Η Μεγάλη Ορφάνια και ο Φόβος του Θανάτου

Κύριε, είσαι το μέγα άπειρο που ανασαίνουμε, ο απέραντος δρόμος

που πηγαίνουμε.

Είσαι η απερίγραπτη σιωπή που την ακούμε μέσα μας και μιλάμε –

για να μην πεθάνουμε από τρόμο.

Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες

 

Έναν καημό έχει ο άνθρωπος. Τον θάνατο.
Το αδιαπραγμάτευτο, το τελεσίδικο, το οριστικό και αμετάκλητο γεγονός του θανάτου.
Αυτό τον ταλανίζει. Ο Φόβος του Θανάτου.
Ο φόβος που τον κάνει να καταφεύγει σε λογής-λογής καιροσκόπους για να απαλύνει τον φόβο του.

Σαν έχασε τον παράδεισο ο άνθρωπος, γεννήθηκε ο θάνατος και ο φόβος του. Από τότε ψάχνει τρόπους να τον ξεπεράσει. Με το χρήμα, την εξουσία... και πολλές φορές λαθεύει και νομίζει ότι είναι ανίκητος, ότι έγινε θεός. Μέχρι που έρχεται μια ωραία πρωία και... πάρ' τον κάτω.

Και σ’ αυτή την πορεία, η ανθρωπότητα, αναζητά τη διαδικασία της δημιουργίας και προσπαθεί να την αναπαράξει, λες και θα γίνει θεός και θα νικήσει τον θάνατο.

Όλο αυτό, είναι λάθος. Λάθος η, και καλά, επανάσταση στον παράδεισο, λάθος η αναζήτηση της θεϊκής ισχύος, λάθος κι ο φόβος. Ο άνθρωπος δεν αναζητάει τον Θεό, αλλά την ισχύ Του και αυτό είναι το λάθος. Είναι ο λάθος δρόμος.
Είναι ο δρόμος που φέρνει τον θάνατο και τον φόβο του.

Και εξηγούμαστε για το κατά πως τα βλέπουμε εμείς:

Τί έχασε στην πραγματικότητα ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος χάνοντας τον παράδεισο, έχασε την αγκαλιά του Θεού.
Έχασε τον Πατέρα Του. Έμεινε ορφανός.
Είναι σαν τον άσωτο γιο που έφυγε από το σπίτι του. Από τότε, αφού έκανε ό,τι έκανε, θέλει να επιστρέψει. Αυτή την ανάγκη την έχει γραμμένη στο υποσυνείδητό του.
Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη. Την ανάγκη της πατρικής αγκαλιάς. Και προσπαθεί να επιστρέψει, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Αλλά έχασε τον δρόμο. Λάθεψε τη διαδρομή. Πήρε άλλες ατραπούς και παρεξέκλινε.

Είδε κι απόειδε ο Πατέρας. Τα παιδιά Του χάθηκαν, έμπλεξαν με τις σειρήνες και τα δελέατα και πήραν προορισμούς που τα απομάκρυναν ακόμη περισσότερο από την αγκαλιά Του.

Και, σαν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έβαλε σε εφαρμογή το από αιώνων Σχέδιό Του, για να μας λυτρώσει, να μας βοηθήσει.
Παιδιά Του είμαστε, εξάλλου.
Ποιος πατέρας δεν θα γνοιαστεί για το παιδί του;

Κι έστειλε τον Γιο Του, τον έστειλε σαν άνθρωπο, εδώ ανάμεσά μας να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής, τον δρόμο για την αγκαλιά Του.

Και ήρθε ο Γιος και είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και αυτό τον δρόμο και αυτή την αλήθεια και τη ζωή τα έκανε πράξη και θυσία για να πάρουμε παράδειγμα, να μάθουμε ότι ξεχάσαμε και να ξαναβρούμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι το πατρικό, την Πατρική αγκαλιά.

