«Η Ανάσταση τινάζει την λογική μας στον αέρα»

Μια συζήτηση με αφορμή την Ανάσταση και το Πάσχα με έναν ιερωμένο που διαθέτει δυο διδακτορικά: ένα στην Αστροφυσική και ένα στη Θεολογία.

Στο «Κ» της Καθημερινής μίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, μιλώντας μεταξύ άλλων, για το αναστάσιμο μήνυμα των ημερών του Πάσχα, καθώς και για ζητήματα κοινωνικής προτεραιότητας, στα οποία η Εκκλησία μπορεί να έχει λόγο και ρόλο.

«Όλη η πίστη στην Ανάσταση,
δημιουργεί μια έκταση στον άνθρωπο».

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου υπήρξε για χρόνια ερευνητής στα αμερικανικά πανεπιστήμια MIT και Χάρβαρντ, αναζητώντας απαντήσεις για το μυστήριο του σύμπαντος, αλλά η επιστημονική και ερευνητική του ενασχόληση με τον φυσικό κόσμο και τον άνθρωπο τον οδήγησαν στην Εκκλησία.
Το 1989 εγκατέλειψε την υπόσχεση μιας καριέρας στη NASA, επέστρεψε στην Ελλάδα και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης.
Το 2004 χειροτονήθηκε μητροπολίτης. Με δική του πρωτοβουλία τη Μεγάλη Δευτέρα απομακρύνθηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις από την περιοχή της Κερατέας και διαλύθηκαν τα μπλόκα των κατοίκων.

Ποιος ήταν ο ρόλος σας στο πρόβλημα στην Κερατέα;

Εγώ δεν μπαίνω καθόλου στην ουσία, γιατί δεν είμαι αρμόδιος. Αλλά η βία πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει, από οποιαδήποτε μεριά και αν προέρχεται.

Και για να σταματήσει, χρειάζεται οι άνθρωποι να συναντηθούν και να επικοινωνήσουν.

Πρέπει η κυβέρνηση να ανοίξει τις πόρτες της επικοινωνίας με τους τοπικούς άρχοντες.

Με αυτούς να μιλήσει. Όχι μ' εμένα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Είναι πόλεμος.

Το νόημα του Πάσχα;

Νομίζω είναι τριπλό. Το πρώτο είναι ότι με την Ανάσταση έχουμε την απόδειξη της θεότητας του Χριστού, το δεύτερο ότι ... καταργείται ο θάνατος, και το τρίτο, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι η πρόκληση για καινούρια ζωή.

Τα αρνιά μας απομακρύνουν από το νόημα του Πάσχα;

Από μόνα τους θα ήταν πολύ περιορισμένης ισχύος, για να γιορτάσει κανείς το Πάσχα. Αλλά όμως, και το να χαρεί κανείς με υλικούς τρόπους, είναι ανθρώπινο.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν προκαλεί τη λογική μας;

Την τινάζει στον αέρα. Δεν έχει καθόλου λογική.

Άρα, γιατί να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι κάτι ανώτερο από τη λογική κατανόηση, από τον ηθικό κανόνα, από τη συναισθηματική προσδοκία. Πιστεύουμε αυτό που είναι πέρα από τη λογική μας.

Μπορεί να είναι κάποιος Χριστιανός Ορθόδοξος, και να αντιμετωπίζει την Ανάσταση ως «παραμύθι»;

Μπορεί να κουβαλάει τον πολιτισμό της Ορθοδοξίας, αλλά θα είναι, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, με κενό κήρυγμα. Άδειο κήρυγμα, και άδεια ζωή.

Εσείς πιστεύετε στην Ανάσταση;

Με όλα μου τα κύτταρα. Το μόνο που πιστεύω είναι η Ανάσταση. Όλη η πίστη στην Ανάσταση, δημιουργεί μια έκταση στον άνθρωπο.

Δεν έχεις ανάγκη του θαύματος ή της αποδείξεως. Αλλά ησυχάζεις, και ξανοίγεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Αυτό είναι η Εκκλησία.

