Σελίδες

Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017

Ὁ Ἅγιος Ματθαῖος, ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής: Ο Προστάτης της Οικονομίας

St. Matthew the Apostle and Evangelist
The Protector of Economy
Apostle Matthew. Manuscript from Sinai, 12th Century
Κάθε συντεχνία, κάθε τόπος κάθε δραστηριότητα έχουν τον προστάτη τους Άγιο, εκτός από την Οικονομία, την Οικονομία της Χώρας, την Οικονομία της Οικογένειας.
Στην εποχή μας, οι Τράπεζες, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, κατάντησαν ναοί του χρήματος, πραγματικοί ναοί του Μαμωνά.

Οι Παγκόσμιοι Οργανισμοί, που βαθμολογούν την οικονομική δυνατότητα μιας χώρας και ελέγχουν την πολιτική ζωή της, είναι «κράτος εν κράτει» και απομυζούν και τον τελευταίο οικονομικό πόρο κάθε καταθέτη και όχι μόνο.

Η αναλγησία αυτών των ιδρυμάτων, σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, ήταν και είναι τόσο μεγάλη που καταστρέφουν οικονομίες, με την υπερχρέωση των λαών.
Τράπεζες και Ανθρωπιά κατάντησαν όροι ασυμβίβαστοι, και αυτός, προφανώς, είναι ο λόγος για τον οποίο μέσα σε όλες τις τεράστιες περιούσιες αυτών των οργανισμών, δεν θα βρεις πουθενά ένα εκκλησάκι, ένα εικονοστάσι-αντίβαρο στην πώρωση των κεφαλαιοκρατών.
Καταλληλότερος, ως προστάτης της Οικονομίας, αναδεικνύεται ο Άγιος Απόστολος Ματθαίος, ο τελώνης, ο φοροεισπράκτορας, ο συλλέκτης χρήματος, που άκουσε το κάλεσμα του Χριστού και έσπευσε να γίνει ακόλουθος και μαθητής Του.
Ο Άγιος Ματθαίος, είναι αυτός που κατείχε πλήρως τη δύναμη του χρήματος και την απαρνήθηκε, «τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπέρριψε, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθη… »
Ο Άγιος Ματθαίος είναι το αντίβαρο της απληστίας των τραπεζών. Είναι ο Άγιος-Καθοδηγητής, του οποίου το παράδειγμα ακολουθώντας, θα μπορέσουν, τα στελέχη και όλοι οι ιθύνοντες–διαχειριστές του πλούτου, να δώσουν στα πάσης φύσεως οικονομικά ιδρύματα χαρακτήρα φιλάνθρωπο, να αντικαταστήσουν την απληστία του Μαμωνά με τη δικαιοσύνη.


Ο Άγιος Ματθαίος είναι ο προστάτης της Οικονομίας.
Η μνήμη του τιμάται στις 16 Νοεμβρίου.
Βίος του Αγίου.
Ο Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ματθαῖος καταγόταν ἀπό τήν Γαλιλαία. Προτοῦ γίνει μαθητής τοῦ Κυρίου ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ τελώνη.
Μία μέρα καί ἐνῶ καθόταν στό τελωνεῖο του, ἔξω ἀπό τήν Καπερναοῦμ, τόν πλησίασε ὁ Ἰησοῦς καί τοῦ ζήτησε νά τόν ἀκολουθήσει. Ὁ Ματθαῖος ὑπάκουσε καί δέχθηκε τόν Κύριο στήν οἰκία του, ὅπου παρέθεσε γεῦμα σέ Αὐτόν καθώς καί σέ πολλούς τελῶνες, μέ τούς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς συζήτησε καί συνέφαγε, ἐνέργεια γιά τήν ὁποία κατηγορήθηκε ἀπό κάποιους Φαρισαίους. Ὅταν ὁ Κύριος πληροφορήθηκε τίς κατηγορίες ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Δέν ἦρθα γιά νά καλέσω τούς δικαίους, ἀλλά τούς ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια».
Ἔκτοτε ὁ Ματθαῖος ὑπῆρξε μαθητής καί Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου. Ἔπειτα ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ματθαῖος ἀνέλαβε νά κηρύξει τόν λόγο τοῦ Κυρίου στούς Πάρθους καί στούς Μήδους. Κατά τήν ἐκτέλεση τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, ὁ Ματθαῖος, ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων.
Ὡς εὐαγγελιστής ἔχει σύμβολο ἕναν φτερωτό ἄνθρωπο. Στό ἀνεκτίμητης ἀξίας ἔργο του περιλαμβάνεται καί ἡ συγγραφή τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Πηγή: synaxarion.gr
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας ἤκουσας, φωνῆς τοῦ Λόγου, καί τῆς πίστεως, τό φῶς ἐδέξω, καταλείψας τελωνείου τόν σύνδεσμον· ὅθεν Χριστοῦ τήν ἀπόρρητον κένωσιν, εὐηγγελίσω Ματθαῖε Ἀπόστολε. Καί νῦν πρέσβευε, δοθῆναι τοῖς σέ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμόν καί μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπορρίψας, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθης, καί ἀνεδείχθης ἔμπορος πανάριστος, πλοῦτον κομισάμενος, τήν ἐξ ὕψους σοφίαν· ὅθεν ἀνεκήρυξας, ἀληθείας τόν λόγον, καί τῶν ῥαθύμων ἤγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, τήν ὥραν τῆς κρίσεως.

