Ο Νόμος του Αλληλέγγυου!

Το Αλληλέγγυον του Βασιλείου Β΄

… έβγαλε διαταγή (ο Βασίλειος Β΄) οι εισφορές των φτωχών που είχαν καταστραφεί να πληρώνονται από τους δυνατούς. Ονομάστηκε δε η τέτοιου είδους είσπραξη «Αλληλέγγυον». 

Το τελευταίο νομοθετικό μέτρο
είναι το "Αλληλέγγυον"
του Βασιλείου του Β'.

Ο Νόμος του Αλληλέγγυου!

         Ξεφύλλιζα πριν λίγες μέρες την ιστορία της Ε΄ Δημοτικού που είχε αφήσει ο γιος μου στο σπίτι και το μάτι μου έπεσε στο μάθημα για τη Χρυσή Εποχή του Βυζαντίου.

Τότε, λέει, είχε γίνει ένας νόμος, ο νόμος του Αλληλέγγυου όπως ονομάστηκε, όπου οι πλούσιοι γαιοκτήμονες μαζί με τους δικούς τους φόρους, πλήρωναν στο κράτος και τους φόρους των φτωχών γειτόνων τους όταν εκείνοι αδυνατούσαν!
          Αιώνες πριν! Κι ως συνήθως, αντί να διδαχτούμε από την ιστορία και να φροντίσουμε αυτοί που όλα τα χρόνια έπιναν το αίμα μας κι αβγάταιναν τη δική τους περιουσία σε βάρος του άμοιρου μεροκαματιάρη, να πληρώσουν επιτέλους για όλα, τους κάνουμε και διευκολύνσεις, πάλι σε βάρος μας κι ας αρχίσανε πια οι πλάτες μας να μην αντέχουν...
         Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια και θα γυρνάμε απ' την άλλη, δεν ξέρω. Ως πότε θα κάνουμε πως δεν θυμόμαστε, ή δεν καταλαβαίνουμε, πως το ψωμί λιγοστεύει και δεν είναι για όλους.
Κάποιοι απλά παίζουν με τα νεύρα και το μυαλό μας!
Κι εμείς, αντί να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας, διεκδικώντας το αυτονόητο, δουλειά, αξιοπρέπεια, κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου και κάνουμε παρελάσεις φοβερίζοντας ξένους εχθρούς, ενώ το σαράκι μας τρώει από μέσα...

Ευ...αγγελία

Ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης: Ένα παραμύθι για να μη φοβούνται τα παιδάκια τα αστραπόβροντα

—Κυρία, κυρία, παρακαλώ θα με αφήσετε να φύγω και να πάω τρεχάλα στο σπίτι μου;

—Γιατί θέλεις να φύγεις Βασιλικούλα; Τι σου συμβαίνει;

—Κοιτάξτε κυρία, μαζεύτηκαν πολλά μαύρα σύννεφα στον ουρανό και σε λίγο θα αρχίσουν οι μπουμπούνες. Φοβάμαι τις μπουμπούνες και θέλω να πάω στο σπίτι μου να κρυφτώ.

—Φοβάσαι, Βασιλικούλα όταν μπουμπουνίζει;

—Και όταν έχει αστραπές, και όταν πέφτουν κεραυνοί, φοβάμαι πολύ κυρία.

—Καλά, ηρέμησε κοριτσάκι μου και μόλις πάμε στην τάξη θα σας πω ένα παραμύθι και νομίζω ότι δε θα φοβάσαι πια.

Το διάλειμμα τέλειωσε και η δασκάλα της Πρώτης μάζεψε γύρω της τα μικρά της και το παραμύθι αρχίνησε.

---

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από πολλά-πολλά χρόνια ο γέρο-Ουρανός φώναξε τη Γη, τη γυναίκα του και, όπως τελευταία το συνήθιζε, άρχισε τη γκρίνια.