Όσο δεν επιλέγουμε, ελευθέρα και αυτόβουλα τον δρόμο της επιστροφής, είμαστε Ορφανοί. Είμαστε χωρίς αγκαλιά, είμαστε απολωλότες, ζούμε την Μεγάλη Ορφάνια.

Ένα παιδάκι που έχασε τους γονείς του και ψάχνει να τους βρει, χαμένο μέσα στο πλήθος, στις προκλήσεις, στους πειρασμούς, στην απώλεια είναι και ευάλωτο στο Θάνατο.

Αυτός είναι ο Μεγάλος Φόβος, η Μεγάλη Ορφάνια.
Αυτή η ορφάνια φέρνει τον φόβο του θανάτου.

Η Ορφάνια πονάει, πρώτα η Ορφάνια.

Άμα δεν επιλέξει ο άνθρωπος την πατρική αγκαλιά, ποιος θα τον υιοθετήσει; Ποιος θα ανοίξει την αγκαλιά του γι’ αυτόν;
Ένας είναι ο δρόμος και αυτόν πρέπει να διαλέξουμε.

Και άμα επιλέξουμε την Οδό, θα πούμε σαν τον ποιητή:

«Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας να

ξαναγυρίσουμε - πού;

Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας. Αμήν.»

(Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες)

Που πάει να πει, πάει ο θάνατος κι ο φόβος του, επειδή θα έχει τελεστεί η αναγέννησή μας.

Αμήν

Το Χαμομηλάκι

«Master Chef» στην Ανθρωποφαγική Κουζίνα

Κάθε βδομάδα, κάτι θα έχουμε να ανεβάζει τον δείκτη της φρίκης στο ζενίθ. 
Αυτή τη βδομάδα, όμως το κακό παράγινε: Νεογέννητο στον κάδο απορριμάτων, κακοποίηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, διαβίωση παιδιών σε «Κωσταλέξι», οι συνθήκες διαβίωσης παιδιών στο Λοιμωδών....

Τι θα γίνει; 
Πότε θα ησυχάσουν τα παιδιά μας; 
Πότε θα νιώσουν ασφαλή;
Πότε δεν θα κινδυνεύουν;
Πότε θα σταματήσουν να σκοτώνονται κατά χιλιάδες στους πολέμους;
Πότε θα πάψουν να είναι παιδιά-σκλάβοι ... 
Πότε; Πότε;

Τέτοια είναι τα κακά που μαθαίνουμε και άλλα τόσα που δεν μαθαίνουμε.
Τί έπαθε ο άνθρωπος; τί κάνει; 
Γιατί τόση κακία, τόση ανευθυνότητα, τόση εγκληματικότητα;
Τα μαθαίνουμε, αυτά στις ειδήσεις, έρχεται η πρώτη είδηση και είναι γροθιά στο στομάχι. 

Και μετά αρχίζει το συμπόσιο της ανθρωποφαγίας.
Το διαμελισμένο παιδί, το βάζουν στο τραπέζι και ξεσκίζουν τις σάρκες του.
Δεν υπάρχει λεπτομέρεια να μην την ανασκαλέψουν.
Η κακοποίηση των παιδιών, επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται πλειστάκις.
Τίποτε δεν μένει όρθιο.
Κάθε περιστατικό εκτυλίσσεται από την αρχή.
Κάθε παράμετρος αναλύεται, εμπλουτίζεται, φτιασιδώνεται με δόσεις τρόμου, πόνου, κακίας.
Τα παιδιά ζουν και ξαναζούν την κακοποίηση τους.

Ολόκληρες εκπομπές αφιερωμένες στη μεγέθυνση των περιστατικών, προς τέρψιν του αδηφάγου φιλοθεάμονος κοινού.

