ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΙΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Κάποτε, στην αρχή σχεδόν του δρόμου της ζωής της, παρουσίασε ένα πρόβλημα στο πρόσωπό της, δεν μπορούσε να ανοιγοκλείσει το στόμα της, γιατί μάγκωναν τα οστά όταν έσφιγγε τα δόντια και έτσι ή δεν μπορούσε να κινήσει τα σαγόνια της ή άνοιγε με πολύ δυσκολία και φρικτό πόνο. Επισκέφθηκε ένα γιατρό, καθηγητή πανεπιστημίου στο ιατρείο του, πλήρωσε ακριβά την επίσκεψη (ήταν φοιτήτρια τότε) και άκουσε το γιατρό να λέει ως απάντηση στο πρόβλημα της, εγχείριση, δύσκολη, άμεση, ακριβή κ.α. Δεν πήγε ξανά. 
Συνέχιζε να υποφέρει και κάποιος της συνέστησε ένα Γιατρό, χειρούργο-οδοντίατρο που το ιατρείο του ήταν σε μια πλατεία, πήγε, την εξέτασε, της έδωσε να φορέσει ένα ειδικό μασελάκι τις ώρες που κοιμόταν μόνο.... σε λίγες μέρες, όταν πήγε για τις απαντήσεις του Γιατρού, σχετικά με τις εξετάσεις και το παράξενο μασελάκι του, εκείνος της έδωσε ως απάντηση τα παρακάτω λόγια:

**

Eγώ ξέρετε κατοικώ στην Κ. και έρχομαι στο ιατρείο μου κάθε μέρα με το τραίνο, γιατί με εξυπηρετεί, επειδή είναι πολύ κοντά στο ιατρείο μου, κάθε μέρα το πρωί που μπαίνω στο τραίνο, ξέρετε ποιον συναντώ; (!!!) 

Ένα νεαρό παλικάρι, ψηλό, όμορφο, καλοντυμένο, και ξέρετε τι βλέπω; (!!!) στο πρόσωπο του; 

Βλέπω ένα ΧΑΜΟΓΕΛΟ από εδώ ως εδώ, και κάνει την κίνηση με τα χέρια του ο γιατρός και της δείχνει μια περιοχή του προσώπου, από το ένα αυτί ως το άλλο, και να ξέρετε, συνεχίζει ο γιατρός, αυτόν τον νεαρό άνδρα τον συναντώ κάθε μέρα, πολλά χρόνια, που έρχομαι στο ιατρείο μου, στη διαδρομή με το τραίνο, και ξέρετε; (!!!) συνέχισε ο γιατρός τι παρατηρώ σε αυτόν τον νεαρό όταν βγαίνει από το βαγόνι του τραίνου;;  

ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟ ΝΕΑΡΟ ΑΝΤΡΑ ΝΑ ΞΕΔΙΠΛΏΝΕΙ ΈΝΑ ΛΕΥΚΌ ΜΠΑΣΤΟΎΝΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΟΣ, ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΚΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ, ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ................. νεαρή μου κυρία, αυτή είναι η απάντηση μου στο πρόβλημα σας..... 

Έφυγε και ΚΑΤΑΛΑΒΕ. Το άγχος, η στεναχώρια, για τα ασήμαντα που φαίνονταν σημαντικά τότε, την έκαναν να σφίγγει τα δόντια στον ύπνο της και έτσι δημιουργούσε το πρόβλημα στη σιαγόνα και υπέφερε.... χωρίς λόγο, τουλάχιστον χωρίς σοβαρό λόγο, γιατί , όταν στην διαδρομή ήρθαν τα σοβαρά, θυμήθηκε πολλές φορές εκείνον τον παράξενα ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΓΙΑΤΡΟ............ και τώρα είναι πάλι ανάγκη να τον θυμηθεί ξανά και να τον ευχαριστήσει νοερά, όπου και αν βρίσκεται.....

Υ.Γ. ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ στον στρατιώτη Κ., στο Καραβάκι, και στην εθελόντρια του Χαμόγελου Δ.

Αναρτήθηκε από despoina: ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ

Πρωταθλητές στο εξωσχολικό διάβασμα οι Έλληνες μαθητές

10/01/2011 - 14:27

Αν και όχι ιδιαίτερα επιμελείς στη μελέτη, όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ, οι έλληνες μαθητές αναδεικνύονται πρωταθλητές στο εξωσχολικό διάβασμα, σύμφωνα με την ίδια έρευνα του προγράμματος PISA του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

    Οι 15χρονοι Έλληνες δηλώνουν ότι διαβάζουν για δική τους ευχαρίστηση σε ποσοστό 82,5%, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση ανάμεσα στις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, αφήνοντας στη δεύτερη θέση τους συμμαθητές τους από την Τουρκία. 
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε σχέση με το 2000, το ποσοστό των Ελλήνων μαθητών που διαβάζουν για δική τους ευχαρίστηση, παρουσίασε στατιστικά σημαντική αύξηση 4,5 μονάδων, όταν ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ εμφανίζει πτώση πέντε μονάδων, για το ίδιο διάστημα. Συγκεκριμένα, ο μέσος όρος των μαθητών στις χώρες του ΟΟΣΑ που διαβάζουν για προσωπική τους ευχαρίστηση μειώθηκε σε 63,8% το 2009, από 68,8% το 2000.

    Ανάμεσα στα δύο φύλα, τα κορίτσια εμφανίζονται να έχουν καλύτερη σχέση με το εξωσχολικό διάβασμα σε σχέση με τα αγόρια, με μια διαφορά 12 μονάδων. Τα κορίτσια στην Ελλάδα διαβάζουν για δική τους ευχαρίστηση σε ποσοστό 86,4% έναντι ποσοστού 74,4% των αγοριών. Σε άλλες χώρες η διαφορά είναι συντριπτικά μεγαλύτερη υπέρ των κοριτσιών: Στην Αυστρία, για παράδειγμα, τα κορίτσια διαβάζουν για τη δική τους ευχαρίστηση σε ποσοστό 60,9% έναντι 38,5% των αγοριών, ενώ στη Φινλανδία διαβάζουν 4 στα πέντε κορίτσια και μόλις ένα στα δύο αγόρια.

    «Οπωσδήποτε, είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι σε ποσοστό πάνω από το 80% οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές και μαθήτριες της χώρας μας δηλώνουν ότι "διαβάζουν για δική τους ευχαρίστηση"» σχολιάζει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Παύλος Χαραμής, εκπαιδευτικός, πρόεδρος του Κέντρου Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ. Επισημαίνει ωστόσο ότι αυτό το δεδομένο δημιουργεί άλλα ερωτήματα σχετικά με το τι και πόσο διαβάζουν οι νέοι.

    Πράγματι, όπως και στις υπόλοιπες χώρες μέλη του ΟΟΣΑ, τον περισσότερο χρόνο των 15χρονων μαθητών στο εξωσχολικό διάβασμα απορροφούν τα περιοδικά (60,5%) και ακολουθούν οι εφημερίδες (42,8%), τα κόμικς (24,7%), τα λογοτεχνικά βιβλία (21,5%) και τα δοκίμια (7,2%). Αυτή η τελευταία κατηγορία φαίνεται να είναι και ο μεγάλος χαμένος της ιστορίας, αφού το ποσοστό των Ελλήνων μαθητών που δηλώνουν ότι διαβάζουν δοκίμια μειώθηκε σε 7,2% το 2009 από 26,4% το 2000.

    Εξάλλου, παρά την "πρωτιά" ανάμεσα στις 35 χώρες του ΟΟΣΑ, οι Ελληνες μαθητές φαίνεται να υστερούν στην ποιότητα του αναγνωστικού αντικειμένου, αφού το ποσοστό των 15χρονων μαθητών στην Ελλάδα που διαβάζουν λογοτεχνία (μυθιστορήματα, νουβέλες και διηγήματα) έχει μειωθεί κατά δύο μονάδες σε σχέση το 2000, ενώ υπολείπεται κατά εννέα μονάδες του μέσου όρου των χωρών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Γενικότερα, οι Ελληνες μαθητές "σκίζουν" στην ανάγνωση περιοδικών και κόμικς, ενώ βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ σε λογοτεχνία, δοκίμια και εφημερίδες.

