Τι δασκάλους έχουμε; - Καλός δάσκαλος είναι αυτός που...

Εδώ και πολλά χρόνια ήθελα  να διατυπώσω μερικές σκέψεις  για την κατάσταση της παιδείας στη χώρα μας αλλά το ανέβαλα συνεχώς. 

Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά ώστε αναρωτιέται κανείς αν μπορεί να προσθέσει κάτι σημαντικό. Όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να αυξηθούν ο δαπάνες για την παιδεία με στόχο το 5 % του ΑΕΠ, να βελτιωθεί η περιβόητη υλικοτεχνική υποδομή, να υπάρχει επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, να υπάρχουν καλά βιβλία κλπ. Τελικά το αποφάσισα  όταν ένας συνάδελφος του Πολυτεχνείου  μας κοινοποίησε τα αποτελέσματα της τελευταίας έκθεσης αξιολόγησης των μαθητών που διενεργείται από το διεθνές πρόγραμμα PISA. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτά η δημοκρατία της Τσεχίας, που ξοδεύει ανά μαθητή μόνο το 1/3 των χρημάτων που ξοδεύουν οι ΗΠΑ, παρουσιάζει  μια από τις δέκα καλλίτερες επιδόσεις στον κόσμο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ποιότητα των δασκάλων. 

Αλλά τι σημαίνει καλός δάσκαλος  σε όποια βαθμίδα της εκπαίδευσης;

    Καλός  δάσκαλος είναι αυτός 

που έχει μεράκι γι αυτό που κάνει, γνωρίζει καλά το  αντικείμενο του μαθήματος,   

αγαπάει και σέβεται του μαθητές του,  

διδάσκει  με παραδείγματα και επιζητεί τον διάλογο, 

δέχεται τις ερωτήσεις  κατά τη διάρκεια του μαθήματος, 

αντέχει την αμφισβήτηση ακόμη και την επιθετικότητα του μαθητή,  

δεν τον ενοχλούν οι παλιές αίθουσες  και τα συνθήματα στους τοίχους, 

δεν  κάνει επίδειξη γνώσεων,  

δεν ειρωνεύεται τους μαθητές, 

δεν  προσπαθεί να καλύψει την ανεπάρκεια του με υπερβολική  αυστηρότητα, 

δηλώνει  με ειλικρίνεια την αδυναμία  του να απαντήσει σε κάποια ερώτηση, 

δημιουργεί οικειότητα και φιλία με τους μαθητές,  

είναι έτοιμος να ασχοληθεί  με τα προσωπικά τους προβλήματα,  μεταδίδει γνώσεις αλλά και την αγάπη για τη γνώση 

και καλλιεργεί και οξύνει την κρίση των μαθητών του. 

Με την αποφοίτηση η  επικοινωνία του δασκάλου με τον μαθητή λήγει και ο μαθητής ακολουθεί τον δικό του δρόμο. 

Καλός δάσκαλος είναι αυτός που επιβιώνει με θετικά συναισθήματα στη μνήμη των μαθητών του.  

Πόσοι από μας δεν οφείλουμε άραγε την ύπαρξη και την προκοπή μας σε έναν καλό λόγο, σε μια ενέργεια ή στην έντονη  επιρροή ενός καλού δασκάλου στη ζωή μας; Και πόσοι από αυτούς τους δασκάλους, που επηρέασαν θετικά τη ζωή μας, δεν έζησαν και έδρασαν σε αντίξοες συνθήκες;        

     Τα λεφτά για την παιδεία και η περίφημη υλικοτεχνική υποδομή ασφαλώς και είναι απαραίτητα αλλά σημαντικότερο από όλα είναι, κατά τη γνώμη μου, η ποιότητα των δασκάλων. 

Χρέος της πολιτείας είναι να διορίζει σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης δασκάλους ικανούς και με μεράκι για τη δουλειά τους. Πιστεύω ακράδαντα ότι η παιδεία μας θα βελτιωθεί σημαντικά χωρίς να περιμένουμε «αιώνια» τη βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής.

    Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα χαμογελάσουν και ενδεχομένως «ειρωνικά» με την άποψη αυτή αλλά η πίστη μου στηρίζεται στη μακροχρόνια ενασχόλησή μου με τη διδασκαλία.  Πρόσφατα σε δημοτικό σχολείο της περιοχής άλλαξε ο διευθυντής. Τη θέση του παλιού βαριεστημένου διευθυντή ανέλαβε ένας νέος ορεξάτος δάσκαλος που αφιερώνει το χρόνο του για την καλυτέρευση της λειτουργίας του σχολείου. Το πνεύμα στο σχολείο έχει αλλάξει ριζικά με την ίδια υλικοτεχνική υποδομή. Οι νεαροί μαθητές ξυπνούν και πηγαίνουν με χαρά και ενθουσιασμό το σχολείο ενώ πριν δεν έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο.  

Αστέριος Παντοκράτορας, 

Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών
της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης

 

Daskaloi Paideia | «Κοπάνα» από 16.000 δασκάλους! 4.000 δηλώνουν ότι έχουν «ψυχολογικά προβλήματα»...

Το χαμομηλάκι οργίζεται και λυπάται, όταν μαθαίνει ότι εκπαιδευτικός -και μάλιστα σύμβουλος άλλων εκπαιδευτικών- θεωρεί τη διδασκαλία ως μια «πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία». 

Οργίζεται και λυπάται πολύ επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι το έργο του Δασκάλου είναι, ό,τι Καλύτερο, Ωραιότερο και Ιερότερο μπορεί ένας άνθρωπος να ασκήσει στη ζωή του.

Μελετήστε, αγαπημένοι μας φίλοι, (κάποια από) τα χάλια της Παιδείας των παιδιών μας.

... ενώ τα κάθε είδους «ρουσφέτια» αφήνουν περίπου χίλια κενά  

«Είμαι ένας από τους δέκα ή ίσως και λιγότερους δασκάλους στη χώρα που επέλεξα να μη διοριστώ» λέει ο εκπαιδευτικός Νίκος Παυλάκος, και δεν υπερβάλλει. Ο ίδιος ασκεί το επάγγελμα του συμβούλου επαγγελματικού προσανατολισμού και παραδέχεται ότι η διδασκαλία είναι μια πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία. 

Δεν καταλαβαίνει όμως πώς μπορεί η απλή κούραση ή η καθημερινή δυσκολία στην επικοινωνία με παιδιά να εξελιχθεί σε μόνιμο... ψυχολογικό πρόβλημα. Και τούτο διότι 4.000 δάσκαλοι δηλώνουν σήμερα στην Ελλάδα ότι υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα και ως εκ τούτου απομακρύνονται από τις σχολικές τάξεις.  

Ο αστρονομικός αυτός αριθμός καταγράφεται σε μια χώρα όπου υπάρχουν ακόμη κενά στη μέση της σχολικής χρονιάς, σε αίθουσες δημοτικών σχολείων και σε κρίσιμες ειδικότητες. Επίσης σε έναν κλάδο του οποίου οι πτυχιούχοι δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων! Γι΄ αυτό μάλλον φταίει και το ότι 10.000 είναι οι αποσπασμένοι δάσκαλοι σε υπηρεσίες άσχετες με την εκπαίδευση, ενώ 1.600-1.700 άτομα βρίσκονται σε εκπαιδευτική άδεια. Ενα ολόκληρο σύμπαν ασήμαντων θέσεων, γραφείων, υπηρεσιών, φτιαγμένων για να εξυπηρετούν εκπαιδευτικούς οι οποίοι έχουν προσληφθεί, μονιμοποιηθεί, πληρώνονται, αλλά δεν διδάσκουν.
Όπως μάλιστα λέει ο κ. Παυλάκος, οι δάσκαλοι είναι οι αγαπημένοι των βουλευτών. «Εχουν καλή εκπαίδευση και ικανότητα στη γραφή και στον λόγο, είναι μεγάλη ομάδα και είναι πολύ πιο εύκολο να αποσπαστούν από ό,τι οι φιλόλογοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης» δηλώνει. «Αποτελούν τη βασικότερη πηγή άντλησης προσωπικού για κάθε ευσυνείδητο πολιτικό» συνεχίζει.