—Γυναίκα, κουράστηκα πια όλα να τα κάνω μόνος μου. Μόνος μου τα φροντίζω όλα. Εσύ μέρα νύχτα κάθεσαι και τίποτα δεν κάνεις. Έχεις βάλει σε σειρά τα πράγματα και όλα μόνα τους γίνονται. Εγώ παιδεύομαι, εγώ κουράζομαι τις εποχές να φέρω, τα αστέρια να προσέχω να μην ξεκολλήσουν και πέσουν, τους ανέμους να στέλνω και ένα σωρό άλλα να….

—Έχεις και να γκρινιάζεις, αυτό που το πας; Τον διέκοψε η Γη, η γυναίκα του. Και αυτό σπουδαία δουλειά είναι, συμπλήρωσε και βαριεστημένη απλώθηκε, τεντώθηκε για να χαλαρώσει.

—Θέλω βοήθεια, της απάντησε ο Ουρανός, λίγη βοήθεια, σκέψου κάτι σε παρακαλώ, είπε ο Ουρανός που δεν είχε καμιά διάθεση να ξεκινήσει καυγάς και όλα να γίνουν άνω κάτω.

—Έχω μια ιδέα, άντρα μου, αλλά αμφιβάλλω αν θα τη δεχτείς.

—Για λέγε, για λέγε…

—Βγάλε τα παιδιά μας από κει που τα έχεις κλεισμένα, για να σε βοηθάνε… και μη κάνεις πως δε θυμάσαι. Βγάλε από τη φυλακή το Στερόπη μου, το Βρόντη μου και τον Άργη μου και θα έχεις τρεις καλούς βοηθούς. Για αρχή καλά είναι. Άσε με τώρα να απολαύσω των πουλιών τα τραγούδια και μη με σκοτίζεις άλλο.

Έτσι του είπε θυμωμένη η Γη, επειδή ο Ουρανός πολλά από τα παιδιά τους τα είχε κλείσει στη μεγάλη φυλακή, στα Τάρταρα, για να μη του πάρουν την εξουσία.

Σκέφτηκε, σκέφτηκε ο μεγάλος Ουρανός για κάμποση ώρα, άπλωσε μετά το μεγάλο του χέρι και έβγαλε τα τρία αδέρφια, τα παιδιά του, από τη φυλακή.

Εκείνα έδωσαν μια, βρέθηκαν ψηλά και άρχισαν τα παιχνίδια και τις σκανταλιές.

«Για ελάτε εδώ μπροστά μου», τους είπε σοβαρά ο πατέρας τους. «Θέλω να με βοηθάτε, επειδή είμαι πολύ κουρασμένος».

Και τους έκανε μάθημα για τη δουλειά που θέλει να κάνουν.

Από τότε, ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης έχουνε για σπίτι τους τα σύννεφα.

Εκεί τους είπε ο Ουρανός να μένουν, ανάμεσα σ’ αυτόν και τη μάνα τους, για να τα προσέχουν και οι δυο. 

Όσο για τη δουλειά τους είναι πολύ σπουδαία. 
Πρέπει να οδηγούν τα σύννεφα, να τα φέρνουν κοντά το ένα στο άλλο για να πέφτει η βροχή στη γη.

Πριν πέσει όμως, πρέπει να κάνουν φασαρία, για να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι και να ετοιμάζονται. 

Οι νοικοκυρές να μαζεύουν τα απλωμένα ρούχα τους, να σφαλίζουν τα πορτοπαράθυρα και να φέρνουν τα μικρά παιδάκια μέσα στο σπιτικό τους. Οι γεωργοί να φροντίζουν τα ζώα τους και γενικά όλοι να είναι έτοιμοι για να δεχτούν το πολύτιμο νεράκι.