Με δεδομένο ότι όλες οι θρησκείες διακηρύττουν τη μετά θάνατον ζωή, αποκλείετε να καλύπτεται έτσι απλώς μια ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου;

Θα μπορούσε, διότι υπάρχει τέτοια ανάγκη.

Αλλά, πρώτα πιστεύεις, και μετά σου αποδεικνύεται. Και είναι τόσο ωραίο αυτό.

Αν είχατε γεννηθεί πιο αναλυτικά ή πιο δυτικά, δεν θα πιστεύατε σε άλλη θρησκεία;

Μπορεί… Να ήμουν χότζας… Ή καρδινάλιος.

Άρα, γιατί να πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια;

Διότι συνέβη να γεννηθούμε εδώ, και να επιβεβαιωθεί αυτό το πράγμα μέσα μας.

Δεν ξέρω τι θα συνέβαινε αν ήμουν αλλού.

Πόσοι από τους Χριστιανούς Ορθόδοξους στην Ελλάδα είναι πραγματικοί χριστιανοί;

Νομίζω ότι το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Και σε αυτό φταίμε ως Εκκλησία, γιατί έχουμε συμβιβαστεί και εκκοσμικευτεί ή απλώς λειτουργούμε ως σωματείο.

Όχι ως μυσταγωγία. Δηλαδή, να πάρουμε τους ανθρώπους, και σιγά-σιγά να τους οδηγήσουμε στο μυστήριο του Θεού».

Σας ενοχλεί που οι περισσότεροι φτάνουν στην εκκλησία μισή ώρα πριν την Ανάσταση, και φεύγουν με το «Χριστός Ανέστη»;
«Δεν με ενοχλεί, αλλά είναι σαν να πηγαίνουν σε έναν γάμο, να περιμένουν την υποδοχή της νύφης, και μόλις αρχίζει ο γάμος, να φεύγουν. Είναι κρίμα. Αδικούνται οι άνθρωποι».

 Το Άγιο Φως ανάβει πραγματικά από μόνο του, και όχι με σπίρτα;

Εδώ έφτασε ο σύγχρονος άνθρωπος, εν ονόματι της επιστήμης, να πιστεύει ότι ο κόσμος έγινε από το τίποτα. Γιατί να μην μπορεί να γεννηθεί και το Άγιο Φως από το τίποτα;

Από εκεί και πέρα, η μεγάλη σημασία του Αγίου Φωτός είναι ότι όλοι μοιραζόμαστε αυτό το φωτάκι από την ίδια πηγή. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί να το χάσουμε;

Αφού τα σώματα λιώνουν, πλην του Χριστού, γιατί δεν δέχεται η Εκκλησία την καύση των νεκρών;

Διότι η καύση δεν αφήνει τη φυσιολογική φθορά. Δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι βίαιο, σεβόμενοι την ταφή του Χριστού, και προβάλλοντας στον κάθε άνθρωπο, το γεγονός της ταφής του Χριστού και της Αναστάσεως.

Θα αρνιόσασταν να δώσετε την ευχή σας, σε κάποιον που θα ήθελε να καεί;

Θα έκανα ό,τι τελικά αποφάσιζε η συνείδηση της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία στην Ελλάδα δεν είναι ένα σύστημα που, πολλές φορές, καλλιεργεί το φανατισμό;

Φοβούμαι πως έχετε δίκιο. Βέβαια, υπάρχουν και άλλες φορές που πραγματικά ελευθερώνει.

Γιατί δώσατε πίσω το μισθό σας στο ελληνικό κράτος;

Το ενδιαφέρον είναι ότι το κράτος είναι ανίκανο και το μισθό να μας κόψει. Πληρώνομαι ακόμη, και πηγαίνει σε ιδρύματα.

Μακάρι να μου έκοβε τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα. Δεν θέλω να είμαι δημόσιος υπάλληλος.

Άρα, είστε υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας;

Ναι. Μια Εκκλησία, όσο πιο αποδεσμευμένη είναι από το κράτος, τόσο πιο Εκκλησία είναι. Είναι πιο κοντά στο μήνυμά της.

Αυτή τη στιγμή, όντας μέρος του πολιτικού συστήματος, καταρρέει μαζί με αυτό.