Μεγαλυνάριον.

Σύσκηνος τῷ Λόγῳ διατελῶν, θείων μυστηρίων, ἐμυήθης τάς ἀστραπάς· ἔνθεν θεογράφως, Ἀπόστολε Ματθαῖε, ζωῆς διατυπώσω τό Εὐαγγέλιον.

Κυριακή 18 Ιουνίου 2017

«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Αυτό είπε ο Χριστός σε κάποιους ανθρώπους κι αυτοί τα παράτησαν όλα και τον ακολούθησαν.
Τον ακολούθησαν και άλλαξαν τον κόσμο.
Απλοί ψαράδες ήταν, αγράμματοι, απλοί, καθημερινοί. Σε απλούς ανθρώπους απευθύνθηκε ο Χριστός, όπως άλλωστε απλός ήταν κι αυτός. Σε ένα παχνί είχε γεννηθεί. 
Όλοι οι ιδρυτές θρησκειών, ήταν σπουδαίοι, ήταν πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, αρχηγοί φατριών, ήταν επιφανείς. 
Μόνο ο δικός μας ήταν ένα παιδί μαραγκού. Και το ίδιο απλοί ήταν και αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε να τον ακολουθήσουν.

Και άλλαξαν τον κόσμο. 
Ποτέ ξανά ο κόσμος, μετά τον Χριστόν, δεν θα ήταν ο ίδιος.

Μια πίστη, ένα Ευαγγέλιο, ένα μήνυμα, στα Ελληνικά, που ξεπέρασε όλα τα σύνορα των εθνών, των χωρών, των λαών και έφτασε παντού και έγινε η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο.

Κατάργησε τη δουλεία

Έφερε την ισότητα ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Έσωσε τον πολιτισμό, πήγε την γραφή σε όσους λαούς εκχριστιανίστηκαν, έφτιαξε σχολεία, προώθησε την εκπαίδευση, προσέφερε παιδεία.

Προήγαγε τις τέχνες και τα γράμματα.
Αυτό που σήμερα το λέμε δυτικός πολιτισμός είναι ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Σκεφθείτε να είχαν επικρατήσει οι Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα, να ήταν σήμερα όλη η Δύση ένα φονταμελιστικό συνονθύλευμα σαν αυτό που τρομοκρατεί σήμερα όλη την υφήλιο. Η Δύση, με όλα τα λάθη και τα εγκλήματά της, είναι ο ζητούμενος πολιτισμός, ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Γι’ αυτό και η Ιστορία μοιράστηκε στα δύο, προ Χριστού και μετά Χριστόν.

Η Δύση δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της, δεν έχει γίνει συμβατή με τις αρχές και τις παραινέσεις του Χριστού, έχει πολύ δρόμο μπροστά της, αλλά είναι βέβαιο ότι θα πετύχει, επειδή το μέλλον της έχει προβλεφθεί και η ανθρωπότητα είναι προορισμένη να πετύχει, με την θέλησή της, αλλιώς γιατί έγιναν όλα αυτά;

Όπως όλα τα Καλά της ανθρωπότητας, και το τελευταίο Καλό ξεκίνησε από εδώ, η μικρή Ελλαδίτσα, στερέωσε την Ορθοδοξία. 
Η Ορθοδοξία είναι εδώ, περιμένει όλο τον κόσμο, να την ενστερνισθεί και να πορευτεί.