Γονείς, συγγενείς, φίλοι και παρατρεχάμενοι, ατελώς ή με λεφτά, καλούνται να προσθέσουν το καρύκευμα τους στον διαγωνισμό μάστερ σεφ στην ανθρωποφαγική κουζίνα.
Δεν φτάνει το περιστατικό στις ειδήσεις; 
Πρέπει να ξαναγίνει αναπαράσταση;

Όλοι αυτοί, δημοσιογραφίσκοι, παρουσιαστές, παρουσιάστριες, τηλε-περσόνες και λοιποί τυχάρπαστοι, δεν μπορούν να αρκεστούν, στην κριτική των υπεύθυνων, στον έλεγχο των γειτόνων, στην ανοχή της κοινωνίας;
Δεν μπορούν να πιάσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες, που δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους και να τους ξεσκίσουν;
Δεν μπορούν να νοιαστούν για την τύχη των παιδιών από δω και πέρα;
Να μην αφήσουν σε χλωρό κλαρί τους αρμόδιους για την αποκατάσταση των παιδιών;

Τι κάνει αυτό το ΕΣΡ, ρε γαμώτο, ακόμη με τις άδειες ασχολείται; Ας κόψει καμιά εκπομπή απ' αυτές τις ανθρωποφαγικές.

Τι είναι εδώ; Η Γέενα; 
Τι κάνουμε; Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε τα παιδιά μας στον βωμό του κανιβάλου Μολώχ;
Πάρτε το χαμπάρι, αυτές οι εκπομπές ξανασκοτώνουν τα παιδιά μας, αφού τα ξανακακοποιήσουν εκατό φορές.

Αμάν πια

Το Χαμομηλάκι

Ὁ Ἅγιος Ματθαῖος, ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής: Ο Προστάτης της Οικονομίας

St. Matthew the Apostle and Evangelist
The Protector of Economy

Apostle Matthew. Manuscript from Sinai, 12th Century

Κάθε συντεχνία, κάθε τόπος κάθε δραστηριότητα έχουν τον προστάτη τους Άγιο, εκτός από την Οικονομία, την Οικονομία της Χώρας, την Οικονομία της Οικογένειας.
Στην εποχή μας, οι Τράπεζες, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, κατάντησαν ναοί του χρήματος, πραγματικοί ναοί του Μαμωνά.

Οι Παγκόσμιοι Οργανισμοί, που βαθμολογούν την οικονομική δυνατότητα μιας χώρας και ελέγχουν την πολιτική ζωή της, είναι «κράτος εν κράτει» και απομυζούν και τον τελευταίο οικονομικό πόρο κάθε καταθέτη και όχι μόνο.

Η αναλγησία αυτών των ιδρυμάτων, σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, ήταν και είναι τόσο μεγάλη που καταστρέφουν οικονομίες, με την υπερχρέωση των λαών.
Τράπεζες και Ανθρωπιά κατάντησαν όροι ασυμβίβαστοι, και αυτός, προφανώς, είναι ο λόγος για τον οποίο μέσα σε όλες τις τεράστιες περιούσιες αυτών των οργανισμών, δεν θα βρεις πουθενά ένα εκκλησάκι, ένα εικονοστάσι-αντίβαρο στην πώρωση των κεφαλαιοκρατών.
Καταλληλότερος, ως προστάτης της Οικονομίας, αναδεικνύεται ο Άγιος Απόστολος Ματθαίος, ο τελώνης, ο φοροεισπράκτορας, ο συλλέκτης χρήματος, που άκουσε το κάλεσμα του Χριστού και έσπευσε να γίνει ακόλουθος και μαθητής Του.

Ο Άγιος Ματθαίος, είναι αυτός που κατείχε πλήρως τη δύναμη του χρήματος και την απαρνήθηκε, «τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπέρριψε, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθη… »

Ο Άγιος Ματθαίος είναι το αντίβαρο της απληστίας των τραπεζών. Είναι ο Άγιος-Καθοδηγητής, του οποίου το παράδειγμα ακολουθώντας, θα μπορέσουν, τα στελέχη και όλοι οι ιθύνοντες–διαχειριστές του πλούτου, να δώσουν στα πάσης φύσεως οικονομικά ιδρύματα χαρακτήρα φιλάνθρωπο, να αντικαταστήσουν την απληστία του Μαμωνά με τη δικαιοσύνη.

