Οικονομική κρίση, ή κρίση αξιών; Κάτι γίνεται στην Ελλάδα. Κάτι αλλάζει...

Προσπαθώ εδώ και αρκετό καιρό να δώσω απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Τελικά πως φτάσαμε ως εδώ; Ανήκω κι εγώ στην γενιά των σημερινών 20ρηδων. Μια γενιά στην οποία οι γονείς μας επένδυσαν με κόπους και μόχθο.

Μια γενιά που τα είχε όλα στα πόδια της. Ο κόσμος ανοιγόταν ολάκερος μπροστά μας. Η μήπως όχι;

Αυτή η γενιά είναι σήμερα εκεί και σκουριάζει. Ένα όνειρο στο οποίο πιστέψαμε αλλά μάταια...

Κάτι σαν τα Ολυμπιακά ακίνητα. Νομίζω ότι η εύκολη λύση είναι να πούμε: φταίνε οι άλλοι - οι 300, οι ξένοι, οι αλλοδαποί, οι Μεγάλες δυνάμεις και η λίστα μεγαλώνει. Αρκεί να βρούμε πειστικές δικαιολογίες- όχι τόσο για τους άλλους αλλά για εμάς τους ίδιους.

Και σίγουρα είναι δύσκολο να πεις όλοι φταίνε ή όλοι το ίδιο είναι. Γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Αλλά το ερώτημα δεν είναι τόσο τι κάναμε ως εδώ, αλλά το τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε; Είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να προχωρήσουμε μπροστά; Ας κάνει ο καθένας την αυτοκριτική του και ας προσπαθήσουμε να γίνουμε χρήσιμοι.

Παρατηρώ 2 διαφορετικές ταχύτητες στην κοινωνία του σήμερα. αυτούς που λένε δεν με αφορά, απέχω από τις εκλογές από τα κοινά, και ως αποτέλεσμα δεν φέρω ευθύνη σε όσα γίνονται. Αλήθεια αυτή είναι η λύση στο πρόβλημα; 

Και από την άλλη βλέπω ομάδες νέων να οργανώνονται, για πρώτη φορά στα χρονικά που παρακολουθώ τα κοινά, και δρουν χωρίς πολιτικά χρώματα, χωρίς διακρίσεις και αλλάζουν τον κόσμο μας. 

Ομάδες όπως οι Atenistas, ομάδες εθελοντών σε τοπικά επίπεδα... Κάτι γίνεται στην Ελλάδα. Κάτι αλλάζει...

Ο τόπος έχει ανάγκη από περισσότερους τέτοιους ανθρώπους. Ανθρώπους με όραμα, με διάθεση, με όνειρα. Ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν το θετικό εκείνο μήνυμα που κάποιοι μας στέρησαν. Που τόσο μας λείπει.

Είναι το μαγικό εκείνο αποτέλεσμα του συνόλου εν δράσει. Ας ελπίσουμε ότι θα κρατήσει. Ας ευχηθούμε ότι θα εξαπλωθεί. Μπορούμε να αλλάξουμε τις ζωές μας. Το μέλλον μας, Το μέλλον των παιδιών μας. - Ας το πιστέψουμε!

xalarotiko

Μαμά, τι να γίνω όταν μεγαλώσω;

Σε κάποια φάση στο παρελθόν, γεννιέσαι.

Από εκείνη τη στιγμή μέχρι την ενηλικίωση σου -και σε μερικές περιπτώσεις για πολύ ακόμα- διαμορφώνεται ο χαρακτήρας που θα κουβαλάς σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου.

Αυτό σημαίνει πως ένα πλήθος ερεθισμάτων του περιβάλλοντος σου, σε συνδυασμό με αποφάσεις που θα λάβεις αλλά και την κατεύθυνση που θα σου δώσει η οικογένεια σου αλλά και η κοινωνία, θα πλάσει τα επίκτητα χαρακτηριστικά σου.

Οι αντιφάσεις ξεκινούν κάπου εκεί.

Στην προσχολική ηλικία μαθαίνεις τα βασικά με τη σωστή καθοδήγηση των γονιών σου. 

Ακόμα και τότε όμως μαθαίνεις ότι πολλά πράγματα είναι "κακά".

Ακούς πολλές φορές τη λέξη "όχι" σε συνδυασμό με ένα έντονο και αυστηρό βλέμμα.

Αυτό συνήθως συμβαίνει όταν ένα μικρό παιδί πάει να κάνει μια ζημιά ή μιλάει άσχημα.