Πηγή: ΑΠΕ

Alfavita.gr

Ένας έφηβος τα λέει έξω από τα δόντια: Village vS ... Town

Καταρχάς καλή χρονιά σε όλους!

Μετά από δυσκολίες με την σύνδεση , κ με την έλλειψη χρόνου λόγο διακοπών, είπα να ξαναγράψω κάτι!

Μένω σε χωριό, κ σαν έφηβος θέλω να πάω να μείνω σε μία πόλη , θεωρώντας ότι θα είναι καλύτερα από πολλές απόψεις! Είπα να γράψω εδώ, για να δω κ τις δικές απόψεις περί υπέρ κ κατά του κάθε τόπου κατοικίας!!

Δεν έχω ζήσει ποτέ σε πόλη για μεγάλο χρονικό διάστημα... οπότε τα παρακάτω είναι κατά πως βλέπω εγώ κάθε τόπο!

Το να ζεις σε ένα χωριό έχει κ τα μειονεκτήματα του αλλά κ κάποια (ας πούμε) πλεονεκτήματα! Πρώτο κ κύριο θέμα είναι η επιβίωση! Η πλειοψηφία των πολιτών εδώ ασχολούνται κυρίως με την γεωργία κ την κτηνοτροφία, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν κάποια ταβέρνα η άλλου είδους μαγαζί, κ ακόμα πιο λίγοι αυτοί που έχουν "δουλεία γραφείου", οπότε ο αγώνας για επιβίωση είναι αρκετά δύσκολος!!! Βέβαια αυτό αφορά τους ενηλίκους αλλά οκ είναι σοβαρό θέμα! (ευτυχώς οι γονείς μ ανήκουν στις "δουλείες γραφείου" οπότε δεν έχω νιώσει στο πετσί μου τον αγώνα επιβίωσης)

Ας πάμε στα των εφήβων τώρα:

Σχολείο. Είμαστε ελάχιστα άτομα σε κάθε τάξη! Οκ, θα μου πεις αυτό είναι καλό είναι σαν φροντιστήριο , από την μία άποψη ναι, αλλά όταν είσαι ΜΟΝΟ 2 άτομα στην κατεύθυνση κ το ένα από αυτά δεν ασχολείται καν, δεν υπάρχει ανταγωνισμός, για να σ δώσει το ερέθισμα να προσπαθήσεις παραπάνω! Όταν η καθηγήτρια λέει, εγώ θα είμαι ο ανταγωνισμός σου, σκέφτεσαι "υπάρχει πρόβλημα"! Πέρα από αυτό, η εκπαίδευση σε ένα χωριό μπορεί να παρομοιαστεί με ένα στενό δρομάκι! Καθώς οι ευκαιρίες για να μάθεις ξένες γλώσσες κ πληροφορική είναι ελάχιστες! (πάλι καλά να λέω εδώ (Ριζώματα) υπάρχουν.. αλλά σε άλλα χωριά οι ευκαιρίες είναι μηδαμινές) Να μην αναφερθώ για τις ευκαιρίες για "καλλιτεχνική" πρόοδο, γιατί απλά δεν υπάρχουν κ φαντάζομαι κ σε κανένα άλλο χωριό!

Όλα αυτά τα μειονεκτήματα, βέβαια, μπορούν να συρρικνωθούν αν το χωριό βρίσκεται κοντά σε μια πόλη! Να ένα ακόμα θεματάκι του χωριού μου! Οι συγκοινωνίες! Για την κοντινότερη πόλη( Βέροια) υπάρχουν μόνο 2 λεωφορεία την ημέρα(!) κ όχι κ σε τόσο εξυπηρετικές ώρες!

Κ συνεχίζω, με ένα φλέγον θέμα (χαχα) "κουτσομπολιό". Σπάζοντας κάθε ρεκόρ , ξεπερνώντας ακόμα κ το πρακτορείο Ρόιτερ, τα νέα κ γενικά όλα τα κουτσομπολιά αυτού του χωριού μεταδίδονται τόσο γρήγορα όσο κάθε τι άλλο! Σαν έφηβος θες να κάνεις μια τρέλα, θες να κάνεις μια σχέση, θες θες θες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην το μάθει όλο το χωριό! 

Όλες οι ηλικιωμένες κ μη γυναικουλίτσες του χωριού, που είτε έχουν χάσει τον άντρα τους είτε όχι, θα ξεχυθούν στους δρόμους να διαλευκάνουν κάθε υπόθεση!! Έχουν εισβάλει ακόμη κ στο σχολείο με την "μορφή" καθαρίστριας! Όσο για την αντίληψη ότι οι άνθρωποι στις μικρές κοινωνίες είναι πιο δεμένοι και υπάρχει κοινωνική αλληλεγγύη δεν ισχύει με τίποτα! Ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του!

Μετα πιδάμαι σε ένα άλλο θέμα τώρα, που σίγουρα έχει απασχολήσει όσου έχουν ζήσει σε χωριό έστω κ ελάχιστους μήνες! Οι "δημόσιες σχέσεις". Η συναναστροφή με ανθρώπους με κάποιες διαφορετικές αντιλήψεις, με νέες ιδέες, με άλλους τρόπους Ζωής είναι ελάχιστες! Υπάρχει μια μονοτονία σε όλο το σκηνικό! Οι φίλοι γίνονται ένα πράγμα auto choice (αν κ ποτέ δεν μετανιώνεις π έχεις αυτούς φίλους η γνωριμία 16 ολόκληρων χρόνων σε κάνει να τους ξέρεις από έξω κ ανακατωτά!). Δεν θα μιλήσω για το θέμα των πιο προσωπικών σχέσεων διότι εδώ γίνεται no choice :P κοινώς "το χάσαμε το κορμί πατριώτη".

Διασκέδαση! Ο ναι, εδώ υπάρχει σοβαρό πρόβλημα! Υπάρχει μια ατελείωτη βαρεμάρα σε ότι υπάρχει για να διασκεδάσεις! υπάρχουν φορές που μπορεί να περάσεις πολύ ωραία αλλά πόσο διασκέδαση να υπάρξει αφού κ σε αυτό τον τομέα υπάρχει μια μονοτονία! Τα ίδια κ τα ίδια! 

Ας βάλω ένα στοπ στα μειονεκτήματα γιατί ξέχασα τι άλλο ήθελα να πω!

Πλεονεκτήματα! Θα μπορούσα να αφιερώσω μόνο μια σειρά του κειμένου για αυτά!
" Ρε φιλε ζεις μες την φύση, καθαρός αέρας τι άλλο θες;" θα έλεγαν πολλοί! Ναι μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως πλεονέκτημα! αλλά για μας που ζούμε εδώ δεν μας κάνει αίσθηση το όλο θέμα κ ειδικά αν έχεις όλα τα παραπάνω που ανέφερα στο μυαλό σου! Ακόμη, η ελευθερία που υπάρχει είναι ένα ωραίο αίσθημα! Τα παιδιά από πολύ μικρές ηλικίες ξεχύνονται στα πάρκα κ στις πλατείες χωρίς οι γονείς να έχουν την έγνοια μεγάλου κινδύνου! Υπάρχει μια αίσθηση ελευθερίας που πιστεύω δεν υπάρχει στα αστικά κέντρα, φόβοι δεν υπάρχουν  αντίθετα ελυευθερία κινήσεων κ πολύ μεγάλη όρεξη για παιχνίδι! 

Τέλος κ από πλεονεκτήματα! Η τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ άλλα!

Αντίθετα, τώρα, σε μια πόλη υπάρχουν οι επιλογές, οι ευκαιρίες, σε ένα πολύ πιο τεράστιο βαθμό από ένα χωρό! Γνωριμίες, διασυνδέσεις, διασκέδαση, φιλίες, ευκαιρίες εργασίας, κ όλα αυτά που ανέφερα στα μειονεκτήματα του χωριού υπάρχουν! Τελειώνοντας, μειονεκτήματα δεν μπορώ να σκεφτώ να υπάρχουν σε σχέση με ένα χωριό! Λεν καυσαέρια, βρομιά. Δεν νομίζω να υπάρχει τέτοιο θέμα σε επαρχιακές πόλεις όπως Βέροια, Κατερίνη κλπ!!

