Οι γονείς είναι καθοριστικοί για το επάγγελμα των παιδιών

Ένα μοντέλο που «συμβιβάζει» τη διαμάχη μεταξύ κληρονομικότητας και ανατροφής παρουσίασε το Πανεπιστήμιο του Τέξας

ΛΟΝΔΙΝΟ 

Εάν νομίζατε ότι εσείς επιλέξατε το επάγγελμά σας κάνετε μεγάλο λάθος! Νέες επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι οι γονείς ευθύνονται για την καριέρα μας πολύ περισσότερο απ΄ όσο νομίζουμε.
Ενώ στο παρελθόν οι μισοί επιστήμονες υποστήριζαν ότι η καριέρα μας είναι προδιαγεγραμμένη γενετικά και οι άλλοι μισοί ότι η κινητήριος δύναμη γι΄ αυτό που θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε βρίσκεται στην ανατροφή μας, μια νέα μελέτη προσπαθεί να γεφυρώσει τις δύο αυτές απόψεις.  

Σύμφωνα λοιπόν με τα πορίσματά της, τη μεγαλύτερη επίδραση στην απόφασή μας για το επάγγελμα που θα ακολουθήσουμε την ασκούν οι γονείς μας.
«Το μοντέλο αυτό μας βοηθάει να λύσουμε τη διαμάχη μεταξύ της κληρονομικότητας και της ανατροφής» υποστηρίζει ο ψυχολόγος Τζορτζ Χόλντεν, του Πανεπιστημίου Southern Μethodist στο Ντάλας του Τέξας, το οποίο εκπόνησε την έρευνα. 

Ο κ. Χόλντεν υποστηρίζει ότι οι γονείς επηρεάζουν τα παιδιά τους κατά τέσσερις τρόπους:
1. Καθοδηγούν τα παιδιά τους σε δρόμους που βασίζονται είτε στις δικές τους προτιμήσεις είτε σε αυτό που πιστεύουν ότι ταιριάζει στα χαρακτηριστικά και στις ικανότητές τους.
2. Φροντίζουν για την πρόοδο των παιδιών τους με την ηθική ενθάρρυνση και την παροχή υλικών βοηθημάτων, όπως βιβλία, εξοπλισμό και συμμετοχή σε συγκεκριμένες δραστηριότητες.
3. Προωθούν συγκεκριμένους στόχους για τα παιδιά τους, ενώ τα κρατούν μακριά από πορείες που οι ίδιοι θεωρούν ακατάλληλες γι΄ αυτά. 

4. Τέλος αντιδρούν δυναμικά σε αποφάσεις των παιδιών τους με τις οποίες δεν συμφωνούν.

Ο κ. Χόλντεν υποστηρίζει επίσης ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι με τους οποίους οι γονείς επηρεάζουν την πορεία των παιδιών τους διαμορφώνοντας τις επιθυμητές συμπεριφορές ή τροποποιώντας την ταχύτητα της εξέλιξής τους με τον έλεγχο του είδους και του αριθμού των εμπειριών τους. Τα παιδιά αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους σε αυτή την πίεση των γονιών. Άλλα αποδέχονται αυτό που τους λένε, άλλα το διαπραγματεύονται, ενώ υπάρχουν και εκείνα που το απορρίπτουν.
«Ορισμένοι παράγοντες που επίσης μπορούν να επηρεάσουν την πορεία των παιδιών είναι η κουλτούρα της οικογένειας, το εισόδημά της και η περιουσία της, όπως επίσης και η ποιότητα της σχέσης γονέα- παιδιού» υποστηρίζει ο κ. Χόλντεν. «Αυτό το μοντέλο του γονέα μάς βοηθάει να καταλάβουμε ότι η ουσιαστική άσκηση της ιδιότητας του γονέα περιλαμβάνει την καθοδήγηση των παιδιών κατά τρόπο που να αναπτύσσουν θετική πορεία».  

tovima

Παιδική επιθετικότητα: Αιτίες και συμβουλές προς γονείς My Child Has a Problem - Aggression

The Aggressive Child

Ο όρος παιδική επιθετικότητα είναι αλήθεια ότι αρχικά ξενίζει και ξαφνιάζει. Η παιδική ηλικία είναι στο υποσυνείδητό μας ταυτισμένη με την αθωότητα. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η παιδική επιθετικότητα υπάρχει και για το λόγο αυτό πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί.