Έπειτα ακολουθεί η σχολική περίοδος

Η ζωή του παιδιού γεμίζει από κανόνες που συμβάλλουν συνήθως στην καλύτερη λειτουργία του θεσμού αλλά και την αρμονική συνύπαρξη των μαθητών ως κοινωνικό σύνολο.

Στο σχολείο μαθαίνουμε πως ο καλύτερος μαθητής επιβραβεύεται, ότι όποιος λέει ψέμματα, ή ασκεί λεκτική και σωματική βία τιμωρείται σκληρά.

Στο σχολείο μαθαίνουμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και τη θρησκεία μας και πως τα καλά παιδιά είναι τα αγαπημένα γονιών και δασκάλων.

Οι γονείς μας, μας αγαπάνε περισσότερο αν είμαστε καλοί μαθητές και καλά παιδιά και μας επιβραβεύουν με δώρα και χαμόγελα.

Ποιος δεν έχει ακούσει τη φράση "αν είσαι καλό παιδί θα σου"... ;

Στον ελεύθερο σου χρόνο έβλεπες κινούμενα σχέδια και απολάμβανες τις συνεχείς νίκες του καλού έναντι στον κακό.

Στις διακοπές πήγαινες εκδρομές με τους γονείς και έπαιζες με τους φίλους σου ένα σωρό παιχνίδια μέχρι αργά το βράδυ χωρίς να σε νοιάζει τίποτα.

Ωραία δεν ήταν τότε?

Μετά ακολουθούσε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το γυμνάσιο.

Πλέον οι υποχρεώσεις σου είναι περισσότερες αφού μαθαίνεις ότι οι απαιτήσεις της ζωής αυξήθηκαν όσο έπαιζες.

Στο σχολείο πρέπει να είσαι καλός μαθητής ώστε να σε συμπαθούν οι καθηγητές αλλά και λίγο τρελός για να γίνεις δημοφιλής στα παιδιά.

Στο γυμνάσιο υπάρχει και το 15μελές που προσπαθεί να κάνει τη ζωή μας στο σχολείο καλύτερη.

Έξω από αυτό πρέπει να είσαι ευγενικός και καλός απέναντι στο συνάνθρωπο σου ώστε να είναι περήφανοι οι γονείς σου και να μη φοβούνται οτι θα πάρεις το λάθος δρόμο.

Ακόμα κάτι καινούριο είναι η επαφή με το αντίθετο φύλο.

Αρχίζεις να εξερευνάς την απαγορευμένη από τη θρησκεία σεξουαλικότητα σου.

Αυτό που νιώθεις είναι αγνό αλλά για κάποιο λόγο θεωρείται απαγορευμένο.

Ακολουθεί το Λύκειο.

Τότε ακούς παντού γύρω σου ότι κομμένες οι μαλακίες πρέπει να διαβάζεις 45 ώρες τη μέρα γιατί αυτά τα χρόνια θα καθορίσουν το υπόλοιπο της ζωής σου.

Αρχίζεις και χάνεσαι λίγο από τους φίλους σου και τα ενδιαφέροντα σου και προσπαθείς να το δεις όσο πιο ώριμα γίνεται.

Για να το λένε όλοι έτσι θα είναι.

Οπότε στρώνεσαι στο διάβασμα αποφασισμένος να μη γίνεις ένας άχρηστος άνθρωπος χωρίς δουλειά και χωρίς κανένα μέλλον.

Αν το καταφέρεις οι καθηγητές σου είναι ικανοποιημένοι,οι γονείς σου είναι χαρούμενοι και εσύ είσαι σίγουρος ότι θα έχεις τη ζωή που ονειρευόσουν.

Τα καλοκαίρια κάνεις εντατικά φροντιστήρια ώστε να μη μείνεις πίσω από τον ανταγωνισμό ενώ ελεύθερο χρόνο...δεν έχεις.

Το 15μελές στο λύκειο αποτελείται κυρίως κάτι παιδιά που δε διαβάζουν και καπνίζουν και λογικά είναι αλήτες.

Οι γονείς μας, που μας αγαπάνε δε θέλουν να κάνουμε παρέα με αυτά τα παιδιά γιατί είναι σίγουρο πως θα πέσουμε στα ναρκωτικά και θα πεθάνουμε.

Γενικά το θέμα "ναρκωτικά το ακούς πολύ συχνά σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου.

Η οποιαδήποτε σχέση με αυτά είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί και φυσικά όλοι όσοι κάνουνε ναρκωτικά αργά ή γρήγορα θα πεθάνουνε.