Η άποψη μου είναι ότι είναι πολύ καλύτερο να ζεις σε μια πόλη από όλες τις απόψεις! Αλλά θέλω να δω και τις δικές σας! Γι' αυτό γράψτε σχόλια όπου θα λέτε τις δικές απόψεις για το θέμα ακόμη κ πλεονεκτήματα κ μειονεκτήματα!

Υ.Γ 1 : Ευτυχώς το χωριό μου είναι αρκετά αναπτυγμένο! Κ δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους να λεν ότι όλα τα χωριά είναι δεκαετίες πίσω!

Υ.Γ 2: Προτείνεται μ κανένα blog
Υ.Γ 3: Οι στατιστικές σε εσάς λειτουργούν;

Αναρτήθηκε από Sakis

Ήταν και είναι Όλοι Εκεί και Εδώ – Σκέψεις με αφορμή τα Άγια Θεοφάνεια και κάθε άλλη γιορτή της Εκκλησίας μας

«ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ»

Όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, πηγαίνουμε «Επάνω» [1],[2].

Η αθάνατη ψυχή[3],[4] μας ζει αιώνια.

Τι θα πει ζει;

Εδώ ζει σύμφωνα με τις επιλογές του καθενός μας [5],[6],[7].

Επάνω, Αυτοί που αξιώθηκαν, μετέχουν μιας νέας κοινωνίας. Θείας Κοινωνίας.

Μετέχουν της πρόγευσης του Παραδείσου [8],[9].

Πολλούς από τους Επάνω, τους γνωρίζουμε, είναι αυτοί που οι ζώντες εδώ Κάτω, τους έχρισαν Αγίους.

Αυτοί οι Επάνω, έχουν πολλές δουλειές.
Η κύρια δουλειά τους, είναι να βοηθάνε τους ανθρώπους εδώ Κάτω [10].
Βοηθάνε συνέχεια. Τους πάντες. Κι αυτούς που πιστεύουν σ’ Αυτούς και σ’ αυτούς που δεν πιστεύουν.
Τρέχουν όλοι μέρα κι όλη νύχτα δικιά μας. Απανταχού της Γης.
Θα τους βρείτε τώρα, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στην Κίνα. Εκεί που γίνονται μεγάλες καταστροφές.
Θα Τους βρείτε μέσα στα χειρουργεία να βοηθάνε τους γιατρούς να σώσουνε παιδάκια και μεγάλους.
Θα τους βρείτε στους σεισμούς να καθοδηγούν διασώστες να βρουν παιδάκια και μεγάλους.
Αυτοί οι Επάνω, θέλουν βοήθεια.
Οι ευχές μας είναι η βοήθεια Τους [11],[12].
Κάθε φορά, που μια μάνα φωνάζει: «Παναγιά μου, το παιδί μου», πιστή ή άπιστη, κάθε μάνα το έχει φωνάξει αυτό, τότε οι Επάνω παίρνουν δύναμη. Όση δύναμη έχει η ευχή μας, τόση δύναμη παίρνουν. Όσο πιο δυνατή είναι η ευχή (προς-ευχή) τόσο πιο δυνατή είναι η παρέμβασή τους [13],[14].

Αυτοί οι Επάνω έχουν και μια άλλη δουλειά.
Λατρεύουν τον Κύριο [15].
Τον λατρεύουν σε κάθε ευκαιρία [16].
Σε κάθε εκδήλωση λατρείας Τους, λούζονται μέσα στο Φως [17]. Το Φως το Άκτιστο [18]. Μετέχουν της ενέργειας του Θεού [19],[20].
Οι ψυχές Τους, μέρος της φύσης του Θεού, γίνονται Ένα [21].
Έχουν πολλές ευκαιρίες λατρείας.
Κάθε φορά, που γίνεται μια καλή πράξη, εδώ Κάτω, τότε Αυτοί έχουν ένα λόγο να δοξάσουν τον Κύριο.
Κάθε φορά που ένας εδώ Κάτω θα μετανιώσει για τα κρίματά του, τότε οι Επάνω, έχουν Χαρά. Μεγάλη Χαρά. Άφατη Χαρά.
Κάθε φορά που εδώ κάτω σώζεται μια ψυχή με την θέλησή της, τότε Επάνω έχουν γλέντια.

Έχουν όμως και τις γιορτές Τους.
Τις ίδιες με μας.
Όταν γιορτάζει Ένας Άγιος τότε οι Επάνω όλοι μαζί τον τιμούν δοξολογώντας τον Κύριο.
Κι όταν είναι μέρα που γιορτάζει ένας αφανής άγιος, πάλι την ίδια γιορτή κάνουν.
Και ξέρετε, ο καθένας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Όπως ήταν κι εδώ Κάτω.
Γιορτάζουν δοξολογώντας τον Κύριο, μέσα σε μια Κοινωνία απόλυτης Αγάπης, λουσμένης στο Φως, με την συνοδεία θείας μουσικής.

Όπως της Παναγίας, είχαν Πανήγυρη. Μέγα Πανηγύρι.
Ήσαν Όλοι Εκεί.
Οι Πάντες.
Όλοι κατασυγκινημένοι. Όλοι, άγγελοι και άγιοι.
Εκεί στην Παναγιά την Δέσποινα. Την Μάνα Όλων μας.
Την μεσολαβήτρια στον Κύριο.

Συλλειτούργησαν οι Επάνω με τους Κάτω.
Γιόρτασαν μαζί όλοι.

Και ήταν όλα τέλεια.
Τέλεια, επειδή τα είχε φροντίσει με την χάρη της η Εμμέλεια, η μάνα του Άη Βασίλη μας.
Επειδή εκεί κοντά ήταν το σπιτικό της και μετά από 88 χρόνια δεξιώθηκε τους Επάνω και τους Κάτω.
Για την Παναγία μας.

---

[1] «εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»(Ρωμ. ιδ’, 8)

[2] «και επιστρέψη ο χους επί την γην, ως ην, και το πνεύμα επιστρέψη προς τον Θεόν, ος έδωκεν αυτό» (Εκκλ. Ιβ’, 7)

[3] «αείζωον, αθάνατον, ταυτόν δ’ ειπείν λογικήν η γαρ αθάνατος λογική και ου τούτο μόνον, αλλά και κεχαριτωμένην θείως. Τοιαύτην γαρ η όντως ζώσα ψυχήν» Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, τόμος Α’, Θεσσαλονίκη 1962, σελ. 85

[4] «πάσα ψυχή αθάνατος», Πλάτων, Φαίδρος

[5] «Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος» (Κορινθ. Α 6, 12)

[6] «Εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. 25 ός γάρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ός δ' αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού, ευρήσει αυτήν. 26 τι γάρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; 27 μέλλει γάρ ο υιός τού ανθρώπου έρχεσθαι εν τή δόξη τού πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού.» (Ματθ. 16, 24-27)

[7] Όσιος Νικήτας Στηθάτος: «Ουσία δε ψυχής έστιν, ως και άλλοις πεφιλοσόφηται κάλλιστα, απλή, ασώματος, ζώσα, αθάνατος, αόρατος, σωματικοις όφθαλμοίς μηδαμώς θεωρούμενη, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος, όργανικώ κεχρημένη σώματι και παρεκτική τούτω ζωής κινήσεως, αυξήσεως, αίσθήσεως και γεννήσεως, νουν έχουσα μέρος αυτής το καθαρώτατον, πατέρα και προβολέα του λόγου, αυτεξούσιος φύσει, θελητική τε και ενεργητική και τρεπτή ήτοι εθελότρεπτος, ότι και κτιστή».

[8] Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι μετά τον σωματικό θάνατο οι ψυχές που είχαν κοινωνία Χριστού από τώρα θα ζήσουν το «αεί εύ είναι», οι αμετανόητοι δε, το «αεί φεύ είναι».

