Αυστραλία: Φόβοι για μόλυνση με ουράνιο από τις αμμοθύελλες

function openWindow(theTarget, windowName, Properties){var newWin = window.open(theTarget, windowName, Properties);newWin.focus(Η νέα αμμοθύελλα που σαρώνει την ανατολική Αυστραλία περιέχει ραδιενεργά σωματίδια από ορυχείο ουρανίου, προειδοποιούν ορισμένοι περιβαλλοντιστές, ωστόσο οι επιστήμονες είναι γενικά καθησυχαστικοί.

 

Οι αμμοθύελλες προέρχονται από την έρημο της Νότιας Αυστραλίας  και θα μπορούσαν να περιέχουν κόκκους ουρανίου από ορυχείο στην περιοχή του Ρόξμπι Ντάουνς, δήλωσε μεταξύ άλλων ο Ντέιβιντ Μπράντμπουρι, γνωστός σκηνοθέτης και ακτιβιστής.

Καθησυχαστικός ήταν πάντως ο Μπάρι Νόλερ, καθηγητής Περιβαλλοντικής Τοξικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ, ο οποίος εκτίμησε ότι τα σωματίδια ουρανίου αφενός είναι πολύ βαριά για να παρασυρθούν από τον άνεμο, αφετέρου θα αραιώνονταν τόσο πολύ από τη σκόνη ώστε δεν θα εγκυμονούσαν κίνδυνο ούτως ή άλλως.

Από την πλευρά τους, οι εταιρείες εξόρυξης διαβεβαίωσαν ότι τα επίπεδα σκόνης παρακολουθούνται προσεκτικά.

Η ξηρή σκόνη που έπνιξε το Κουίνσλαντ στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, αφήνοντας μια ελαφριά μεταλλική γεύση στο στόμα, έχει αρχίσει να αραιώνει και αναμένεται να χαθεί σύντομα στη θάλασσα, αναφέρει τη Δευτέρα το BBC.

Η αρχική αμμοθύελλα δημιουργήθηκε από ένα ψυχρό μέτωπο με ισχυρούς ανέμους που σήκωσαν σκόνη από την αποξηραμένη λίμνη Έιρ και σάρωσαν την ανατολική ακτή σε απόσταση 600 χλμ.

πηγή

«Σ΄ αγαπάω αλλά μόνο όταν δεν κάνεις αταξίες» Πρέπει να αγαπάμε τα παιδιά άνευ όρων γι΄ αυτό που είναι, όχι γι΄ αυτό που κάνουν.

Πριν από 50 χρόνια και πλέον, ο ψυχολόγος Καρλ Ρότζερς είπε ότι το να αγαπάμε απλώς τα παιδιά μας δεν είναι αρκετό. Και τόνισε ότι πρέπει να τα αγαπάμε άνευ όρων γι΄ αυτό που είναι, όχι γι΄ αυτό που κάνουν.

Ως πατέρας ξέρω ότι αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα, που μάλιστα σήμερα αμφισβητείται από συμβουλές για το αντίθετο: για το πώς να γίνουμε «γονείς υπό όρους», πώς να αυξάνουμε τη στοργή όταν το παιδί είναι «καλό» και να την περιορίζουμε όταν δεν είναι.
 

Έτσι ο παρουσιαστής τοκ-σόου Φιλ Μακγκρό μας λέει στο βιβλίο του «Family First» («Πρώτα η οικογένεια», Free Ρress, 2004) ότι πρέπει να προσφέρουμε με φειδώ στα παιδιά αυτά που χρειάζονται ή με τα οποία χαίρονται, να τα μετατρέπουμε σε επιβραβεύσεις που θα τους προσφέρουμε ή θα τους αρνούμαστε ώστε να «συμπεριφέρονται σύμφωνα με τις επιθυμίες μας». Και «ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα για ένα παιδί», προσθέτει, «είναι η αποδοχή και η έγκριση των γονιών του».

