Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, τα παιδιά του Δόλιου - Μέλανα τα άνθη του κακού

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, αδέρφια, παιδιά του Δόλιου.
Ο Μελάνθιος είναι βοσκός στην Ιθάκη και η αδερφή του δούλα στο υποστατικό του Οδυσσέα.
Ο Μελάνθιος μαζί με την αδελφή του την Μελανθώ είναι τα πιο απεχθή πρόσωπα στα Ομηρικά Έπη.

Μέλανα τα άνθη του κακού.

Ο Μελάνθιος τάσσεται με το μέρος των μνηστήρων. Φέρεται ως αρχιδούλος των μνηστήρων και σπεύδει να τους εξυπηρετήσει. Βρίζει, χλευάζει τον Οδυσσέα και η Μελάνθη συνευρίσκεται με τον Ευρύμαχο.

Κλέβουν τα όπλα που έκρυψε ο Οδυσσέας, τα βέλη τα ακόντια και προσπαθούν ανεπιτυχώς να τα δώσουν στους μνηστήρες. Προδίδουν τον αγώνα από μέσα.

Ο γιδοβοσκός Μελάνθιος, τσιράκι του μνηστήρα Αντίνοου, όταν βλέπει, μπροστά σε μια κρήνη, να γυροφέρνει ο χοιροβοσκός Εύμαιος, έχοντας πλάι του τον «ζητιάνο» Οδυσσέα, μιλάει σαν να φτύνει, προσπαθώντας να μη τον αφήσει να μπει στο παλάτι. Τα ίδια και ο κολλητός του Μελάνθιου, ο ζητιάνος Ίρος.

Ο Μελάνθιος είναι ο χειρότερος. Είναι ο προδότης μέσα στο παλάτι.
Ακόμη και οι μνηστήρες σεβάστηκαν την Πηνελόπη, αυτός όμως, δεν φτάνει που προδίδει, σέρνεται για την εύνοια των επικυρίαρχων μνηστήρων. Δίδει γη και ύδωρ στους εισβολείς. Στρέφεται κατά των ομοίων του. Υποτελής στους ισχυρούς, δυνάστης στους αδύνατους.

Ο Οδυσσέας εξοντώνει τους μνηστήρες και τους προδότες υπηρέτες και υπηρέτριες, αλλά για τον Μελάνθιο δεν χαραμίζει βέλος του. Για τον Μελάνθιο αξίζει η ατίμωση.

Ο Τηλέμαχος κρεμάει τον Μελάνθιο και ο Οδυσσέας διατάζει να του κόψουν τα αυτιά, τη μύτη, τα χέρια, τα πόδια και τα γεννητικά όργανα που τα πέταξαν στα σκυλιά.

Όλη η ιστορία βρίθει από προδότες. Πάντα ο προδότης, από μέσα, θα δράσει. Ο προδότης αθετεί τις υποχρεώσεις του, καταπατεί την εμπιστοσύνη του φίλου του, του συγγενή του, της ομάδας του, της οργάνωσης του, της πόλης του, της χώρας του.

Αλλά χειρότερος προδότης είναι αυτός που εκτός από την προδοσία του, θα συρθεί σαν σκουλήκι, για να κερδίσει την εύνοια του εχθρού.
Χειρότερος είναι ο προδότης που σπεύδει να ικανοποιήσει τα θελήματα του δυνάστη και να αγνοήσει τις οιμωγές των ομοίων του.
Σ’ αυτόν τον προδότη αξίζει η ατίμωση για ένα λόγο ακόμη παραπάνω. Επειδή είναι γλοιώδης.

Ομήρου Οδύσσεια (ρ 212 κ.ε., φ 175 κ.ε., χ 135 κ.ε., 472 κ.ε.)