Ο κόμπος στο χτένι
Αν στα παραπάνω προστεθεί το γεγονός ότι εφέτος και πέρυσι συνταξιοδοτήθηκε ένας μεγάλος αριθμός δασκάλων που αποτελούσαν ουσιαστικά τη «γενιά του ΄70», η εικόνα μοιάζει απογοητευτική. Στα σχολεία όλης της χώρας τα κενά είναι περίπου 300 σε δασκάλους (μαζί με τις ειδικότητες των δασκάλων φυσικής αγωγής, ξένης γλώσσας κτλ.) και 650 στην ειδική αγωγή. Και αυτό γιατί οι αριθμοί των αποφοίτων των Παιδαγωγικών Σχολών της χώρας δεν επαρκούν. «Οταν ένας δάσκαλος αρρωστήσει είναι τρομερά δύσκολο να αντικατασταθεί» λέει ο δάσκαλος ειδικού σχολείου στην Αττική κ. Αθ. Γκούμας.  

«Τα κενά που αντιμετωπίζεισήμερα η πρωτοβάθμια εκπαίδευση και κυρίως η ειδικήαγωγή είναι πολύ μεγάλα. Σε νηπιαγωγεία στην Παλλήνη και στον Μαραθώνα, αλλά και στο ειδικό σχολείο στο Λαύριο πολλές διδακτικές ώρες δεν γίνονται σε καθημερινή βάση» δηλώνει. «Στην αρχή της χρονιάς ξεκινήσαμε με 300 κενά» συνεχίζει ο κ. Γκούμας. «Πριν από τις εκλογές τα κενά ήταν 182. Δεν έχουμε δασκάλους σε πολλά ολοήμερα σχολεία. Δεν έχει σημασία η ειδικότητα» τονίζει. «Τους αποσπασμένους τούς γεννά η πολιτική της εκάστοτε ηγεσίας του υπουργείου» καταλήγει ο κ. Γκούμας. «Απλώς έφτασε ο κόμπος στο χτένι».

Οι νηπιαγωγοί περισσεύουν...
Την ίδια στιγμή, όπως αποκαλύπτει μεγάλη πανελλαδική έρευνα που ολοκλήρωσαν οι σύμβουλοι επαγγελματικής σταδιοδρομίας κκ. Ν. Παυλάκος και Σπ. Μιχαλούλης , περισσότεροι από 15.000 είναι οι αδιόριστοι νηπιαγωγοί. Έτσι, πολλά ιδιωτικά σχολεία, καθώς δεν βρίσκουν δασκάλους στην αγορά, χρησιμοποιούν νηπιαγωγούς για να διδάσκουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Παρ΄ όλα αυτά, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν αναγνωρίζεται στους νηπιαγωγούς η όποια προϋπηρεσία, με αποτέλεσμα να γίνεται από την πλευρά τους λόγος για άνιση μεταχείριση.
Σύμφωνα πάντως με τον κ. Μιχαλούλη, «με δεδομένο το γεγονός ότι όλο και λιγότεροι δάσκαλοι συνταξιοδοτούνται και μειώνονται οι κενές θέσεις που υπάρχουν, φαίνεται ότι η μεγάλη ζήτηση των δασκάλων, που παρατηρείται ως σήμερα, σύντομα θα σταματήσει να υπάρχει» . Τα τελευταία χρόνια συνταξιοδοτούνται ετησίως περίπου 2.000 δάσκαλοι. Την ίδια ώρα αποφοιτούν περίπου 4.000 τον χρόνο από τα εννέα τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Ρύθμιση για αναπληρωτές
Οι αναπληρωτές δάσκαλοι είναι μια άλλη «πικρή ιστορία» για τον εκπαιδευτικό χώρο, καθώς πρόκειται για εκείνους που καλούνται να καλύψουν τα κενά στις οργανικές θέσεις δασκάλων (άδειες, γονικές άδειες, λοχίας, αναρρωτικές, εκπαιδευτικές κτλ.) 