Ο Άγιος Ματθαίος είναι ο προστάτης της Οικονομίας.

Η μνήμη του τιμάται στις 16 Νοεμβρίου.

Το χαμομηλάκι

Βίος του Αγίου.
Ο Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ματθαῖος καταγόταν ἀπό τήν Γαλιλαία. Προτοῦ γίνει μαθητής τοῦ Κυρίου ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ τελώνη.
Μία μέρα καί ἐνῶ καθόταν στό τελωνεῖο του, ἔξω ἀπό τήν Καπερναοῦμ, τόν πλησίασε ὁ Ἰησοῦς καί τοῦ ζήτησε νά τόν ἀκολουθήσει. Ὁ Ματθαῖος ὑπάκουσε καί δέχθηκε τόν Κύριο στήν οἰκία του, ὅπου παρέθεσε γεῦμα σέ Αὐτόν καθώς καί σέ πολλούς τελῶνες, μέ τούς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς συζήτησε καί συνέφαγε, ἐνέργεια γιά τήν ὁποία κατηγορήθηκε ἀπό κάποιους Φαρισαίους. Ὅταν ὁ Κύριος πληροφορήθηκε τίς κατηγορίες ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Δέν ἦρθα γιά νά καλέσω τούς δικαίους, ἀλλά τούς ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια».
Ἔκτοτε ὁ Ματθαῖος ὑπῆρξε μαθητής καί Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου. Ἔπειτα ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ματθαῖος ἀνέλαβε νά κηρύξει τόν λόγο τοῦ Κυρίου στούς Πάρθους καί στούς Μήδους. Κατά τήν ἐκτέλεση τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, ὁ Ματθαῖος, ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων.
Ὡς εὐαγγελιστής ἔχει σύμβολο ἕναν φτερωτό ἄνθρωπο. Στό ἀνεκτίμητης ἀξίας ἔργο του περιλαμβάνεται καί ἡ συγγραφή τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Πηγή: synaxarion.gr

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας ἤκουσας, φωνῆς τοῦ Λόγου, καί τῆς πίστεως, τό φῶς ἐδέξω, καταλείψας τελωνείου τόν σύνδεσμον· ὅθεν Χριστοῦ τήν ἀπόρρητον κένωσιν, εὐηγγελίσω Ματθαῖε Ἀπόστολε. Καί νῦν πρέσβευε, δοθῆναι τοῖς σέ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμόν καί μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπορρίψας, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθης, καί ἀνεδείχθης ἔμπορος πανάριστος, πλοῦτον κομισάμενος, τήν ἐξ ὕψους σοφίαν· ὅθεν ἀνεκήρυξας, ἀληθείας τόν λόγον, καί τῶν ῥαθύμων ἤγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, τήν ὥραν τῆς κρίσεως.

Μεγαλυνάριον.
Σύσκηνος τῷ Λόγῳ διατελῶν, θείων μυστηρίων, ἐμυήθης τάς ἀστραπάς· ἔνθεν θεογράφως, Ἀπόστολε Ματθαῖε, ζωῆς διατυπώσω τό Εὐαγγέλιον.

Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν

«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Αυτό είπε ο Χριστός σε κάποιους ανθρώπους κι αυτοί τα παράτησαν όλα και τον ακολούθησαν.
Τον ακολούθησαν και άλλαξαν τον κόσμο.

Απλοί ψαράδες ήταν, αγράμματοι, απλοί, καθημερινοί. Σε απλούς ανθρώπους απευθύνθηκε ο Χριστός, όπως άλλωστε απλός ήταν κι αυτός. Σε ένα παχνί είχε γεννηθεί. 