χ 135-146

Κι απάντησε ο γιδοβοσκός Μελάνθιος και του λέει˙
«Θεοθρεμμένε Αγέλαε, δεν είναι αυτό, κοντά είναι
μες στην αυλή πόρτες γερές και δύσκολη η μπασιά της
κι ένας μπορεί να τους κρατεί αν είναι παλικάρι.
Μα ελάτε τώρα απ’ τον οντά τ’ άρματα θα σας φέρω,
γιατί θαρρώ πως μέσα εκεί, κι όχι αλλού πως τα ᾽χει
φυλάξει ο Δυσσέας. μαζί με το λαμπρό το γιο του».
Έτσι είπε κι ο γιδοβοσκός Μελάνθιος απ’ τη σκάλα
ανέβηκε μες στον οντά τρεχάτος του Δυσσέα.
Κοντάρια πήρε δώδεκα κι ασπίδες άλλες τόσες,
δώδεκα κράνα χάλκινα μ’ αλόγου φούντα απάνω
κι αφού τα πήρε, τρέχοντας τα πήγε στους μνηστήρες.

Odysseia

Η αγάπη για την Πατρίδα, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός

Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. 
Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις,
αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα
το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.

Σήμερα γιορτάζουμε την εθνική επέτειο της αντίστασης του ελληνικού λαού στην επέλαση των Ιταλογερμανών.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια δυσκαμψία στην αναφορά στα θέματα της πατρίδας, στα εθνικά θέματα, στα πατριωτικά.
Τα έχουμε αφήσει προνόμιο σε άλλους.
Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για την πατρίδα μας, ως ιερή ιδέα, ως αξία, ως ιερό και όσιο.
Φοβόμαστε μη μας χαρακτηρίσουν εθνικιστές, σωβινιστές, ντεμοντέ, παραδοσιακούς, και γραφικούς.
Να σας πω, κάτι;
Νιώθω υπερήφανος γι' αυτά που έκαναν αυτοί που υπερασπίστηκαν την πατρίδα μου.
Δακρύζω όταν ακούω τα κατορθώματά τους, τα παθήματα και τα δεινά τους.
Και δεν θέλω κανείς, μα κανείς να μου παριστάνει την "αυθεντία" και να μιλάει αντ' εμού για την πατρίδα μου.
Αυτό μου το προνόμιο, το εκμεταλλεύτηκαν άλλοι, το καπηλεύτηκαν και το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Άλλο πατριώτης και άλλο σωβινιστής.
Φασίστες επιτέθηκαν στην πατρίδα μου το 1940 και φασίστες εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία σήμερα.
Δεν έχω καμιά σχέση, ούτε θέλω να έχω, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον, αλλά δεν γουστάρω να μου πουλάνε πατριωτισμό οι ανθέλληνες. Επειδή ανθέλληνες είναι όσοι καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια της δικής μου πατρίδας.
Για τα εγκλήματα που έκαναν και κάνουν αυτοί οι ανθέλληνες, οι φασίστες, επειδή φασίστες είναι όσοι θέλουν να καταστείλουν τις ελευθερίες που γέννησε και δώρησε στην ανθρωπότητα, αυτή η χώρα, η δική μου χώρα, να διωχθούν. Να τους πιάσει η Δικαιοσύνη να τους χώσει μέσα και να τελειώνουμε μ' αυτούς.
Αλλά, για τις δήθεν ιδέες τους, την πατριδοκαπηλία τους, καμιά Δικαιοσύνη και κανένας δικαστής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, παρά μόνο να τους κάνει ήρωες.
Μόνο εγώ μπορώ να τους νικήσω. Μόνο εγώ μπορώ να καταστείλω τις φασιστικές τους αντιλήψεις.
Δε παραχωρώ σε κανέναν, το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι περισσότερο Έλληνας από μένα, για κανένα λόγο.
Θέλω να μιλάω και θα μιλάω ελεύθερα και με υπερηφάνεια για ό,τι έκαναν για μένα οι πρόγονοι μου. Και αυτό είναι το αντίπαλο δέος του φασισμού. Η Ελευθερία μου να μιλάω και να καμαρώνω για την πατρίδα μου, τους προγόνους μου, τα ιερά και όσια μου.
Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις, αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.
Αγαπάω την πατρίδα μου, σέβομαι τους ξένους και τιμώ την προσφορά όλων.
Και για την Πίστη μου, αμάν πια, είμαι Ορθόδοξος εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και δεν ντρέπομαι γι' αυτό και δεν θέλω να κρύβομαι για το τι πιστεύω, τι αγαπάω, με τι δακρύζω και με τι καμαρώνω.
Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

hamomilaki

Monday, 28 October 2013

Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα

Η Θεία Λειτουργία περιλαμβάνει τρία μέρη:

• Η Προσκομιδή η Πρόθεση, η οποία τώρα περιέχεται στην ακολουθία του Όρθρου.
• Η Λειτουργία των Κατηχουμένων
• Η Λειτουργία των Πιστών

Η Λειτουργία των Κατηχουμένων αφορούσε τους κατηχούμενους και αρχίζει με την δοξολογία της Αγίας Τριάδος: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Ακολουθούν τα «Ειρηνικά» ή «Μεγάλη Συναπτή». Λέγεται Μεγάλη Συναπτή γιατί είναι μία σειρά από μικρές αλλά πολύ περιεκτικές αιτήσεις προς τον Θεό, που η μία «συνάπτεται» κοντά στην άλλη και όλες μαζί αποτελούν μία ενότητα. «Ειρηνικά» λέγονται επειδή οι τρεις πρώτες αιτήσεις αναφέρονται στην ειρήνη. Τα επόμενα πέντε αιτήματα της Μεγάλης Συναπτής αναφέρονται στους πιστούς που είναι παρόντες στον συγκεκριμένο Ναό, αλλά και στους πιστούς όλου του κόσμου, στους εκκλησιαστικούς άρχοντας, στους πολιτικούς άρχοντας και τον στρατό και γενικά σ’ όλο τον λαό.

Η Μεγάλη Συναπτή γενικά είναι ένας υπέροχος διάλογος ανάμεσα στον ιερέα και τον λαό, όπου ο ιερέας εκφράζει τα αιτήματα (ευχές) και ο λαός άπαντα σε όλα με την γνωστή φράση «Κύριε ελέησον». Στο τέλος της Μεγάλης Συναπτής έχομε δέηση προς την Παναγία και τους αγίους.

Η Μεγάλη Συναπτή ολοκληρώνεται με την υπέροχη φράση: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Όλη η ουσία είναι αυτό το «παραθώμεθα». Είναι από το ρήμα τίθημι, παρατίθημι, παραθέτω, είναι η παράθεση της ζωής μας στα χέρια του Χριστού. Δεν είναι η λέξη από το παραδίνω, δεν λέει Σου παραδίνω τη ζωή μου. Που πάει να πει, δεν παραδίνω τη ζωή μου στο Θεό και ότι βρέξει ας κατεβάσει. 

Σημαίνει, ότι εμπιστεύομαι τη ζωή μου στο Χριστό και Θεό μου αλλά πορεύομαι, ακολουθώ τον δρόμο μου, συνεχίζω να προσπαθώ, να εργάζομαι, να βελτιώνομαι, να προσφέρω. Έχω εμπιστοσύνη στον Πατέρα μου, γνωρίζω ότι θα με φροντίσει στα δύσκολα, ότι θα μου προσφέρει διέξοδο στα αδιέξοδα της ζωής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι, ότι δεν κάνω τίποτε, ότι είμαι άεργος και ακαμάτης.

Παραθέτω τη ζωή μου σε Σένα, θα πει, ότι ζω σύμφωνα με το Λόγο Σου, είμαι στο δικό Σου δρόμο, αλλά εγώ προσπαθώ, εγώ επιλέγω τις ευκαιρίες που μου παρέχονται.

Κάθε παιδί, γνωρίζει καλά, ότι αν προκύψει κάτι στη ζωή του, μπορεί να καταφύγει στον πατέρα του να ζητήσει βοήθεια. Δεν χρειάζεται να του το πει ο πατέρας του ότι μπορεί να προστρέξει σ’ αυτόν σε ώρα ανάγκης. Εννοείται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Πατέρα μας Θεό. 

