Στ' Απεράθου, τα παιδιά γράφουν για τον πόλεμο

"Στον πόλεμο οι άνθρωποι δεν μπορούν να κοιμηθούν γιατί φοβούνται ότι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ" γράφει στην έκθεσή του ένας μαθητής τ' Απεράθου, ενώ συμμαθητής του τονίζει "όταν υπάρχει πόλεμος, σβήνει το φως, πεθαίνει κάθε όμορφο συναίσθημα και παύει να υπάρχει ελπίδα".

Μια-δυο φράσεις ήταν αρκετές προκειμένου οι μαθητές της Γ' Γυμνασίου και της Γ' Λυκείου  τ' Απεράθου ν' αποτυπώσουν σε όλο της το μεγαλείο τη φρίκη του πολέμου και τις συνέπειές του στην ανθρωπότητα. 

Την αφορμή τους την έδωσε ο διαγωνισμός έκθεσης που οργάνωσε με αυτό το θέμα ο Απεραθίτικος Σύλλογος Νάξου. 

Το Σάββατο στις 8 το βράδυ, στο Πολιτιστικό Κέντρο τ' Απεράθου, θα γίνει η βράβευση των εκθέσεων σε μια εκδήλωση με ποίηση και μουσικές και ομιλίες και όμορφα δώρα για τους μαθητές. Οι δύο καλύτερες εκθέσεις, μία από κάθε τάξη, που θα βραβευτούν θα διαβαστούν στο κοινό, ενώ οι δημιουργοί τους μαθητές θα πάρουν ως έπαθλο έναν φορητό υπολογιστή έκαστος.

Σε όλους όμως τους διαγωνιζόμενους θα απονεμηθούν έπαινοι και θα δωρηθούν λογοτεχνικά βιβλία. 

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα γίνουν επίσης απαγγελίες των ποιημάτων "Ειρήνη" του Γιάννη Ρίτσου και "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος" του Τάσου Λειβαδίτη, ενώ θα μιλήσει ο Στρατηγός ε.α. και αντιστασιακός Μιχάλης Βαρδάνης. Τη μουσική νότα στη βραδιά θα προσθέσουν ο "Καλυμιός" κατά κόσμον Γιώργος Πρωτονοτάριος με το βιολί του και τα παιδιά της χορωδίας του Συλλόγου με σκοπούς της απελευθέρωσης, το δημοφιλές "Χραμάκι Απεραθίτικο", σκοπούς των κληρωτών και κοτσάκια της Κατοχής.

"Επιδίωξή μας είναι να συμβάλλουμε στη διεύρυνση των συνειδήσεων των παιδιών μας, στην ανάπτυξη της συλλογικής τους ευθύνης, ώστε να προβληματίζονται για οικουμενικές αξίες ως ενεργοί πολίτες, της ιδιαίτερης αλλά και της ευρύτερης πατρίδας μας" λέει χαρακτηριστικά ο Μανόλης Χατζηπέτρος, ειδικός γραμματέας του Απεραθίτικου Συλλόγου Νάξου. 

Θεσμός πλέον ο διαγωνισμός οργανώνεται για δεύτερη χρονιά φέτος και πλαισιώνεται από επιτροπή που αποτελείται από φιλόλογο, πανεπιστημιακό και σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Έτσι οι μαθητές που φέτος αποτύπωσαν τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους για τον πόλεμο, πέρσι είχαν πράξει το ίδιο για τη μετανάστευση. Το θέμα για τον επόμενο διαγωνισμό ακόμα δεν έχει επιλεγεί.

Όμως εκεί στ' Απεράθου, ξέρουν τον τρόπο να σκαλίζουν μεγάλα ζητήματα και να κρατούν σε εγρήγορση τις ευαισθησίες τους και κυρίως τις ευαισθησίες και τις ανησυχίες των παιδιών τους.

Π.Κρ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/08/2009

Δεν του αρέσει το σχολείο; Υπάρχουν τρόποι να το πείσετε

Το 5% αγοριών και κοριτσιών έχουν έντονη άρνηση να πάνε στο σχολείο, ενώ περίπου 45% δυσκολεύονται τις πρώτες ημέρες. 

Οι «δύσκολες» ηλικίες είναι 5, 6, 10 και 11 ετών. 