Σύμφωνα με τους «Νιου Γιορκ Τάιμς», με τον τρόπο αυτό τα παιδιά διδάσκονται ότι τα αγαπούν και ότι είναι αξιαγάπητα μόνον όταν κάνουν οτιδήποτε αποφασίζουμε εμείς ότι είναι καλό. Ο έπαινος γίνεται άλλη μία μέθοδος ελέγχου, ανάλογη της τιμωρίας. Με τη στάση αυτή, είχε προειδοποιήσει ο Ρότζερς, τα παιδιά μπορεί να χρειαστούν κάποια στιγμή ψυχαναλυτή για να τους δώσει την άνευ όρων αποδοχή, την οποία δεν βρήκαν όταν ήταν σημαντικό να βρουν. Είχε άραγε δίκιο ο Ρότζερς; Ας δούμε τα δεδομένα.
 

Το 2004, δύο Ισραηλινοί ερευνητές, οι Αβί Ασόρ και Γκάι Ροθ, μαζί με τον Αμερικανό ψυχολόγο Έντουαρντ Ντέτσι, ρώτησαν περισσότερους από 100 φοιτητές αν η αγάπη που είχαν δεχθεί από τους γονείς τους φαινόταν να εξαρτάται από αν πετύχαιναν στο σχολείο, αν προπονούνταν πολύ στα σπορ, αν νοιάζονταν τους άλλους ή αν κατέπνιγαν αισθήματα όπως ο θυμός και ο φόβος. Αποδείχθηκε ότι τα παιδιά που δέχονταν αυτήν την υπό όρους αγάπη ήταν πιθανότερο να ενεργούν όπως ήθελαν οι γονείς.

Όμως το τίμημα ήταν βαρύ. Πρώτον, τα παιδιά αυτά είχαν την τάση να δυσανασχετούν με τους γονείς τους και να τους αντιπαθούν. Δεύτερον, είχαν την τάση να λένε ότι ο τρόπος που ενεργούν οφείλεται περισσότερο σε μια «ισχυρή εσωτερική πίεση», παρά στην αίσθηση ότι επιλέγουν πραγματικά. Επιπλέον, η ευτυχία τους έπειτα από μια επιτυχία ήταν συνήθως σύντομης διάρκειας και συχνά αισθάνονταν ενοχή ή ντροπή. Φέτος τον Ιούλιο, οι ίδιοι ερευνητές, επανέλαβαν την έρευνα του 2004 επεκτείνοντάς την.
 

Διαπιστώθηκε ότι η γονική «αγάπη υπό όρους» είτε δημιουργεί στα παιδιά ανθυγιεινά αισθήματα «εσωτερικού καταναγκασμού» είτε αυξάνει τα αρνητικά αισθήματα των εφήβων για τους γονείς τους. Αυτό που μας λένε οι μελέτες είναι ότι το να επαινούμε τα παιδιά επειδή έκαναν κάτι σωστό δεν αντισταθμίζει τα αρνητικά συναισθήματα που τους δημιουργούνται όταν παίρνουμε πίσω την αγάπη μας ή τα τιμωρούμε επειδή κάνουν κάτι λάθος. Και τα δύο είναι παραδείγματα γονικής αγάπης υπό όρους και είναι αμφότερα αντιπαραγωγικά.

Οι περισσότεροι γονείς θα διαμαρτύρονταν λέγοντας ότι φυσικά και αγαπούν τα παιδιά τους άνευ όρων. Όμως αυτό που μετράει είναι πώς φαίνονται τα πράγματα από την πλευρά των παιδιών - αν αισθάνονται ή όχι ότι τα αγαπούν εξίσου όταν τα κάνουν θάλασσα ή όταν δεν τα καταφέρνουν. Ο Άλφι Κον έχει γράψει 11 βιβλία για την ανθρώπινη συμπεριφορά και την εκπαίδευση, ανάμεσα στα οποία τα «Unconditional Ρarenting» (Γονείς άνευ όρων) και «Ρunished by Rewards» (Τιμωρία με επιβράβευση).
   
Με μια ματιά

Τι δείχνουν οι έρευνες για τα παιδιά που δέχονται αγάπη «υπό όρους» από τους γονείς τους:  

ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ να ενεργούν όπως θέλουν οι γονείς 

ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΣΗ να δυσανασχετούν με τους γονείς τους και να τους αντιπαθούν

ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ πως ο τρόπος που ενεργούν οφείλεται σε μια «ισχυρή εσωτερική πίεση» 

Η ΕΥΤΥΧΙΑ που αισθάνονται έπειτα από μια επιτυχία είναι συνήθως σύντομης διάρκειας ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ συχνά ενοχή ή ντροπή 