Όλοι οι ιδρυτές θρησκειών, ήταν σπουδαίοι, ήταν πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, αρχηγοί φατριών, ήταν επιφανείς. 

Μόνο ο δικός μας ήταν ένα παιδί μαραγκού. Και το ίδιο απλοί ήταν και αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε να τον ακολουθήσουν.

Και άλλαξαν τον κόσμο. 

Ποτέ ξανά ο κόσμος, μετά τον Χριστόν, δεν θα ήταν ο ίδιος.

Μια πίστη, ένα Ευαγγέλιο, ένα μήνυμα, στα Ελληνικά, που ξεπέρασε όλα τα σύνορα των εθνών, των χωρών, των λαών και έφτασε παντού και έγινε η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο.

Κατάργησε τη δουλεία

Έφερε την ισότητα ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Έσωσε τον πολιτισμό, πήγε την γραφή σε όσους λαούς εκχριστιανίστηκαν, έφτιαξε σχολεία, προώθησε την εκπαίδευση, προσέφερε παιδεία.

Προήγαγε τις τέχνες και τα γράμματα.
Αυτό που σήμερα το λέμε δυτικός πολιτισμός είναι ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Σκεφθείτε να είχαν επικρατήσει οι Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα, να ήταν σήμερα όλη η Δύση ένα φονταμελιστικό συνονθύλευμα σαν αυτό που τρομοκρατεί σήμερα όλη την υφήλιο. Η Δύση, με όλα τα λάθη και τα εγκλήματά της, είναι ο ζητούμενος πολιτισμός, ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Γι’ αυτό και η Ιστορία μοιράστηκε στα δύο, προ Χριστού και μετά Χριστόν.

Η Δύση δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της, δεν έχει γίνει συμβατή με τις αρχές και τις παραινέσεις του Χριστού, έχει πολύ δρόμο μπροστά της, αλλά είναι βέβαιο ότι θα πετύχει, επειδή το μέλλον της έχει προβλεφθεί και η ανθρωπότητα είναι προορισμένη να πετύχει, με την θέλησή της, αλλιώς γιατί έγιναν όλα αυτά;

Όπως όλα τα Καλά της ανθρωπότητας, και το τελευταίο Καλό ξεκίνησε από εδώ, η μικρή Ελλαδίτσα, στερέωσε την Ορθοδοξία. 

Η Ορθοδοξία είναι εδώ, περιμένει όλο τον κόσμο, να την ενστερνισθεί και να πορευτεί.

Εξ άλλου, ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα ενός Παιδιού στην αγκαλιά της Μάνας Του να ευλογεί όλο τον κόσμο;

το χαμομηλάκι

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, τα παιδιά του Δόλιου - Μέλανα τα άνθη του κακού

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, αδέρφια, παιδιά του Δόλιου.
Ο Μελάνθιος είναι βοσκός στην Ιθάκη και η αδερφή του δούλα στο υποστατικό του Οδυσσέα.
Ο Μελάνθιος μαζί με την αδελφή του την Μελανθώ είναι τα πιο απεχθή πρόσωπα στα Ομηρικά Έπη.

Μέλανα τα άνθη του κακού.

Ο Μελάνθιος τάσσεται με το μέρος των μνηστήρων. Φέρεται ως αρχιδούλος των μνηστήρων και σπεύδει να τους εξυπηρετήσει. Βρίζει, χλευάζει τον Οδυσσέα και η Μελάνθη συνευρίσκεται με τον Ευρύμαχο.

Κλέβουν τα όπλα που έκρυψε ο Οδυσσέας, τα βέλη τα ακόντια και προσπαθούν ανεπιτυχώς να τα δώσουν στους μνηστήρες. Προδίδουν τον αγώνα από μέσα.

