποτα. Το κοτοπουλάκι μας είχε σκάσει στα γέλια, χτυπιόταν κοπανιόταν και γελούσε κοτοπουλίστικα. Εκεί όμως που τρανταζόταν ολόκληρο από το γέλιο, παρατήρησε ότι το παπούτσι είχε μετακινηθεί. Άρχισε πάλι να γελά και να χτυπιέται στο γέλιο και να χαχανίζει και να τραντάζεται ολόκληρο από το γέλιο και ... μόλις σταμάτησε είδε ότι είχε μετακινηθεί αρκετά από εκεί που ήταν. «Βρήκα εναλλακτική!!!!». 

«Το γέλιο με πάει, με πάει σας λέω. Με πάει και με φέρνει καλέ». Και πράγματι το γέλιο το έκανε να πηγαίνει αρκετά μακριά. Φώναξε απ τη χαρά του και δωσ’ του να γελά και δωσ’ του να ξεκαρδίζεται και δωσ’ του να κυλιέται στα γέλια. 

Έτσι ξεκίνησε το πρώτο του ξεκαρδιστογελαστό ταξίδι. Σε αυτό το ταξίδι ναι μεν του έβγαινε η ψυχή για να μετακινηθεί από το γέλιο, αλλά το σημαντικό είναι ότι προχωρούσε. Βέβαια κάθε φορά που τον ρωτούσαν τα ζωάκια που συναντούσε τί κάνει, αυτό απαντούσε έχω πλαντάξει στο γέλιο, αλλά τί να πει; Αυτή ήταν η γελοία αλήθεια.
Το κοτοπουλάκι σφηνωμένο μέσα στο παπούτσι ταξίδευε και γνώριζε καινούργια πράγματα. Έβλεπε παράξενα μέρη και μάθαινε ότι ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο εσύ μπορείς να προχωράς και ότι όσο προχωράς περισσότερο τόσο περισσότερο μεγαλώνει και ο κόσμος. 