Η πλειοψηφία των μικρών τρίχρονων και τετράχρονων παιδιών δεν έχει πλήρη συνείδηση για τις συνέπειες των πράξεών τους. 

Σε ένα υπερπροστατευτικό οικογενειακό περιβάλλον όπου τους υποδεικνύεται συνέχεια τι να κάνουν, τι να πουν, που να πάνε και γενικά πως να συμπεριφερθούν είναι απόλυτα αναμενόμενο ότι αυτά θα αναζητήσουν κάποιο τρόπο για να εκφράσουν, ασυνείδητα βέβαια, την ανεξαρτησία τους και να κάνουν εμφανή την παρουσία τους.

Μόλις το παιδί αρχίσει να περπατάει, ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται μπροστά του για εξερεύνηση. Οι περισσότερες από τις ανακαλύψεις του θα είναι ευχάριστες. Κάποιες όμως θα το απογοητεύσουν και τότε εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα της παιδικής επιθετικότητας. 
Τότε η απογοήτευση μετατρέπεται σε επιθετική συμπεριφορά. Χτυπώντας, δαγκώνοντας και με διάφορα άλλα συναισθηματικά ξεσπάσματα εκτονώνει αυτή την απογοήτευση. Ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση αυτής της συμπεριφοράς είναι η ήρεμη αντίδραση. Ποτέ μα ποτέ μη κτυπήσετε ένα επιθετικό παιδί για τιμωρία. Το μήνυμα που θα λάβει από μία τέτοια αντίδραση θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη βίαια συμπεριφορά του.

Αντίθετα καθίστε ήρεμα δίπλα του και εξηγήστε του γιατί δεν έπρεπε να κάνει αυτό που έκανε.  

Μην το κλειδώσετε για τιμωρία στο δωμάτιο του. Ασυνείδητα θα αρχίσει να το θεωρεί σαν χώρο κολασμού. Αντίθετα πάρτε το κοντά σας και ζητήστε του να σας βοηθήσει σε κάποια εργασία που κάνετε χωρίς να ξεχάσετε στο τέλος να το ευχαριστήσετε για την βοήθειά του και να το επαινέσετε για την αξιοσύνη του.

Αναζητήστε τα αίτια της επιθετικής συμπεριφοράς. 

Μήπως υπάρχει κάποιο μικρότερο παιδί που μονοπωλεί την προσοχή σας; 

Μήπως του αναθέτετε καθήκοντα δυσανάλογα με την ηλικία του; Μήπως αναρωτιέστε γιατί διέλυσε με θυμό το πάζλ που προσπαθούσε να συναρμολογήσει όταν σε όλη την διάρκεια της προσπάθειάς του δεν σταθήκατε ούτε μία φορά κοντά του επαινώντας το για την προσπάθεια και την πρόοδό του;

Μήπως η επιθετική συμπεριφορά του αποβλέπει απλά στην προσέλκυση του ενδιαφέροντός σας; 

Μήπως είστε πολύ αυταρχικοί μαζί του;