Και πως θα ζούσαν οι ιερείς;

Πολύ καλύτερα. Η φορολόγηση της Εκκλησίας είναι αντιλαϊκό μέτρο. Ο κόσμος δίνει λίγο-λίγο στα παγκάρια, και μαζεύονται χρήματα.

Αν η Εκκλησία της Ελλάδας ταϊζει σήμερα 50.000, όπως είπε τις προάλλες η Σύνοδος, και φορολογηθεί με 20%, πρέπει κάποιος να βρει που θα φάνε οι 10.000.

Εσείς έχετε άλλα εισοδήματα;

Δεν έχω ανάγκες.

Τι τρώτε;

Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μου φέρνουν από τα μοναστήρια τα καλύτερα αυγά.

Η επιστήμη σας έκανε να αμφιβάλλετε για την ύπαρξη του Θεού;

Αντίθετα. Ενώ στην Αμερική γευόμουν τα καλύτερα κομμάτια της επιστήμης, ένιωθα την ανεπάρκειά της να με γεμίζει.

Το πλήρωμα μου το έδινε η ανάγκη να ξεπεράσω το θάνατό μου. Τη φθορά. Το χρόνο.

Η επιστήμη θα μπορούσε ποτέ να ανακαλύψει την αρχή του κόσμου, πριν από το Μπιγκ Μπανγκ;

Πριν από το Μπιγκ Μπανγκ δεν υπάρχει χρόνος, και άρα δεν υπάρχει πριν.

Η επιστήμη είναι ένα υπέροχο εργαλείο, για να μας δείξει την ομορφιά του φυσικού κόσμου.

Αλλά είναι πολύ μικρό για να μας αποδείξει τα όρια του ανθρώπου.

Ο δικός σας σταυρός;

Ο χειρότερος είναι ο εαυτός μου. Δύσκολο πράγμα ο εαυτός μας.

romfea

Τα παιδιά ψάλλουν Εγκώμια Μεγάλης Παρασκευής Ω Γλυκύ μου Έαρ...

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, 

πού έδυ σου το κάλλος;

Παιδική Χορωδία Σ. Λάμπρου 

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα... Great and Holy Friday

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα... 

Κ. Βάρναλη: Ο πόνος της Μητέρας

Great and Holy Friday

θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
..............................................................................................
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Σκέψεις για τη Μεγάλη Εβδομάδα

Αυτή την βδομάδα, τη Μεγάλη Εβδομάδα, έχουμε συνέχεια ερεθίσματα να σκεφτούμε διάφορα. Ερεθίσματα που γεννιούνται από τα αφιερώματα στην τηλεόραση, σε ιστοσελίδες, στην Εκκλησία, λόγω της νηστείας ή λόγω της μη νηστείας, εξ αιτίας κάποιων προετοιμασιών, πάντως έχουμε ευκαιρίες να σκεφτούμε πράγματα, που μερικές φορές έρχονται και σφηνώνονται στο μυαλό μας κι άλλοτε φεύγουν.

Έλεγε η Λέχου στην εκπομπή της Μπίλιως, ότι αυτό που θεωρεί τραγικό πρόσωπο σε όλο το Θείο Δράμα είναι η Παναγία.
Η Παναγία που σαν μάνα βίωσε όλο τον πόνο του μαρτυρίου και του θανάτου του παιδιού της μπροστά στα μάτια της. Πραγματικά, σκεφτείτε τι αβάσταχτος πόνος είναι αυτός.
Σκεφτείτε μια μάνα, όσο δυνατή και να είναι, να βλέπει να κατασπαράσσουν το παιδί της μπροστά στα μάτια της. Ανείπωτος πόνος, αβάσταχτος. Να παρακαλάς να τα κάνουν σε σένα παρά στο παιδί σου. Όλοι οι γονείς που συνέβει κάτι να πάθει το παιδί τους, εισπράττουν αυτό το … δείγμα του πόνου. Όλοι ξέρουν, πόσο πονάει να υποφέρει το παιδί σου.
Δεν νομίζω να υπάρχει χειρότερο πράγμα, από το να αξιώνεσαι να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου αυτό το μαρτύριο, το όποιο μαρτύριο του παιδιού σου. Η μάνα, πονάει το παιδί της ακόμη κι όταν πρόκειται για τον χειρότερο κακούργο, πόσο μάλλον που η Παναγία βίωνε ένα άδικο μαρτύριο στο παιδί της.