Είναι λοιπόν πάντα ανεβασμένα επάνω στα σύννεφα τα ζωηρά αδερφάκια και τα οδηγούν -σαν να είναι άλογα και αυτά καβαλλάρηδες-, όπου φυσούν δυνατά οι άνεμοι και, όταν μεγαλώσουν τα σύννεφα και γίνουν βαριά από το πολύ νερό, τότε παίρνουν φόρα και αρχίζουν τα γλέντια!

Τσουγκρίζουν τα μαύρα σύννεφα το ένα με το άλλο και γίνεται χαμός!

Φέγγει ολόκληρος  από τη χαρά του ο Στερόπης και αστράφτει ο ουρανός.

Βάζει τα πιο δυνατά του γέλια ο Βροντούλης και ακούγονται σαν μπουμπουνητά.

Στη μέση πετάγεται ο Αργούλης που είναι ασημένιος και λαμπερός και στέλνει έναν, δυο τρεις κεραυνούς στη μαμά του τη γη, για να ξυπνήσει και να καμαρώσει τα παιδιά της.

Όταν λοιπόν κοιτάτε τα σύννεφα, να σηκώνεται το χεράκι σας και να χαιρετάτε τα τρία αδερφάκια τον Αστραπούλη, τον Βροντούλη και τον λαμπερό Κεραυνούλη που συνέχεια από τότε, από εκείνον τον καιρό, δεν σταματούν να παίζουν, να χαίρονται 

και... να ζουν αυτά καλά κι εμείς καλύτερα!

Δέλτα Βήτα 

Καπάκια για καλό σκοπό!

Ελάτε να μαζέψουμε καπάκια για καλό σκοπό!

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΠΛΗΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΩΝ
ΝΟΜΟΥ ΠΕΛΛΑΣ "Αγία Ειρήνη"

Μέσα σε μία εποχή που ο κόσμος έχει πληγεί από πολλές μεριές, σε μία εποχή που άνθρωποι με ή χωρίς προβλήματα υγείας πρέπει να ανταπεξέλθουν σε πολύ δύσκολους καιρούς, στην πόλη των Γιαννιτσών ιδρύθηκε ο Σύλλογος παραπληγικών και κινητικά αναπήρων Πέλλας "Αγία Ειρήνη". Πριν από δύο χρόνια μία ομάδα ανθρώπων αποφάσισε πως στην πόλη των Γιαννιτσών πρέπει να υπάρξει ένας χώρος που θα αγκαλιάσει τους άπορους ανθρώπους, αυτούς που λόγω συγκυριών δεν κατάφεραν να ορθοποδήσουν στη ζωή, όλους αυτούς που λόγω κάποιου προβλήματος υγείας δεν έχουν την ικανότητα να κάνουν όλα όσα οι άλλοι μπορούν.

Το 2008 λοιπόν η ''Αγία Ειρήνη'' πήρε σάρκα και οστά, με μόνο σκοπό της να βοηθήσει και να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Μέχρι και σήμερα αρκετοί...

Το Δ.Σ ενημερώνει πως δέχεται οτιδήποτε θα μπορούσε να προσφέρει ο καθένας, από είδη που ίσως δε χρειάζεται πλέον και είναι σε καλή κατάσταση και θα ήταν χρήσιμο για κάποιον άλλο συνάνθρωπό του, όπως παιχνίδια για παιδιά, ρούχα, ακόμη και τρόφιμα. Με την συλλογή 10.000 πλαστικών καπακιών θα δοθεί ένα αναπηρικό καρότσι εντελώς δωρεάν σε κάποιον που το έχει ανάγκη. 

Το μεγαλύτερο και πιο δύσκολο εγχείρημα του Συλλόγου για το οποίο έγινε και ευρύτερα γνωστός, είναι η συλλογή από καπάκια. Καπάκια που θα χαρίσουν αισιοδοξία σε κάποιους συνανθρώπους μας μιας και η πρόεδρος του Συλλόγου, Δ. Χριστάκη κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με μια εταιρία, όπου στόχος είναι να γίνει η ανταλλαγή των καπακιών με κάποιο μηχανοκίνητο όχημα για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα. 