Για παράδειγμα το να απαιτούμε από το παιδί να τρώει ακριβώς την ώρα που θέλουμε εμείς, να καταναλώνει την ποσότητα και το είδος του φαγητού που επιλέγουμε εμείς και να πηγαίνει για ύπνο ακριβώς την ώρα που καθορίζουμε εμείς είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα προκαλέσει αντίδραση .
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι εύκολη υπόθεση. Κάθε άλλο. Για το λόγο αυτό και η φύση δίνει τη δυνατότητα της μητρότητας μέχρι εκείνη την ηλικία που υπάρχουν τα σωματικά και ψυχολογικά αποθέματα για την αίσια εκπλήρωση αυτού του προορισμού. Πρέπει οι γονείς να αποκτήσουν μία σειρά από δεξιότητες για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με επιτυχία. Το βασικό είναι να καταλάβουν οι γονείς ότι όσο πιο υπομονετικοί είναι οι ίδιοι και όσο περισσότερο κυριαρχούν στα συναισθήματά τους τόσο πιο ήρεμο θα είναι και το παιδί τους.
Πρέπει να διευκρινισθεί ότι στη ηλικία των 3 και 4 χρόνων κάποιου βαθμού επιθετικότητα είναι φυσιολογική. Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί και σαν επίδειξη της ιδιοσυγκρασίας του και επιβεβαίωση του εγώ του. 

Εκείνο που θα πρέπει να αναζητήσετε είναι εάν ο στόχος αυτής της συμπεριφοράς είναι συνειδητά (όσο συνείδηση μπορεί να έχει ένα παιδί αυτής της ηλικίας) να βλάψει ανθρώπους η να καταστρέψει πράγματα. 

Αυτό θα μπορούσε να είναι μία ένδειξη συναισθηματικής διαταραχής, οπότε χρειάζεται προσοχή και παρακολούθηση. Επίσης πρέπει να ελεγχθεί η ένταση, η διάρκεια αλλά και η συχνότητα αυτών των ξεσπασμάτων. Εάν αυτά οδηγούν το παιδί σε ολική απώλεια του ελέγχου τότε οι γονείς πρέπει να ζητήσουν τη βοήθεια ειδικού παιδοψυχολόγου.
Η παιδική επιθετικότητα μπορεί να εμφανίζεται και με μορφή συνεχούς ανυπακοής, άρνησης και παράλογης επιμονής στην ικανοποίηση των απαιτήσεών του. Στην περίπτωση αυτή καλό είναι να εξετασθεί μήπως πραγματικά υπάρχει κάποιος λόγος και αιτία που με κατάλληλη διευθέτηση θα αμβλύνει τις αντιδράσεις του.
Η έρευνα δείχνει ότι η παιδική επιθετικότητα είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα και πρέπει να αντιμετωπισθεί με ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία γιατί διαφορετικά το επιθετικό παιδί, εάν αφεθεί αβοήθητο είναι πολύ πιθανόν ότι θα μεγαλώσει σαν προβληματικός έφηβος και θα καταλήξει ένας προβληματικός ενήλικος.
Ο καλύτερος χειρισμός του επιθετικού παιδιού, τουλάχιστον στα πρώτα στάδια, είναι η επιβράβευση και της παραμικρής θετικής πράξης του, η αγνόηση  τουλάχιστον η χλιαρή αντίδρασή μας στις αρνητικές και το κυριότερο συνεχής και έμπρακτη απόδειξη της στοργής, της προσοχής και της αγάπης μας γιαυτό.

frombabytochild

Λουκάς ο Ιατρός: Προς τους νεολαίους μας ...

...

Για πολύ καιρό και με μεγάλη επιμονή έπλεα κόντρα στο ρεύμα και σε σας τα παιδιά μου κληροδοτώ να πλέετε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.  

Να αποστρέψετε το βλέμμα σας και την καρδιά σας από εκείνη τη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που επιδιώκει όχι τους υψηλούς στόχους, αλλά εκείνους που είναι πιο εύκολο να επιτευχθούν.  

Να μην προσχωρήσετε σ’ αυτή τη μεγάλη πλειοψηφία που ζει όχι με το δικό της νου, αλλά με το νου των ηγετών και χτίζει τη ζωή της, όχι με τις ιερές εντολές του Χριστού, αλλά με τις υποδείξεις εκείνων που έχουν τη εξουσία να καθοδηγούν τους ανθρώπους μόνον εκεί, όπου κατά τη γνώμη τους πρέπει να πηγαίνουν, όχι χάρη της βασιλείας των ουρανών, αλλά για χάρη της επίτευξης των αγαθών της επίγειας βασιλείας.