Τον πόνο αυτό, τον καταλαβαίνουμε οι πάντες και γι αυτό,μέσα μας βαθιά μας, χωρίς καν να το σκεφτούμε, επικαλούμαστε την βοήθεια της Παναγίας. Ξέρουμε, ότι Αυτή ξέρει από πόνο. «Παναγιά μου …», λέμε, σε κάθε περίσταση, με μεγάλη ευκολία, πιστοί και άπιστοι. Επειδή είναι χαραγμένο στο DNA μας, ότι η Παναγιά μας, θα καταλάβει τον πόνο μας, τον φόβο μας. Την ανησυχία μας.

Η Παναγία, σαν μάνα, σαν Υπεραγία, σαν αδερφή, σαν φίλη, πάντα την νιώθουμε δίπλα μας. Δεν νομίζω να υπάρχει πιο οικείο πρόσωπο, πιο κοντινό, πιο αγαπημένο από την Παναγία. Και σκέφτομαι, ότι, εμείς, μόνο εμείς έχουμε αυτό το προνόμιο, να επικαλούμαστε την μάνα όλων μας σε κάθε δύσκολη στιγμή.
Δεν ξέρω άλλη πίστη, άλλη θρησκεία, άλλο δόγμα να έχει μια αντίστοιχη μεσολαβήτρια.
Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο με την Παναγία μας, αλλά και με όλους τους Αγίους μας. Αη Νικόλα μου λέμε, Αη Δημήτρη μου, Αη Γιώργη μου λέμε σε κάθε δυσκολία,όσοι λέμε απ’ έξω μας, χώρια αυτοί που ντρέπονται και το λένε από μέσα τους. Και το λέμε σαν να τους νιώθουμε δίπλα μας. Δίπλα μας, κοντά μας, παρόντες.
Επειδή είναι, όντως παρόντες, επειδή είναι ανάμεσά μας, όπως λέει και ο Λιακόπουλος, για άλλους βέβαια. Επειδή αυτή είναι η ζώσα Εκκλησία, η Πάνω και η Κάτω μαζί. Και νομίζω,αυτό δεν το έχει καμιά θρησκεία, πουθενά σε κανένα τόπο, δεν θα βρεις τόσα εκκλησάκια, όσα στην πατρίδα μας, κι αυτό δεν είναι από φόβο, από προκατάληψη, από μοιρολατρία, είναι από επιλογή. Επειδή τους Αγίους μας και την Παναγία μας του νιώθουμε και τους έχουμε δίπλα μας.

Μόνο εμείς θα μου πείτε, έχουμε αυτή την ξεχωριστή συμπεριφορά, μόνο εμείς αναπτύσσουμε τέτοια σχέση με τα Άγια των Αγίων μας. Με απασχολεί αυτό, διαβάζω τα τελευταία χρόνια, ψάχνω, αναζητάω, συγκρίνω, εκμεταλλεύομαι κάθε ευκαιρία, έγινε συνήθεια πια, να ανάγω κάθε τι στην πίστη μας, να προσπαθω να το εξηγήσω, να το καταλάβω.

Εκείνο που σκέφτηκα πρόσφατα, είναι ότι όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω άλλη θρησκεία, άλλη πίστη, άλλο δόγμα που να μην είναι –ισμός. Δηλαδή, έχουμε μωαμεθανισμό, μουσουλμανισμό, προτεσταντισμό, βουδισμό, ταοϊσμό και ούτω καθ’ εξής.
Αλλά, Ορθοδοξία δεν υπάρχει, δηλαδή όρος που να αποτυπώνει ένα δόγμα με ουσιαστικό, δεν υπάρχει.
Όλα είναι –ισμός, δηλαδή τάση, πρόθεση, επιδίωξη, ενώ Ορθοδοξία είναι ουσία, εξ ου και ουσιαστικό. Ορθοδοξία είναι κατάσταση, βίωση, συνθήκη, όπως λέμε ελευθερία, αξιοπρέπεια, περηφάνεια, δικαιοσύνη. Επειδή ίσως η Ορθοδοξία, περιέχει, περιλαμβάνει όλες τις πανάρχαιες, αναλοίωτες αρχές και αξίες.

Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΙ, του Ντισκάβερυ, που προσπαθούσε να αποδείξει επιστημονικά, πως καταστράφηκαν τα Σόδομα και τα Γόμορα.
Διατύπωνε την άποψη ότι, ενδεχομένως, ένας αστεροειδής χτύπησε τις δυο πόλεις. Ό,τι και να υποστηρίζει το ντοκιμαντερ, λίγο με ενδιαφέρει, εκείνο που μου κάνει εντύπωση, μεγάλη εντύπωση, είναι ότι ποτέ μα ποτέ δεν άκουσα, δεν είδα, δεν έπεσε στην αντίληψη μου ούτε μια φορά αμφισβήτηση του περιεχομένου της Παλαιάς Διαθήκης.
Τουναντίον, συνέχεια, βλέπω, ακούω, διαβάζω, αμφισβητήσεις της αντικειμενικότητας της Καινής Διαθήκης.
Υπήρξε ο Χριστός, σταυρώθηκε ο Χριστός, εξαφανίστηκε ο Χριστός, είναι πλαστά τα Ευαγγέλια, ποιος τα έγραψε τα ευαγγέλια, μήπως η Μαγδαληνή ήταν έτσι, μήπως ήταν αλλιώς; Γιατί δεν αμφισβητείται η Παλαιά Διαθήκη, παρά μόνο η Καινή, που στο κάτω-κάτω είναι και νεότερη;

Καλή Ανάσταση

Συν Αθηνά και χείρα κίνει

“Το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι”
.

Η Μεγάλη Τρίτη είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε την παραβολή των ταλάντων. 

Κάποιος άρχοντας πραγματοποιεί ένα μακρινό ταξίδι, και πριν φύγει μοιράζει στους δούλους του τμήματα από την περιουσία του. Στον ένα δίνει πέντε τάλαντα, στον άλλο δύο, στον τρίτο ένα. Μετά την επιστροφή του οι δούλοι του δίνουν λογαριασμό. 

Αυτός που πήρε πέντε τάλαντα, εργάστηκε και παραδίδει συνολικά δέκα, αυτό που πήρε δύο παραδίδει τέσσερα, ενώ αυτός που πήρε ένα, το επιστρέφει, διότι θεωρεί ότι ο κύριος του είναι σκληρός και θέλει να θερίσει εκεί που δεν έσπειρε. 

Τότε ο άρχοντας διατάσσει να του πάρουν το τάλαντο και να το δώσουν σ’ αυτόν που έχει τα δέκα και να τον τιμωρήσουν, αποκόπτοντάς τον ουσιαστικά από την κοινωνία με τους άλλους!

Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε μια ενδιαφέρουσα φράση που απευθύνεται στον καθέναν από μας: “Το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι”. Το χάρισμα, γιατί αυτό είναι το τάλαντο, που έχει ο καθένας μας, ας εργαστεί με φιλοπονία, με επιμέλεια και με προθυμία, να το αξιοποιήσει. 

Τα χαρίσματα είναι πολύτιμα δώρα του Θεού στον κάθε άνθρωπο και υπάρχουν, σ’ άλλον περισσότερα και σ’ άλλον λιγότερα, αλλά πάντως δίδονται σε όλους. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αξιοποιούνται.

Συνήθως, οι άνθρωποι νιώθουν περήφανοι για τις ικανότητές τους. Είναι αλήθεια πως πολλοί αγωνίζονται σκληρά για να πετύχουν στη ζωή τους, όχι μόνο επαγγελματικά. Το καλό όνομα, η αποδοχή και η υπόληψη της κοινωνίας προς τα ανθρώπινα πρόσωπα, εξαιτίας της ηθικής τους συμπεριφοράς και της προσπάθειάς τους να είναι “καλοί καγαθοί”, αποτελούν σπουδαία κίνητρα στον αγώνα της ζωής. 