Οι δυσκολίες των παιδιών τις πρώτες ημέρες του σχολείου προκαλούν άγχος και στενοχώρια εξίσου σε παιδιά και γονείς! Τα παιδιά έχουν το άγχος του αγνώστου, ενώ οι γονείς στενοχωριούνται γιατί κυρίως ενδιαφέρονται να προστατεύουν τα παιδιά τους και να τα κάνουν να αισθάνονται καλά.

Οι λόγοι που συνήθως δεν θέλει το παιδί να πάει σχολείο είναι διότι φοβάται το «άγνωστο», μόλις γύρισε από διακοπές και η μετάβαση είναι δύσκολη, είχε δυσκολευτεί την προηγούμενη χρονιά στον σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, ζηλεύει το μικρότερο αδελφάκι που θα μείνει σπίτι, υπάρχουν στρεσογόνοι παράγοντες στην οικογένεια και δεν έχει φίλους.

.

Δοκιμάστε να... 

*  Μη δείξετε στο παιδί ότι ανησυχείτε. Ακούσετε προσεκτικά τι έχει να σας πει.

* Αντιληφθείτε τι είναι κατά βάθος αυτό που του προκαλεί άγχος.

* Μην το κοροϊδέψετε και μην πείτε, «δεν είναι τίποτα».

* Πείτε ότι καταλαβαίνετε πώς νιώθει, θυμηθείτε σχετικό παράδειγμα από τα παιδικά σας χρόνια (με τη λύση του!).

* Καταπολεμήσετε τον φόβο του αγνώστου δίνοντας στο παιδί μια ρεαλιστική εικόνα των πραγμάτων.

* Τονίσετε ότι στο σχολείο θα γνωρίσει φίλους, θα μάθει καινούργια πράγματα.

* Για τα πιο μικρά παιδιά, τονίστε ότι στο σπίτι τα πράγματα θα είναι βαρετά, σε αντίθεση με τις χαρές του σχολείου.

* Δείξετε συνέπεια σε ό,τι πείτε. Αν πείτε, «θα περάσουμε από το σχολείο και θα πούμε μια καλημέρα», αυτό πρέπει να κάνετε, όχι να ξεγελάσετε το παιδί να μείνει.

* Μην παρατείνετε τον αποχωρισμό: «Φιλί- θα σε πάρω το μεσημέρι- αντίο», φύγατε!

 .

Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, εντεταλμένη διδασκαλίας 

στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Δημοσίευση: 13-9-2008

"Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" Eξομολογήσεις παιδιών

Την περασμένη Πέμπτη έφυγα νωρίτερα από τη δουλειά γιατί αρρώστησα. Η κόπωση μαζί με τα πρησμένα μου λαιμά και τον πόνο στ' αφτιά έφεραν μια αστάθεια που με ανάγκασαν να πάω στο σπίτι και να ξαπλώσω, να κοιμηθώ για πέντε ώρες. Ξυπνώντας το απόγευμα ήμουν σχεδόν αποφασισμένη να ακυρώσω την παρουσίαση που είχα το επόμενο πρωί της Παρασκευής σ' ένα σχολείο της Θεσσαλονίκης στις Δυτικές Συνοικίες. 

Έφτασε το βράδυ και ενώ ακόμα δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, αποφάσισα να πάω. Αν ήταν εκδήλωση για μεγάλους θα την είχα οπωσδήποτε ακυρώσει, αλλά το γεγονός ότι με περίμεναν παιδιά δημοτικού με έκανε να κάνω τον σταυρό μου και να πω: πάω κι ας βάλει το χέρι της η Παναγία να τα βγάλω πέρα.

Συνήθως σε παιδιά Δ΄, Ε΄ και Στ΄δημοτικού παρουσιάζω το "παραμύθι της μουσικής". Μου είπαν όμως πως φέτος το είχα ήδη κάνει στα συγκεκριμένα παιδιά και ήθελαν για δεύτερη φορά να με δουν και να ακούσουν τα άλλα δύο μικρά παραμύθια. Παρ' όλο που αυτό μου φάνηκε παράξενο τελικά πήγα και εκ των υστέρων είπα χίλιες φορές δόξα τω Θεώ που δεν αρνήθηκα αυτήν την συγκεκριμένη παρουσίαση. Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας και αυτήν την εμπειρία. Για όσους δεν το έχουν διαβάσει το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" διαπραγματεύεται τον χωρισμό, τον αποχωρισμό και εν τέλει τον θάνατο των αγαπημένων μας προσώπων με έναν τρόπο πολύ απλό, λιτό, τρυφερό και παρήγορο.