Ετσι, εργάζονται κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους και διακόπτουν τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ δεν είναι ασφαλισμένοι του Δημοσίου- ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. «Η μεγάλη διαφορά από τους μόνιμους εκπαιδευτικούς έγκειται στο γεγονός ότι ενώ εξελίσσονται μισθολογικά δεν συμβαίνει το ίδιο και με τη βαθμολογική τους εξέλιξη» λέει ο κ. Παυλάκος. Πολλοί από αυτούς περιμένουν μήνες ώσπου να πληρωθούν. Πάντως, το υπουργείο Παιδείας μελετά ρύθμιση που θα διευθετεί το συγκεκριμένο ζήτημα, επιτρέποντας την ιεραρχική εξέλιξη των αναπληρωτών δασκάλων και καθηγητών.

Οι μισθοί
Οι μισθοί των εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (δάσκαλοι, νηπιαγωγοί) ξεκινούν από 1.100 ευρώ τον μήνα καθαρά για τον πρωτοδιόριστο και φτάνουν ως 1.500 ευρώ τον μήνα μετά την πάροδο 32-35 ετών εργασίας. «Στον μισθό αυτόν βέβαια προστίθενται και διάφορα επιδόματα (οικογενειακά κτλ.) που προβλέπονται για κάθε κλάδο του Δημοσίου, με πιο πρόσφατο το εξωδιδακτικό επίδομα ύψους 105 ευρώ που κέρδισαν οι εκπαιδευτικοί έπειτα από μεγάλη απεργία τους την περίοδο της κυρίας Μαριέττας Γιαννάκου στο υπουργείο Παιδείας» λέει ο κ. Παυλάκος.

Η Λερναία Ύδρα της παιδικής πορνογραφίας Ισπανία: Συλλήψεις για παιδική πορνογραφία στο Ιντερνετ

Τη σύλληψη 43 ατόμων που εμπλέκονταν σε υπόθεση παιδικής πορνογραφίας στο Ίντερνετ ανακοίνωσε σήμερα (2 Μαρτίου) η ισπανική αστυνομία.

Ταυτόχρονα προχωρά στη διεξαγωγή έρευνας για 61 ακόμα στο πλαίσιο μιας νέας επιχείρησης κατά της παιδικής πορνογραφίας στο διαδίκτυο.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, πραγματοποιήθηκαν 95 συλλήψεις σε όλη την Ισπανία και κατασχέθηκε πορνογραφικό υλικό συμπεριλαμβανομένων 1.150 βίντεο.

Η έρευνα άρχισε ύστερα από μια καταγγελία στην Καταλωνία για την ύπαρξη σε ένα δίκτυο ανταλλαγής αρχείων ενός βίντεο που δείχνει δυο ενήλικες να κακοποιούν σεξουαλικά δυο παιδιά.

Η Ισπανία πολλαπλασίασε τα τελευταία χρόνια τις έρευνές της για την παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο. 

Η τελευταία επιχείρηση πραγματοποιήθηκε τον περασμένο μήνα με τη σύλληψη 26 ατόμων και τη διεξαγωγή έρευνας για δέκα ακόμα.

imerisia

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ DOWN 2010

 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Συνδρόμου Down (21.03.2010) η «Ηλιαχτίδα » - Ένωση Γονέων και Φίλων Ατόμων με σύνδρομο Down, σας προσκαλεί σε μια μουσική παράσταση -ευγενική χορηγία του συνθέτη Στέφανου Κόκκαλη 

τη Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010, ώρα 21:00,
στο ΚΥΤΤΑΡΟ (Ηπείρου 48 & Αχαρνών, τηλ.: 210.82.24.134),
με τίτλο: «Οι ηθοποιοί τραγουδούν για την Ηλιαχτίδα».

Οι αγαπημένοι ηθοποιοί Γιάννης Αϊβάζης, Βασιλική Ανδρίτσου, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Μαρία Κορινθίου, Αντώνης Λουδάρος, Ματθίλδη Μαγγίρα, Νίκος Μουτσινάς, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Γιάννης Τσιμιτσέλης και η Κάρμεν Ρουγγέρη, θα τραγουδήσουν αφιλοκερδώς. 

Την παράσταση θα παρουσιάσει η Κατερίνα Καραβάτου και τα έσοδα θα διατεθούν αποκλειστικά για τους σκοπούς της Ηλιαχτίδας.

Προπώληση εισιτηρίων:
ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24, τηλ. 210.32.17.917
ΚΥΤΤΑΡΟ, Ηπείρου 48 & Αχαρνών, τηλ. 210.82.24.134
Φωτεινή Λαμπροπούλου, τηλ. 6937.431.999 (και κρατήσεις θέσεων)

Τιμή εισόδου: 20 ευρώ (συν 5 ευρώ το ποτό).

ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑΣ

Τρία χρόνια χωρίς παιδίατρο η Σκόπελος!

Την έντονη διαμαρτυρία τους διατυπώνουν εγγράφως σε όλους τους αρμόδιους φορείς δεκάδες Σύλλογοι της Σκοπέλου, θέτοντας στο επίκεντρο την έλλειψη παιδιάτρου στο Κέντρο Υγείας του νησιού. 

Με πρωτοβουλία του Συλλόγου Γυναικών Σκοπέλου πραγματοποιήθηκε χθες σύσκεψη φορέων στο Δημοτικό Κατάστημα Σκοπέλου, παρουσία εκπροσώπου της Δημοτικής Αρχής, με θέμα τα προβλήματα στο Κέντρο Υγείας Σκοπέλου και η έλλειψη παιδίατρου. 

Από το Δ.Σ. του Συλλόγου Γυναικών έγινε παρουσίαση του προβλήματος και αναφέρθηκαν οι ενέργειες του συλλόγου που προηγήθηκαν. Στη συνέχεια ο πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Πανταζής Σκλάβος που εκπροσωπούσε το Δήμο ενημέρωσε τους παριστάμενους για τις ενέργειες που έχουν γίνει από πλευράς του Δήμου πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. 

Οι σύλλογοι που συμμετείχαν στη σύσκεψη αποφάσισαν να συνυπογράψουν κείμενο διαμαρτυρίας, αποστέλλοντάς το εν συνεχεία, και να το αποστείλουν στους αρμόδιους φορείς. 

Επίσης αποφάσισαν κινητοποίηση των κατοίκων του νησιού μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο.

Στο κοινό έγγραφο διαμαρτυρίας, οι συνυπογράφοντες φορείς της Σκοπέλου, Γλώσσας και Νέου Κλίματος επισημαίνουν την «κατάσταση που επικρατεί στο Κέντρο Υγείας του Νησιού μας, του οποίου η λειτουργία τα τελευταία χρόνια υποβαθμίζεται διαρκώς». Όπως τονίζεται «σήμερα το Κέντρο Υγείας λειτουργεί με έναν μόνο Παθολόγο και με αγροτικούς γιατρούς παρόλο που υπήρξαν αποφάσεις του υπουργείου για προκήρυξη δύο θέσεων γενικής ιατρικής, οι οποίες δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Επίσης υπάρχουν ελλείψεις και προβλήματα σε όλο το προσωπικό καθώς και στα περιφερειακά ιατρεία Γλώσσας και Νέου Κλήματος».

Το πρόβλημα όμως που έχει άμεση προτεραιότητα σήμερα, είναι «η από τριετίας έλλειψη Παιδιάτρου, γεγονός που μας έχει απασχολήσει και άλλες φορές στο παρελθόν. Η θέση προκηρύχθηκε ξανά το 2009 (με την υπ αριθμών 27556/6.8.09 απόφαση του υπουργείου για προκήρυξη θέσεων) και παρουσιάστηκαν τρεις υποψήφιοι παιδίατροι» σημειώνουν οι φορείς του νησιού.

Από την εφημερίδα Ταχυδρόμος

από magnitis

Ασφαλής Χρήση Internet για παιδιά και νέους

Το πιο περιεκτικό video, κατά την άποψή μου, στην Ελλάδα. 

Τα λέει μέσα σε 10 λεπτά όλα...
Εκπληκτική  παρουσίαση. 

Άψογη επαγγελματική δουλειά. 

christ0s1 

Ζήσε σ' ένα παραμύθι: Κοτοπουλάκι στο παπούτσι

Μια φορά κι έναν καιρό, πάρα πολύ μακριά από εδώ υπήρχε ένα παπουτσάκι και ένα αυγό. 

Το παπουτσάκι αυτό ήταν χρωματιστό και πάρα, πάρα πολύ μικρούτσικο και γλυκούλι. 