[9] Ο όρος 18 της Συνόδου των Ιεροσολύμων λέγει τα εξής: Πιστεύουμε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων βρίσκονται ή σε άνεση ή σε οδύνη, ανάλογα με το τι πράξανε· γιατί μόλις χωριστούν από τα σώματά τους, αμέσως εισέρχονται ή σε κατάσταση ευφροσύνης ή λύπης και στεναγμών, ομολογουμένως όμως όχι σε τέλεια απόλαυση ή κατάκριση. (Έκθεσις Ορθοδόξου Πίστεως της εν Ιερουσαλήμ τοπικής Συνόδου εν έτει 1672)

[10] Αγίου Σιλουανού του Άθω: «Σε πολλούς φαίνεται πως οι Άγιοι είναι μακριά μας. Αλλά είναι μακριά από εκείνους που οι ίδιοι απομακρύνθηκαν , ενώ είναι πολύ κοντά σ’ εκείνους που τηρούν τις εντολές του Χριστού κι έχουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος…

[11] «Ποιείν ό δύνασαι, και αιτείν όπερ ου δύνασαι», ιερός Αυγουστίνος

[12] «Ουκ έχετε, διά το μη αιτήσθαι ημάς», άγιος Ιάκωβος

[13] παραίνεση του Αποστόλου Παύλου στους Θεσσαλονικείς, να «προσεύχονται αδιαλείπτως»

[14] «Άκουσον του Θεού εν ταις εντολαίς, και ακούσει σου εν ταις προσευχαίς», άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[15] Με την δοξολογία ερχόμαστε στην παρουσία του Θεού. (Ψαλμός 100:4), Ο Θεός είναι με αυτούς που τον δοξάζουν. (Ψαλμός 22:3), Ο Θεός ευχαριστιέται με την δοξολογία. (Ψαλμός 69:30-31), Η δοξολογία είναι η θυσία μας προς τον Θεό. (Εβραίους 13:15), Ο Θεός ευχαριστιέται με μας όταν τον λατρεύουμε. (Ψαλμοί 45:11, 86:9, 95:6)

ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ Επειδή κυβερνά. (Ψαλμοί 100:1-2•4), Επειδή είναι όμορφο. (Ψαλμοί 33:1), Επειδή είναι «τερπνό» στον Θεό. (Ψαλμοί 135:3), Επειδή είναι καλό. (Ψαλμός 54:6, 92:1), Επειδή μας βεβαιώνει για την συνεχή παρουσία του Κυρίου. (Ψαλμοί 89:15), Επειδή δημιουργηθήκαμε για αυτόν το λόγο. (Ψαλμοί 102:18 )

Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ, Ανοίγει μια γραμμή επικοινωνίας. (Ψαλμοί 68:32-33), Καθαρίζει. (Παροιμίες 17,3 27:21), Δοξάζει τον Κύριο. (Ψαλμοί 50:23), Απελευθερώνει. (Ψαλμοί 42:5), Θεραπεύει. (Ψαλμοί 42:11)

[16] ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ, Συνεχώς. (Ψαλμοί 34:1, 35:28, 71:6), Καθημερινά. (2 Χρονικών 30:21), Σε καθετί. (Ρωμαίους 8:28, Εφεσίους 5:19-20, 1 Θεσσαλονικείς 5:18 ), Με τραγούδι. (Ψαλμοί 28:7, 40:2), Με το πνεύμα. (Ιωάννης 4:24, 1 Κορινθίους 14:15), Με το νου. (1 Κορινθίους 14:14-15), Με χορό. (Ψαλμοί 149:1, 150:4), Με μουσικά όργανα. (Ψαλμοί 33:2, 150:3-5), Υψώνοντας τα χέρια. (Ψαλμοί 63:3-4, 134:2), Χειροκροτώντας. (Ψαλμοί 47:1), Στο σπίτι μας. (Ψαλμοί 42:8, 149:5), Σε σύναξη. (Ψαλμοί 22:22, 35:18,111:1)

[17] Ο Θεός είναι Φως, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο: «Και αυτή εστίν η επαγγελία ην ακηκόαμεν απ' αυτού και αναγγέλλομεν υμίν, ότι ο Θεός φως εστί και σκοτία εν αυτώ ουκ εστίν ουδεμία» (Α΄ Ιω. α΄ 5).

[18] Κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «Σημείωσαι δε, ότι οι Μαθηταί είδον εις το Όρος το άκτιστον φως της του Κυρίου Θεότητος όχι μόνον με τον νουν, όστις είναι οφθαλμός της ψυχής, αλλά και με τους αισθητούς οφθαλμούς του σώματος. Αλλά πως είδον αυτό; μένοντες εν τη φυσική δυνάμει αυτών; όχι, αλλά αλλοιωθέντες εις το κρείττον και θειότερον, και δυναμωθέντες υπό της δυνάμεως του φωτός εκείνου^. επειδή κτιστοί και αισθητοί οφθαλμοί το άκτιστον και υπέρ αίσθησιν και νουν φως χωρήσαι ου δύναται. Υπό του φωτός εκείνου λοιπόν ενισχυθέντες και δυναμωθέντες οι των Αποστόλων αισθητοί οφθαλμοί, και υπέρ τους όρους της εαυτών φύσεως γεγονότες, είδον το υπερφυές εκείνο και άκτιστον και της θείας ουσίας αχώριστον φως, κατά την κοινήν δόξαν των Ιερών Θεολόγων»

[19] Ο κτιστός άνθρωπος δεν μπορεί να μεθέξη της ουσίας του Θεού, δύναται όμως να μεθέξη των ενεργειών Του, δηλαδή μπορεί να γνωρίση τον Θεό και να δή το άκτιστον Φώς Του. Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, 14ος αι. μ.Χ.

[20] Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: η Βασιλεία του Θεού είναι η θεωρία του ακτίστου Φωτός στην υπόσταση του Λόγου.

[21] Προορισμός του ανθρώπου είναι η κοινωνία της θείας φύσης και η μέθεξη της θείας αϊδιότητος. Και αυτά τα πράγματα είναι εφικτά από το ένα μέρος διά της καταβολής στον άνθρωπο του οικείου λόγου κατά τη γέννησή του, από το άλλο διά της ενεργείας του Θεού στον κόσμο. Κατά το λόγο της κτίσης διακρίνεται βέβαια οξύτατα το κτιστό από το άκτιστο, κατά τον τρόπο της ύπαρξης όμως η διάκριση είναι ενωτική, όχι χωριστική. Ο Θεός είναι το μετεχόμενο, οι ενέργειές του (αγαθότης, οντότης, ζωή, αθανασία) είναι τα μεθεκτά, τα οποία φυσικά δεν έχουν χρονική αρχή, «ουκ ήρκται χρονικώς», αλλά είναι προσιτά στους ανθρώπους. Από το άλλο μέρος τα λογικά όντα, αν και έχουν χρονική αρχή, μπορούν να μετάσχουν, είναι τα μετέχοντα. Παναγιώτης Χρήστου, Ο Άνθρωπος στο Άπειρο της Αϊδιότητος, Από: περ. Εποπτεία 67, Αθήνα 1982 (σελ. 369-93).

Μπορώ να μάθω να είμαι γονιός;

Γράφει: Πατήλα Α. Έλενα, Ψυχολόγος - Σύμβουλος Οικογένειας

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;
Μια ερώτηση επιφανειακά απλή, όταν επιχειρήσεις να την απαντήσεις αρχίζει και περιπλέκεται. Συνήθως επιχειρούμε να την απαντήσουμε αρχίζοντας από τα συναισθήματα που μας προκαλεί η συμπεριφορά των παιδιών μας σε κάθε συνθήκη, από προσωπικές μας δηλαδή προσδοκίες και επιθυμίες. 