...

Λουκάς ο Ιατρός

Πηγή

---

Σήμερα, ημέρα μνήμης του άδικου θανάτου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, μεσούσης της μεγαλύτερης κρίσης που χτύπησε την Ελλάδα σε καιρό "ειρήνης" τα παραπάνω λόγια, είναι περισσότερο επίκαιρα παρά ποτέ.

Είναι μια περικοπή από την πνευματική διαθήκη του Λουκά Βόϊνο Γιασινέτσκι, γιατρού, Αρχίατρου, Καθηγητή Πανεπιστημίου, ιερέα, Επισκόπου Τασκένδης και Αρχιεπισκόπου Κριμαίας προς το τέλος της ζωή του.  

Το 1923 συνελήφθη από το καθεστώς, συνολικά συνελήφθη τέσσερις φορές και πέρασε 11 ολόκληρα χρόνια στην εξορία και στην φυλακή και στα στρατόπεδα Γκουλάγκ. 
Το 1924 στην εξορία, με τα ελάχιστα μέσα που διέθετε εγχείρισε την πρώτη παγκοσμίως μεταμόσχευση νεφρού από ζώο σε άνθρωπο και από το 1934 έως το 1937 κυκλοφόρησε το βιβλίο του για την χειρουργική των πυωδών λοιμώξεων και έκανε σημαντικές μελέτες και ανακάλυψε την πενικιλίνη παράλληλα με τον Φλέμινγκ. 
Το 1937 συνελήφθη για τέταρτη φορά και υπέστη φοβερά βασανιστήρια. 
Το 1941 λόγω του πολέμου ο ίδιος ο Στάλιν τον διόρισε αρχίατρο των στρατιωτικών νοσοκομείων της Σιβηρίας και έσωσε χιλιάδες στρατιώτες από τα τραύματά τους που πέθαιναν αβοήθητοι… 
Το 1946 βραβεύτηκε από το ίδιο το καθεστώς που τον δίωξε με το μεγαλύτερο κρατικό βραβείο

Χειρούργος και ανάργυρος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το 1996 ανακηρύχτηκε Άγιος.

Είναι γνωστός ως Λουκάς ο Ιατρός.

Σήμερα θα τον βρείτε μέσα στα χειρουργεία, να προσεύχεται πριν γίνει η επέμβαση, ... όπως τότε.

Πηγή

Αφιερωμένο στους ναυτικους, που γιορτάζουν σήμερα | To Greek Sailor

Η ψυχή του ναυτικού

Όποιο μέρος του κορμιού μου κι αν στύψεις

θαλασσόνερο θα βγει.

Αρμυρό.

Με όπλο το νου, που ερευνά, συγκρίνει,

 αποτυπώνει και φτάνει στη γνώση

το πλεούμενο —ένα με μένα που ‘ναι—,

επιδέξια ορίζω,

κι ο Άξενος Πόντος, Εύξεινος πια,

τον ιχνηλάτη του άπιαστου,

τον δαμαστή καλοδέχεται,

ερέτη επιδέξιο, παγιδευτή ψαρά,

κι έμπορο μεταπράτη.

Σε όρμους νηνεμίας απάνεμους,

καιροφύλακας των ανέμων των ούριων,

—προσμονή, υπομονή κι απαντοχής σκληράδα—

μέχρι να πνεύσει ο Ζέφυρος,

μέχρις η Λευκοθέα[1] ν’ απλώσει τα λυτά μαλλιά,

μιαν αγκαλιά αφροστόλιστη

τριγύρω στο σκαρί μου,

για να ναι καλοτάξιδο.

Αυλακωμένα τα χέρια μου, δες.