Όμως, δε μεγάλωνε μόνο ο κόσμος όσο προχωρούσε το κοτοπουλάκι, μεγάλωνε και το ίδιο. Μάλιστα φοβόταν ότι κάποια στιγμή θα ήταν τόσο πολύ σφηνωμένο μέσα στο παπούτσι που δε θα μπορούσε πια να γελά και να τρελοχοροπηδά, ώστε με χαρά να προχωρά. Έτσι μέρα με τη μέρα στεναχωριόταν όλο και περισσότερο, μέχρι που κάποια μέρα ήταν τόσο στεναχωρημένο που δε μπορούσε να γελάσει άλλο για να τρελοχοροπηδήσει ώστε με χαρά να προχωρήσει. Κάθισε λυπημένο και έβλεπε γύρω του μελαγχολικό. Αγνάντευε το ηλιοβασίλεμα και άφηνε κάτι αναστεναγμούς... Αχ... σου ράγιζε την καρδιά. «Δε μου κάνει το παπούτσι» έλεγε με παράπονο. «Δε μου κάνει το παπούτσι» ξαναέλεγε και το έπαιρναν τα κλάματα. Αχ... καμιά φορά η ζωή μπορεί να γίνει πολύ σκληρή με τα κοτόπουλα...
Όλα είχαν τελειώσει για το κοτοπουλάκι, όταν  ξαφνικά είδε να στέκεται κοντά του ένα παπούτσι. Ένα άλλο παπούτσι ένα μεγαλύτερο και... λίγο ποιο σοβαρό. Το παρατήρησε για λίγο και μετά... τσουπ πετάχτηκε και σφήνωσε μέσα στο καινούργιο παπούτσι. «Αχ στα μέτρα μου» είπε το κοτοπουλάκι. «Ουφ» είπε και άφησε την κοιλίτσα του ελεύθερη. Το έμαθε το κόλπο, λοιπόν το κοτοπουλάκι και από τότε όποτε μεγάλωνε και δε του έκανε ένα παπούτσι έμπαινε σε κάποιο μεγαλύτερο. Πλέον έγινε και πιο ευέλικτο στη διατροφή. Το καλαμπόκι πήγαινε σύννεφο... δε το προλάβαιναν. «Έχει παπούτσια, έχει αρβύλες» έλεγε και μπουκωνόταν. Άλλαξε μερικά παπούτσια, εξελίχθηκε στα μεγέθη, πέρασε σε στις παντόφλες, αλλά μετά βαρέθηκε να αλλάζει συνέχεια και αποφάσισε να βρει ένα μεγάλο και να χωθεί μέσα σ’ αυτό για να μη ψάχνει πάλι για καινούργιο μετά από λίγο. Έτσι έψαξε και βρήκε μια μεγάλη μπότα. «Χαχα that’s it» είπε το κοτοπουλάκι με χαρά όταν την είδε. Μαζεύει τότε όλη του τη δύναμη, μαζεύει και όλα του τα φτερά και δίνει το πιο μεγάλο κοτοπουλένιο σάλτο που έχετε δει και μπαίνει μέσα στη μπότα. «Μπήκαααα» φώναξε... «αλλά τώρα πως βγαίνουν;» ακούστηκε πάλι σιγανά η φωνή του να συμπληρώνει. Όλο το βράδυ έκλαιγε το καημένο το κοτοπουλάκι. Και έκλαιγε και έκλαιγε και έκλαιγε και σιγά, σιγά η μπότα γέμιζε με δάκρυα και μάλιστα με μαύρα δάκρυα. Μέχρι το πρωί είχε γεμίσει όλη η μπότα. Ξύπνησε, λοιπόν το κοτοπουλάκι και είδε να επιπλέει πάνω στα δάκρυά του στο χείλος της μπότας. Τί ευτυχία!!! Κάνει ένα τσουπ και πέφτει και πάλι κάτω. Από εκείνη τη μέρα το κοτοπουλάκι έψαχνε παπούτσια στο νούμερό του και δε βαριόταν να τα αλλάζει. Είχε μάθει πια το μάθημά του.
Αλλά... κάτι του έλλειπε. Κάτι βαθιά μέσα του το έκανε να αναζητά και γυρνά γύρω από ένα και μοναδικό παπούτσι... το παπούτσι που το γέννησε. Αυτή η ζεστασιά... Αυτή η αγκαλιά... «Μήπως άραγε δεν ήταν ένα απλό παπούτσι» σκεφτόταν. 

Δεν ήξερε γιατί αλλά ένιωθε ότι η αγκαλιά από αυτό το παπούτσι ήταν μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη και φροντίδα και μάλιστα... βαθιά μέσα στο μυαλό του θυμάται όταν ήταν πολύ μικρό ότι κάποιες μέρες είχε δει το παπούτσι να κλαίει. Ποτέ δε κατάφερε να το βγάλει από το μυαλό και από την καρδιά του αυτό το πρώτο παπούτσι της ζωής του. Δεν είχε γνωρίσει μάνα, δεν είχε γνωρίσει πατέρα, αλλά είχε γνωρίσει ή μάλλον είχε νιώσει την αγάπη μέσα σε ένα παπούτσι.
Κάποια μέρα εκεί που έψαχνε μια άλλη αγκαλιά σε ένα άλλο παπούτσι είδε ένα κουρέλι με χρώματα γνωστά, όμως και το πλησίασε για να δει τί του θύμιζε. Τα μάτια του βούρκωσαν σε αυτό που αντίκρισε. Ήταν το παπούτσι που του είχε χαρίσει την αγάπη και την πιο όμορφη ζεστασιά που είχε νιώσει ποτέ. «Είναι δυνατόν να είσαι ένα απλά παπούτσι;» ψιθύρισε το κοτοπουλάκι στο παπούτσι. Και τότε το  παπούτσι μίλησε ξανά... «Δεν είμαι απλό παπούτσι, αλλά ήμουν πολύ στεναχωρημένο και δε μπορούσα να σου μιλήσω. Να ξέρεις, όμως ότι αν και δε σου μιλούσα, σε αγαπούσα πάρα πολύ και ακόμα σε αγαπώ». Η κότα πια αγκάλιασε το παπούτσι και το πήρε μαζί της. Από τότε το παπούτσι ζέσταινε όλα τα αυγά της κότας... και δεν έβαζε στόμα μέσα του ή καλύτερα κορδόνι μέσα του...
Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...