Έτσι θεωρούμε τους εαυτούς μας υπεύθυνους για τις επιτυχίες ή αποτυχίες των παιδιών μας, συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους γονείς, τα παιδιά μας με άλλα παιδιά, ενώ θέλουμε τέλεια παιδιά, επιτυχημένα, ευτυχισμένα, με αυτοπεποίθηση, παιδιά που σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους, παιδιά ανεξάρτητα κι αυτάρκη, υπάκουα, αγαπητά, έξυπνα κ.λ.π. Τελικά όλοι οι γονείς επιθυμούν τα ίδια πράγματα! Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι γονείς και όλες οι οικογένειες είναι ίδιες; ότι όλα τα παιδιά είναι όμοια; ή ότι θα έπρεπε να είναι;  

ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ:
Οι περισσότεροι γονείς, παράλληλα, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα:

• Κούραση από την συνεχή επανάληψη και τη δύσκολη καθημερινότητα.
• Χάσιμο χρόνου σε συνεχείς και αδιέξοδες συγκρούσεις.
• Ενοχές για το θυμό και την κούραση που νιώθουν.
• Συναισθήματα αναποτελεσματικότητας κι αποτυχίας στο γονεϊκό ρόλο.
• Αίσθηση κενού και αποπροσανατολισμού: Τι είναι αυτό για το οποίο παλεύουμε σαν οικογένεια;
• Γιατί τόσες δυσκολίες αφού όλοι οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους; όλοι οι γονείς δεν επιθυμούν τίποτα λιγότερο από το καλύτερο γι αυτά; Όλοι οι γονείς κοπιάζουν αδιάκοπα για αυτό;

Μια καλή αρχή αυτοβελτίωσης και προσωπικής και οικογενειακής ισορροπίας είναι η συνειδητοποίηση της δικής μας εμπλοκής σε κάθε είδους δυσκολία. Η απλή ερμηνεία της παραπάνω διατύπωσης δημιουργεί ενοχές επιπρόσθετες στην αγωνία των γονιών, μια περισσότερο προσεκτική ματιά δημιουργεί την αρχή της διαδικασίας αυτοβελτίωσης των γονιών.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ:
Τι χρειάζονται οι γονείς προκειμένου να λειτουργούν αποτελεσματικά στην ανατροφή των παιδιών τους, εισπράττοντας παράλληλα προσωπική ικανοποίηση και αυτοπραγμάτωση;

• Να έχουν συνεχή συνείδηση και επαφή με τις προσωπικές τους ανάγκες, επιθυμίες, δυσκολίες, συναισθήματα, επιδιώξεις και στόχους και να μην τα ταυτίζουν απαραίτητα με τα αντίστοιχα των παιδιών τους. Εκτός από γονείς και μέλη μιας ομάδας που λέγεται οικογένεια, εξακολουθούμε να είμαστε ξεχωριστές μονάδες με προσωπικά και διαφορετικά, ίσως, συστατικά στοιχεία από εκείνα της ομάδας στην οποία λειτουργούμε. Όλο αυτό λειτουργεί δημιουργικά και συμπληρωματικά για το σύνολο της ανθρώπινης ομάδας της οικογένειας.
• Να γνωρίζουν ότι κάθε σκέψη, συναίσθημα, συμπεριφορά και δραστηριότητα εμπλέκεται στο αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του παιδιού, καθώς αυτή, όπως και η δική μας, είναι προϊόν συνεχούς αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον στο οποίο ζούμε.
• Να γνωρίζουν ότι η διαδικασία διαπαιδαγώγησης κι εκπαίδευσης του παιδιού είναι συνεχής και λαμβάνει χώρα όλο το 24ωρο!
• Να επικεντρώνονται και να παρατηρούν περισσότερο τις θετικές συμπεριφορές και λιγότερο τις αρνητικές αντιδράσεις των παιδιών, με στόχο τη σταδιακή μείωση αυτών.
• Να στοχεύουν στην πρόληψη παρά στην καταστολή αρνητικών συμπεριφορών.
• Να μάθουν να ακούν τα παιδιά!
• Να μπορούν να μαθαίνουν από τα παιδιά τους και τα γενναιόδωρα συναισθήματα αυτών.
• Να μιλούν με γλώσσα κατανοητή στα παιδιά και να είναι σαφείς και συνεπείς.
• Να δίνουν εναλλακτικές και δυνατότητα επιλογής στα παιδιά, δίνοντάς τους χώρο για τη δημιουργία προσωπικής ταυτότητας και ύπαρξης.
• Να γνωρίζουν ποιοι είναι οι τομείς συμπεριφοράς των παιδιών που επιθυμούν να βελτιώσουν και να σέβονται τη διαφορετικότητα του παιδιού.
• Να είναι συνεπείς στις υποσχέσεις αλλά και στους περιορισμούς που επιβάλλουν.
• Να είναι ανοιχτοί κι ευέλικτοι στις 'αλλαγές'.

ΠΩΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ:
Οι γονείς μαθαίνουν να είναι γονείς, κυρίως μέσα από τις μνήμες της συμπεριφοράς των δικών τους γονιών. Αυτή είναι μια πολύ φυσιολογική και υγιής διαδικασία, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μια πολύ δημιουργική ενέργεια που θα αξιοποιούσε ιδιαίτερα το δυναμικό των βιωμάτων που έχουμε ως παιδιά, είναι να γράψουμε μια λίστα από συμπεριφορές των γονιών μας που θεωρούμε ότι ήταν αποτελεσματικές στο χτίσιμο του χαρακτήρα μας, και πρακτικές που δεν θεωρούμε ότι ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές ή εύστοχες. Μπορούμε στη συνέχεια να συσχετίσουμε αυτές τις πρακτικές με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της σημερινής μας συμπεριφοράς στο ρόλο του γονιού.

Ένας άλλος συχνός τρόπος μέσα από τον οποίο οι γονείς μαθαίνουν το ρόλο τους, είναι η παρατήρηση του τρόπου που λειτουργούν και χειρίζονται καταστάσεις άλλοι γονείς του περιβάλλοντος στο οποίο κινούνται. Στη διαδικασία αυτή κρύβεται η παγίδα του να συγχέουμε το προσωπικό μας στυλ συμπεριφοράς, τις ανάγκες, τα συναισθήματά μας και τους στόχους μας με τα αντίστοιχα άλλων γονιών, οι οποίοι όμως είναι διαφορετικοί και λειτουργούν σε διαφορετικά οικογενειακά πρότυπα αλληλεπίδρασης.

Παράλληλα, ένας άλλος τρόπος εκπαίδευσης των γονιών είναι μέσω της δοκιμής και λάθους. Εφαρμόζουμε δηλαδή στρατηγικές κι αν είναι αποτελεσματικές τις υιοθετούμε.

Όλοι οι παραπάνω τρόποι είναι θετικοί, παραγωγικοί και δημιουργικοί, αν προσθέσουμε τη συνειδητότητα αυτού που κάνουμε, την κριτική σκέψη και την προσαρμογή του κάθε τρόπου στις δικές μας ανάγκες, στα χαρακτηριστικά της οικογενειακής ζωής και στην προσωπικότητα τη δική μας και των παιδιών μας. Είναι σημαντικό να βλέπουμε τον εαυτό μας και τους ρόλους που αυτός φέρει, την οικογένεια και τα παιδιά μας, ως κάτι ζωντανό που συνεχώς αλλάζει, μεγαλώνει, αναπτύσσεται, πληγώνεται και ξαναπροσπαθεί. Αυτή η διαρκής κίνηση δεν μπορεί παρά να χρειάζεται ευελιξία, ελευθερία αλλά και πίστη και σταθερότητα, προκειμένου να γίνει δυναμική, πλούσια, παραγωγική και να ωθεί πάντα προς τα εμπρός!

Τέλος, είναι σημαντική η δημιουργική συμμετοχή των γονιών σε προγράμματα εκπαίδευσης ατομικά ή ομαδικά ή και σε διαδικασίες προσωπικής αυτοβελτίωσης, όπως είναι το διάβασμα σχετικών εγχειριδίων. Τα πλεονεκτήματα της εκπαίδευσης είναι ότι:

• Συντονίζει και βάζει σε εφαρμογή αξιόλογες ιδέες που ήδη έχουμε.
• Προσφέρει δομή, οργάνωση και κατευθύνει τη συμπεριφορά μας
• Επιβεβαιώνει κι επιβραβεύει τις αποτελεσματικές στρατηγικές που εφαρμόζουμε και μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ;
Το να είσαι γονιός έχει γίνει τόσο δύσκολο, γιατί η παιδική ηλικία έχει γίνει πιο δύσκολη. Τα παιδιά βιώνουν πιέσεις, οι οποίες τα αναγκάζουν να παίρνουν αποφάσεις ενηλίκων με τα βιώματα παιδιού σε χρόνους και με ταχύτητα που δεν συνάγει με την παιδικότητα, η οποία δικαιωματικά τους ανήκει. Τα παιδιά δέχονται πιέσεις απο το σχολείο, από τα ΜΜΕ, δέχονται επιρροές των πιέσεων που υφίστανται οι γονείς κλπ. Η σύγχρονη οικονομία έχει δημιουργήσει έντονες οικονομικές πιέσεις στις οικογένειες, ενώ οι γονείς στο σπίτι επιστρέφουν φορτισμένοι χωρίς να έχουν περιθώρια χρόνου για χαλάρωση και προσαρμογή στο γονεϊκό ρόλο. Κάθε οικογένεια διαφέρει από τη διπλανή, έχει δικές της αξίες και κανόνες. Οι παλιοί τρόποι διαπαιδαγώγησης οφείλουν να αλλάξουν για να είναι αποτελεσματικοί και αυτή η ευθύνη και πρωτοβουλία αλλαγής βαραίνει τους γονείς! 

ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ!

• Υποσχόμαστε να είμαστε ανοιχτοί στις αλλαγές και να ακούμε περισσότερο!
• Υποσχόμαστε να έχουμε υπομονή και να δίνουμε στα παιδιά καθώς και στον εαυτό μας το χρόνο που χρειάζεται για να αλλάξουμε και να προσαρμοστούμε.
• Υποσχόμαστε να δοκιμάζουμε νέες τεχνικές και να αξιολογούμε κριτικά τα αποτελέσματα.

ΤΕΣΤ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ
Η επεξεργασία και συμπλήρωση του παρακάτω κουίζ μπορεί να είναι ένας τρόπος να έρθουμε περισσότερο κοντά σ' αυτά που πραγματικά επιθυμούμε και ονειρευόμαστε στη σχέση μας με τα παιδιά μας και στα πρότυπα επικοινωνίας που επιθυμούμε να υιοθετήσουμε, προκειμένου να γίνουμε περισσότερο ευτυχισμένοι γονείς, περισσότερο ευτυχισμένων παιδιών!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!

1. Αναφέρετε τέσσερα πράγματα που θα θέλατε να αλλάξετε στη σχέση σας με τα παιδιά σας:
2. Αναφέρετε τέσσερα πράγματα που σέβεστε και αγαπάτε στα παιδιά σας:
3. Αναφέρετε τέσσερα πράγματα που θα ήσασταν πρόθυμοι να αλλάξετε στη σχέση σας με τα παιδιά σας:
4. Αναφέρετε τέσσερα πράγματα που θαυμάζετε στη συμπεριφορά σας ως γονιός.

«Κομβόι αγάπης» των Γιατρών του Κόσμου με λέσχες 4Χ4 σε χωριά των Αγράφων

Οι Γιατροί του Κόσμου Ελλάδας, τηρώντας για 20 χρόνια πιστά τις αρχές τους, συνεχίζουν να βρίσκονται δίπλα σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη εντός και εκτός Ελληνικών συνόρων, 

«Κομβόι Αγάπης» σε 90 απομακρυσμένα χωριά της Πίνδου

διοργανώνουν μαζί με τις Ελληνικές Λέσχες των τετρακίνητων οχημάτων (JPForum.gr, GREEK KIA CLUB, Ευρίπου 4x4, Ναυπλίου 4Χ4, Τoyota 4x4 off Road Club καθώς και τις λέσχες Καρπενησίου, Άρτας, Ιωαννίνων, Κόνιτσας και Γρεβενών) που θα προσφέρουν τα οχήματα και την οδηγική τους πείρα, ένα «Κομβόι Αγάπης» σε 90 απομακρυσμένα χωριά της Πίνδου (Δ. Καρπενησίου, Δ. Αγράφων, Δ. Πύλης, Δ. Μετσόβου, Δ. Ζίτσας, Δ. Κόνιτσας, Δ. Γρεβενών).
Η ξεχωριστή αυτή αποστολή των Γιατρών του Κόσμου περιλαμβάνει επισκέψεις σε απομακρυσμένα χωριά με σκοπό την παροχή τροφίμων, ειδών ένδυσης αλλά κυρίως ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους κατοίκους αυτών των περιοχών που νιώθουν και σε πολλές περιπτώσεις είναι ‘’αποκομμένοι’’. 

Με την υποστήριξη της τοπικής αυτοδιοίκησης και των προγραμμάτων «Βοήθεια στο Σπίτι», τα μέλη της οργάνωσης και οι αυτοκινητιστές με οχήματα 4Χ4 θα βρίσκονται κοντά στους συμπατριώτες μας ξεκινώντας από το Καρπενήσι, περνώντας από τα χωριά των Αγράφων και συνεχίζοντας στο ορεινό όγκο της Πίνδου από την Πέμπτη 06/01/2011 ως και την Κυριακή 09/01/2011. 

Με την συγκεκριμένη δράση, οι Γιατροί του Κόσμου επιχειρούν για άλλη μια φορά να υποστηρίξουν και να ενισχύσουν Έλληνες πολίτες που δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε είδη πρώτης ανάγκης και στο βασικό δικαίωμα της υγείας. 

prassia eyrytanias

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην ψυχική υγεία των μαθητών

Γράφει: Σφήκα Δήμητρα, Κλινική Ψυχολόγος - Οικογενειακή θεραπεύτρια

«Να είσαι κύριος του εαυτού σου 

πριν να γίνεις δάσκαλος των άλλων».

Ένα από τα πιο δύσκολα επαγγέλματα είναι εκείνο του εκπαιδευτικού λόγω του ότι βρίσκεται σε μια τόσο στενή και βαθιά σχέση ψυχικής αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης με τα παιδιά με τα οποία έρχεται σε επαφή, ώστε τα αποτελέσματά της εργασίας του κυρίως να εξαρτώνται από τη σχέση που δημιουργείται και όχι από τις δικές του ενέργειες.

Αφήνοντας την οικογένειά εντασσόμαστε στο σχολικό πλαίσιο φτιάχνοντας καινούργιους δεσμούς με τους εκπαιδευτικούς μας και τους συμμαθητές μας. Οι μαθητές μεταφέρουν στους εκπαιδευτικούς τις εικόνες των γονιών τους μαζί με τα συναισθήματα που συνδέονται με αυτές.

Ο εκπαιδευτικός σαν σύμβολο εξουσίας ξυπνά στο μαθητή τις αντιδράσεις απέναντι στην πατρική φιγούρα και ότι αυτή η αντιπροσωπεύει για τον κάθε ένα ξεχωριστά. Εκτός όμως από τον εκπαιδευτικό, και οι συμμαθητές μπορούν να προκαλέσουν αντιδράσεις σύμφωνα με τα βιώματα που είχε μέσα στην οικογένεια με τα αδέλφια του και τις αδελφές του.

Αυτή η συμπεριφορά, όπως είναι φυσιολογικό, προκαλεί τόσο στον εκπαιδευτικό όσο και στους συμμαθητές ανάλογες αντιδράσεις. Το σχολικό περιβάλλον αναπαράγει το οικογενειακό περιβάλλον και έτσι το μεταφέρει σε ένα διευρυμένο κοινωνικό πλαίσιο, δηλαδή σ’ αυτή την περίπτωση στο σχολικό πλαίσιο.

Οι εκπαιδευτικοί γίνονται αποδέκτες ισχυρών θετικών και αρνητικών συναισθημάτων. Όμως η κατάσταση στην οποία αναπτύσσονται τα συναισθήματα αυτά και ο τρόπος συμπεριφοράς του ίδιου του εκπαιδευτικού, καθώς και αυτά που γνωρίζει για τον εαυτό του, μοιάζουν να μη δικαιολογούν την παρουσία τους.

Άλλοτε λοιπόν οι εκπαιδευτικοί νιώθουν κολακευμένοι, άλλοτε πληγωμένοι, τις περισσότερες φορές φαίνεται ότι αγνοούν την ύπαρξη αυτών των συναισθημάτων, αλλά και όταν τα υποψιάζονται αμυδρά, καταλήγουν να υποτιμούν τη δύναμή τους και την ισχυρή επίδραση που ασκούν πάνω στη σχέση μαθητή-καθηγητή και κατά συνέπεια στη μαθησιακή ικανότητα.