Στο λύκειο ακόμα αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι η σχέση με το αντίθετο φύλο είναι κομματάκι δύσκολο να κυλήσει ομαλά, ενώ το σεξ είναι υπερτιμημένο..

Είσαι πλέον φοιτητής.

Όλα είναι γαμάτα.

Μένεις μόνος σου, κοιμάσαι ό,τι ώρα θες, κάνεις ότι θες και όλα τα έξοδα πληρωμένα από τους περήφανους γονείς σου.

Αυτοί πλέον είναι σχεδόν ότι έχουν μεγαλώσει έναν χρήσιμο για την κοινωνία άνθρωπο καλλιεργημένο, ευγενή στην ψυχή και με ένα λαμπρό μέλλον.

Βέβαια αποκτάς πολλούς γνωστούς που κάνουν ναρκωτικά, δεν πεθαίνουν και έχουν πιο πολλή πλάκα και ενέργεια από σένα..

Με τον καιρό αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι τα λεφτά για να κάνεις τη ζωή που θες δε φτάνουν, πως η σχολή που πέρασες είναι ολίγον τι μπουρδέλο και πως αντί για 15μελές τώρα έχεις κάποιους φανατικούς εκπρόσωπους κομμάτων.

Ένα ακόμα πρόβλημα που διαφαίνεται είναι ότι αν δεν είσαι στην κατάλληλη κομματική παράταξη, δυσκολεύεσαι να περάσεις κάποια μαθήματα.

Ιδεολογία και μαλακίες κάνεις ότι μπορείς για να προχωρήσεις οπότε φιλάς μερικές κατουρημένες ποδιές πας και σε μερικά events και καθάρισες.

Τελείωσες και (αν είσαι άντρας πας φαντάρος. Ό,τι ήξερες για τον κόσμο τελειώνει. Εκεί κουμάντο κάνει ο πιο βλάκας και ο πιο σωστός στην κοινωνία του στρατού είναι αυτός που μισεί περισσότερο. Το μίσος εκδηλώνεται με κραυγές, προσευχές και βωμολοχίες. Υπάρχει πάντα κάποιος που πρέπει να μισούμε όλοι μαζί αλλιώς δεν έχουμε λόγο ύπαρξης. Παίρνεις διαταγές από κάποιους που δεν κόπιασαν να πετύχουν αυτό που πέτυχες εσύ και από κάποιους που η καλοσύνη δηλώνει αδυναμία. Μαθαίνεις πως να πολεμάς με άλλους ανθρώπους και πως να τους σκοτώνεις) ψάχνεις για δουλειά.

Τζίφος.

Οι γονείς σου, σου λένε πως έχουν κάποιους γνωστούς και πως θα σε βοηθήσουν.

Αναρωτιέσαι αν οι δημόσιες σχέσεις είναι τόσο σημαντικότερες από το βαθμό πτυχίου σου.

Ξεκινάς κάπου.

Στη δουλειά το περιβάλλον είναι εχθρικό.

Δεν πρέπει να είσαι ευαίσθητος σου λένε οι γονείς σου, να κοιτάς τον εαυτό σου, μη σε νοιάζει για τους άλλους, δε θα πας μπροστά έτσι.

Τα πράγματα εκεί έξω είναι δύσκολα.

Μετά τη δουλειά κάθεσαι να φας και βλέπεις ειδήσεις.

Ο μισθός που παίρνεις δε θα μπορούσε να σε σπουδάσει.

Οι πολιτικοί μας είναι οι πιο διεφθαρμένοι στην Ευρώπη λέει μια έρευνα αλλά δε βλέπεις κανέναν να μπαίνει φυλακή.

Όλοι οι διάσημοι άνθρωποι στη χώρα μας κάνουν και διακινούν ελεύθερα ναρκωτικά μέσα σε υπερπολυτελείς βίλες, κότερα, νυχτερινά μαγαζιά και ιδιωτικά τζετ.

Μακάρι να ήσουν ένας από αυτούς.

Άνθρωποι θυμωμένοι σε γήπεδα και σε πορείες βρίζουν εκσφεντονίζοντας αντικείμενα.

Οι άντρες που κερδίζουν λεφτά κάνοντας άνομες πράξεις θεωρούνται πετυχημένοι, ενώ οι γυναίκες που θα τους παντρευτούν θεωρούνται έξυπνες.

Τελικά δεν υπάρχει ένας Θεός αλλά πολλοί και όλοι βάζουν τους πιστούς τους να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους.

Τα μεγάλα ψέμματα της πολιτικής και των ειδήσεων επιβραβεύονται πάντα.