Αφού το διάβασα στα παιδιά άρχισε η συζήτηση. Κάθε ερώτηση ανέβαινε βαθμό δυσκολίας για μένα.

Γιατί γράψατε ένα τέτοιο βιβλίο; 

Έχετε ζήσει κάποιον θάνατο;

Είστε βέβαιη πως στην άλλη ζωή ξανανταμώνουμε;

Υπάρχει κόλαση και παράδεισος και πώς είναι;

Πώς θα είναι το σώμα μας εκεί;

Σ' αυτήν την τελευταία παραιτήθηκα. Παιδιά, νομίζετε πως μπορώ να απαντώ σε όλα; Αν φύγω πρώτη απ' αυτόν τον κόσμο, σας υπόσχομαι να κάνω τα αδύνατα δυνατά να σας στείλω ένα σήμα για το πώς είναι τα πράγματα εκεί, είπα χαμογελώντας. Ευχαριστήθηκαν με την ειλικρίνειά μου. Τα παιδιά πάντα χαίρονται την ειλικρίνεια, ακόμα κι αν δεν απαντά στις απορίες τους.

-Είχατε πάντα τόσες πολλές απορίες κυρία;

-Αν είχα λέει...

-Όπως και να 'χει, φώναξε ένα μικροκαμωμένος νεαρός, το θέμα είναι ότι ξανασυναντιόμαστε!

Και αφού ζεστάθηκε αρκετά η ομάδα προχωρήσαμε...

-Εγώ γεννήθηκα την μέρα που πέθανε η γιαγιά μου.

-Ο δικός  μου παππούς πέθανε πριν τον γνωρίσω και κάθομαι και κοιτώ τις φωτογραφίες του.

-Εμένα η μαμά δεν με παίρνει μαζί της όταν πάει στα μνήματα. Δεν καταλαβαίνει πως κι εγώ θέλω ν' ανάψω ένα κεράκι στον παππού.

-Εγώ βλέπω την γιαγιά μου στον ύπνο μου και έτσι δεν στεναχωριέμαι. Την νιώθω κοντά μου.

-Εγώ γράφω ένα βιβλίο για την γιαγιά μου που δεν ζει. Νομίζω πως θα της αρέσει.

-Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον δικό σου που δεν πέθανε και ζει, αλλά δεν τον έχεις γνωρίσει;

Αυτή ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση. Κανένα παιδί δεν ρωτάει κάτι τέτοιο στην τύχη. Εδώ υπήρχε μεγάλος πόνος, το ένιωσα αμέσως. Δεν θα γράψω εδώ τις απαντήσεις που έδινα κάθε φορά. Προσπάθησα όπως θα φαντάζεστε όσοι με ξέρετε λίγο ή πολυ να τους μεταφέρω το μήνυμα της Αναστάσεως και λίγο λίγο τους πήγα σε πολύ βαθιά νερά. Τους μίλησα για την ενέργεια της αγάπης που φτάνει πολύ πιο πέρα από όσο νομίζουμε. Πέρα από το σώμα και το πρόσωπο. Και τα παιδιά καταλάβαιναν. Το ίδιο κορίτσι που μου έκανε αυτήν την ερώτηση συνέχισε με μια ηρεμία: Εγώ δεν γνώρισα την μητέρα μου, ξέρω όμως πως ζει. -Δεύτερος κεραυνός-. Θα την γνωρίσω όμως αυτό το καλοκαίρι. Της ευχήθηκα ολόψυχα να την γνωρίσει, αν και βέβαια δεν είχα καμιά βεβαιότητα πως κάτι τέτοιο θα είχε έστω και τις ελάχιστες ευοίωνες προοπτικές. Το κορίτσι όμως συνέχισε.

Έχετε αδέρφια; Μάλιστα, άλλα τέσσερα. Έχετε και γονείς; Μάλιστα. Και ζούνε όλοι; Αυτός ήταν ο τρίτος κεραυνός ή πιο σωστά το προμήνυμα του τρίτου κεραυνού που τον έβλεπα να έρχεται. Έχετε φανταστεί ποτέ πώς είναι να χάνεις έναν αδερφό; Σας ενδιαφέρει αυτό; Απάντησα πάλι με ειλικρίνεια και της είπα πως μ' ενδιαφέρει πάρα πολύ και μέχρι ένα σημείο μπορώ να το καταλαβω γιατί έχω χάσει δύο ανίψια, αλλά να το καταλάβω τελείως δεν μπορώ. Αν δεν περάσει κάτι από το πετσί σου, της είπα, δεν φτάνεις να το καταλάβεις εντελώς. Εγώ έχω χάσει δύο αδέρφια, απάντησε. Εσύ, της είπα, έχεις γύρω γύρω ένα σωρό αγγέλους. Εγώ κυρία, άστα, έχω φουλάρει σε αγγέλους, μου είπε χαμογελαστά. 