Όταν υπερισχύουν τα συναισθήματα φόβου ή φθόνου ή και τα δύο μαζί, εμπλέκονται ή ακόμα και εμποδίζουν τη διαδικασία της μάθησης. Ενώ σε αντίθεση, ο θαυμασμός, η αγάπη και η ευγνωμοσύνη μπορούν να ενθαρρύνουν και διευκολύνουν την επιθυμία του μαθητή για να μάθει. Αν λοιπόν ο εκπαιδευτικός μπορέσει να κατανοήσει, τη βάση της συναισθηματικής επένδυσης του μαθητή, μπορεί να αποκτήσει έτσι μια πιο αντικειμενική άποψη για την σχέση που δημιουργείται αλλά και για τη σχολική επίδοση του μαθητή.

Κατανοώντας λοιπόν αυτή τη συναισθηματική διαδικασία ο εκπαιδευτικός δεν κινδυνεύει να παρασυρθεί από τον κολακευτικό θαυμασμό ενός μαθητή, και καταλαβαίνει ότι αυτός δεν είναι παρά η προσωποποίηση εκείνη τη στιγμή κάποιου επιθυμητού φαντασιωσικού αντικειμένου του μαθητή και η επίγνωση αυτή τον βοηθά να συνειδητοποιήσει ότι η αγάπη με την οποία ένας μαθητής έρχεται στο σχολείο, μπορεί να οφείλεται μεν σε μεγάλο βαθμό στην αγάπη του για τους νέους, η οποία όμως ενισχύεται από τις καλές σχέσεις που έχει ο νέος στο σπίτι του, και να μη θεωρεί ότι αυτός προκάλεσε όλη αυτή τη θετική συμπεριφορά.

Με την ίδια δε λογική, η καχυποψία και η εχθρότητα ενός μαθητή δεν πρέπει να θεωρείται σαν προσωπική επίθεση που πληγώνει τον καθηγητή και τον θυμώνει, αλλά ότι είναι αποτέλεσμα παλαιότερων βιωμάτων.

Όμως ό,τι και να φέρνουν τα άτομα σε μια νέα κατάσταση, δεν παύουν να διατηρούν την αίσθηση της πραγματικότητας και να συγκρίνουν τις πραγματικές τους εμπειρίες με τις προκατασκευασμένες ιδέες. Αν λοιπόν ο καθηγητής μπορεί να προσφέρει μια εμπειρία διαφορετική από εκείνη που ο μαθητής φοβάται, τώρα έχει μια νέα ευκαιρία να προσαρμόσει την εικόνα που έχει ο μαθητής για τον κόσμο και να μπορέσει να αναπτυχθεί πάνω στη βάση της νέας αυτής εμπειρίας παίρνοντας έτσι και το ρόλο του ενήλικα υποστηρικτή και κάνοντας ισχυρά συναισθήματα που είναι ζωντανά και δραστήρια και που προέρχονται από το παρελθόν να αλλάξουν στο πλαίσιο μιας καινούργιας σχέσης.

Επομένως στο σχολείο, όπου ο μαθητής περνά ένα μεγάλο μέρος της ζωής του οι καθηγητές που σαν ενήλικες ασκούν μεγάλη επιρροή μπορούν να του προσφέρουν εμπειρίες οι οποίες είναι σε θέση να ενθαρρύνουν την εμπιστοσύνη βοηθώντας στην περαιτέρω ανάπτυξη του.

Ο εκπαιδευτικός στο σχολικό πλαίσιο βρίσκεται μπροστά σε δύο έφηβους: τον έφηβο που έχει μπροστά του και τον έφηβο εκείνο που του θυμίζει τα δικά του βιώματα, τις δικές του αναμνήσεις, τα δικά του απωθημένα της εφηβικής του ηλικίας, με αποτέλεσμα να του προκαλούνται διάφορα συναισθήματα. Τα συναισθήματα αυτά περιλαμβάνουν όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, αλλά τα πιο ενδιαφέροντα είναι εκείνα που παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας.

Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, ο καθηγητής αντιμετωπίζει από τη μία μεριά το μαθητή σαν ενήλικας που έχει αναλάβει την ευθύνη της εκπαίδευσής του και από την άλλη μεριά βασίζεται στις δικές του εμπειρίες ως έφηβου, γεγονός που δημιουργεί προβλήματα σχετικά με τα συναισθήματα που του προκαλούνται όταν βρίσκεται με τους έφηβους μαθητές του.

Τα συναισθήματα του καθηγητή προς τους μαθητές περιλαμβάνουν διάφορα στοιχεία που είναι τα εξής με λίγα λόγια:

• Αρχικά περιλαμβάνουν τις επιθυμίες, τους φόβους, τους πόθους, το μίσος και την αγάπη του εκπαιδευτικού. Αυτά τα συναισθήματα τον βοηθούν βέβαια και στο να μπορεί να καταλάβει πολύ καλύτερα τους έφηβους αλλά παράλληλα αυξάνεται το άγχος του γιατί γίνεται πιο ευάλωτος απέναντι στα συναισθήματα των μαθητών του.
• Ένα άλλο στοιχείο που περιλαμβάνουν τα συναισθήματα του εκπαιδευτικού είναι η εικόνα του ενήλικα που έχει εσωτερικεύσει, για παράδειγμα του ισχυρού ή του αδύναμου, του εύθραυστου ή του ενήλικα που ακολουθεί τις παρορμήσεις του χωρίς να ενδιαφέρεται για τους άλλους.
• Και το τελευταίο στοιχείο που περιλαμβάνουν τα συναισθήματα του καθηγητή είναι η φύση της σχέσης ανάμεσα στον ενήλικα και τον έφηβο. Δηλαδή, πώς ο εκπαιδευτικός νιώθει πως πρέπει να είναι οι σχέσεις ενός έφηβου και ενός ενήλικα. Να είναι ο έφηβος υπάκουος και ο ενήλικας ανώτερος, ή ο ενήλικας να είναι υποχωρητικός και ο έφηβος διεκδικητικός, γεγονός που κατά πολύ εξαρτάται από το πώς βίωνε ο εκπαιδευτικός, όταν ήταν έφηβος, τις δικές του σχέσεις με τους ενήλικες.

Πολύ σημαντικό λοιπόν για τον εκπαιδευτικό είναι να μπορεί να συνειδητοποιεί τις ασυνείδητες επιθυμίες του και τις στάσεις του που μπαίνουν κατά ένα τρόπο στη ζωή του και να προσπαθεί να ελαχιστοποιεί την παρέμβασή τους στο επάγγελμά του.

Όπως είναι προφανές, στη δουλειά του ο εκπαιδευτικός είναι διαρκώς εκτεθειμένος σε πίεση και κάποιες φορές κάποιοι μαθητές πυροδοτούν τις πιο αντίξοες πλευρές της ιδιοσυγκρασίας του. Ωστόσο είναι πολύ βοηθητικό στο να αποκτά επίγνωση των ατομικών προκαταλήψεων και αδυναμιών του. Αυτό δεν είναι μόνο σημαντικό για τους μαθητές αλλά και για τον ίδιο τον εκπαιδευτικό επειδή του επιτρέπει να νιώθει μεγαλύτερη ενήλικη ικανοποίηση από την εργασία του.

Από τη σχέση του εκπαιδευτικού με το μαθητή, όμως, πρέπει να επωφελούνται και οι δύο. Όπως ακριβώς οι γονείς αναπτύσσονται και απολαμβάνουν την πρόκληση που τους προσφέρει η ανατροφή των παιδιών τους, έτσι και ο εκπαιδευτικός πρέπει στην επαγγελματική του πορεία να αναπτύσσεται ψυχικά και συναισθηματικά μέσα από την πρόκληση που του προσφέρει η επαφή με τους μαθητές του.

Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται να έχουν φιλοδοξίες οι οποίες αφορούν στο να μπορούν να μεταδώσουν γνώσεις και ικανότητες στους άλλους, καθώς και στο να μεταδώσουν την ικανότητα για επιτυχία, να προωθήσουν την προσωπική ανάπτυξη των μαθητών, έχοντας κατά κάποιο τρόπο, μια λειτουργία παρόμοια και συμπληρωματική εκείνης των γονέων και στο να αναπτύξουν μια φιλική στάση απέναντι στους μαθητές βρισκόμενοι έτσι συχνά στο ρόλο του φίλου και προσφέροντας συμβουλές.