Ο ΕΠΑΙΝΟΣ του παιδιού επειδή έκανε κάτι «σωστό» δεν αντισταθμίζει την τιμωρία του γιατί έκανε κάτι «λάθος»

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ είναι πώς φαίνονται τα πράγματα από την πλευρά του παιδιού αν αισθάνεται ή όχι ότι το αγαπούν εξίσου όταν τα κάνει θάλασσα ή δεν τα καταφέρνει

Δημοσίευση: 21-9-2009

Περιμένουν ακόμα τους καθηγητές 65 παιδιά με αναπηρία Υπάρχουν μόλις 4 εκπαιδευτικοί, ενώ χρειάζονται 25

Σε αδιέξοδο βρίσκονται οι γονείς 65 παιδιών με προβλήματα αναπηρίας στην Αχαϊα καθώς το Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης στο οποίο φοιτούν δεν έχει λειτουργήσει ακόμα, λόγω έλλειψης καθηγητών.

Ολα τα σχολεία της Ελλάδας ξεκίνησαν να λειτουργούν στις 11 Σεπτεμβρίου, όμως στο Ειδικό Εργαστήρι της Πάτρας οι καθηγητές δεν έφθασαν ποτέ με αποτέλεσμα οι γονείς των παιδιών και οι υπεύθυνοι του σχολείου να βρίσκονται σε απόγνωση.

Πιο συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή στο ΕΕΕΕΚ του νομού Αχαϊας υπάρχουν μόνο τέσσερις καθηγητές, ενώ για να λειτουργήσει πλήρως θα πρέπει να έχει συνολικά 25 εκπαιδευτικούς διαφόρων ειδικοτήτων. 
Φιλόλογοι, μαθηματικοί, γυμναστές, καθηγητές μουσικής, οικιακής οικονομίας, αλλά και κηπουρικής, ακόμα δεν έχουν πάει στο Εργαστήρι, με αποτέλεσμα, όπως έχει γίνει και άλλη φορά, η λειτουργία τους να ξεκινά τον Οκτώβριο.

Στο σχολείο φοιτούν μαθητές με νοητική στέρηση, πολλοί από τους οποίους έχουν και άλλα προβλήματα, όπως: όρασης, ακοής, σοβαρά νευρολογικά - κινητικά προβλήματα, σύνθετες γνωστικές συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες, αυτισμό κ.ά.

«Η αγωνία των γονιών έχει φθάσει στο απροχώρητο. Πόσω μάλλον των παιδιών αυτών που παραμένουν στα σπίτια τους την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι μαθητές έχουν ξεκινήσει μαθήματα από τις 11 Σεπτεμβρίου. Καθημερινά το τηλέφωνο στο γραφείο μου χτυπάει και στην άλλη άκρη βρίσκονται οι μαθητές του Εργαστηρίου και με ρωτούν απεγνωσμένα ποτέ θα έρθουν στο σχολείο τους», λέει στο «Εθνος» ο διευθυντής του Εργαστηρίου Σπύρος Μαρίνης. Μέχρι χθες καθηγητές δεν είχαν φθάσει ακόμα στο σχολείο αν και από το υπουργείο προκηρύχθηκαν κάποιες θέσεις.

Αργά χθες το απόγευμα ο διευθυντής του σχολείου πήρε τη διαβεβαίωση από το υπουργείο ότι μέχρι τη Δευτέρα περίπου 10 καθηγητές θα βρίσκονται στο ΕΕΕΕΚ της Πάτρας.

Εν τω μεταξύ, σε χειρότερη κατάσταση βρίσκονται πάνω από 20 παιδιά με κινητικά προβλήματα που κατοικούν στην ορεινή επαρχία Καλαβρύτων. Ο χρόνος που χρειάζεται για να φτάσουν στο Εργαστήρι στην Πάτρα είναι περίπου 2 ώρες, με αποτέλέσμα να μην μπορούν να πάνε και να μην εκπαιδεύονται.

ΛΙΝΑ ΜΠΑΣΤΑ

Το χαστούκι πλήττει την ευφυία των παιδιών Child abuse, it is never OK

Ένα χτύπημα με την παλάμη στα μαλακά μόρια του παιδιού, ενδέχεται να προκαλέσει κάτι πολύ περισσότερο από δάκρυα. Μπορεί να μειώσει τον δείκτη ευφυίας του, σύμφωνα με τον Αυστραλό κοινωνιολόγο Μάρι Στράους. 