Δεν πρέπει να ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για σένα.

Ξέρεις ότι δε θα κάνει τίποτα.

Κλείνεις την τηλεόραση και πας μια βόλτα.

Συναντάς έναν παλιό φίλο και σου εκμυστηρεύεται μια πουστιά που έκανε για να κλέψει από την εφορία.

Νιώθεις λίγο χαζός που δεν έκανες το ίδιο.

Τον ρωτάς τι κάνει στη ζωή του.

Θυμάσαι ότι δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο.

Σου λέει πως ένας γνωστός τον έβαλε στη Νομαρχία.

Παίρνει πιο πολλά από εσένα και δεν κάνει τίποτα ενώ εσύ ξεσκίζεσαι. Νιώθεις ακόμα πιο μαλάκας και σκέφτεσαι ότι τουλάχιστον έμαθες για την πουστιά.

Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι σε μεγάλωσαν λάθος.

Αυτός ο κόσμος στον οποίο ζεις δεν είναι αυτός για τον οποίο προετοιμάστηκες.

Δεν υπάρχει κανένα μέλλον για κάποιον που σκέφτεται το κοινωνικό σύνολο.

Ζεις στα χρόνια της αυστηρής ατομικότητας.

Φταίνε οι γονείς σου ή εσύ που ενώ είχες αρχίσει να το βλέπεις, δεν έκανες τίποτα;

Στο δρόμο της επιστροφής βλέπεις ότι το παρκάκι όπου έπαιζες μικρός θα γίνει εμπορικό κέντρο.

Γυρίζεις σπίτι και λες στη μητέρα σου που σου ετοιμάζει το βραδινό: "μικρός".

Από το Ramnousia

Αναρτήθηκε από em

Το παιδί μου είναι άτακτο και έχει εκρήξεις θυμού: Τί να κάνω;

Η Ιφιγένεια Λαμπροπούλου, Εκπαιδευτική Σύμβουλος, Σύμβουλος Μελέτης Παιδιών Προσχολικής και Δημοτικής Ηλικίας, αναφέρει στο Υγείαonline.gr, 4 συμβουλές για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα παιδιά με έντονη υπερκινητικότητα.

1. Εφαρμόστε στην οικογένεια ένα μοντέλο ήρεμου τρόπου συμπεριφοράς και έκφρασης. Αυτό θα το επιτύχετε διδάσκοντας οι ίδιοι στα παιδιά σας τον πιο εποικοδομητικό τρόπο διαχείρισης σε καταστάσεις θυμού. Τα παιδιά πάντα αντιγράφουν τις συμπεριφορές των γονιών, συνεπώς γίνετε το παράδειγμα προς μίμηση.

Π.χ. Σας τηλεφωνούν από το συνεργείο αυτοκινήτων ενημερώνοντάς σας ότι το κόστος επισκευής του αυτοκινήτου είναι το διπλάσιο από αυτό που σας είχαν αρχικά πει. Νιώθετε έξαλλοι με το ποσό και κοντά σας στέκεται το παιδί σας και παρακολουθεί την αντίδρασή σας.

Επιστρατεύστε κάθε σταγόνα ηρεμίας και χρησιμοποιήστε την σαν ένα επί τόπου μάθημα διαχείρισης του θυμού σας. Μετά το τέλος του τηλεφωνήματος, εξηγήστε με ήρεμο τόνο στη φωνή σας πώς νιώθετε ... θυμωμένη, νευριασμένη ... και ποιός είναι ο λόγος που πυροδότησε αυτά τα συναισθήματα. Στη συνέχεια δώστε του παράδειγμα για μια λύση που θα σας ηρεμήσει, π.χ. «πάω μία μικρή βόλτα ώστε να ηρεμήσω». Το παράδειγμά σας είναι αυτό το οποίο θα αντιγράψει το παιδί σας.

2. Οι δυσκολότερες στιγμές είναι όταν το παιδί σας στρέφει τον θυμό του εναντίον σας. Να θυμάστε ότι ο θυμός είναι μεταδοτικός. Σε τέτοιες καταστάσεις ξεσπάσματος και εκρήξεων θυμού του παιδιού σας, είναι βασικό να παραμείνετε ήρεμοι, σταθεροί και ψύχραιμοι.

Προσπαθήστε να μην χάσετε τον έλεγχο και βρεθείτε στην ίδια θέση με το παιδί φωνάζοντας ή να μιλώντας έντονα. Για να το πετύχετε αυτό, θέστε ως απαράβατο κανόνα στην οικογένεια ότι «σε αυτό το σπίτι λύνουμε τις διαφορές μας και τα προβλήματά μας όταν ηρεμήσουμε και νιώσουμε έτοιμοι να συζητήσουμε αυτό που μας θύμωσε». Ενισχύστε αυτόν τον κανόνα με κάθε τρόπο και σε κάθε ανάλογη ευκαιρία.