Η δήλωση «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», είναι πράξη εμπιστοσύνης, είναι ομολογία Πίστεως.

Επ’ ουδενί, δεν σημαίνει, ότι άσε, θα την αράξω και όλα θα τα φροντίσει ο Θεός. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» έλεγαν οι προ-πρόγονοι μας, που θα πει: άμα πνίγεσαι, παρακάλα την Αθηνά να σε σώσει, αλλά κούνα και τα χέρια σου.

Τα ίδια λένε και οι πρόγονοι μας Πατέρες που τα έγραψαν αυτά.

Τα τελευταία λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, ήταν τα ίδια με αυτά που είπε ο Χριστός στο σταυρό «Πάτερ, εις χείρα Σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Αυτός που αφιέρωσε τη ζωή του στο Χριστό και το έργο του στους ανθρώπους, επειδή μόνο άεργος δεν ήταν.

Το χαμομηλάκι

Ακόμα και τους εχθρούς σας... Love Your Enemies...

Ήρθαν οι Έλληνες και τα είπαν όλα. Τα πάντα όλα.

Όσοι ακολούθησαν μετά, απλά σχολίασαν αυτά που είπαν οι Έλληνες.

Τίποτε δεν προσετέθηκε μετά στην ανθρώπινη διανόηση.

Τίποτε δεν στόλισε επιπλέον την αναζήτηση της ευδαιμονίας του Αριστοτέλη.

Αλλά κάτι έλλειπε. Σαν το κερασάκι στην τούρτα.

Κάτι ήταν λειψό.

Μέχρι που ήρθε Εκείνος και είπε το ανυπέρβλητο:

«Αγαπάτε Αλλήλους»!!

Και συμπληρώθηκαν τα πάντα.

Τίποτε και κανένας δεν μπορούσε να συμπληρώσει αυτή την ρήση.

Κι όμως, Εκείνος, ξεπέρασε ακόμη κι αυτό. Και είπε το απίστευτο, το μοναδικό στους αιώνες των αιώνων:

«καθώς θέλετε, ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι,
ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»

Τι να πεις;

Απλά προσκυνάς.

Σήμερα Εκείνος είπε το ανείπωτο:

Λουκά στ΄ 31-36

Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως. Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι. Και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί το αυτό ποιούσι. Και εάν δανείζητε παρ΄ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν ίνα απολάβωσι τα ίσα. Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και πονηρούς. Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί.

Μετάφραση (Λουκά στ΄ 31-36)

Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Κι αν κάνετε καλό σ΄ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Αν δανείζετε σ΄ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω. Αντίθετα, εσείς ν΄ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτε. Κι έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας.

(Πηγή: Ι. Μ. Σάμου)

Love Your Enemies

27 “But I say to you who hear: Love your enemies, do good to those who hate you, 28 bless those who curse you, and pray for those who spitefully use you. 29 To him who strikes you on the one cheek, offer the other also. And from him who takes away your cloak, do not withhold your tunic either. 30 Give to everyone who asks of you. And from him who takes away your goods do not ask them back. 31 And just as you want men to do to you, you also do to them likewise.
32 “But if you love those who love you, what credit is that to you? For even sinners love those who love them. 33 And if you do good to those who do good to you, what credit is that to you? For even sinners do the same. 34 And if you lend to those from whom you hope to receive back, what credit is that to you? For even sinners lend to sinners to receive as much back. 35 But love your enemies, do good, and lend, hoping for nothing in return; and your reward will be great, and you will be sons of the Most High. For He is kind to the unthankful and evil. 36 Therefore be merciful, just as your Father also is merciful.