Εξ άλλου, ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα ενός Παιδιού στην αγκαλιά της Μάνας Του να ευλογεί όλο τον κόσμο;


Σάββατο 24 Μαΐου 2014

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, τα παιδιά του Δόλιου - Μέλανα τα άνθη του κακού

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, αδέρφια, παιδιά του Δόλιου.
Ο Μελάνθιος είναι βοσκός στην Ιθάκη και η αδερφή του δούλα στο υποστατικό του Οδυσσέα.
Ο Μελάνθιος μαζί με την αδελφή του την Μελανθώ είναι τα πιο απεχθή πρόσωπα στα Ομηρικά Έπη.

Μέλανα τα άνθη του κακού.

Ο Μελάνθιος τάσσεται με το μέρος των μνηστήρων. Φέρεται ως αρχιδούλος των μνηστήρων και σπεύδει να τους εξυπηρετήσει. Βρίζει, χλευάζει τον Οδυσσέα και η Μελάνθη συνευρίσκεται με τον Ευρύμαχο.
Κλέβουν τα όπλα που έκρυψε ο Οδυσσέας, τα βέλη τα ακόντια και προσπαθούν ανεπιτυχώς να τα δώσουν στους μνηστήρες. Προδίδουν τον αγώνα από μέσα.
Ο γιδοβοσκός Μελάνθιος, τσιράκι του μνηστήρα Αντίνοου, όταν βλέπει, μπροστά σε μια κρήνη, να γυροφέρνει ο χοιροβοσκός Εύμαιος, έχοντας πλάι του τον «ζητιάνο» Οδυσσέα, μιλάει σαν να φτύνει, προσπαθώντας να μη τον αφήσει να μπει στο παλάτι. Τα ίδια και ο κολλητός του Μελάνθιου, ο ζητιάνος Ίρος.
Ο Μελάνθιος είναι ο χειρότερος. Είναι ο προδότης μέσα στο παλάτι.
Ακόμη και οι μνηστήρες σεβάστηκαν την Πηνελόπη, αυτός όμως, δεν φτάνει που προδίδει, σέρνεται για την εύνοια των επικυρίαρχων μνηστήρων. Δίδει γη και ύδωρ στους εισβολείς. Στρέφεται κατά των ομοίων του. Υποτελής στους ισχυρούς, δυνάστης στους αδύνατους.
Ο Οδυσσέας εξοντώνει τους μνηστήρες και τους προδότες υπηρέτες και υπηρέτριες, αλλά για τον Μελάνθιο δεν χαραμίζει βέλος του. Για τον Μελάνθιο αξίζει η ατίμωση.
Ο Τηλέμαχος κρεμάει τον Μελάνθιο και ο Οδυσσέας διατάζει να του κόψουν τα αυτιά, τη μύτη, τα χέρια, τα πόδια και τα γεννητικά όργανα που τα πέταξαν στα σκυλιά.
Όλη η ιστορία βρίθει από προδότες. Πάντα ο προδότης, από μέσα, θα δράσει. Ο προδότης αθετεί τις υποχρεώσεις του, καταπατεί την εμπιστοσύνη του φίλου του, του συγγενή του, της ομάδας του, της οργάνωσης του, της πόλης του, της χώρας του.
Αλλά χειρότερος προδότης είναι αυτός που εκτός από την προδοσία του, θα συρθεί σαν σκουλήκι, για να κερδίσει την εύνοια του εχθρού.
Χειρότερος είναι ο προδότης που σπεύδει να ικανοποιήσει τα θελήματα του δυνάστη και να αγνοήσει τις οιμωγές των ομοίων του.
Σ’ αυτόν τον προδότη αξίζει η ατίμωση για ένα λόγο ακόμη παραπάνω. Επειδή είναι γλοιώδης.

Ομήρου Οδύσσεια (ρ 212 κ.ε., φ 175 κ.ε., χ 135 κ.ε., 472 κ.ε.)