Π.χ. την επόμενη φορά που το παιδί σας είναι θυμωμένο και επιμένει σε κάτι με το οποίο δεν συμφωνείτε, μπορείτε να πείτε «Χρειάζομαι ένα διάλειμμα. Ας το συζητήσουμε αργότερα», στη συνέχεια αποχωρήστε από το χώρο με ηρεμία και χωρίς να ανταπαντήσετε σε ό,τι και αν το παιδί σας πει. Κάντε το παιδί σας να κατανοήσει ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα μιλήσουν μαζί του και ότι είναι πρόθυμοι να ακούσουν τι το απασχολεί όταν θα ηρεμήσει.
3. Όταν το παιδί εκφράζει το θυμό του φωνάζοντας, κλωτσώντας πράγματα και χτυπώντας, αυτό σημαίνει ότι είναι οι μόνοι τρόποι για να δείξει τα συναισθήματά του. Βοηθήστε το να αναπτύξει ένα λεξιλόγιο συναισθημάτων με λέξεις και συνώνυμα αυτών που περιγράφουν το πώς νιώθει π.χ. οργισμένος, θυμωμένος, νευριασμένος, απογοητευμένος, ενοχλημένος, έξω φρενών....και ενθαρρύνετέ το να τις χρησιμοποιεί.
4. Όταν ζητάτε από το παιδί σας να κάνει κάτι και εκείνο αντιδρά π.χ. να τακτοποιήσει το δωμάτιό του ή να κοιμάται νωρίς, απλά πείτε το με λίγα λόγια, ξεκάθαρα και χωρίς να δίνετε επιλογές ή χωρίς να το ζητάτε υπό τύπου ερώτησης. π.χ. «Σε παρακαλώ πήγαινε τώρα να τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου» ή «Είναι 9.00 η ώρα. Πήγαινε στο κρεβάτι σου για ύπνο». Αποφύγετε να το ρωτήσετε «Θα τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου τώρα ή όταν τελειώσεις το παιχνίδι;» . Όσο πιο συγκεκριμένοι και ξεκάθαροι είστε στο τι του ζητάτε, τόσο λιγότερα περιθώρια αντίδρασης και αντίρρησης του αφήνετε. 

Πηγή:ygeiaonline.gr

Αναρτήθηκε από Βασίλης

Τα παιδιά της Αθήνας του 2011

Κάθε μέρα κινούμαι με τα Μ.Μ.Μ. Βλέπω παντού στους δρόμους ναρκομανείς, ζητιάνους, μαύρους, σκουπίδια παντού, αλλά το πιο ανατριχιαστικό που βλέπω τώρα τελευταία είναι 
μικρά παιδιά ηλικίας 10-12 χρόνων να ψάχνουν τα σκουπίδια να βρουν κάτι να φάνε.

Δίπλα τους παιδιά με τα κινητά τους να πηγαίνουν στο "MALL" για καφεδάκι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι που βλέπω γύρω μου μια πόλη σε παρακμή, τους πολίτες σε εξαθλίωση και παιδιά ενός κατώτερου θεού δίπλα σε κάποια άλλα, που όταν μεγαλώσουν δεν θα καταλάβουν ποτέ τον συνάνθρωπο τους.

Για μένα και οι δυο περιπτώσεις είναι χαμένη γενιά από αξίες και αυτό είναι χειρότερο για μια κοινωνία, ακόμα και από το μνημόνιο. 

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ  

Αναρτήθηκε από tromaktiko

Ο Νόμος του Αλληλέγγυου!

Το Αλληλέγγυον του Βασιλείου Β΄

… έβγαλε διαταγή (ο Βασίλειος Β΄) οι εισφορές των φτωχών που είχαν καταστραφεί να πληρώνονται από τους δυνατούς. Ονομάστηκε δε η τέτοιου είδους είσπραξη «Αλληλέγγυον». 

Το τελευταίο νομοθετικό μέτρο
είναι το "Αλληλέγγυον"
του Βασιλείου του Β'.

Ο Νόμος του Αλληλέγγυου!

         Ξεφύλλιζα πριν λίγες μέρες την ιστορία της Ε΄ Δημοτικού που είχε αφήσει ο γιος μου στο σπίτι και το μάτι μου έπεσε στο μάθημα για τη Χρυσή Εποχή του Βυζαντίου.