Γύρισα την πλάτη γιατί δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυά μου. Είχα μπροστά μου  εβδομήντα παιδιά. Έκανα ένα αστραπιαίο άλμα εσωτερικό και γύρισα μπαίνοντας αιφνιδίως στο επόμενο αγαπησιάρικο παραμυθάκι μου, στο "Και τι θα πει σ' αγαπάω;" ρωτώντας τα: για πέστε μου τώρα ποιοι εδώ μέσα είστε ερωτευμένοι; Έτσι ξεκίνησε να ανεβαίνει όλη η ομάδα μέχρι που απογειώθηκε πλήρως κι έγινε ένα μεγάλο πανηγύρι στο τέλος.

Πάνω που άρχισα να υπογράφω κάποια βιβλία ήρθε ένα κοριτσάκι που δεν είχε μιλήσει καθόλου.

Θέλω να σας πω κάτι, αλλά να είμαστε μόνες, μου είπε. Την πήρα σε μια γωνιά. "Εμένα η μαμά  μου πέθανε όταν με γέννησε. Πείτε μου την αλήθεια, θα την συναντήσω κάποτε;" Και βέβαια, της απάντησα. "Και πώς θα την γνωρίσω, αφού δεν την έχω δει ποτέ, πώς θα καταλάβω ότι είναι η δική μου μαμά;" Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, της είπα, κι αν δεν την γνωρίσεις εσύ θα σε γνωρίσει αυτή που είναι συνέχεια κοντά σου και σε βλέπει έτσι όμορφα που μεγαλώνεις... Χαμογέλασε κι έφυγε...

Συνέχισα να υπογράφω, ζήτησα όμως από μια κυρία του συλλόγου γονέων να μου βρει και να μου φέρει το προηγούμενο κορίτσι. Ήθελα οπωσδήποτε να το δω ιδιαιτέρως. Ήρθε και περίμενε υπομονετικά να τελειώσω. Έφυγαν όλα και τότε το πήρα στην αγκαλιά μου. 

Μίλησέ μου, της είπα, πες μου ό,τι θέλεις για την ζωή σου.

Ζω με τον κανονικό μπαμπά μου και την θετή μου μαμά. Μια χαρά είναι η θετή μου μαμά, δεν έχω κανένα παράπονο. Εδώ και χρόνια μου έλεγε ο μπαμπάς μου πως αυτή δεν είναι η αληθινή μου μαμά, αλλά εγώ δεν τον πίστευα. Πέρσι μου τα εξήγησε όμως όλα. Μια χαρά είναι στ' αλήθεια η θετή μαμά, αλλά εγώ θέλω να γνωρίσω και την αλήθινή μου μαμά. Είχε δυο γιους από άλλον γάμο, εγώ όμως αυτά τα θεωρώ αδέρφια μου, αδέρφια μου είναι. Πέθαναν και τα δύο. Το ένα κάηκε στο ορφανοτροφείο που ζούσε, ξέρω και το όνομά του. Το άλλο δεν ξέρω ούτε πώς το έλεγαν ούτε πώς πέθανε. 

Τα έχεις ζήσεις όλα αυτά κορίτσι μου; Έχω ζήσει πολλά κυρία...

Την ρώτησα αν της άρεσε το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" και μου είπε πως της άρεσε πολύ. Πήγα και της αγόρασα ένα από την έκθεση βιβλίου που είχαν εκεί, της έγραψα μια αφιέρωση και της το χάρισα. Άστραψε από χαρά η Αλίκη κι έφυγε σαν να πετούσε....

Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι με μάτια αμυγδαλωτά, βλέμμα ευθύ, μαζεμένα τα μαλλάκια αλογοουρά, κορμί ευθυτενές λαμπάδα κι αυτήν την καθαρότητα και γαλήνη που έχουν όσοι σηκώνουν στην πλάτη τους τον πόνο πολλών...