Των χεριών οι παλάμες χαραγμένες βαθιά,

τραχιά των σκοινιών μονοπάτια,

της αγριάδας των κυμάτων καθρέφτες.

Όσο αγριεύει η θάλασσα,

τόσο η ψυχή βαθαίνει.

Το δικό μου το αύριο ξέρω τι κρύβει.

Ναυάγιο, φουρτούνα,

μπουρίνι άξαφνο, ολοσκότεινο,

για  ταξίδι απρόσκοπτο,

όλα τα λογαριάζω προτού ν’ ανοίξω το πανί

και  ξανοιχτώ στο πέλαγο.

Όντας  χτυπάνε το σκαρί τα τρομερά δρολάπια

και ο πλατύς ορίζοντας απ’ τη ματιά μου φεύγει

και σμίγουν Γαία κι Ουρανός τέρατα να γεννήσουν,

τότες στυλώνονται γερά τα δυο μου τα ποδάρια,

χώνονται, λες, μέσα στη σάρκα του σκαριού,

βιδώνομαι και στο κατάρτι δένομαι

το κύμα μη με πάρει.

Κύμα το κύμα,

μια πάνω μετέωρος,

μια κάτω χαμένος στα άπατα βάθη,

παλεύω και μάχομαι

με στέρνο φουσκωμένο

από μιαν άγρια χαρά,

που όμοιά της καμιά οι στεριανοί δε γεύονται.

Την τραχιά μου την όψη

σμιλέψαν, χαράξαν οι άνεμοι,

του ήλιου η κάψα, οι καιροί οι αντίξοοι,

κι η διψασμένη αρμύρα της θάλασσας.

Μα πιότερο απ’ όλα, δώρο μου κάναν τη ματιά,

το καραβίσιο βλέμμα,

—αγριάδα και γλύκα μαζί—,

πόχει το χρώμα του χαλκού σαν αγριεύει το πέλαγο

το γαλανό και ξάστερο, όταν αυτό μερεύει.

Θαλασσογράφος πίνακας

σ’ όλα του Πόντου τα χρώματα.

Πλατιά η ψυχή σαν τη θάλασσα.

Η καρδιά, του κρυσταλλένιου νερού

καθάριο αντιφέγγισμα.

Τα λόγια μου λίγα, κοφτά και σταράτα,

καταφυγιώτες στις ρωγμές των κυμάτων,

αισθήσεων ο λόγος.

Μάινααα καρδιά, όρτσααα ψυχή.

Στις ρωγμές των κυμάτων τρυπώνουν οι λέξεις,

του πελάγου αντιβούισμα, χαραγμένος αχός

ζωντανεύουν το πέλαγο

και με τα πλάσματά του

αρχινώ τις κουβέντες.

Τα πελάγια ρεύματα οι δικοί μου οι δρόμοι.

Η ψυχή μου ακρόπρωρη

—άροτρο, λιβαδιών χαλκογάλανων—,

ορμητικά διαβαίνοντας

στα μάτια μου μπρος τους χαράζει

καθαρούς, διαυγείς για σταθερή πορεία.

Τις άφεγγες νυχτιές τις ατέλειωτες

τ’ αστροκεντήδια του θόλου του ουράνιου,

των εποχών ανάλογα,

οδηγοί μου για να βρω τη σωστή την πορεία.

Στης μέρας το φως,

των δελφινιών συντροφικά ξεπετάγματα,

αγαπημένοι φίλοι και πλοηγοί αλάνθαστοι.

Δεν την αντέχω την στεριά.

Αντραλίζομαι.

Στου σκαριού μου τη ράχη τα βήματά μου σταθερά,

το χώμα σαν πατώ παραπαίουν.

Της Γης και του Αιθέρα ο γιος,

ο Πόντος ο απέραντος,

το σπιτικό και το βιός μου.

Κι άμποτες, σαν έρθ’ η ώρα η καλή,

χώμα μη με σκεπάσει.