Το αυγό βρισκόταν μέσα σε αυτό το μικρό παπουτσάκι και περνούσαν οι δυο τους πάρα πολύ όμορφα. Λέγαν τραγούδια και γελούσαν όλη τη μέρα. Οι δυο τους τα περνούσαν ζωή και κότα ή καλύτερα παπούτσι και αυγό, μέχρι που μία παράξενη μέρα το αυγό άρχισε να τρέμει πάρα πολύ. «Ττττττττρρέμμμμμωωωωω» έλεγε. «Τττττττο τττο το ββββλέπω» απαντούσε το παπούτσι που έτρεμε και αυτό μαζί του. Όλη τη μέρα τρέμανε και τρέμανε και τρέμανε και σταματημό δεν είχαν.
 Το επόμενο πρωί το παπούτσι παρατήρησε ότι το αυγό από το πολύ τρέμουλο είχε αρχίσει να ραγίζει. «Κοίτα ραγίζεις!!!!» φώναξε το παπούτσι. «Θα κάνεις κοτοπουλάκι!!!!» «Ζήτω είμαι ραγισμένο!!!» φώναξε το αυγό. Όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο μεγάλωνε το ράγισμα του αυγού. Και μεγάλωνε και μεγάλωνε και μεγάλωνε... μέχρι που ΚΡΑΚΚΚΚΚΚ έσπασε και βγήκε από μέσα ένα όμορφο χνουδωτό κοτοπουλάκι.
Το αγαπημένο αυγό του παπουτσιού τώρα είχε σκορπίσει σε αμέτρητα τσόφλια και στη θέση που ήταν κάποτε, τώρα είχε θρονιαστεί ένα κοτόπουλο. Πόσο πολύ λυπήθηκε το καημένο το παπουτσάκι... Λυπήθηκε τόσο που δε μπορούσε να βγάλει μιλιά... στην πραγματικότητα δεν μίλησε ξανά ποτέ του... ή μάλλον σχεδόν ποτέ. Έτσι το κοτοπουλάκι νόμιζε ότι το παπούτσι στο οποίο βρισκόταν ήταν ένα συνηθισμένο παπούτσι (από αυτά που απλά τα βάζουμε στα πόδια μας) και ότι ήταν το δικό του παπούτσι. Το κοτοπουλάκι αυτό δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του άλλο κοτοπουλάκι και έτσι δεν είχε ιδέα από κοτοπουλίσιο περπάτημα. Δεν είχε καν ιδέα για το τί ζώο ήταν, μέχρι που μια μέρα έψαξε βαθιά μέσα του... «Είσαι κοτόπουλο... είσαι ΤΟ κοτόπουλο... » άκουσε μια φωνή να του λέει.
Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο να παραδεχτεί ότι ήταν κότα, αλλά όταν το ξανασκέφτηκε είπε ότι προτιμούσε να είναι κότα, παρά να δηλώνει λευκό. Έτσι τώρα αφού έμαθε την καταγωγή και το γένος αποφάσισε να πάρει και τα κουσούρια. «Ας κοτοπερπατήσω» είπε.   Υπήρχε όμως μια μικρή λεπτομέρεια που είχε ξεχάσει... Το παπούτσι..  Ήταν σφηνωμένο μέσα στο παπούτσι.  Ήθελε να κάνει κάτι, μια προσπάθεια, αλλά έτσι σφηνωμένο όπως ήταν δεν υπήρχε περίπτωση να κουνηθεί ούτε ένα εκατοστό. Για πολύ καιρό έμεινε εκεί σφηνωμένο και λυπημένο και στεναχωρημένο και ... , αλλά κυρίως σφηνωμένο.
Όλα άλλαξαν, όταν μία μέρα ένα σπουργίτι κατέβηκε από τον ουρανό και άρχισε να κάνει επίδειξη το όμορφο πέταγμά του για να το βλέπουν όλοι και να το θαυμάζουν και να το δείχνουν με το δάχτυλό τους και να λένε να το σπουργίτη, το ιπτάμενο θαύμα ή να το σπουργίτι το στολίδι του ουρανού ή να το σπουργίτι, θέλω αυτόγραφο και άλλα πολλά. Και ενώ τα σκεφτόταν όλα αυτά το σπουργίτι, άρπαξε μια τούμπα στον αέρα και σωριάστηκε φαρδύ, πλατύ στις λάσπες. Καλά δε σας λέω τίποτα. Το κοτοπουλάκι μας είχε σκάσει στα γέλια, χτυπιόταν κοπανιόταν και γελούσε κοτοπουλίστικα. Εκεί όμως που τρανταζόταν ολόκληρο από το γέλιο, παρατήρησε ότι το παπούτσι είχε μετακινηθεί. Άρχισε πάλι να γελά και να χτυπιέται στο γέλιο και να χαχανίζει και να τραντάζεται ολόκληρο από το γέλιο και ... μόλις σταμάτησε είδε ότι είχε μετακινηθεί αρκετά από εκεί που ήταν. «Βρήκα εναλλακτική!!!!». 