Ζήσε σε ένα παραμύθι

Ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας

Κυριακή 7 Μαρτίου, 11:30,
ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛι.Σ. Χαϊδαρίου διοργανώνει επίσκεψη/ξενάγηση
στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας

Στο πλαίσιο του προγράμματος του Οικολογικού Πολιτιστικού Συλλόγου Χαϊδαρίου "Γνωρίζω την πόλη μου και την προστατεύω" και την ευρύτερη περιοχή προφανώς, θα πραγματοποιηθεί η τέταρτη κατά σειρά ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας.
Οι τρεις που προηγήθηκαν ήταν: Παλατάκι, Ψ.Ν.Α. Δρομοκαϊτειο, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (ευρήματα από το Ιερό της Αφροδίτης στην Αφαία Σκαραμαγκά).
Για να δείτε την πρόσκληση, που είναι ανοικτή, κλικάρετε στην φωτογραφία, που είναι από το Λεύκωμα του Γιώργου Παυλόπουλου, φίλο του φίλου μας Γιάννη Ιγγλέση.

Μετά την ξενάγηση θα ακολουθήσει φαγητό σε ταβέρνα στην περιοχή. θα επανέλθουμε με περισσότερες πληροφορίες.

Αναρτήθηκε από Iera Odos 

Για την Αϊτή με Αγάπη... Τα παιδιά προσφέρουν και γράφουν...

The hope of Haiti

Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι, όποιο χώμα και αν πατάμε, όποιοι και αν ήταν οι πρόγονοί μας προερχόμαστε από κοινή αρχή. 
Μην το ξεχνάμε , είμαστε σε αυτή τη ζωή για να αγαπάμε,για να είμαστε στο πλευρό των συνανθρώπων μας. Μας έχουνε ανάγκη, τους έχουμε ανάγκη...

Αλίκη

.

Μήνυμα στους Έλληνες

Η αγάπη και η βοήθεια πρέπει να δίνεται τουλάχιστον από εμάς τους νέους, που δεν έχουμε διαφθαρεί από το κέρδος και τον κόσμο των μεγάλων, αλλιώς ο κόσμος μας θα βουλιάξει πιο πολύ από τη σαπίλα.

Γιώργος

Υπάρχουν φορές που μόνο από καθαρή απογοήτευση νομίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτα και κανέναν ενώ έχουμε τα πάντα για να ζήσουμε. Εκεί πέρα όμως δεν έχουν ούτε καν σπίτι για να ζήσουν. Ζουν αλλά δεν ζουν, δεν έχουν τίποτα.

Χριστόφορος - Γεώργιος

Τα παιδιά της Αϊτής είναι τα παιδιά όλου του κόσμου που πεινάνε κι έχουν ανάγκη από τη ζεστή αγκαλιά μιας οικογένειας. Είναι παραμελημένα, παραπεταμένα και δεν περιμένουν τίποτα κι από πουθενά. Γι’ αυτό και για άλλους λόγους πολλούς ό,τι δε μας χρειάζεται, ό,τι δεν έχουμε ανάγκη πρέπει σ’ αυτά τα παιδιά να το στέλνουμε για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Θανάσης

Ας είναι αυτή η βοήθεια μια αρχή …

Όχι μόνο για την Αιτή. Δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα.

Υπάρχουν και άλλα μεγαλύτερα μην παραμένετε στην αδράνεια , δραστηριοποιηθείτε !

Και όλο αυτό για να δεις πως δεν έγινε και τίποτα αν ξυπνήσεις στις 8 και όχι στις 11 , αν αντί για καφέ πας και βοηθήσεις!