Ἅγιος Ἀριστίων

Χρόνια Πολλά στις Αριστούλες

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΙΣΤΙΩΝ Ιερομάρτυρας επίσκοπος Αλεξανδρείας

Ο Άγιος Αριστίων γεννήθηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. στην επαρχία της Συρίας Απάμεια και έγινε Χριστιανός από τον Άγιο Αντώνιο (9 Νοεμβρίου) σε ηλικία μόλις 10 ετών. Λόγω του ενάρετου βίου του, εκλέχτηκε από τον λαό, δεύτερος επίσκοπος της Αλεξάνδρειας της μικρής που βρισκόταν στην Κιλικία της Μικράς Ασίας (κοντά στην πόλη Ισσόν). Ως ποιμενάρχης, ο Αριστίων, ποίμανε θεάρεστα το ποίμνιο του και δίδασκε με παρρησία το Λόγο του Χριστού με αποτέλεσμά να γίνουν Χριστιανοί πολλοί ειδωλολάτρες. Αυτό όμως δεν άρεσε στον Ρωμαίο έπαρχο που διέταξε να τον συλλάβουν και να τον ρίξουν στην πυρρά. Μέσα στο καμίνι, ο Αριστίων, υμνώντας και δοξάζοντας τον Χριστό έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Ορθόδοξος Συναξαριστής

Έγεννήθη κατά τάς αρχάς του 2ου αιώνος μ.Χ., εις την έπαρχίαν της Συρίας Άπάμεια. Ήλκύθη εις την αληθινή του Χριστού πίστιν υπό του μάρτυρος 'Αντωνίου (+ 9 Νοεμβρίου). Εις ήλικίαν μόλις 10 ετών ό 'Αντώνιος ώδήγησε τον Άριστίωνα εις την Χριστιανικήν πίστιν. Ως ενάρετος και πνευματοφόρος άνήρ, εκλεγείς υπό του λάου της 'Αλεξανδρείας της μικρής, εις Κιλικίαν της Μ. 'Ασίας (παρά την πόλιν Ίσσόν), έγένετο ό δεύτερος επίσκοπος της. Ως ποιμενάρχης ό Άγιος έποίμανε θεαρέστως το έμπιστευθέν υπό του Θεού ποίμνιο του. Έδίδασκε μετά παρρησίας μεγάλης και έκήρυττε την του Κυρίου εν Σαρκί έπιδημίαν και την αίωνίαν αυτού Βασιλείαν, ώσπερ και την μακαριότητα και την χαράν της Βασιλείας των Ουρανών. Πολλούς εθνικούς έπειθεν, όπως άπαρνηθώσι την πλάνη τους και άκολουθώσι την άληθινήν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού πίστιν, ους και έβάπτιζεν. Ή δράσις του αυτή δεν ήρεσε εις τον Ρωμαίον Έπαρχον της περιοχής, όστις και διέταξεν να συλλήφθη και να ριφθή εις το πυρ. Παραχρήμα οι στρατιώτες αυτού, ήναψαν μεγάλην κάμινον και έρριψαν εντός αυτής τον μάρτυρα του Χριστού. Εντός της καμίνου ό Άριοτίων, υμνών και δοξάζων τον Θεόν, έλαβεν μακάριον και έπίζηλον τέλος.
Χριστιανική γωνιά

Άπολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Χριστώ ίεράτευσας ώ Άριστίων καλώς, ω ύστερον έθυοας σαυτόν ως θύμα σεπτόν, άθλήσας δι' αίματος· όθεν μη διαλίπης ικετεύειν άπαύστως, υπέρ των σε τιμώντων, και θερμώς έκζητούντων, εϋχάς τάς αγίας σου, μαρτύρων άριστε.

1η Σεπτεμβρίου η άλλη Αρχιχρονιά...

Καλό μήνα χαμομηλάκια :)

The Month Of September

1η Σεπτεμβρίου Αρχή της Ινδίκτου- Το έθιμο της Αρχιχρονιάς στα Δωδεκάνησα... 

Ένα πολύ παλιό έθιμο που αναβιώνει στην Κω κάθε χρόνο τέτοια μέρα...