«Στόχος μας είναι να βοηθάμε όλους όσους μας χρειάζονται. Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να επιβιώσουμε σαν Σύλλογος. Το μόνο που μας νοιάζει είναι ο κόσμος που μας εμπιστεύεται να μένει ευχαριστημένος. Σήμερα έχουμε την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο κάποιων ανθρώπων που φαινόταν μακρινό. Με τη συλλογή από καπάκια ίσως να μπορέσουμε να πάρουμε στα χέρια μας ένα μηχανοκίνητο όχημα. Χρειάζονται αρκετοί τόνοι, αλλά εμείς δεν θα σταματήσουμε μέχρι να το πετύχουμε για όλους όσους τα χρειάζονται» δήλωσε η πρόεδρος και συνέχισε λέγοντας «στην "Αγία Ειρήνη" υπάρχουν περίπου 150 μέλη. 

Εμείς από τα μέλη μας δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από όσα μπορούν να μας δώσουν. Καθημερινά στο γραφείο μας έρχεται κόσμος από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και μας ζητούν πληροφορίες. Είναι χαρά μας να βοηθάμε τον κόσμο. Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω και τον νέο δήμαρχο ο οποίος μας στηρίζει και μας το δείχνει». 

Στο σύλλογο λίγες μέρες πριν βρέθηκαν και τα παιδιά του 1ου δημοτικού σχολείου της πόλης των Γιαννιτσών όπου πρόσφεραν στην πρόεδρο τα δικά τους καπάκια όπου μάζεψαν με πολύ αγάπη θέλοντας και αυτά να βάλουν το δικό τους λιθαράκι σε αυτό τον σημαντικό αγώνα. 

O Σύλλογος σε συνεργασία με τον Σύλλογο αναπήρων όλων των Παθήσεων Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας διαθέτουν, αλλά και δέχονται είδη ρουχισμού για άπορες οικογένειες. 
 
Για πληροφορίες: Σύλλογος παραπληγικών και κινητικά αναπήρων Πέλλας Ανοικτό Θέατρο Γιαννιτσών, Κολοκοτρώνη 10, Τ.Κ. 581 00 Γιαννιτσά Τηλ. 23820 81308 


Νικολέτα Στεφανίδου 
Εφημερίδα ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΕΛΛΑΣ

άνθρωποι έχουν περάσει από το γραφείο του συλλόγου για να ζητήσουν βοήθεια αλλά και συμπαράσταση από τους αρμόδιους που υπάρχουν εκεί για αυτό και μόνο τον λόγο, χωρίς κανένα όφελος χωρίς κανένα κέρδος. 

Αναρτήθηκε από agiovasilema

Σχετικά άρθρα: Posted by Olivia Gavrili

Η μαργαρίτα και ο εγωισμός

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!

— Είμαι μια μαργαρίτα σε ένα λιβάδι με μαργαρίτες... Αλλά μέσα σε τόσες άλλες... είναι αδύνατο να προσέξει κανείς την ομορφιά μου. 

Ένας άγγελος άκουσε τι σκεφτόταν η μαργαρίτα και σχολίασε:

— Μα είσαι τόσο όμορφη...

— Θέλω να είμαι μοναδική...

Για να μην ακούει παράπονα ο άγγελος, τη μετέφερε στην παραλία μιας πόλης... Μέρες μετά επισκέφτηκε την περιοχή ένας δημοτικός σύμβουλος, με τον κηπουρό για να την αναπλάσουν.

— Δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον εδώ... σκάψτε το χώμα και φυτέψτε παντού γεράνια.

— Μισό λεπτό ούρλιαξε η μαργαρίτα... θα με σκοτώσετε...

— Αν υπήρχαν κι άλλες σαν κι εσένα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ωραίο παρτέρι...