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ… ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΣΕ ΣΕΝΑ, ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ

ΑΝΝΑ

Η συγκίνηση όταν μπήκαμε μέσα ήταν απερίγραπτη αριστερά στο άνοιγμα της αποθήκης χιλιάδες μπουκάλια νερού υψωμένα ως το μέσο περίπου του ύψους της αποθήκης. Δεξιά οι ακτίνες του ήλιου φώτιζαν άπειρα χάρτινα κουτιά με ρύζι και φακές ,τα όσπρια συνεχίζονταν καθώς προχωρούσαμε στο βάθος της αποθήκης συσκευασμένα και αμέτρητα ξαφνικά τα τρόφιμα διαδέχτηκαν άλλα κουτιά με ιατρικό υλικό. Γάζες, οινοπνεύματα βαμβάκι … Τότε ήταν που κατάλαβα ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι…

Μπορούμε…

Εφούλα

Μπορεί αυτή η προσπάθεια να φαίνεται λίγη στα μάτια σας όμως είναι αρκετή για να βοηθήσει κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν.

Κάθε προσπάθεια αξίζει!!!

Φραντζέσκα –Δήμητρα – Αντριάννα

Πριν λίγες μέρες ένας καταστροφικός σεισμός χτύπησε την Αιτή. Αυτός ο σεισμός απλά έκανε τν κατάσταση χειρότερα εκεί. Αυτά τα παιδιά ζουν χωρίς φαί και σπίτι. Για αυτό πρέπει όλοι να δείξουμε την αγάπη μας και να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά. Να τους δώσουμε μια ελπίδα. Εύχομαι η κρίση να περάσει γρήγορα και όλα τα παιδιά να έχουν ένα λόγο να χαμογελάσουν ξανά.

Γιώργος

Εκατομμύρια νεκρά παιδάκια , δικά μας αδέρφια κάτω από τα ερείπια στην Αιτή . Άλλα είναι άστεγα χωρίς φαγητό νερό, ιατρική περίθαλψη. Με αυτή την πράξη αγάπης συμβάλαμε…

Κάντε το ίδιο και εσείς, ενώστε τα χέρια σας σε αυτή την αλυσίδα αγάπης.

Φλώρα

Ο αδελφός σου υποφέρει.

Μπορείς να βοηθήσεις αλλά δεν αντιδράς. Αφυπνίσου και πρόσφερε κάτι που είναι ασήμαντο για σένα με τη βεβαιότητα ότι για κάποιον άλλον είναι σημαντικό, υπεραρκετό. Όταν βλέπεις στην τηλεόραση εικόνες φρίκης από τα συντρίμμια… τι νιώθεις; Πονάς; Ευαισθητοποιείσαι; Θες να προσφέρεις;

Βλέποντας τα μάτια του μικρού παιδιού δακρυσμένα, λυγίζεις. Βοήθησέ το. Δώσ’ του λίγη χαρά στην τόση λύπη. Κάνε να μπορέσει να ξανασηκωθεί στα πόδια του. Να πιστέψει στη ζωή ξανά!

Απλά κοίτα τα μάτια του παιδιού.

Ντιάνα

Οι δυσκολίες υπάρχουν για να μας κάνουν δυνατούς, μας εφοδιάζουν με γνώσεις και εμπειρίες και είναι σύμμαχοί μας μέχρι το τέλος της ζωής μας. Η πορεία μας μέσα στο πέρασμα των χρόνων μετατρέπει τη ζωή μας σε μία όμορφη εικόνα που αξίζει να δούμε. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή και γι’ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε. Κύρια χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι η συμπαράσταση και η ευαισθησία. Όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη αξίζουν τη βοήθειά μας, μια πράξη αγάπης! Η λύση στα προβλήματα δεν είναι η λύπηση, αλλά η βοήθεια. Η Αϊτή ευαισθητοποίησε άτομα από όλο τον κόσμο και συγκλόνισε τους πάντες. Όλοι μαζί βοηθάμε, γιατί όλοι εκείνοι το αξίζουν. Αξίζουν μια ζωή ίδια με τη δική μας, γιατί είναι άνθρωποι, γιατί αγαπούν, γιατί πονούν, γιατί αισθάνονται!