Τότε, λέει, είχε γίνει ένας νόμος, ο νόμος του Αλληλέγγυου όπως ονομάστηκε, όπου οι πλούσιοι γαιοκτήμονες μαζί με τους δικούς τους φόρους, πλήρωναν στο κράτος και τους φόρους των φτωχών γειτόνων τους όταν εκείνοι αδυνατούσαν!
          Αιώνες πριν! Κι ως συνήθως, αντί να διδαχτούμε από την ιστορία και να φροντίσουμε αυτοί που όλα τα χρόνια έπιναν το αίμα μας κι αβγάταιναν τη δική τους περιουσία σε βάρος του άμοιρου μεροκαματιάρη, να πληρώσουν επιτέλους για όλα, τους κάνουμε και διευκολύνσεις, πάλι σε βάρος μας κι ας αρχίσανε πια οι πλάτες μας να μην αντέχουν...
         Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια και θα γυρνάμε απ' την άλλη, δεν ξέρω. Ως πότε θα κάνουμε πως δεν θυμόμαστε, ή δεν καταλαβαίνουμε, πως το ψωμί λιγοστεύει και δεν είναι για όλους.
Κάποιοι απλά παίζουν με τα νεύρα και το μυαλό μας!
Κι εμείς, αντί να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας, διεκδικώντας το αυτονόητο, δουλειά, αξιοπρέπεια, κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου και κάνουμε παρελάσεις φοβερίζοντας ξένους εχθρούς, ενώ το σαράκι μας τρώει από μέσα...

Ευ...αγγελία

Ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης: Ένα παραμύθι για να μη φοβούνται τα παιδάκια τα αστραπόβροντα

—Κυρία, κυρία, παρακαλώ θα με αφήσετε να φύγω και να πάω τρεχάλα στο σπίτι μου;

—Γιατί θέλεις να φύγεις Βασιλικούλα; Τι σου συμβαίνει;

—Κοιτάξτε κυρία, μαζεύτηκαν πολλά μαύρα σύννεφα στον ουρανό και σε λίγο θα αρχίσουν οι μπουμπούνες. Φοβάμαι τις μπουμπούνες και θέλω να πάω στο σπίτι μου να κρυφτώ.

—Φοβάσαι, Βασιλικούλα όταν μπουμπουνίζει;

—Και όταν έχει αστραπές, και όταν πέφτουν κεραυνοί, φοβάμαι πολύ κυρία.

—Καλά, ηρέμησε κοριτσάκι μου και μόλις πάμε στην τάξη θα σας πω ένα παραμύθι και νομίζω ότι δε θα φοβάσαι πια.

Το διάλειμμα τέλειωσε και η δασκάλα της Πρώτης μάζεψε γύρω της τα μικρά της και το παραμύθι αρχίνησε.

---

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από πολλά-πολλά χρόνια ο γέρο-Ουρανός φώναξε τη Γη, τη γυναίκα του και, όπως τελευταία το συνήθιζε, άρχισε τη γκρίνια.

—Γυναίκα, κουράστηκα πια όλα να τα κάνω μόνος μου. Μόνος μου τα φροντίζω όλα. Εσύ μέρα νύχτα κάθεσαι και τίποτα δεν κάνεις. Έχεις βάλει σε σειρά τα πράγματα και όλα μόνα τους γίνονται. Εγώ παιδεύομαι, εγώ κουράζομαι τις εποχές να φέρω, τα αστέρια να προσέχω να μην ξεκολλήσουν και πέσουν, τους ανέμους να στέλνω και ένα σωρό άλλα να….

—Έχεις και να γκρινιάζεις, αυτό που το πας; Τον διέκοψε η Γη, η γυναίκα του. Και αυτό σπουδαία δουλειά είναι, συμπλήρωσε και βαριεστημένη απλώθηκε, τεντώθηκε για να χαλαρώσει.

—Θέλω βοήθεια, της απάντησε ο Ουρανός, λίγη βοήθεια, σκέψου κάτι σε παρακαλώ, είπε ο Ουρανός που δεν είχε καμιά διάθεση να ξεκινήσει καυγάς και όλα να γίνουν άνω κάτω.

—Έχω μια ιδέα, άντρα μου, αλλά αμφιβάλλω αν θα τη δεχτείς.