Ωστόσο, ταυτόχρονα με τις ικανότητες, εμφιλοχωρεί στον κόπο και μια εγωιστική διάθεση, η οποία καθιστά το χάρισμα όχι αφορμή προσφοράς και θυσίας, αλλά αφορμή υπερηφάνειας και μονομέρειας.

Ο πετυχημένος άνθρωπος συχνά θεωρεί τον εαυτό του φορέα τελειότητας. Το χάρισμα δεν γίνεται αφορμή ελευθερίας, προσφοράς, ενδιαφέροντος για τον άλλο, αλλά μόνο ικανοποίησης του συμφέροντος και της φιλοδοξίας, ενώ άλλοτε υπάρχει η αίσθηση της κτητικότητας, ότι το χάρισμα μας ανήκει και μπορούμε να το διαθέσουμε όπως εμείς θέλουμε. 

Γι’ αυτό κι όταν τα χαρίσματα αμφισβητούνται, θιγόμαστε ακόμη περισσότερο. 

Η Εκκλησία προτείνει στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει πως ό,τι ξεχωριστό έχει, του δόθηκε από τον Θεό για να το καλλιεργήσει προς όφελος δικό του, αλλά κυρίως, προς όφελος των άλλων. 

Γι’ αυτό δεν δέχεται ούτε τον εγωιστικό εγκλωβισμό στην αυτάρκεια των χαρισμάτων, ούτε την χρήση τους προς δόξαν του έχοντος, αλλά την λειτουργία του χαρίσματος προς όφελος της κοινότητας, των πολλών, της σύναξης. 

Η Εκκλησία δεν θέλει τον άνθρωπο εγκλωβισμένο στον ατομισμό, αλλά ζητά από τον καθένα την κοινωνική συνείδηση και προσφορά που θα τον κάνει να ζει για τους άλλους, και τους άλλους να ζουν γι’ αυτόν! 

Η εποχή μας είτε θεοποιεί τους χαρισματικούς ανθρώπους, εγκλωβίζοντάς τους στον εγωισμό και την κενοδοξία, είτε ισοπεδώνει τα χαρίσματα καθιστώντας τον άνθρωπο αριθμό στην απρόσωπη μάζα. 

Αν η κοινωνία μας συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαίο είναι τα χαρίσματα να ελευθερώνουν τον έχοντα, αλλά και τον κόσμο, μέσα από την σωστή χρήση τους και την προσφορά, αλλά κυρίως μέσα από την αναφορά στο Θεό, τότε μέσα από αυτή την υγιή ταπείνωση της σχέσης με το Θεό το τάλαντο θα αξιοποιηθεί φιλοπόνως. 

Και τότε πραγματικά, “θα εισέλθουμε εις την χαράν του Κυρίου μας”, δηλαδή στην κοινωνία της αγάπης και της προσφοράς, στην κοινωνία της ελευθερίας από την αυτάρκεια και τον εγωισμό...

πηγή

Που πήγαν οι αξίες και η ανθρωπιά μας;

 Εύγε στους κατοίκους, 

εύγε και στους οικολόγους!!

 .

Μια ειδησούλα σε κάποια κυριακάτικη εφημερίδα, δεν έχει σημασία σε ποια, είναι από αυτές που προκαλούν ρίγος για το που πάει αυτός ο τόπος, τι συμβαίνει στον Έλληνα, που πήγαν οι αξίες με τις οποίες χαρακτηρίστηκε ο ελληνικός πολιτισμός.

Πατήσια: ... νοικοκυραίοι της περιοχής σήκωσαν πανό
και άρχισαν να φωνάζουν ότι δεν δέχονται
να έρθουν στην περιοχή τους τα αυτιστικά παιδιά.

Είναι μια είδηση που δείχνει ότι πάνω απ’ όλα, πάνω από τις αναδιαρθρώσεις, τις χρεοκοπίες, την οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και η κατάρρευση της ηθικής, η κρίση που πάνω απ’ όλα είναι κοινωνική και αξιακή.