Αναρτήθηκε από Βασιλική Ν. στις 5/30/2009 10:04:00 AM  

Το μήνυμα της μέρας: Περί Ευτυχίας

«Η ευτυχία ή η δυστυχία του ανθρώπου δεν εξαρτάται από την περιουσία ή το χρυσό που διαθέτει. Η ευτυχία ή η δυστυχία του βρίσκονται στην ψυχή του.»

Δημόκριτος

Οι παιδόφιλοι - παιδεραστές και η μυλόπετρα που τους αξίζει

Ὃς δ’ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 18,6  

Και όποιος βλάψει ένα από αυτά τα μικρά που σε μένα πιστεύουν, τον συμφέρει να κρεμαστεί στο λαιμό του μια μυλόπετρα και να πέσει να πνιγεί στο βάθος της θάλασσας. 

Παιδοφιλικά κανάλια στο Youtube

==============

 =====================

Ορθώς δοκώ

Σάββατο πρωί, παραμονής της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
Δεν δουλεύουμε. Ύπνος λίγο παραπάνω. Έφτιαχνα ράθυμα τον καφέ, όταν χτύπησε το κουδούνι.
Κοίταξα από το ματάκι της πόρτας. Δυο κυριούλες, Ο Θεός να τις κάνει ...

Άνοιξα την πόρτα. Οι δυο κυριούλες ήταν ... κάπως. Ήξερα τι ήταν και τι θέλανε, έβλεπα συχνά τέτοιες, που μοιράζανε φυλλάδια κρατώντας μια ... Αγία Γραφή. Δεν βιαζόμουν, είχα και όρεξη για κουβέντα.
­­­—Καλημέρα ... ;
—Καλημέρα σας. Να σας απασχολήσουμε λιγάκι.
—;
—Ο Θεός έστειλε τον κατακλυσμό του Νώε, επειδή ο άνθρωπος εξώκοιλε. Πρέπει να μετανοήσουμε αδερφοί, επειδή ο Θεός θα μας στείλει συμφορές. Ο Αρμαγεδδών ...
Δεν είμαι κανένας χριστιανός της προκοπής, μια φορά πάω Πάσχα και Χριστούγεννα στην εκκλησία κι άμα περνάω έξω από τον Άγιο Αντρέα, τον κοιτάζω με νόημα, σαν να του λέω: ξέρεις εσύ, κάνε τα δέοντα ...
—Ελάτε μέσα, είπα στις κυριούλες. Κάτσε να δούμε που το πάνε, σκέφτηκα, να περάσει και η ώρα.
—Όχι, όχι μέσα. Ο Αρμαγεδδών … και πήγαν να συνεχίσουν από εκεί που είχαν σταματήσει.
—Βρε καλές μου κυρίες, έρχεστε εδώ πρωί-πρωί και μου αρχινάτε με απειλές και φοβέρες και μου λέτε πως να πάω κοντά στον Θεό.
—Διαβάζετε την Αγία Γραφή; Να δέστε εδώ ... και αρχίζουν να μου διαβάζουν κάτι έτοιμα, αποσπασματικά εδάφια από την Αποκάλυψη.
—Να σας πω. Σταματήστε. Ακούστε με, εμένα, λίγο.
—Εγώ ξερω, έναν άλλο Θεό, ένα Θεό που δεν απειλεί, που δεν φοβερίζει, ένα Θεό της Αγάπης. Ένα Θεό που μου παραγγέλλει, να μετανιώσω ελεύθερα, όχι από φόβο. Μια μετάνοια ψυχής που πιάνει τόπο, επειδή ο Γιος του θυσιάστηκε για μένα. 

Τι να τον κάνεις έναν πιστό που είναι κοντά στο θείον από φόβο; Δεν θέλω να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ελεύθερος, να χαίρομαι. Θέλω να διαλέγω εγώ τον ίσιο δρόμο. Δεν θέλω ένα Θεό εκδικητή, ένα Θεό να με ταράζει ..
Σας είπα, δεν έχω καλές σχέσεις με την εκκλησία και τα θεολογικά. Ότι θυμάμαι από το σχολείο, τότε που κάναμε θρησκευτικά. Αλλά να, τελευταία, όλο σκοντάφτω σε κάτι κείμενα, -θα μου πεις, άμα δεν θες, δεν σκοντάφτεις-, που τα ψάχνω, έτσι χωρίς προκατάληψη και βρίσκω πράγματα. 