χ 135-146

Κι απάντησε ο γιδοβοσκός Μελάνθιος και του λέει˙
«Θεοθρεμμένε Αγέλαε, δεν είναι αυτό, κοντά είναι
μες στην αυλή πόρτες γερές και δύσκολη η μπασιά της
κι ένας μπορεί να τους κρατεί αν είναι παλικάρι.
Μα ελάτε τώρα απ’ τον οντά τ’ άρματα θα σας φέρω,
γιατί θαρρώ πως μέσα εκεί, κι όχι αλλού πως τα ᾽χει
φυλάξει ο Δυσσέας. μαζί με το λαμπρό το γιο του».
Έτσι είπε κι ο γιδοβοσκός Μελάνθιος απ’ τη σκάλα
ανέβηκε μες στον οντά τρεχάτος του Δυσσέα.
Κοντάρια πήρε δώδεκα κι ασπίδες άλλες τόσες,
δώδεκα κράνα χάλκινα μ’ αλόγου φούντα απάνω
κι αφού τα πήρε, τρέχοντας τα πήγε στους μνηστήρες.


Odysseia

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013

Η αγάπη για την Πατρίδα, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός

Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. 
Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.
Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις,
αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα
το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.
Σήμερα γιορτάζουμε την εθνική επέτειο της αντίστασης του ελληνικού λαού στην επέλαση των Ιταλογερμανών.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια δυσκαμψία στην αναφορά στα θέματα της πατρίδας, στα εθνικά θέματα, στα πατριωτικά.
Τα έχουμε αφήσει προνόμιο σε άλλους.
Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για την πατρίδα μας, ως ιερή ιδέα, ως αξία, ως ιερό και όσιο.
Φοβόμαστε μη μας χαρακτηρίσουν εθνικιστές, σωβινιστές, ντεμοντέ, παραδοσιακούς, και γραφικούς.
Να σας πω, κάτι;
Νιώθω υπερήφανος γι' αυτά που έκαναν αυτοί που υπερασπίστηκαν την πατρίδα μου.
Δακρύζω όταν ακούω τα κατορθώματά τους, τα παθήματα και τα δεινά τους.
Και δεν θέλω κανείς, μα κανείς να μου παριστάνει την "αυθεντία" και να μιλάει αντ' εμού για την πατρίδα μου.
Αυτό μου το προνόμιο, το εκμεταλλεύτηκαν άλλοι, το καπηλεύτηκαν και το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Άλλο πατριώτης και άλλο σωβινιστής.
Φασίστες επιτέθηκαν στην πατρίδα μου το 1940 και φασίστες εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία σήμερα.
Δεν έχω καμιά σχέση, ούτε θέλω να έχω, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον, αλλά δεν γουστάρω να μου πουλάνε πατριωτισμό οι ανθέλληνες. Επειδή ανθέλληνες είναι όσοι καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια της δικής μου πατρίδας.
Για τα εγκλήματα που έκαναν και κάνουν αυτοί οι ανθέλληνες, οι φασίστες, επειδή φασίστες είναι όσοι θέλουν να καταστείλουν τις ελευθερίες που γέννησε και δώρησε στην ανθρωπότητα, αυτή η χώρα, η δική μου χώρα, να διωχθούν. Να τους πιάσει η Δικαιοσύνη να τους χώσει μέσα και να τελειώνουμε μ' αυτούς.
Αλλά, για τις δήθεν ιδέες τους, την πατριδοκαπηλία τους, καμιά Δικαιοσύνη και κανένας δικαστής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, παρά μόνο να τους κάνει ήρωες.
Μόνο εγώ μπορώ να τους νικήσω. Μόνο εγώ μπορώ να καταστείλω τις φασιστικές τους αντιλήψεις.
Δε παραχωρώ σε κανέναν, το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι περισσότερο Έλληνας από μένα, για κανένα λόγο.
Θέλω να μιλάω και θα μιλάω ελεύθερα και με υπερηφάνεια για ό,τι έκαναν για μένα οι πρόγονοι μου. Και αυτό είναι το αντίπαλο δέος του φασισμού. Η Ελευθερία μου να μιλάω και να καμαρώνω για την πατρίδα μου, τους προγόνους μου, τα ιερά και όσια μου.
Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις, αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.
Αγαπάω την πατρίδα μου, σέβομαι τους ξένους και τιμώ την προσφορά όλων.
Και για την Πίστη μου, αμάν πια, είμαι Ορθόδοξος εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και δεν ντρέπομαι γι' αυτό και δεν θέλω να κρύβομαι για το τι πιστεύω, τι αγαπάω, με τι δακρύζω και με τι καμαρώνω.
Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

hamomilaki

Monday, 28 October 2013

Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013

Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα

Η Θεία Λειτουργία περιλαμβάνει τρία μέρη:

  • Η Προσκομιδή η Πρόθεση, η οποία τώρα περιέχεται στην ακολουθία του Όρθρου.
  • Η Λειτουργία των Κατηχουμένων
  • Η Λειτουργία των Πιστών
Η Λειτουργία των Κατηχουμένων αφορούσε τους κατηχούμενους και αρχίζει με την δοξολογία της Αγίας Τριάδος: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Ακολουθούν τα «Ειρηνικά» ή «Μεγάλη Συναπτή». Λέγεται Μεγάλη Συναπτή γιατί είναι μία σειρά από μικρές αλλά πολύ περιεκτικές αιτήσεις προς τον Θεό, που η μία «συνάπτεται» κοντά στην άλλη και όλες μαζί αποτελούν μία ενότητα. «Ειρηνικά» λέγονται επειδή οι τρεις πρώτες αιτήσεις αναφέρονται στην ειρήνη. Τα επόμενα πέντε αιτήματα της Μεγάλης Συναπτής αναφέρονται στους πιστούς που είναι παρόντες στον συγκεκριμένο Ναό, αλλά και στους πιστούς όλου του κόσμου, στους εκκλησιαστικούς άρχοντας, στους πολιτικούς άρχοντας και τον στρατό και γενικά σ’ όλο τον λαό.
Η Μεγάλη Συναπτή γενικά είναι ένας υπέροχος διάλογος ανάμεσα στον ιερέα και τον λαό, όπου ο ιερέας εκφράζει τα αιτήματα (ευχές) και ο λαός άπαντα σε όλα με την γνωστή φράση «Κύριε ελέησον». Στο τέλος της Μεγάλης Συναπτής έχομε δέηση προς την Παναγία και τους αγίους.
Η Μεγάλη Συναπτή ολοκληρώνεται με την υπέροχη φράση: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Όλη η ουσία είναι αυτό το «παραθώμεθα». Είναι από το ρήμα τίθημι, παρατίθημι, παραθέτω, είναι η παράθεση της ζωής μας στα χέρια του Χριστού. Δεν είναι η λέξη από το παραδίνω, δεν λέει Σου παραδίνω τη ζωή μου. Που πάει να πει, δεν παραδίνω τη ζωή μου στο Θεό και ότι βρέξει ας κατεβάσει. 
Σημαίνει, ότι εμπιστεύομαι τη ζωή μου στο Χριστό και Θεό μου αλλά πορεύομαι, ακολουθώ τον δρόμο μου, συνεχίζω να προσπαθώ, να εργάζομαι, να βελτιώνομαι, να προσφέρω. Έχω εμπιστοσύνη στον Πατέρα μου, γνωρίζω ότι θα με φροντίσει στα δύσκολα, ότι θα μου προσφέρει διέξοδο στα αδιέξοδα της ζωής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι, ότι δεν κάνω τίποτε, ότι είμαι άεργος και ακαμάτης.
Παραθέτω τη ζωή μου σε Σένα, θα πει, ότι ζω σύμφωνα με το Λόγο Σου, είμαι στο δικό Σου δρόμο, αλλά εγώ προσπαθώ, εγώ επιλέγω τις ευκαιρίες που μου παρέχονται.
Κάθε παιδί, γνωρίζει καλά, ότι αν προκύψει κάτι στη ζωή του, μπορεί να καταφύγει στον πατέρα του να ζητήσει βοήθεια. Δεν χρειάζεται να του το πει ο πατέρας του ότι μπορεί να προστρέξει σ’ αυτόν σε ώρα ανάγκης. Εννοείται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Πατέρα μας Θεό. 
Η δήλωση «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», είναι πράξη εμπιστοσύνης, είναι ομολογία Πίστεως.
Επ’ ουδενί, δεν σημαίνει, ότι άσε, θα την αράξω και όλα θα τα φροντίσει ο Θεός. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» έλεγαν οι προ-πρόγονοι μας, που θα πει: άμα πνίγεσαι, παρακάλα την Αθηνά να σε σώσει, αλλά κούνα και τα χέρια σου.
Τα ίδια λένε και οι πρόγονοι μας Πατέρες που τα έγραψαν αυτά.
Τα τελευταία λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, ήταν τα ίδια με αυτά που είπε ο Χριστός στο σταυρό «Πάτερ, εις χείρα Σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Αυτός που αφιέρωσε τη ζωή του στο Χριστό και το έργο του στους ανθρώπους, επειδή μόνο άεργος δεν ήταν.