Η είδηση λοιπόν έλεγε τα εξής:
Κάπου στα Πατήσια, ανάμεσα σε πολυκατοικίες και βρομιά υπήρχε ένα οικοπεδάκι που ανήκε στην Εκκλησία. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ένας σοβαρός άνθρωπος της Εκκλησίας, πραγματικός ποιμένας ακόμη και γι’ αυτούς που δεν πιστεύουν σε θρησκείες, αποφάσισε, όχι να κάνει real estate αλλά να κτίσει έναν ξενώνα στον οποίο θα πήγαιναν να περάσουν καλύτερα τη ζωή τους παιδιά με αυτισμό. 
Από τον εγκλεισμό, καλύτερα ένας όμορφος και ζεστός χώρος, σκέφτηκε ο Ιερώνυμος και έβαλε μπροστά να το κάνει, αφού η πολιτεία γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τα… παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Μόλις όμως το έμαθαν κάποιοι αγανακτισμένοι… νοικοκυραίοι της περιοχής σήκωσαν πανό και άρχισαν να φωνάζουν ότι δεν δέχονται να έρθουν στην περιοχή τους τα αυτιστικά παιδιά.

Μαζί μ’ αυτούς και κάποιοι που διαμαρτυρήθηκαν για τσιμεντοποίηση και ζητούσαν να γίνει το οικόπεδο χώρος πρασίνου.

Έτσι, το σχέδιο αναβλήθηκε και τα αυτιστικά παιδιά είναι κλεισμένα σε ιδρύματα ή στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών τους. Εύγε στους κατοίκους, εύγε και στους οικολόγους!!

Αν σε ένα τόσο απλό και τόσο ανθρώπινο γεγονός μια μερίδα συμπολιτών μας αντιδρά μ’ αυτό τον τρόπο, τότε μάλλον δεν υπάρχει ελπίδα. Όχι ότι μια χούφτα ανθρώπων χαρακτηρίζει έναν ολόκληρο λαό, αλλά σε πνίγει το άδικο. Λες δεν είναι δυνατόν. Και τέτοια παραδείγματα μπορεί κανείς να βρει κάθε μέρα.

Αν λοιπόν δεν μπορούμε να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας στα μικρά, πώς θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε στα δύσκολα; Μάλλον ανθρωποφάγοι θα γίνουμε σε μια κοινωνία οικονομικής ζούγκλας που ξημερώνει.

από Εξαιρέσεις

πηγή της πηγής

Αύξηση της Παιδικής Κακοποίησης και του Κινδύνου Φτώχειας για τα Παιδιά

Σημαντική αύξηση των κρουσμάτων παιδικής κακοποίησης, παραμέλησης, ενδοοικογενειακής βίας και εγκληματικότητας των ανηλίκων διαπιστώνει τον τελευταίο καιρό η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών, σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα χθες στο πλαίσιο ημερίδας για την παιδική κακοποίηση.
Στο 23,4% εκτοξεύτηκε ο κίνδυνος φτώχειας για τα παιδιά στην Ελλάδα ηλικίας μέχρι 17 ετών το 2009, ενώ ήταν 19,3% το 2005. 

Σημαντική αύξηση των κρουσμάτων
παιδικής κακοποίησης...

Ειδικότερα, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Έθνους», ο εισαγγελέας ανηλίκων Αθηνών, Ηλίας Ζαγοραίος, δήλωσε χθες στην ημερίδα που διοργάνωσαν τα Παιδικά Χωριά SOS και το ΕΚΚΕ: «Διαπιστώνουμε μεγάλη αύξηση τον τελευταίο καιρό στην ενδοοικογενειακή και την ενδοσχολική βία». 

Διευκρίνισε ότι η ενδοσχολική βία δεν γνωρίζει οικονομικά σύνορα, καθώς παρατηρείται και στα πιο ακριβά σχολεία, όμως η ενδοοικογενειακή βία αφορά κυρίως τις οικογένειες με πολύ χαμηλό εισόδημα.