Ο γιδοβοσκός Μελάνθιος, τσιράκι του μνηστήρα Αντίνοου, όταν βλέπει, μπροστά σε μια κρήνη, να γυροφέρνει ο χοιροβοσκός Εύμαιος, έχοντας πλάι του τον «ζητιάνο» Οδυσσέα, μιλάει σαν να φτύνει, προσπαθώντας να μη τον αφήσει να μπει στο παλάτι. Τα ίδια και ο κολλητός του Μελάνθιου, ο ζητιάνος Ίρος.

Ο Μελάνθιος είναι ο χειρότερος. Είναι ο προδότης μέσα στο παλάτι.
Ακόμη και οι μνηστήρες σεβάστηκαν την Πηνελόπη, αυτός όμως, δεν φτάνει που προδίδει, σέρνεται για την εύνοια των επικυρίαρχων μνηστήρων. Δίδει γη και ύδωρ στους εισβολείς. Στρέφεται κατά των ομοίων του. Υποτελής στους ισχυρούς, δυνάστης στους αδύνατους.

Ο Οδυσσέας εξοντώνει τους μνηστήρες και τους προδότες υπηρέτες και υπηρέτριες, αλλά για τον Μελάνθιο δεν χαραμίζει βέλος του. Για τον Μελάνθιο αξίζει η ατίμωση.

Ο Τηλέμαχος κρεμάει τον Μελάνθιο και ο Οδυσσέας διατάζει να του κόψουν τα αυτιά, τη μύτη, τα χέρια, τα πόδια και τα γεννητικά όργανα που τα πέταξαν στα σκυλιά.

Όλη η ιστορία βρίθει από προδότες. Πάντα ο προδότης, από μέσα, θα δράσει. Ο προδότης αθετεί τις υποχρεώσεις του, καταπατεί την εμπιστοσύνη του φίλου του, του συγγενή του, της ομάδας του, της οργάνωσης του, της πόλης του, της χώρας του.

Αλλά χειρότερος προδότης είναι αυτός που εκτός από την προδοσία του, θα συρθεί σαν σκουλήκι, για να κερδίσει την εύνοια του εχθρού.
Χειρότερος είναι ο προδότης που σπεύδει να ικανοποιήσει τα θελήματα του δυνάστη και να αγνοήσει τις οιμωγές των ομοίων του.
Σ’ αυτόν τον προδότη αξίζει η ατίμωση για ένα λόγο ακόμη παραπάνω. Επειδή είναι γλοιώδης.

Ομήρου Οδύσσεια (ρ 212 κ.ε., φ 175 κ.ε., χ 135 κ.ε., 472 κ.ε.)

χ 135-146

Κι απάντησε ο γιδοβοσκός Μελάνθιος και του λέει˙
«Θεοθρεμμένε Αγέλαε, δεν είναι αυτό, κοντά είναι
μες στην αυλή πόρτες γερές και δύσκολη η μπασιά της
κι ένας μπορεί να τους κρατεί αν είναι παλικάρι.
Μα ελάτε τώρα απ’ τον οντά τ’ άρματα θα σας φέρω,
γιατί θαρρώ πως μέσα εκεί, κι όχι αλλού πως τα ᾽χει
φυλάξει ο Δυσσέας. μαζί με το λαμπρό το γιο του».
Έτσι είπε κι ο γιδοβοσκός Μελάνθιος απ’ τη σκάλα
ανέβηκε μες στον οντά τρεχάτος του Δυσσέα.
Κοντάρια πήρε δώδεκα κι ασπίδες άλλες τόσες,
δώδεκα κράνα χάλκινα μ’ αλόγου φούντα απάνω
κι αφού τα πήρε, τρέχοντας τα πήγε στους μνηστήρες.

Odysseia

Η αγάπη για την Πατρίδα, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός

Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. 
Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις,
αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα
το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.