Το χαμομηλάκι

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011

Ακόμα και τους εχθρούς σας... Love Your Enemies...

Ήρθαν οι Έλληνες και τα είπαν όλα. Τα πάντα όλα.
Όσοι ακολούθησαν μετά, απλά σχολίασαν αυτά που είπαν οι Έλληνες.
Τίποτε δεν προσετέθηκε μετά στην ανθρώπινη διανόηση.
Τίποτε δεν στόλισε επιπλέον την αναζήτηση της ευδαιμονίας του Αριστοτέλη.

Αλλά κάτι έλλειπε. Σαν το κερασάκι στην τούρτα.
Κάτι ήταν λειψό.
Μέχρι που ήρθε Εκείνος και είπε το ανυπέρβλητο:
«Αγαπάτε Αλλήλους»!!
Και συμπληρώθηκαν τα πάντα.

Τίποτε και κανένας δεν μπορούσε να συμπληρώσει αυτή την ρήση.
Κι όμως, Εκείνος, ξεπέρασε ακόμη κι αυτό. Και είπε το απίστευτο, το μοναδικό στους αιώνες των αιώνων:

«καθώς θέλετε, ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι,
ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»
Τι να πεις;
Απλά προσκυνάς.

Σήμερα Εκείνος είπε το ανείπωτο:

Λουκά στ΄ 31-36
Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως. Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι. Και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί το αυτό ποιούσι. Και εάν δανείζητε παρ΄ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν ίνα απολάβωσι τα ίσα. Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και πονηρούς. Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί.
Μετάφραση (Λουκά στ΄ 31-36)
Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Κι αν κάνετε καλό σ΄ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Αν δανείζετε σ΄ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω. Αντίθετα, εσείς ν΄ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτε. Κι έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας.
(Πηγή: Ι. Μ. Σάμου)
Love Your Enemies
27 “But I say to you who hear: Love your enemies, do good to those who hate you, 28 bless those who curse you, and pray for those who spitefully use you. 29 To him who strikes you on the one cheek, offer the other also. And from him who takes away your cloak, do not withhold your tunic either. 30 Give to everyone who asks of you. And from him who takes away your goods do not ask them back. 31 And just as you want men to do to you, you also do to them likewise.
32 “But if you love those who love you, what credit is that to you? For even sinners love those who love them. 33 And if you do good to those who do good to you, what credit is that to you? For even sinners do the same. 34 And if you lend to those from whom you hope to receive back, what credit is that to you? For even sinners lend to sinners to receive as much back. 35 But love your enemies, do good, and lend, hoping for nothing in return; and your reward will be great, and you will be sons of the Most High. For He is kind to the unthankful and evil. 36 Therefore be merciful, just as your Father also is merciful.

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

Ἅγιος Ἀριστίων

Χρόνια Πολλά στις Αριστούλες

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΙΣΤΙΩΝ Ιερομάρτυρας επίσκοπος Αλεξανδρείας

Ο Άγιος Αριστίων γεννήθηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. στην επαρχία της Συρίας Απάμεια και έγινε Χριστιανός από τον Άγιο Αντώνιο (9 Νοεμβρίου) σε ηλικία μόλις 10 ετών. Λόγω του ενάρετου βίου του, εκλέχτηκε από τον λαό, δεύτερος επίσκοπος της Αλεξάνδρειας της μικρής που βρισκόταν στην Κιλικία της Μικράς Ασίας (κοντά στην πόλη Ισσόν). Ως ποιμενάρχης, ο Αριστίων, ποίμανε θεάρεστα το ποίμνιο του και δίδασκε με παρρησία το Λόγο του Χριστού με αποτέλεσμά να γίνουν Χριστιανοί πολλοί ειδωλολάτρες. Αυτό όμως δεν άρεσε στον Ρωμαίο έπαρχο που διέταξε να τον συλλάβουν και να τον ρίξουν στην πυρρά. Μέσα στο καμίνι, ο Αριστίων, υμνώντας και δοξάζοντας τον Χριστό έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Χριστιανική γωνιά