Στη Χώρα της ΚΩ το πρωί της «Αρχιχρονιάς» γυναίκες και παιδιά σηκώνονται πριν βγει ο ήλιος και κατεβαίνουν στην παραλία παίρνοντας μαζί, τους «αστρονομημένους» αυτούς καρπούς που φύλαγαν για ένα χρόνο στο εικονοστάσι, τους πετούν στη θάλασσα και βουτάνε στο νερό τους καινούργιους. Βρέχουν το πρόσωπό τους, μαζεύουν θαλασσινό νερό από σαράντα κύματα και βότσαλα από την ακρογιαλιά. Στο δρόμο για το σπίτι σταματούσαν στον «πλάτανο» και αγκάλιαζαν τον κορμό του για να πάρουν τα χρόνια του και τη δύναμή του.

Την 1η ΣΕΠΤΕΜΒΡIΟΥ (εορτή του αγίου Συμεών του Στυλίτη), οι έγκυες γυναίκες απείχαν από κάθε εργασία, για να μην γεννηθεί το παιδί τους με το σημάδι του αγίου (Συμεών/ σημαδεύω). Την ίδια μέρα γιορταζόταν η «Αρχιχρονιά», ένα έθιμο, κατάλοιπο των βυζαντινών χρόνων, καθώς οι βυζαντινοί τον είχαν ως πρώτο μήνα του επίσημου ημερολογίου.

Παρόμοια έθιμα συναντούνται και αλλού βέβαια…

Στη ΚΑΛΥΜΝΟ, οι  κάτοικοι, το πρωί της 1ης Σεπτεμβρίου, ραντίζουν ο καθένας  με αγιασμό το σπίτι του, τα αμπέλια του και τα δίχτυα του, για να ευλογηθούν και να δώσουν πολλά σταφύλια και πολλά ψάρια αντίστοιχα.

Στη ΡΟΔΟ, τη μέρα αυτή κρεμούν στο μεσιά – το μεσαίο χοντρό δοκάρι, που βαστάζει τη στέγη – τη δική τους «Αρχιχρονιά»: ένα άσπρο σακουλάκι γεμάτο στάχυα και σιτάρι. Γύρω απ’ αυτό δένουν μια αρμαθιά καρύδια, ένα κρεμμύδι, ένα σκόρδο, ένα κεχρί, καρπό βαμβακιού κι ένα τσαμπί σταφύλι. Αν δεν κάνουν την «Αρχιχρονιά», δεν αρχίζουν καμιά αγροτική εργασία. Την «Αρχιχρονιά» αυτή την ξεκρεμούν από το μεσιά την Πρωτοχρονιά το πρωί. Τα καρύδια και το τσαμπί που γίνεται σταφίδα το τρώνε, ενώ το σιτάρι, το σκόρδο και το κρεμμύδι τα φυλάγουν για να τα ρίξουν μέσα στο σπόρο, όταν θα αρχίσουν τη σπορά. Το θεωρούν καλό ν’ ανακατευτούν με το σπόρο οι καρποί της «Αρχιχρονιάς».

1η Σεπτεμβρίου: Η Αρχή της Ινδίκτου (Η αρχή του Εκκλησιαστικού Έτους)

Ίνδικτος ή Iνδικτιών

Tου Kωνσταντίνου Aπ. Σουλιώτη, Θεολόγου

Aν ξεφυλλίσουμε τον ημεροδείκτη μας και φθάσουμε στην 1η Σεπτεμβρίου, θα δούμε να σημειώνεται: «Aρχή Ινδίκτου». Πολλοί ίσως, διαβάζοντας τη φράση αυτή, να διερωτώνται: Tι σημαίνουν τα λόγια αυτά και τι είναι η Ίνδικτος;

Η λέξη Ίνδικτος είναι λατινική ελληνοποιημένη και σημαίνει ορισμός, διάγγελμα, πού εκδιδόταν από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, με σκοπό

να καθορίζουν το ύψος των φόρων επί της παραγωγής της γης, που θα έπρεπε να πληρώσουν οι υπήκοοι της Ρώμης για τη συντήρηση του στρατού. Το διάγγελμα αυτό ίσχυε για δεκαπέντε χρόνια και τούτο, γιατί κάθε δεκαπέντε χρόνια απολύονταν οι παλαιοί στρατιώτες και κατατάσσονταν οι νέοι. Να σημειωθεί ότι το ύψος των σχετικών φόρων καθοριζόταν από τη νέα δύναμη του στρατού για την επόμενη δεκαπενταετία.