Απάντησε ο δημοτικός σύμβουλος:

— Είναι αδύνατον όμως να βρεθούν μαργαρίτες εδώ γύρω και εσύ μόνη σου δεν κάνεις έναν κήπο...

Αμέσως μετά ξερίζωσε τη μαργαρίτα...! 

''paulo coelho''

Αναρτήθηκε από Ελισάβετ Σατσόγλου

Άνοιξιάτικος ο καιρός! Ώρα να βγούνε βολτούλα τα χειμωνιάτικα μωράκια!

Με όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις στην αρχή, ευκολότερα αργότερα, η βόλτα θα γίνει από τις πιο αγαπημένες ασχολίες για εσάς και το μωρό σας.

Αλήθεια, πότε μπορεί το μωράκι σας να βγει έξω για πρώτη φορά; Προφανώς ανυπομονείτε περισσότερο από εκείνο για να του κάνετε μια πρώτη ξενάγηση στο θαυμαστό κόσμο που το περιμένει έξω από το σπίτι, αλλά η πρώτη σας βόλτα μάλλον θα εξαρτηθεί κυρίως από τις καιρικές συνθήκες και λιγότερο από την επιθυμία σας ή τις διαθέσεις του μωρού.  

Το μολυσμένο περιβάλλον, η αυξημένη υγρασία ή η έντονη ηλιοφάνεια δε θα κάνουν καλό στο μωρό.  

Ο αέρας, η βροχή και οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες δε θα κάνουν καλό ούτε και σε εσάς, ειδικά εάν δεν έχουν περάσει αρκετές ημέρες από τον τοκετό.

.

H πρώτη σας βόλτα θα εξαρτηθεί κυρίως
από τις καιρικές συνθήκες.

Σωστή προετοιμασία

Όποια εποχή κι αν γεννήσατε, περάστε μερικές ημέρες προετοιμασίας πριν βγείτε για πρώτη φορά βόλτα με το μωρό σας.  Μια καλή αρχή που έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να τηρείτε στο σπίτι σας είτε έχετε μωρό είτε όχι, είναι να το αερίζετε όσο πιο συχνά κι όσο πιο πολύ μπορείτε.  Αποφύγετε τα ρεύματα και να είστε σίγουρες πως θα ζείτε σ’ ένα περιβάλλον με λιγότερα βακτηρία.   
Βγείτε με το μωρό σας έξω σταδιακά, στην αρχή για μερικά μόνο λεπτά και μετά περισσότερο, στον κήπο ή στο μπαλκόνι.  Σιγουρευτείτε πως το μωρό είναι κατάλληλα ντυμένο για να μην κρυώσει.  Ειδικά τον πρώτο καιρό, το μωρό δεν είναι σε θέση να ελέγξει και να προσαρμόσει την θερμοκρασία του σώματος του.   
Οι παλιοί έλεγαν πως, αν το μωρό είναι καλά προφυλαγμένο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του είναι ασφαλές.   

Εάν κάνει κρύο, προσθέστε στο καροτσάκι του μια ζεστή κουβερτούλα, πριν το τοποθετήσετε μέσα και το σκεπάσετε καλά.  Με μια μάλλινη κουβέρτα μπορείτε να καλύψετε και γύρω-γύρω το καροτσάκι καθώς και να τη φέρετε μέχρι πάνω, στο σκέπαστρο του καροτσιού.  

Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του μωρού σας.  Εάν θέλατε να καθίσετε λίγη ώρα έξω στην κούνια σας, τι θα κάνατε για να ήσασταν  στα ζεστά και τι θα φορούσατε;

Τους καλοκαιρινούς μήνες είναι καλύτερα να ντύνετε το μωρό με ελαφριά, βαμβακερά ρουχαλάκια.  

Ακόμη κι αν είναι πολύ εύκολο κι ευχάριστο να είστε έξω, μην αφήνετε το μωρό να κοιμάται σε εξωτερικούς χώρους, ούτε καν κάτω από σκιά.  