—Για λέγε, για λέγε…

—Βγάλε τα παιδιά μας από κει που τα έχεις κλεισμένα, για να σε βοηθάνε… και μη κάνεις πως δε θυμάσαι. Βγάλε από τη φυλακή το Στερόπη μου, το Βρόντη μου και τον Άργη μου και θα έχεις τρεις καλούς βοηθούς. Για αρχή καλά είναι. Άσε με τώρα να απολαύσω των πουλιών τα τραγούδια και μη με σκοτίζεις άλλο.

Έτσι του είπε θυμωμένη η Γη, επειδή ο Ουρανός πολλά από τα παιδιά τους τα είχε κλείσει στη μεγάλη φυλακή, στα Τάρταρα, για να μη του πάρουν την εξουσία.

Σκέφτηκε, σκέφτηκε ο μεγάλος Ουρανός για κάμποση ώρα, άπλωσε μετά το μεγάλο του χέρι και έβγαλε τα τρία αδέρφια, τα παιδιά του, από τη φυλακή.

Εκείνα έδωσαν μια, βρέθηκαν ψηλά και άρχισαν τα παιχνίδια και τις σκανταλιές.

«Για ελάτε εδώ μπροστά μου», τους είπε σοβαρά ο πατέρας τους. «Θέλω να με βοηθάτε, επειδή είμαι πολύ κουρασμένος».

Και τους έκανε μάθημα για τη δουλειά που θέλει να κάνουν.

Από τότε, ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης έχουνε για σπίτι τους τα σύννεφα.

Εκεί τους είπε ο Ουρανός να μένουν, ανάμεσα σ’ αυτόν και τη μάνα τους, για να τα προσέχουν και οι δυο. 

Όσο για τη δουλειά τους είναι πολύ σπουδαία. 
Πρέπει να οδηγούν τα σύννεφα, να τα φέρνουν κοντά το ένα στο άλλο για να πέφτει η βροχή στη γη.

Πριν πέσει όμως, πρέπει να κάνουν φασαρία, για να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι και να ετοιμάζονται. 

Οι νοικοκυρές να μαζεύουν τα απλωμένα ρούχα τους, να σφαλίζουν τα πορτοπαράθυρα και να φέρνουν τα μικρά παιδάκια μέσα στο σπιτικό τους. Οι γεωργοί να φροντίζουν τα ζώα τους και γενικά όλοι να είναι έτοιμοι για να δεχτούν το πολύτιμο νεράκι.

Είναι λοιπόν πάντα ανεβασμένα επάνω στα σύννεφα τα ζωηρά αδερφάκια και τα οδηγούν -σαν να είναι άλογα και αυτά καβαλλάρηδες-, όπου φυσούν δυνατά οι άνεμοι και, όταν μεγαλώσουν τα σύννεφα και γίνουν βαριά από το πολύ νερό, τότε παίρνουν φόρα και αρχίζουν τα γλέντια!

Τσουγκρίζουν τα μαύρα σύννεφα το ένα με το άλλο και γίνεται χαμός!

Φέγγει ολόκληρος  από τη χαρά του ο Στερόπης και αστράφτει ο ουρανός.

Βάζει τα πιο δυνατά του γέλια ο Βροντούλης και ακούγονται σαν μπουμπουνητά.

Στη μέση πετάγεται ο Αργούλης που είναι ασημένιος και λαμπερός και στέλνει έναν, δυο τρεις κεραυνούς στη μαμά του τη γη, για να ξυπνήσει και να καμαρώσει τα παιδιά της.

Όταν λοιπόν κοιτάτε τα σύννεφα, να σηκώνεται το χεράκι σας και να χαιρετάτε τα τρία αδερφάκια τον Αστραπούλη, τον Βροντούλη και τον λαμπερό Κεραυνούλη που συνέχεια από τότε, από εκείνον τον καιρό, δεν σταματούν να παίζουν, να χαίρονται 

και... να ζουν αυτά καλά κι εμείς καλύτερα!

Δέλτα Βήτα 

Καπάκια για καλό σκοπό!

Ελάτε να μαζέψουμε καπάκια για καλό σκοπό!

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΠΛΗΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΩΝ
ΝΟΜΟΥ ΠΕΛΛΑΣ "Αγία Ειρήνη"

Μέσα σε μία εποχή που ο κόσμος έχει πληγεί από πολλές μεριές, σε μία εποχή που άνθρωποι με ή χωρίς προβλήματα υγείας πρέπει να ανταπεξέλθουν σε πολύ δύσκολους καιρούς, στην πόλη των Γιαννιτσών ιδρύθηκε ο Σύλλογος παραπληγικών και κινητικά αναπήρων Πέλλας "Αγία Ειρήνη". Πριν από δύο χρόνια μία ομάδα ανθρώπων αποφάσισε πως στην πόλη των Γιαννιτσών πρέπει να υπάρξει ένας χώρος που θα αγκαλιάσει τους άπορους ανθρώπους, αυτούς που λόγω συγκυριών δεν κατάφεραν να ορθοποδήσουν στη ζωή, όλους αυτούς που λόγω κάποιου προβλήματος υγείας δεν έχουν την ικανότητα να κάνουν όλα όσα οι άλλοι μπορούν.