Η θάλασσα να με δεχτεί

κι ένα μ’ αυτή να γένω

Άμποτες.

Δέλτα Βήτα

---

[1] Θαλάσσια θεότητα του αφρού των κυμάτων που βοηθούσε τους ναυτικούς.

Αλήθεια, ποιόν γιορτάζουμε σήμερα; Ο Άγιος Νικόλαος, ο προστάτης των ναυτικών μας | Saint Nicholas

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια 

που γιορτάζουν σήμερα

* Για τους Ρώσους προστάτης της γεωργίας

* Για τους καθολικούς προστάτης των παιδιών, 

ο γνωστός Σάντα Κλάους (Santa Claus – Saint Nicolas)

* Για τους Έλληνες Ο Άγιος Νικόλαος  

είναι ο μεγάλος προστάτης των ναυτικών. 

Άϊ-Νικόλα, βοήθα με!

Στο τιμόνι, στην πλώρη κάθε πλοίου είναι η εικόνα του. 

Αμέτρητοι είναι οι ναοί στα λιμάνια, στα νησιά και στα ακρωτήρια, που φέρουν το όνομα του, τάματα των ναυτικών σε δύσκολες στιγμές, που τον επικαλούνται:

Άϊ-Νικόλα, βοήθα με!

Ο Εθελοντισμός δεν έχει όρια

και περιορισμούς. Είναι ποικιλόμορφος 
και διαχρονικός

helping

Είναι κοινός τόπος πλέον ότι στη σημερινή τεχνοκρατούμενη κοινωνία, με τους ξέφρενους και αγχωτικούς ρυθμούς ζωής, με τους ανάλγητους νόμους της αγοράς και της στυγνής οικονομικής συνδιαλλαγής και με την άμβλυνση των ηθικών φραγμών, η έννοια του ανθρωπισμού έχει δυστυχώς παραμεριστεί στην καρδιά και στο νου των σύγχρονων ανθρώπων. 

Ο εθελοντισμός ως μια έκφραση του ανθρωπισμού έχει και αυτός υποστεί σταδιακή αλλοίωση τόσο ως προς την ένταση του στις διάφορες εκδηλώσεις του, όσο και ως προς το περιεχόμενό του.  

Ο εθελοντισμός είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ιδιότητας. Συνιστά μια εξαιρετικά επιμορφωτική λειτουργία που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη, ενισχύει την ενεργό συμμετοχή και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας.
       Η αξία του εθελοντισμού είναι δεδομένη. Χρειάζεται όμως να ενισχυθεί και να προστατευθεί από υστερόβουλες ενέργειες εκμετάλλευσης. Το επίκεντρο του εθελοντισμού είναι η προστασία της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, καθώς μέσα από τον εθελοντισμό καθρεπτίζεται η εικόνα του εαυτού μας. Κινητήριος δύναμη του εθελοντισμού πρέπει να είναι η αγάπη και η συμπαράσταση στον συνανθρωπό μας που υποφέρει και ζητά βοήθεια. Ο εθελοντισμός είναι κάτι παραπάνω από ένα κίνημα όπως προβάλλεται στις μέρες μας.    

        Δεν έχει ούτε χρονικά όρια, ούτε πεπερασμένους τόπους και τρόπους εφαρμογής, ούτε στοχαστικούς και φιλοσοφικούς ορισμούς. 

Ο εθελοντισμός ξεκινά από την καρδιά του καθενός και διαχέεται στο περιβάλλον του χωρίς φραγμούς και περιορισμούς. Το πρώτο βήμα που χρειάζεται να γίνει είναι να δει κανείς τον εαυτό του στον συνάνθρωπό του. 