Ταυτόχρονα αυξάνει και η ανήλικη εγκληματικότητα. «Καθημερινά βιώνουμε στην Εισαγγελία καταστάσεις Αθλίων του Ουγκό. Παιδιά που αντιμετωπίζουν την απόλυτη φτώχεια κλέβουν από σούπερ μάρκετ ένα κιλό φέτα ή 10 φέτες ψωμί του τοστ», ανέφερε ο κ. Ζαγοραίος. 

Παράλληλα, η παιδική φτώχεια έχει εκτοξευθεί στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο διευθυντής ερευνών του ΕΚΚΕ, Δ. Μπαλούρδος. «Η φτώχεια σχετίζεται με την παιδική κακοποίηση. Έχει αποδειχτεί πως τα περισσότερα κακοποιημένα παιδιά προέρχονται από φτωχές οικογένειες» σημείωσε ο ίδιος.

Συγκεκριμένα, στο 23,4% εκτοξεύτηκε ο κίνδυνος φτώχειας για τα παιδιά στην Ελλάδα ηλικίας μέχρι 17 ετών το 2009, ενώ ήταν 19,3% το 2005. Ο μέσος όρος της ΕΕ το 2009 ήταν 19,6%. Αντίστοιχη τάση ακολουθούν και τα νοικοκυριά με δύο γονείς και ένα παιδί κάτω των 14 ετών. Ενώ το 14,1% αυτών των νοικοκυριών αντιμετώπιζε κίνδυνο φτώχειας το 2005, πρόπερσι το ποσοστό αυτό ανέβηκε στο 22,3%, πολύ πιο υψηλό από τον μέσο όρο της ΕΕ (11,4%).

Αντίθετα ο κίνδυνος φτώχειας μειώθηκε για τα νοικοκυριά με τρία ή περισσότερα παιδιά (από 32,7% σε 28,6%) όχι όμως ικανοποιητικά, αφού παραμένει σε υψηλά επίπεδα σχετικά με τον μέσο όρο της Ευρώπης. Την παιδική φτώχεια επιτείνουν η χαμηλή αποτελεσματικότητα της επιδοματικής πολιτικής και των κρατικών υπηρεσιών διευκόλυνσης, όπως η φροντίδα παιδιών. 

Κάτω της βάσης είναι η επίδοση της Ελλάδας και στον δείκτη φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού που διαμόρφωσε η ΕE λόγω της κρίσης. Τα παιδιά κινδυνεύουν σε ποσοστό 29,4%, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 25,6%.

Ο εισαγγελέας ανηλίκων αναφέρθηκε και στην «κρατική κακοποίηση» των παιδιών, καυτηριάζοντας τη μη επαρκώς στελεχωμένη κρατική μηχανή, τα ανεπαρκή και απαρχαιωμένα υποστηρικτικά πλαίσια και τον τρόπο μεταχείρισης των ανηλίκων στα καταστήματα κράτησης. 

Όπως ο ίδιος είπε, η απομάκρυνση από την οικογένεια αποδεικνύεται κάποιες φορές πιο βλαβερή από τον σωματικό τραυματισμό, καθώς το παιδί σε διάφορα ιδρύματα υφίσταται ακατάλληλες τιμωρίες, αδιαφορία ή ακόμη και αποπλάνηση. Η υποστελέχωση των αρμοδίων φορέων, η έλλειψη συντονισμού, οι μεγάλες καθυστερήσεις των διαδικασιών στα δικαστήρια επιτείνουν τα προβλήματα.

Ο Συνήγορος του Παιδιού, Γιώργος Μόσχος, πρόσθεσε πως κάθε χρόνο στην Ελλάδα πραγματοποιούνται 600-700 υιοθεσίες, εκ των οποίων μόνο το 10% είναι μέσω των κρατικών φορέων και οι υπόλοιπες είναι «ιδιωτικές συναλλαγές». 

Ο ίδιος ζήτησε να συσταθούν στους δήμους κοινωνικές υπηρεσίες παιδικής προστασίας και να αναλάβουν διά νόμου ουσιαστικές ευθύνες, όπως επίσης και να εφαρμοστεί σωστά ο θεσμός της ανάδοχης οικογένειας. 

tvxs