Να θυμάστε επίσης πως δεν ενδείκνυται η έκθεση παιδιών στον ήλιο που είναι μικρότερα των 3 ετών.  

Η υπεριώδης ακτινοβολία που διαπερνάει ομπρέλες και ρούχα και αντανακλάται από το  έδαφος, είναι εξαιρετικά βλαπτική για την επιδερμίδα τους, που δεν έχει ακόμη αναπτύξει τις άμυνές της.

paidiatros

Δηλητηριάζουν τις αλεπούδες της Φθιώτιδας

Θύματα δηλητηριασμένων δολωμάτων 

πέφτουν συνεχώς τα άγρια ζώα.

Μεγάλο αριθμό δηλητηριασμένων αλεπούδων εντόπισε η επιστημονική ομάδα της περιβαλλοντικής οργάνωσης ΚΑΛΛΙΣΤΩ το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου. 

Η αλεπού (Vulpes) είναι θηλαστικό
της οικογένειας...

Τα άγρια ζώα είχαν θανατωθεί με τη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων στην Άνω Αγόριαννη και την Εκκάρα του Δήμου Δομοκού (νομός Φθιώτιδας) και στις περιοχές των Ριζίων και του Δίλοφου Φαρσάλων.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της οργάνωσης, που εξέτασαν τα περιστατικά, τα δολώματα τοποθετήθηκαν αμέσως μετά τη λήξη της κυνηγετικής περιόδου (28 Φεβρουαρίου) και η χρήση τους, πιθανώς συνδέεται με την εκπαίδευση κυνηγετικών σκύλων.
Τα δηλητηριασμένα δολώματα χρησιμοποιούνται, προκειμένου να εκκαθαριστούν οι περιοχές εκπαίδευσης από τις αλεπούδες, ώστε να γίνει ευκολότερη η ανίχνευση και η καταδίωξη των θηρεύσιμων ειδών από τους σκύλους. Οι εκπαιδευτές τους γνωρίζουν ότι είναι καθοριστικό για τη σωστή εκγύμναση των σκύλων, η πρώτη οσμή που θα ανιχνεύσουν να προέρχεται από θηρεύσιμο είδος.
Σύμφωνα με τη δασική νομοθεσία, παράνομη είναι τόσο η χρήση δηλητηρίων όσο και η εκγύμναση των κυνηγετικών σκύλων εκτός των καθορισμένων από τα τοπικά δασαρχεία περιοχών (ζώνες εκγύμνασης).
Επιπλέον, η εκγύμνασή τους επιτρέπεται μόνο πριν την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου, δηλαδή το καλοκαίρι, καθώς όλες τις άλλες εποχές του χρόνου, και ειδικά την άνοιξη, μπορεί να επηρεάσει την αναπαραγωγή των θηλαστικών ζώων, αλλά και των αρπακτικών πουλιών.
Από τη συγκεκριμένη πρακτική πλήττονται και οι κτηνοτρόφοι, καθώς θύματα των δηλητηριασμένων δολωμάτων συχνά πέφτουν και οι ποιμενικοί σκύλοι φύλαξης των κοπαδιών.
Τράτσα Μάχη

Ήταν Άνθρωπος...

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και και οι πόνοι δεν σταματούν και στις γιορτές.

Περπατούσε ξυπόλητη
στον πάγο και το χιόνι.

Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. 

Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.

Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο.

Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μιαν απόσταση.

Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.

Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. 

Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. 

Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. 

Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».

Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».

Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλ’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι

χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια.

Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. 
Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία.

Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

(Από την Ξένια Σώντερς)

Πηγή: Ηλεκτρονικό Περιοδικό “Το Γράμμα”, Τεύχος 100 (Δυστυχώς το τελευταίο), σελ. 14. (www.lettre.gr)

Αναρτήθηκε στις Κοινωνία.

VatopaidiFriend