Με την πάροδο του χρόνου η λέξη Ίνδικτος έπαψε να σημαίνει μόνο διάγγελμα, αλλά σήμαινε και το διάστημα των δεκαπέντε ετών. Έτσι άρχισαν να μετρούν το χρόνο σε Iνδίκτους (πρώτη Ίνδικτος, δεύτερη Ίνδικτος κ.ο.κ.).

Πρώτος ο Μ. Κωνσταντίνος όρισε ως επίσημη μέτρηση του χρόνου (το 312 ή 313 μ.Χ.) την Ίνδικτο, πού άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου, εποχή που είχε τελειώσει η συγκομιδή των καρπών της γης. Η μέτρηση αυτή του χρόνου ονομάστηκε, από το όνομα του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνειος Iνδικτιών και Ελληνική.

Η Εκκλησία υιοθέτησε αυτό το σύστημα μέτρησης του χρόνου και μετρούσε τα έτη με τίς Ινδικτιώνες. Έτσι το Εκκλησιαστικό έτος άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου με Πατριαρχική Θεία Λειτουργία και ιδιαίτερη Iερά Παράκληση, ώστε να ευλογήσει ο Θεός τον καινούριο χρόνο.

Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός ο Α΄ το 537 εισήγαγε τη μέτρηση κατά Ινδικτιώνες στα κρατικά έγγραφα και στίς δικαστικές αποφάσεις. Έλεγαν δηλαδή 1ο έτος της τάδε Ινδικτιώνος, 2ο έτος της τάδε Ινδικτιώνος κ.ο.κ.

Με τον καιρό ορίστηκαν δύο είδη Ινδίκτου, η Καισαρική, δηλαδή η παλαιά ρωμαϊκή πού άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου και την οποία συνέχισε τό Βυζάντιο, και η Παπική, που άρχιζε στίς 25 Δεκεμβρίου και αργότερα την 1η Ιανουαρίου.

Στη Δύση σιγά-σιγά επικράτησε ως αρχή του νέου έτους η 1η Ιανουαρίου, ενώ στην Aνατολή είχε παραμείνει η 1η Σεπτεμβρίου. Αυτός είναι και ο λόγος που η πρώτη Σεπτεμβρίου παρέμεινε μέχρι και σήμερα η αρχή του Εκκλησιαστικού έτους, μετά την καθιέρωση για όλους ως αρχής του πολιτικού έτους της 1ης Ιανουαρίου. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η Εκκλησία μας όρισε την ημέρα αυτή να αναγινώσκεται στους Ιερούς Ναούς η περικοπή από το Ευαγγέλιο του Λουκά, που αναφέρει το πρώτο κήρυγμα του Χριστού στη συναγωγή της Ναζαρέτ (Λουκ. 4, 16-18).

Οι Ινδικτιώνες μετριούνται από τη Γέννηση του Χριστού. Επειδή, όμως, η χρονολογία από της του Χριστού Γεννήσεως υστερεί κατά τρία έτη, για να βρούμε, παραδείγματος χάριν, την Ίνδικτο του 2004, προσθέτουμε 3 έτη και διαιρούμε δια του 15. Δηλαδή 2004 + 3= 2007 : 15 = 133 και υπόλοιπο 12 που σημαίνει ότι βρισκόμαστε στο 12ο έτος της 133ης Ινδίκτου (από την 1η Σεπτεμβρίου).

imd.gr/htm & aegeanews24

Η Κακοποίηση των Παιδιών είναι Υπόθεση Όλων μας

Εκστρατεία για την πρόληψη της βίας προς τα παιδιά.

Η κακοποίηση των παιδιών
είναι υπόθεση όλων μας

Απόσπασμα από βίντεο της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια (http://www.familyviolence.gov.cy). 
Φέρει την υπογραφή της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, του Εθνικού Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα του Παιδιού και του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.

daskalos98