Έχοντας ως δείγμα 800 παιδιά, ηλικιών από 2 έως και 4 χρόνων, μελέτησε την επίδραση του ξύλου στα απείθαρχα παιδιά και συμπέρανε ότι εκείνα, που δέχονταν χτυπήματα από τους γονείς τους, είχαν δείκτη ευφυίας, πέντε βαθμούς χαμηλότερο από τα άλλα, που δεν υποβαλλόταν σ' αυτήν την μέθοδο επιβολής πειθαρχίας. 

Σε παιδιά ηλικιών από 5 έως και 9 χρόνων, που πήραν μέρος στην ίδια έρευνα, διαπιστώθηκε ότι το ξύλο μείωνε το IQ τους κατά 2,8 βαθμούς.

Ο Μάρι Στράους δήλωσε ότι το αποτέλεσμα της έρευνάς του έχει μεγάλη σημασία για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών όλου του κόσμου. Αλλά και η ψυχολόγος δρ. Τζούντιθ Κέννεντι, από το Σίδνεϊ, υποστήριξε ότι, ενώ ένα ελαφρό χτύπημα στα οπίσθια -σε αραιά διαστήματα- δεν αναμένεται να έχει τραυματική επίδραση στο παιδί, το συχνό ξύλο έχει σίγουρα βλαβερά αποτελέσματα, τόσο στην εξυπνάδα, όσο και στον χαρακτήρα του.

 ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

πηγή

---

Child abuse, it is never OK

It's our misfortune that every day there are children living hungry, neglected, sexually exploited, feeling unloved and fearful and the sad reality is that child abuse is severely underreported. Even if abuse has been reported victims almost never speak of their abuse for fear of retaliation. Child abuse refers to any form of physical, psychological, social, emotional or sexual maltreatment of a child.

Types of Child Abuse:

Neglect: Not giving the child what they need to develop is a kind of neglect. It can hurt the child both emotionally and physically. 

A parent or a guardian is neglecting a child when they:

• don't make them feel loved, wanted, safe and worthy
• don't let them see a doctor or take personal care of themselves
• don't intervene when the child is at risk of harm
• deny them an education
• deny food, clothing and shelter, even though they can afford to provide them
• leave the child alone at home too often. Parents are responsible for watching over their children until they are at least 16.

Emotional: Emotional maltreatment is all about attacking on Child's sense of self-worth, insults, isolation, rejection, unrealistic expectations or constant criticism. The law also considers children at risk of emotional abuse if they live in situations of family violence.  

Emotional abuse includes:

• Isolating a child.
• Intimidating or terrorizing a child.
• Exploiting a child.
• Making unreasonable demands.

Physical: physical abuse means causing physical harm on a child's body single time or repeatedly. Often parents punish their child physically in order to discipline however sometimes this results to permanent disability.   Some examples of child abuse:? Shaking, choking, biting, kicking or burning a child Handling a child roughly when helping them with dressing and going to the bathroom Using force or restraint in any other harmful way

Sexual: When any adult uses a child for sexually purpose forcefully, it refers to sexual abuse. Its really sad to note that child sexual abuse is increasing rapidly in our society.

• touching and kissing a child's breasts or genitals
• inviting the child to touch someone else sexually
• having sex with a child family member
• forcing a child into prostitution or pornography.

We can all protect child from harm by identifying and recognizing the signs of abuse as mostly children fear to say their problem. If you suspect a child is a victim of abuse or neglect, report your concerns to Child Protection at the Department of Social Development as soon as possible. You do not need proof.

Signs of Abuse:

• Child has physical cut marks.
• Change in behavior.
• Problem in walking or sitting.
• Child prefers to be alone.
• Child is in depression.
• Child is not interested in playing or making friends.
• Child is suffering from chronic untreated illness.

Sometime child takes the courage and speaks about the abuse, you should handle the situation very intelligently. You should stay calm, listen to them carefully in a caring manner. Never act like you are shocked or upset about the matter. And the most important never blame the child.

DO NOT probe for details promise the parents will understand make promises you can't keep say you won't tell anybody

        DO report the disclosure immediately to Social Development offer your support tell about helpful services

Tips for Parents: Children depend on their parents to grow up safely. With growing age they come across many difficult things and needs your help to understand. So always be supportive and talk to your child.