Δεν μπορώ να πάρω την Αγία Γραφή και να αρχίσω να διαβάζω, δεν είμαι έτοιμος φαίνεται γι’ αυτό. Μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον κάτι στοιχεία, κάτι κείμενα που προσεγγίζουν ιστορικά το ζήτημα της Ορθοδοξίας. 

Βλέπω και τα κείμενα και προσπαθώ να προσεγγίσω ορθολογικά το θέμα. Και βγαίνουν, στέκονται όλα. 

Τίποτα έωλο. Όλα ορθολογικά σωστά. Μου έκανε εντύπωση αυτό. Μεγάλη εντύπωση. Και ψάχνω, όλο ψάχνω και λες είναι ένας αγώνας να ανακαλύψω την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι εκεί.
Σ’ αυτή την αναζήτηση, διάβασα και κείμενα, και κατέληξα σε ένα πράγμα. 

Ό,τι και να πιστεύεις, όποιο Θεό και να έχεις, τα κείμενα της Ορθοδοξίας κάνουν για όλους, πιστούς και απίστους. Δεν μπάζουν. Εσένα επιδιώκουν να υποστηρίξουν, εσένα θέλουν να σου δώσουν δύναμη να τα βρεις με τον εαυτό σου, να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τις καθημερινές δυσκολίες. 

Ό,τι και να πιστεύεις, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την αγάπη. Γιατί, την αγάπη πραγματεύονται όλα αυτά τα κείμενα της Ορθοδοξίας.
Ορθοδοξία, ορθή δόξα, ορθά δοκώ, ορθά σκέφτομαι, Ορθός λόγος.

Ορθοδοξία μια λέξη παρεξηγημένη. Ντρεπόμουν να πω ότι είμαι Ορθόδοξος, αλλά τώρα μου φαίνεται ότι άρχισα να καμαρώνω.

Για μένα ελέγχθηκαν όλα αυτά για κανένα άλλο. Κανένας Θεός δεν τα έχει ανάγκη. Για να είμαι εγώ ήρεμος και γαλήνιος, να έχω χαρά και να πορεύομαι στον ίσιο δρόμο ελεύθερα, και ελεύθερα θα πει, ότι εγώ το επέλεξα, εγώ διάλεξα την ευθεία οδό, με ελεύθερη βούληση. 

Να αγαπάω τον διπλανό μου, επειδή αυτό είναι η υπέρτατη χαρά. Κάνε ένα καλό σήμερα, δεν πιστεύω να ξανανιώσεις πιο όμορφα από οτιδήποτε άλλο. 

Η χαρά του να κάνεις το Καλό, είναι ... τα πάντα όλα.

Κι ένα ακόμη κατάλαβα ότι θέλει να μου δώσει η Ορθοδοξία. Την άρση του φόβου του θανάτου. Αυτό. Αυτόν τον φόβο που ψυχαναλυτές, ψυχίατροι και ψυχολόγοι προσπαθούν με τις συνεδρίες τους να μου τον καλμάρουν, να τον τιθασεύσουν. 

Η Ορθοδοξία έδωσε την λύση. Σε μένα εναπόκειται να την εισπράξω.
Υπάρχουν φωτισμένοι Ιερείς που κάνουν σπουδαία δουλειά. Μη μπερδεύουμε την πλεονεξία ορισμένων με το μήνυμα της Εκκλησίας. 

Το μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι εκεί και μας περιμένει, εμείς το χρειαζόμαστε, όχι αυτό εμάς.
Όσον αφορά, το τυπικό, τις τελετές, τα λατρευτικά που δεν έχω σχέση, ένα έχω να σας πω. Πήγα, φέτος, της Παναγίας στην εκκλησία στο χωριό μου. 

Γύρω-γύρω μπροστά στην Ωραία Πύλη, στο ημικύκλιο, καθισμένα παιδάκια περίμεναν να μεταλάβουν, δεν κοίταζαν προς το Ιερό, αλλά προς εμάς τους ... «πιστούς». 

Ξέρετε τι είδα; Είδα χαρά, πολύ χαρά, τα παιδάκια καθισμένα πλάι-πλάι, γελαστά, χαρούμενα μέσα στο φως, πολύ Φως.

Αυτό είδα φέτος, που πήγα μια φορά παραπάνω από τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Κάποιο μυστικό, μου φαίνεται ότι έχει εκεί στο τυπικό, στο λατρευτικό.
Κάποιο Μυστήριο.

το χαμομηλάκι