Το 2008 λοιπόν η ''Αγία Ειρήνη'' πήρε σάρκα και οστά, με μόνο σκοπό της να βοηθήσει και να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Μέχρι και σήμερα αρκετοί...

Το Δ.Σ ενημερώνει πως δέχεται οτιδήποτε θα μπορούσε να προσφέρει ο καθένας, από είδη που ίσως δε χρειάζεται πλέον και είναι σε καλή κατάσταση και θα ήταν χρήσιμο για κάποιον άλλο συνάνθρωπό του, όπως παιχνίδια για παιδιά, ρούχα, ακόμη και τρόφιμα. Με την συλλογή 10.000 πλαστικών καπακιών θα δοθεί ένα αναπηρικό καρότσι εντελώς δωρεάν σε κάποιον που το έχει ανάγκη. 

Το μεγαλύτερο και πιο δύσκολο εγχείρημα του Συλλόγου για το οποίο έγινε και ευρύτερα γνωστός, είναι η συλλογή από καπάκια. Καπάκια που θα χαρίσουν αισιοδοξία σε κάποιους συνανθρώπους μας μιας και η πρόεδρος του Συλλόγου, Δ. Χριστάκη κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με μια εταιρία, όπου στόχος είναι να γίνει η ανταλλαγή των καπακιών με κάποιο μηχανοκίνητο όχημα για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα. 

«Στόχος μας είναι να βοηθάμε όλους όσους μας χρειάζονται. Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να επιβιώσουμε σαν Σύλλογος. Το μόνο που μας νοιάζει είναι ο κόσμος που μας εμπιστεύεται να μένει ευχαριστημένος. Σήμερα έχουμε την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο κάποιων ανθρώπων που φαινόταν μακρινό. Με τη συλλογή από καπάκια ίσως να μπορέσουμε να πάρουμε στα χέρια μας ένα μηχανοκίνητο όχημα. Χρειάζονται αρκετοί τόνοι, αλλά εμείς δεν θα σταματήσουμε μέχρι να το πετύχουμε για όλους όσους τα χρειάζονται» δήλωσε η πρόεδρος και συνέχισε λέγοντας «στην "Αγία Ειρήνη" υπάρχουν περίπου 150 μέλη. 

Εμείς από τα μέλη μας δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από όσα μπορούν να μας δώσουν. Καθημερινά στο γραφείο μας έρχεται κόσμος από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και μας ζητούν πληροφορίες. Είναι χαρά μας να βοηθάμε τον κόσμο. Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω και τον νέο δήμαρχο ο οποίος μας στηρίζει και μας το δείχνει». 

Στο σύλλογο λίγες μέρες πριν βρέθηκαν και τα παιδιά του 1ου δημοτικού σχολείου της πόλης των Γιαννιτσών όπου πρόσφεραν στην πρόεδρο τα δικά τους καπάκια όπου μάζεψαν με πολύ αγάπη θέλοντας και αυτά να βάλουν το δικό τους λιθαράκι σε αυτό τον σημαντικό αγώνα. 

O Σύλλογος σε συνεργασία με τον Σύλλογο αναπήρων όλων των Παθήσεων Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας διαθέτουν, αλλά και δέχονται είδη ρουχισμού για άπορες οικογένειες. 
 
Για πληροφορίες: Σύλλογος παραπληγικών και κινητικά αναπήρων Πέλλας Ανοικτό Θέατρο Γιαννιτσών, Κολοκοτρώνη 10, Τ.Κ. 581 00 Γιαννιτσά Τηλ. 23820 81308 


Νικολέτα Στεφανίδου 
Εφημερίδα ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΕΛΛΑΣ

άνθρωποι έχουν περάσει από το γραφείο του συλλόγου για να ζητήσουν βοήθεια αλλά και συμπαράσταση από τους αρμόδιους που υπάρχουν εκεί για αυτό και μόνο τον λόγο, χωρίς κανένα όφελος χωρίς κανένα κέρδος. 

Αναρτήθηκε από agiovasilema

Σχετικά άρθρα: Posted by Olivia Gavrili