1. Participate with your child in any activity of their choice.
2. Keep an eye on changes in the behavior of your child.
3. Speak to them.
4. Support them at every juncture of their life.
5. Never hit your child and always show your love and care.
6. Talk to your children about their bodies. Explain to them what is appropriate and inappropriate touching and how to get help when required.

Reporting: To report child abuse is your responsible duty and you should realize that. As soon as child reveals abuse to you, contact your local police or your local child welfare agency. And even if you come across any reasonable grounds to suspect abuse, report it immediately. Delay in report will increase the threat and risk for the victim.

Remember, there is always help out there, and it is never too late to get help. All you have to do is speak up.

Support Groups

Broken Spirit

Child Abuse Survivor Monument

Vaonline

Child welfare

source

Το μήνυμα της ημέρας: Ο καλός ηγέτης

 

Ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ’ ἀνὴρ
χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

Όποιος είναι καλός νοικοκύρης  για τα δικά του,
θα φανεί και της χώρας κυβερνήτης άξιος.

Σοφοκλή  "Αντιγόνη"  (661–662)

«Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι από ποτέ» O κρυφός, σιωπηλός πληθυσμός υπολογίζεται σε 12,3 εκατομμύρια ανθρώπους.

«Το 1976 στην Ινδία πέρασε ένας καταπληκτικός νόμος κατά της ανθρώπινης δουλείας. Αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Παγκοσμίως, δεν υπάρχει καμιά χώρα που έστω να προσεγγίζει την Ινδία, όσον αφορά τον απόλυτο αριθμό των ανθρώπων που ζουν σε καθεστώς δουλείας», λέει ο Σκίνερ

 Η Μαριάμα Ουμάρου υπήρξε μία από τους περισσότερους από 40.000 σκλάβους του Νίγηρα. Σύμφωνα με την οργάνωση Anti-Slavery International, σε αυτή τη χώρα της δυτικής Αφρικής οι σκλάβοι υφίστανται άγρια σωματική κακοποίηση από τα αφεντικά τους που τους θεωρούν ιδιοκτησία τους

«Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι από ποτέ»

Από τους δρόμους της Αϊτής, όπου διαπραγματεύτηκε την αγορά ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού, έως τα ορυχεία της Ινδίας όπου εξαθλιωμένοι από τη φτώχεια άνθρωποι αγωνίζονται μάταια να ξεπληρώσουν δουλεύοντας τα χρέη τους, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπεν Σκίνερ πραγματοποίησε την πιο εκτεταμένη έρευνα που έχει γίνει πάνω στο φαινόμενο της σύγχρονης δουλείας

Δεν έχουν περάσει ούτε είκοσι ημέρες από την εξάρθρωση, στην Πελοπόννησο, κυκλώματος δουλεμπόρων που εξανάγκαζαν διά της βίας τα θύματά τους -όλοι μετανάστες από χωριά της Ρουμανίας, των οποίων τα διαβατήρια παρακρατούσαν- να εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες σε αγροτικές καλλιέργειες. Αυτοί ήταν 65 ανάμεσα στους χιλιάδες σκλάβους που διακινούνται στη χώρα μας και αποτελούν τον κρυφό, σιωπηλό πληθυσμό της Ελλάδας, που παρουσιάζει σχετικά χαμηλές επιδόσεις στον τομέα καταπολέμησης της εμπορίας ανθρώπων.

Παγκοσμίως, αυτός ο κρυφός πληθυσμός υπολογίζεται σε 12,3 εκατομμύρια ανθρώπους. Ωστόσο ακόμη και τα στελέχη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας του ΟΗΕ, που δημοσιοποιεί αυτά τα στοιχεία, δεν αρνούνται ότι στην πραγματικότητα είναι πολλαπλάσιος ο αριθμός των ανθρώπων που στην αυγή του 21ου αιώνα ζουν σε καθεστώς δουλείας.

«Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία του Κέβιν Μπέιλς [σ.σ. ο γνωστότερος διεθνώς μελετητής του φαινομένου της σκλαβιάς, πρόεδρος της οργάνωσης Free the Slaves και συγγραφέας του βραβευμένου «Disposable People: New Slaves in the Global Economy»], υπάρχουν σήμερα στον κόσμο περίπου 27 εκατομμύρια σκλάβοι», λέει ο Σκίνερ που ασχολήθηκε πρώτη φορά με το θέμα πριν από έξι χρόνια, στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ για λογαριασμό του Newsweek. «Είχα πάει στη Μαυριτανία, όπου μίλησα με αρκετούς ανθρώπους που είχαν καταφέρει να ελευθερωθούν από τα δεσμά της δουλείας, αλλά και με έναν πρώην ιδιοκτήτη σκλάβου, ο οποίος είχε, με μια έννοια, αλλάξει ζωή.
Η ιστορία που μου αφηγήθηκε ήταν συγκλονιστική», θυμάται ο 33χρονος δημοσιογράφος που έκτοτε δεν έχει πάψει να ακολουθεί τα βήματα του λαθρεμπορίου ανθρώπων στις πέντε ηπείρους, από τη μια άκρη του κόσμου έως την άλλη. Καρπός της έρευνάς του -την οποία λέει ότι έχει σκοπό να συνεχίσει- είναι το πρόσφατο βιβλίο του «Α Crime so Monstrous: Face to Face with Modern Day Slavery» («Ενα έγκλημα τόσο τερατώδες: Πρόσωπο με πρόσωπο με τη σύγχρονη δουλεία»).

Να ξεκινήσουμε από τον ορισμό που δίνετε στη σκλαβιά;

«Ναι, καλό θα ήταν γιατί η λέξη έχει χάσει το νόημά της. Πρόσφατα, ας πούμε, ο Κριστιάνο Ρονάλντο διαμαρτυρόταν ότι είναι ένας σύγχρονος σκλάβος γιατί η Μάντσεστερ δεν τον άφηνε να σπάσει το συμβόλαιό του. Νομίζω ότι ο Ρονάλντο βγάζει κάπου 20 χιλιάδες ευρώ την εβδομάδα; ΟΚ, το παράδειγμα είναι ακραίο, είναι πιο συνηθισμένο να χαρακτηρίζονται σκλάβοι οι εργαζόμενοι που αμείβονται με πολύ χαμηλούς μισθούς, αλλά και πάλι, δεν μιλάω γι' αυτούς.

Σκλάβοι είναι οι άνθρωποι που εξαναγκάζονται να δουλεύουν χωρίς αμοιβή, υπό την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, σήμερα υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι από ποτέ, είτε μιλάμε για 12 είτε για 27 εκατομμύρια».

 Γράφετε ότι είναι πολύ απλό να αγοράσεις έναν ανήλικο οικιακό σκλάβο, σε απόσταση μόλις πέντε ωρών από το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Το δοκιμάσατε;

«Ναι, αυτό συνέβη στην Αϊτή. Από το κέντρο της Νέας Υόρκης έως εκεί, με ταξί κι αεροπλάνο, τεχνικά η απόσταση είναι πέντε ώρες. Εκεί διαπραγματεύτηκα την αγορά ενός 12χρονου κοριτσιού, το οποίο μου πρότεινε ο δουλέμπορος για να με υπηρετεί ως οικιακή σκλάβα. Και κάποια στιγμή μου είπε: "Είναι κάπως λεπτό το θέμα, αλλά μήπως επιθυμείτε το παιδί και ως σύντροφο;". Αυτά στην τιμή των εκατό δολαρίων, τα οποία με παζάρι έριξα στα πενήντα. Η κατάσταση για τα παιδιά στην Αϊτή είναι τρομακτική. Σύμφωνα με τα στοιχεία της UNICEF, ένα στα δέκα αναγκάζεται να δουλέψει υπό τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας».

Η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαιρίου. Οπως προκύπτει από την έρευνα που κάνατε, είναι η φτώχεια που πρωτίστως ευθύνεται για το φαινόμενο της δουλείας;

«Θα έλεγα ότι μάλλον πρόκειται για ένα πλέγμα παραγόντων που καθιστούν τους ανθρώπους ευάλωτους -κοινωνική απομόνωση, σοβαρή υπανάπτυξη και οπωσδήποτε τεράστια φτώχεια. Ωστόσο ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σήμερα με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα, κάτι που τους κάνει μεν εξαιρετικά ευάλωτους αλλά δεν καταλήγουν όλοι σκλάβοι. Γιατί το άλλο μέρος της εξίσωσης αφορά τα επίπεδα της εγκληματικότητας. Επίσης οι χώρες που έχουν έντονο πρόβλημα δουλείας είναι χώρες που παρουσιάζουν υψηλά επίπεδα διαφθοράς, σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Διαφάνειας. Υπάρχει ωστόσο μια εξαίρεση -το Μπανγκλαντές. Ενώ είναι από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου και παρουσιάζει υψηλό δείκτη διαφθοράς, σε απόλυτους αριθμούς δεν έχει τόσο έντονο πρόβλημα όσο η γειτονική Ινδία».