Αργυρώ

Για την Αϊτή

Θέλω να σε δω να χαμογελάς

Ν’ ανοίξεις τα μάτια στη ζωή,

Να σου δείξω το δρόμο της χαράς

Ν’ αφήσεις τη μιζέρια την τυφλή

Είναι αλήθεια πως συνέβησαν πολλά

Πολλοί σκοτώθηκαν, πολλοί υποφέρουν

Ο θάνατος τα νύχια του έμπηξε

Κι όμως πολλοί ακόμη δεν το ξέρουν

Υπάρχουν παιδάκια που δεν θα γεννηθούν κανονικά

Υπάρχουν παιδάκια που δεν θα αγαπήσουν κανονικά

Υπάρχουν παιδάκια που δεν θα ζήσουν κανονικά

Κι όμως υπάρχουν παιδάκια που δεν θα πεθάνουν κανονικά

Αυτό μας πληγώνει; Δεν κάνουμε και κάτι

Τ’ αφήνουμε σαν τον αέρα να περνάει

Καταλάβατε;;; Ο κόσμος εκεί πονάει!

Η ζωή δεν ξαναγυρνάει

Κυβέλη

«Ζωγράφισέ μου ένα δικαίωμα!»

Νέος διαγωνισμός αφίσας για τα δικαιώματα του παιδιού!

Πριν από είκοσι χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν τη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού.
Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών συμφώνησαν σε ορισμένα δικαιώματα που πρέπει να γίνονται απολύτως σεβαστά σε οποιαδήποτε περίπτωση για όλα τα παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετών. Σήμερα, 195 χώρες στον κόσμο έχουν υπογράψει τη Σύμβαση.
Η Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αφιερώνει την 4η έκδοση του διαγωνισμού αφίσας στον εορτασμό της επετείου αυτής της σημαντικής συμφωνίας.
Επομένως, δήλωσε συμμετοχή – μάθε περισσότερα για τα δικαιώματά σου και πες τις απόψεις σου για το θέμα!

Πώς;

Δημιούργησε μια ομάδα 4 ατόμων (10-14 ή 15-18 ετών) με έναν ενήλικο επιβλέποντα. Επίλεξε ένα συγκεκριμένο δικαίωμα από τη Σύμβαση, το οποίο θα απεικονιστεί στην αφίσα. Παρουσίασε τις ιδέες σου σε μια αφίσα μεγέθους Α2. Πώς και τι θα ζωγραφίσεις εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα!

Χρειάζεσαι έμπνευση;

Ρίξε μια ματιά στα κουίζ και ανάτρεξε στη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού.
Μην ξεχάσεις να μας στείλεις την αφίσα σου έως τις 19 Μαρτίου 2010! 
 Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειαςτης Ευρωπαϊκής Επιτροπής 

---

New poster competition on children's rights!

Twenty years ago, the United Nations adopted the Convention on the Rights of the Child.
This means that, for the first time, member countries of the United Nations agreed on certain rights, which have to be totally respected in any situation for all children under the age of 18. Today there are 195 countries of the world who have signed the Convention.
The European Commission, DG Justice, Freedom and Security is dedicating the 4th edition of its poster competition to celebrating the anniversary of this important agreement.
So take part – learn more about the rights you have, and express yourself on the topic!

How? 

Create a team of 4 persons (10-14 or 15-18 years old) with an adult supervisor.
Choose one specific right from the Convention for illustration on the poster.
Present your ideas on a poster in A2 format.
How and what you draw is totally up to you!

Need inspiration?

Have a look at the quizzes and consult the Convention on the Rights of the Child.
Don't forget to deliver your poster to us by 19th March 2010!

Τρύπες: Τα κανονικά παιδιά...

Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά

Πες μου μαμά

Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά

Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά

Πες μου μαμά... 

Πες μου αν πεθαίνουν 

Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

Γιάννης Αγγέλακας