Ο εθελοντής βάζει τον εαυτό του στη θέση του συνανθρώπου του και «παίρνει» «προσφέροντας». Προσφέροντας οικονομική βοήθεια, προσφέροντας ένα καλό λόγο, προσφέροντας λίγη βοήθεια, προσφέροντας κάθε είδους συμπαράσταση, προσφέροντας λίγο χρόνο, προσφέροντας λίγη αγάπη.
       Όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε λίγο απ΄ αυτό που μας περισσεύει. Απ' αυτό που χωρίς ιδιαίτερο κόπο μπορούμε να δώσουμε. Όλοι μας μπορούμε να γίνουμε εθελοντές, γιατί όλοι μας μπορούμε να αγαπήσουμε. Όλοι μας μπορούμε έτσι να ενισχύσουμε τον εθελοντισμό.

Βασίλης Χ. Μπογιατζής Διευθυντής Δ.Ε.Υ.Ψ.Υ. 

Παιδιά απροστάτευτα στην κρίση

 «...για να προσφέρεις στο παιδί σου τη χαρά μιας παιδικής παράστασης, πρέπει, θέλεις δεν θέλεις, μπορείς δεν μπορείς, να γίνεις μέρος μιας ανάλγητης εμπορικότητας, μιας πραγματικής βιομηχανίας εκμετάλλευσης αθώων παιδικών ψυχών, η οποία μάλιστα, σου επιβάλλεται πλαγίως;»

Tης Ελλης Τριανταφυλλου

Ο καταναλωτισμός είναι όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τάση της εξίσωσης της προσωπικής ευτυχίας με την απόκτηση υλικών αγαθών και την  κατανάλωση.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Ας μου επιτραπεί ο ενικός, αλλά δίνουν και οι προσωπικές εμπειρίες ερεθίσματα για σκέψεις. 

Πήγα, λοιπόν, την περασμένη Κυριακή με την τετράχρονη κόρη μου να δούμε μια πολυδιαφημισμένη -και αδιανόητα ακριβή- παιδική παράσταση. 

Ήμουν χαρούμενη όχι μόνο για τη χαρά της κόρης μου, αλλά γιατί όπως και να το κάνεις, τέτοιες μέρες σαν αυτές που περνάμε, οι ενήλικοι έχουν ίσως και μεγαλύτερη ανάγκη από τα παιδιά τους για ένα παιχνιδιάρικο διάλειμμα από τη μαυρίλα της εποχής.

Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε με την άφιξή μας στην είσοδο του αθλητικού χώρου που φιλοξενούσε το θέαμα. Τεράστιοι πάγκοι γεμάτοι παιχνίδια σχετικά με την παράσταση, αλλά και λιχουδιές που ξελογιάζουν παιδιά και μεγάλους. Γύρω γύρω, δίχρονα, τρίχρονα, τετράχρονα, να τραβούν τους γονείς από τα παντελόνια, εντυπωσιασμένα από την προσφορά και αμέριμνα για τις παγίδες που στήνονται δίπλα τους. 
Σφιγμένοι και με ενοχή (γιατί άραγε;) οι περισσότεροι, προσπαθούσαν μάταια να εξηγήσουν τα ανεξήγητα στα μικρά... Όπως το περίμενα, στον πειρασμό δεν αντιστάθηκε κανένας τους. Ούτε η δική μου κόρη. 
Πλησιάσαμε λοιπόν κοντά, για να διαπιστώσω έκπληκτη ότι το φτηνότερο μπιχλιμπίδι του πάγκου ήταν το γλειφιτζούρι των τεσσάρων ευρώ! Το αμέσως επόμενο, το τσίγκινο τενεκεδάκι με τα ποπ-κορν, αξίας δέκα ευρώ! 
Εφοδιαστήκαμε με το πολύτιμο καλαμπόκι και ξεκινήσαμε για τις θέσεις μας. Τουλάχιστον, είχαμε απομακρυνθεί από τους πειρασμούς... 
Αμ, δε! Δυστυχώς, είχαμε φτάσει μισή ώρα πριν την παράσταση και χρειάστηκε τουλάχιστον δέκα φορές να εξηγήσω στη μικρή γιατί δεν χρειάζεται να πάρουμε και μαλλί της γριάς (χρυσό, μάλλον), ή καπέλο με αφτιά, ή μπλουζάκι μακό (14 ευρώ), διότι ανά πέντε λεπτά περνούσαν από μπροστά μας άνθρωποι κυριολεκτικά ζωσμένοι με τα διάφορα «καλούδια».