«Το γέλιο με πάει, με πάει σας λέω. Με πάει και με φέρνει καλέ». Και πράγματι το γέλιο το έκανε να πηγαίνει αρκετά μακριά. Φώναξε απ τη χαρά του και δωσ’ του να γελά και δωσ’ του να ξεκαρδίζεται και δωσ’ του να κυλιέται στα γέλια. 

Έτσι ξεκίνησε το πρώτο του ξεκαρδιστογελαστό ταξίδι. Σε αυτό το ταξίδι ναι μεν του έβγαινε η ψυχή για να μετακινηθεί από το γέλιο, αλλά το σημαντικό είναι ότι προχωρούσε. Βέβαια κάθε φορά που τον ρωτούσαν τα ζωάκια που συναντούσε τί κάνει, αυτό απαντούσε έχω πλαντάξει στο γέλιο, αλλά τί να πει; Αυτή ήταν η γελοία αλήθεια.
Το κοτοπουλάκι σφηνωμένο μέσα στο παπούτσι ταξίδευε και γνώριζε καινούργια πράγματα. Έβλεπε παράξενα μέρη και μάθαινε ότι ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο εσύ μπορείς να προχωράς και ότι όσο προχωράς περισσότερο τόσο περισσότερο μεγαλώνει και ο κόσμος. 

Όμως, δε μεγάλωνε μόνο ο κόσμος όσο προχωρούσε το κοτοπουλάκι, μεγάλωνε και το ίδιο. Μάλιστα φοβόταν ότι κάποια στιγμή θα ήταν τόσο πολύ σφηνωμένο μέσα στο παπούτσι που δε θα μπορούσε πια να γελά και να τρελοχοροπηδά, ώστε με χαρά να προχωρά. Έτσι μέρα με τη μέρα στεναχωριόταν όλο και περισσότερο, μέχρι που κάποια μέρα ήταν τόσο στεναχωρημένο που δε μπορούσε να γελάσει άλλο για να τρελοχοροπηδήσει ώστε με χαρά να προχωρήσει. Κάθισε λυπημένο και έβλεπε γύρω του μελαγχολικό. Αγνάντευε το ηλιοβασίλεμα και άφηνε κάτι αναστεναγμούς... Αχ... σου ράγιζε την καρδιά. «Δε μου κάνει το παπούτσι» έλεγε με παράπονο. «Δε μου κάνει το παπούτσι» ξαναέλεγε και το έπαιρναν τα κλάματα. Αχ... καμιά φορά η ζωή μπορεί να γίνει πολύ σκληρή με τα κοτόπουλα...
Όλα είχαν τελειώσει για το κοτοπουλάκι, όταν  ξαφνικά είδε να στέκεται κοντά του ένα παπούτσι. Ένα άλλο παπούτσι ένα μεγαλύτερο και... λίγο ποιο σοβαρό. Το παρατήρησε για λίγο και μετά... τσουπ πετάχτηκε και σφήνωσε μέσα στο καινούργιο παπούτσι. «Αχ στα μέτρα μου» είπε το κοτοπουλάκι. «Ουφ» είπε και άφησε την κοιλίτσα του ελεύθερη. Το έμαθε το κόλπο, λοιπόν το κοτοπουλάκι και από τότε όποτε μεγάλωνε και δε του έκανε ένα παπούτσι έμπαινε σε κάποιο μεγαλύτερο. Πλέον έγινε και πιο ευέλικτο στη διατροφή. Το καλαμπόκι πήγαινε σύννεφο... δε το προλάβαιναν. «Έχει παπούτσια, έχει αρβύλες» έλεγε και μπουκωνόταν. Άλλαξε μερικά παπούτσια, εξελίχθηκε στα μεγέθη, πέρασε σε στις παντόφλες, αλλά μετά βαρέθηκε να αλλάζει συνέχεια και αποφάσισε να βρει ένα μεγάλο και να χωθεί μέσα σ’ αυτό για να μη ψάχνει πάλι για καινούργιο μετά από λίγο. Έτσι έψαξε και βρήκε μια μεγάλη μπότα. «Χαχα that’s it» είπε το κοτοπουλάκι με χαρά όταν την είδε. Μαζεύει τότε όλη του τη δύναμη, μαζεύει και όλα του τα φτερά και δίνει το πιο μεγάλο κοτοπουλένιο σάλτο που έχετε δει και μπαίνει μέσα στη μπότα. «Μπήκαααα» φώναξε... «αλλά τώρα πως βγαίνουν;» ακούστηκε πάλι σιγανά η φωνή του να συμπληρώνει. Όλο το βράδυ έκλαιγε το καημένο το κοτοπουλάκι. Και έκλαιγε και έκλαιγε και έκλαιγε και σιγά, σιγά η μπότα γέμιζε με δάκρυα και μάλιστα με μαύρα δάκρυα. Μέχρι το πρωί είχε γεμίσει όλη η μπότα. Ξύπνησε, λοιπόν το κοτοπουλάκι και είδε να επιπλέει πάνω στα δάκρυά του στο χείλος της μπότας. Τί ευτυχία!!! Κάνει ένα τσουπ και πέφτει και πάλι κάτω. Από εκείνη τη μέρα το κοτοπουλάκι έψαχνε παπούτσια στο νούμερό του και δε βαριόταν να τα αλλάζει. Είχε μάθει πια το μάθημά του.
Αλλά... κάτι του έλλειπε. Κάτι βαθιά μέσα του το έκανε να αναζητά και γυρνά γύρω από ένα και μοναδικό παπούτσι... το παπούτσι που το γέννησε. Αυτή η ζεστασιά... Αυτή η αγκαλιά... «Μήπως άραγε δεν ήταν ένα απλό παπούτσι» σκεφτόταν. 