Σήμερα γιορτάζουμε την εθνική επέτειο της αντίστασης του ελληνικού λαού στην επέλαση των Ιταλογερμανών.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια δυσκαμψία στην αναφορά στα θέματα της πατρίδας, στα εθνικά θέματα, στα πατριωτικά.
Τα έχουμε αφήσει προνόμιο σε άλλους.
Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για την πατρίδα μας, ως ιερή ιδέα, ως αξία, ως ιερό και όσιο.
Φοβόμαστε μη μας χαρακτηρίσουν εθνικιστές, σωβινιστές, ντεμοντέ, παραδοσιακούς, και γραφικούς.
Να σας πω, κάτι;
Νιώθω υπερήφανος γι' αυτά που έκαναν αυτοί που υπερασπίστηκαν την πατρίδα μου.
Δακρύζω όταν ακούω τα κατορθώματά τους, τα παθήματα και τα δεινά τους.
Και δεν θέλω κανείς, μα κανείς να μου παριστάνει την "αυθεντία" και να μιλάει αντ' εμού για την πατρίδα μου.
Αυτό μου το προνόμιο, το εκμεταλλεύτηκαν άλλοι, το καπηλεύτηκαν και το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Άλλο πατριώτης και άλλο σωβινιστής.
Φασίστες επιτέθηκαν στην πατρίδα μου το 1940 και φασίστες εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία σήμερα.
Δεν έχω καμιά σχέση, ούτε θέλω να έχω, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον, αλλά δεν γουστάρω να μου πουλάνε πατριωτισμό οι ανθέλληνες. Επειδή ανθέλληνες είναι όσοι καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια της δικής μου πατρίδας.
Για τα εγκλήματα που έκαναν και κάνουν αυτοί οι ανθέλληνες, οι φασίστες, επειδή φασίστες είναι όσοι θέλουν να καταστείλουν τις ελευθερίες που γέννησε και δώρησε στην ανθρωπότητα, αυτή η χώρα, η δική μου χώρα, να διωχθούν. Να τους πιάσει η Δικαιοσύνη να τους χώσει μέσα και να τελειώνουμε μ' αυτούς.
Αλλά, για τις δήθεν ιδέες τους, την πατριδοκαπηλία τους, καμιά Δικαιοσύνη και κανένας δικαστής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, παρά μόνο να τους κάνει ήρωες.
Μόνο εγώ μπορώ να τους νικήσω. Μόνο εγώ μπορώ να καταστείλω τις φασιστικές τους αντιλήψεις.
Δε παραχωρώ σε κανέναν, το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι περισσότερο Έλληνας από μένα, για κανένα λόγο.
Θέλω να μιλάω και θα μιλάω ελεύθερα και με υπερηφάνεια για ό,τι έκαναν για μένα οι πρόγονοι μου. Και αυτό είναι το αντίπαλο δέος του φασισμού. Η Ελευθερία μου να μιλάω και να καμαρώνω για την πατρίδα μου, τους προγόνους μου, τα ιερά και όσια μου.
Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις, αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.
Αγαπάω την πατρίδα μου, σέβομαι τους ξένους και τιμώ την προσφορά όλων.
Και για την Πίστη μου, αμάν πια, είμαι Ορθόδοξος εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και δεν ντρέπομαι γι' αυτό και δεν θέλω να κρύβομαι για το τι πιστεύω, τι αγαπάω, με τι δακρύζω και με τι καμαρώνω.
Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

hamomilaki

Monday, 28 October 2013

Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα

Η Θεία Λειτουργία περιλαμβάνει τρία μέρη:

• Η Προσκομιδή η Πρόθεση, η οποία τώρα περιέχεται στην ακολουθία του Όρθρου.
• Η Λειτουργία των Κατηχουμένων
• Η Λειτουργία των Πιστών