Η μεγάλη ώρα έφτασε, τα φώτα έσβησαν και το σώμα χαλάρωσε... Ο κλόουν βγήκε στη σκηνή, χαιρέτησε τα παιδάκια και ξεκίνησε: «Τώρα θα πάω στο ρολόι για να αρχίσει η παράσταση. Ποια είναι η μαγική λέξη, για να ξεκινήσει το ρολόι;». Για δευτερόλεπτα προσπαθούσα να σκεφτώ ποια είναι η σωστή απάντηση, για να την πω και στην κόρη μου που με κοιτούσε με απορία. Δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ. Σύσσωμη η αίθουσα άρχισε να φωνάζει ρυθμικά τη μαγική λέξη: «Τζάμπο! Τζάμπο! Τζάμπο...!». Μπαμπάδες, μαμάδες, γιαγιάδες, παιδιά, όλοι φώναζαν ρυθμικά «Τζάμπο» για ν’ αρχίσει το ρολόι να γυρίζει και το παραμύθι να αρχίσει. Τρελάθηκα! Έστρεψα το κεφάλι γύρω μου και προς μεγάλη μου ανακούφιση συνάντησα και άλλα έκπληκτα ενήλικα βλέμματα. Αυτό είναι η κρίση, σκέφτηκα. Είχαν δίκιο κάποιοι παλιοί που μου 'λεγαν ότι όταν σκάσει η κρίση, θα τη δεις μπροστά σου.

Δηλαδή, δεν μας φτάνει που δεν μπορούμε να κοιμηθούμε το βράδυ από τους υπολογισμούς και τις αριθμητικές πράξεις, πρέπει να μην μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα ούτε στην παιδική παράσταση;  
Δηλαδή, για να προσφέρεις στο παιδί σου τη χαρά μιας παιδικής παράστασης, πρέπει, θέλεις δεν θέλεις, μπορείς δεν μπορείς, να γίνεις μέρος μιας ανάλγητης εμπορικότητας, μιας πραγματικής βιομηχανίας εκμετάλλευσης αθώων παιδικών ψυχών, η οποία μάλιστα, σου επιβάλλεται πλαγίως;

Σάστισα και προβληματίστηκα. Υποτίθεται ότι βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κρίση και ότι, είτε καταλαβαίνουμε γιατί φτάσαμε ώς εδώ είτε συμμεριζόμαστε τη ρήση Παγκάλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», είτε όχι, είτε αποδεχόμαστε, είτε όχι, ότι είμαστε μέρος της κρίσης, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα μείνουμε ανεπηρέαστοι. 

Άρα, θα πρέπει όλοι να αναπροσαρμόσουμε τη ζωή μας στα νέα δεδομένα. Προς ποια κατεύθυνση, όμως; 
Υποτίθεται, πάλι, ότι σε περίοδο κρίσεων μάς δίνεται η δυνατότητα να δούμε και την άλλη όψη της ζωής. Να συνειδητοποιήσουμε, για παράδειγμα, ότι ο καταναλωτισμός δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον πόθο μας για ζωή, ελευθερία και ευτυχία.  
Ότι ήταν μια διαβρωτική «αρρώστια», από την οποία τώρα μπορεί και να γιατρευτούμε. Και πως θα περάσουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης στα παιδιά μας, όταν δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε από αυτού του τύπου τις επιθέσεις; 

Πώς θα τους δώσουμε να καταλάβουν ποια είναι τα περιττά και ποια τα ουσιαστικά; Ειλικρινά, δεν ξέρω...