Δεν ήξερε γιατί αλλά ένιωθε ότι η αγκαλιά από αυτό το παπούτσι ήταν μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη και φροντίδα και μάλιστα... βαθιά μέσα στο μυαλό του θυμάται όταν ήταν πολύ μικρό ότι κάποιες μέρες είχε δει το παπούτσι να κλαίει. Ποτέ δε κατάφερε να το βγάλει από το μυαλό και από την καρδιά του αυτό το πρώτο παπούτσι της ζωής του. Δεν είχε γνωρίσει μάνα, δεν είχε γνωρίσει πατέρα, αλλά είχε γνωρίσει ή μάλλον είχε νιώσει την αγάπη μέσα σε ένα παπούτσι.
Κάποια μέρα εκεί που έψαχνε μια άλλη αγκαλιά σε ένα άλλο παπούτσι είδε ένα κουρέλι με χρώματα γνωστά, όμως και το πλησίασε για να δει τί του θύμιζε. Τα μάτια του βούρκωσαν σε αυτό που αντίκρισε. Ήταν το παπούτσι που του είχε χαρίσει την αγάπη και την πιο όμορφη ζεστασιά που είχε νιώσει ποτέ. «Είναι δυνατόν να είσαι ένα απλά παπούτσι;» ψιθύρισε το κοτοπουλάκι στο παπούτσι. Και τότε το  παπούτσι μίλησε ξανά... «Δεν είμαι απλό παπούτσι, αλλά ήμουν πολύ στεναχωρημένο και δε μπορούσα να σου μιλήσω. Να ξέρεις, όμως ότι αν και δε σου μιλούσα, σε αγαπούσα πάρα πολύ και ακόμα σε αγαπώ». Η κότα πια αγκάλιασε το παπούτσι και το πήρε μαζί της. Από τότε το παπούτσι ζέσταινε όλα τα αυγά της κότας... και δεν έβαζε στόμα μέσα του ή καλύτερα κορδόνι μέσα του...
Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...

Ζήσε σε ένα παραμύθι