Όλα τα παραπάνω που αναφέρθηκαν θα μπορούσαν να είναι πολύ θετικά, όταν υπάρχει μια ισορροπία, αντίθετα θα μπορούσαν να αποβούν αρνητικά όταν χαθούν κάποια όρια και ο εκπαιδευτικός φύγει από το ρόλο του, λόγω προσωπικών του αναγκών.

Κάποιες φορές μία από τις φιλοδοξίες του εκπαιδευτικού είναι η προώθηση της προσωπικής ανάπτυξης των μαθητών με αποτέλεσμα να έχουν μια λειτουργία παρόμοια και συμπληρωματική εκείνης των γονέων. Το αποτέλεσμα αυτής της γονεϊκής πλευράς της σχέσης είναι να βιώνουν τους μαθητές σαν δικά τους παιδιά.

Αυτό μπορεί να έχει κάποιο όφελος, ωστόσο πρέπει να εξετάσει ο εκπαιδευτικός προσεκτικά την εικόνα που έχει για τη φύση των γονεϊκών σχέσεων και να διερωτάται κατά πόσο η γονεϊκή αυτή λειτουργία προωθεί την ανάπτυξη ή προσπαθεί να κάνει τους έφηβους κατ’ εικόνα και ομοίωσή του. Μήπως δηλαδή επιθυμεί να επιβάλλει τα δικά του πρότυπα στους έφηβους ή μπορεί και έχει την ικανότητα να αφήνει τους μαθητές του να έχουν τα δικά τους συστήματα αξιών και το δικό τους χώρο προκειμένου να αναπτύξουν την ατομικότητά τους.

Συχνά η άποψη ότι οι νέοι χρειάζονται κάποιον να τους καθοδηγεί πηγάζει από την ανάγκη μας να έχουμε άτομα που είναι εξαρτημένα από εμάς και αν πιθανολογήσουμε ότι δεν παίρνουμε εκείνη την ικανοποίηση που επιθυμούμε από την προσωπική μας ζωή, μπορεί να διατρέχουμε τον κίνδυνο να κατακλύζουμε με προσοχή τους νέους προκειμένου να κερδίσουμε την αγάπη τους και να τους γίνουμε απαραίτητοι. Με τον τρόπο βέβαια αυτό δεν βοηθάμε καθόλου τη συναισθηματική τους ανάπτυξη, και στην πραγματικότητα, ενθαρρύνουμε την παθητικότητα τους, γιατί δεν τους προσφέρουμε το κίνητρο να παλέψουν με τις αναπόφευκτες ματαιώσεις της ζωής και να μπορέσουν στη συνέχεια να στηριχθούν στις δυνάμεις τους.

Σε ότι αφορά τη στάση του εκπαιδευτικού, αυτή μπορεί να ενθαρρύνει την ανάπτυξη μιας ώριμης συμπεριφοράς των μαθητών, φερόμενος σαν υπεύθυνος ενήλικας, στη σχέση του με τους μαθητές του.

Οι φόβοι του εκπαιδευτικού σχετικά με το ρόλο του μπορεί να έχουν να κάνουν ή με τα επικριτικά σχόλια και με την εχθρότητα από τη μεριά των μαθητών προς τον εκπαιδευτικό, ή με την απώλεια ελέγχου του εκπαιδευτικού πάνω στους μαθητές του.

Όλοι οι άνθρωποι φοβόμαστε, ως γνωστό την εχθρότητα των άλλων απέναντι μας. Στην περίπτωση όμως του εκπαιδευτικού είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι ο θυμός των μαθητών είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας της μάθησης γιατί η μαθησιακή διαδικασία από μόνη της πολλές φορές προκαλεί δυσφορία και κατά συνέπεια αισθήματα επιθετικότητας απέναντι στο πρόσωπο ή στο σύστημα που την εκπροσωπεί.

Ο εκπαιδευτικός όμως ο οποίος φοβάται τα εχθρικά συναισθήματα των μαθητών του, αποφεύγει σιγά-σιγά να έχει απαιτήσεις απ’ αυτούς για να μην τους δυσαρεστήσει. Έτσι μια μη ρεαλιστική αξιολόγηση της εργασίας του μαθητή από τον εκπαιδευτικό, εμποδίζει το μαθητή να επιτύχει το μέγιστο για το οποίο είναι ικανός.

Ο εκπαιδευτικός που δεν αντέχει τα αρνητικά συναισθήματα του μαθητή, τον αναγκάζει να τα αποθηκεύσει και να τα εκδηλώσει αλλού, είτε απέναντι σε κάποιον άλλον καθηγητή είτε σε κάποιον έξω από το σχολείο. Και όταν δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να αντέξει αυτά τα επιθετικά συναισθήματα, τότε ο μαθητής προσπαθεί να τα διώξει για να μην προκαλεί εμπόδιο με το κόστος του εσωτερικού ψυχικού πόνου ή σε άλλη περίπτωση, γίνεται πιο βίαιος, ελπίζοντας ότι κάποιος θα τον πάρει στα σοβαρά και θα τον βοηθήσει να χειριστεί την επιθετικότητά του βάζοντάς του επιτέλους κάποια όρια.

Ο εκπαιδευτικός συχνά αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα τα οποία αφορούν τη σχέση του με τους γονείς των παιδιών, θεωρώντας και αποδίδοντας σε αυτούς συχνά κάθε δυσκολία την οποία συναντά. Ως γνωστό, είναι πάντα ευκολότερο να αποδίδουμε τις ευθύνες σε άλλους από ότι να εξετάζουμε τη συμβολή των άμεσα εμπλεκόμενων, δηλαδή του μαθητή και του εκπαιδευτικού, στην προβληματική συμπεριφορά. Μια συμπεριφορά που είναι εχθρική απέναντι στους γονείς κάνει το μαθητή να αποκτήσει εχθρικά συναισθήματα απέναντι στην οικογένειά του και να θεωρήσει υπεύθυνους τους γονείς του για την οποιαδήποτε δυστυχία του.

Συχνά κάποιοι εκπαιδευτικοί ακούγεται να λένε στους μαθητές: «Να φέρεις τους γονείς σου» πράγμα που δηλώνει ότι οι γονείς είναι οι παραβάτες που πρέπει να έρθουν στο σχολείο και να τ’ ακούσουν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την απροθυμία πολλών γονιών να έρχονται σε επαφή με το σχολείο. Νιώθουν τρόμο στην ιδέα ότι κάποιοι θα τους αποδώσουν ευθύνες ή θα τους κάνουν να νιώσουν ανεπαρκείς.

Σημαντικό, είναι ο εκπαιδευτικός να μην έχει την τάση να τονίζει διαρκώς στους γονείς τα λάθη των παιδιών τους, αλλά τις καλές τους ιδιότητες ενθαρρύνοντας έτσι μια καλύτερη επικοινωνία και γεφυρώνοντας σημαντικά τις σχέσεις εκπαιδευτικού – μαθητή – οικογένεια.

Χρειάζεται ενθάρρυνση για να αναπτυχθεί με το εκπαιδευτικό προσωπικό μια σχέση ισότιμη ως ενήλικες καθώς και η συνειδητοποίηση του ότι χρειάζεται «Να είσαι κύριος του εαυτού σου πριν να είσαι δάσκαλος των άλλων».

Πηγές: ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

Μοκό Ζ., Ψυχανάλυση και εκπαίδευση, Καστανιώτης, Αθήνα 1997 Βίννικοτ Ν., Συζητήσεις με τους γονείς, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1994 

Σάλτζμπεργκερ - Ουίτενμπεργκ Ι., Η Συναισθηματική εμπειρία της μάθησης και της διδασκαλίας, Καστανιώτης, Αθήνα 1996 Εγχειρίδιο για την ψυχοκοινωνική υγεία του παιδιού και του εφήβου, Εκδόσεις Γ.Γ.Ν.Γ.