Η Λειτουργία των Κατηχουμένων αφορούσε τους κατηχούμενους και αρχίζει με την δοξολογία της Αγίας Τριάδος: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Ακολουθούν τα «Ειρηνικά» ή «Μεγάλη Συναπτή». Λέγεται Μεγάλη Συναπτή γιατί είναι μία σειρά από μικρές αλλά πολύ περιεκτικές αιτήσεις προς τον Θεό, που η μία «συνάπτεται» κοντά στην άλλη και όλες μαζί αποτελούν μία ενότητα. «Ειρηνικά» λέγονται επειδή οι τρεις πρώτες αιτήσεις αναφέρονται στην ειρήνη. Τα επόμενα πέντε αιτήματα της Μεγάλης Συναπτής αναφέρονται στους πιστούς που είναι παρόντες στον συγκεκριμένο Ναό, αλλά και στους πιστούς όλου του κόσμου, στους εκκλησιαστικούς άρχοντας, στους πολιτικούς άρχοντας και τον στρατό και γενικά σ’ όλο τον λαό.

Η Μεγάλη Συναπτή γενικά είναι ένας υπέροχος διάλογος ανάμεσα στον ιερέα και τον λαό, όπου ο ιερέας εκφράζει τα αιτήματα (ευχές) και ο λαός άπαντα σε όλα με την γνωστή φράση «Κύριε ελέησον». Στο τέλος της Μεγάλης Συναπτής έχομε δέηση προς την Παναγία και τους αγίους.

Η Μεγάλη Συναπτή ολοκληρώνεται με την υπέροχη φράση: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Όλη η ουσία είναι αυτό το «παραθώμεθα». Είναι από το ρήμα τίθημι, παρατίθημι, παραθέτω, είναι η παράθεση της ζωής μας στα χέρια του Χριστού. Δεν είναι η λέξη από το παραδίνω, δεν λέει Σου παραδίνω τη ζωή μου. Που πάει να πει, δεν παραδίνω τη ζωή μου στο Θεό και ότι βρέξει ας κατεβάσει. 

Σημαίνει, ότι εμπιστεύομαι τη ζωή μου στο Χριστό και Θεό μου αλλά πορεύομαι, ακολουθώ τον δρόμο μου, συνεχίζω να προσπαθώ, να εργάζομαι, να βελτιώνομαι, να προσφέρω. Έχω εμπιστοσύνη στον Πατέρα μου, γνωρίζω ότι θα με φροντίσει στα δύσκολα, ότι θα μου προσφέρει διέξοδο στα αδιέξοδα της ζωής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι, ότι δεν κάνω τίποτε, ότι είμαι άεργος και ακαμάτης.

Παραθέτω τη ζωή μου σε Σένα, θα πει, ότι ζω σύμφωνα με το Λόγο Σου, είμαι στο δικό Σου δρόμο, αλλά εγώ προσπαθώ, εγώ επιλέγω τις ευκαιρίες που μου παρέχονται.

Κάθε παιδί, γνωρίζει καλά, ότι αν προκύψει κάτι στη ζωή του, μπορεί να καταφύγει στον πατέρα του να ζητήσει βοήθεια. Δεν χρειάζεται να του το πει ο πατέρας του ότι μπορεί να προστρέξει σ’ αυτόν σε ώρα ανάγκης. Εννοείται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Πατέρα μας Θεό. 

Η δήλωση «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», είναι πράξη εμπιστοσύνης, είναι ομολογία Πίστεως.

Επ’ ουδενί, δεν σημαίνει, ότι άσε, θα την αράξω και όλα θα τα φροντίσει ο Θεός. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» έλεγαν οι προ-πρόγονοι μας, που θα πει: άμα πνίγεσαι, παρακάλα την Αθηνά να σε σώσει, αλλά κούνα και τα χέρια σου.

Τα ίδια λένε και οι πρόγονοι μας Πατέρες που τα έγραψαν αυτά.

Τα τελευταία λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, ήταν τα ίδια με αυτά που είπε ο Χριστός στο σταυρό «Πάτερ, εις χείρα Σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Αυτός που αφιέρωσε τη ζωή του στο Χριστό και το έργο του στους ανθρώπους, επειδή μόνο άεργος δεν ήταν.

Το χαμομηλάκι