Στην Ευρώπη σε ποιες χώρες με υψηλά επίπεδα διαφθοράς κάνατε έρευνα;

«Στη Ρουμανία, όπου δούλεψα κυρίως undercover, κάτι που προσπαθούσα κατά το δυνατό να αποφεύγω. Στο Βουκουρέστι ένας δουλέμπορος πρότεινε να μου πουλήσει μια νεαρή γυναίκα η οποία έφερε όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που πάσχει από σύνδρομο Down. Τα χέρια της κοπέλας, που έκλαιγε γοερά, ήταν γεμάτα πληγές που ήταν φανερό ότι είχε η ίδια προκαλέσει στον εαυτό της, σε μια απέλπιδα φαντάζομαι προσπάθεια να αυτοκτονήσει, για να γλιτώσει από τους καθημερινούς βιασμούς. Ο δουλέμπορος, που ήθελε να την ξεφορτωθεί, έφτασε να συμφωνήσει να την ανταλλάξει με ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Πήγα στην Εισαγγελία και τους είπα ότι είμαι δημοσιογράφος κι έχω στη διάθεσή μου ηχογραφημένη τη συνομιλία. Υπέθετα ότι η κασέτα αρκούσε για να κάνουν τη σύλληψη. Η απάντηση που πήρα ήταν ότι πρόκειται για Ρομά, ότι αυτοί έχουν τους δικούς νόμους, ότι αυτό είναι στο αίμα τους, ότι είναι ακόμη πιο δύσκολο να τους αντιμετωπίσουν απ' ό,τι τα άλλα μέλη του οργανωμένου εγκλήματος και ότι δεν υπάρχουν στο Σώμα αστυνομικοί που να είναι οι ίδιοι Ρομά ώστε να μπορούν να εισχωρήσουν στην κοινότητα. Και αυτά μου τα έλεγε μια πολύ έντιμη, πολύ αφοσιωμένη εισαγγελέας, μια γυναίκα που ασχολείται εδώ και χρόνια με τα θύματα του τράφικινγκ. Ηταν φανερό, όμως, ότι κι αυτή ακόμη είχε αρχίσει να απελπίζεται, ότι δεν έβρισκε την υποστήριξη που χρειαζόταν από την Αστυνομία».

Στη Ρουμανία είχατε όμως την ευκαιρία να πάρετε συνέντευξη και από καταδικασθέντες για τράφικινγκ;

«Ναι, μίλησα με τρεις άνδρες, ο ένας από τους οποίους κόμπαζε ότι είχε βγάλει πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια. Βεβαίως, συμμετείχε σε ένα εκτεταμένο δίκτυο τράφικινγκ, που σίγουρα έκανε τζίρους εκατομμυρίων δολαρίων προωθώντας και πουλώντας γυναίκες στη Δύση. Ο χώρος δράσης του ήταν στο Βουκουρέστι. Υπάρχουν γειτονιές όπου η Αστυνομία δεν πατάει κι όπου ένιωθε ότι λειτουργούσε σε καθεστώς σχεδόν ασυλίας, με μια έννοια. Στην πραγματικότητα συνελήφθη χάρη σε μια πολύ γενναία νεαρή γυναίκα, η οποία έτυχε να βρεθεί στα χέρια ικανών αστυνομικών και Εισαγγελίας που λειτούργησε με γνώμονα την προστασία του θύματος. Παρά τις δυσκολίες, στη Ρουμανία έχουν γίνει περισσότερα πράγματα απ' ό,τι σε άλλες χώρες της περιοχής».

Νωρίτερα αναφέρατε ότι, παρά την εκτεταμένη διαφθορά, το Μπανγκλαντές έχει μικρότερο αριθμό ανθρώπων που ζουν σε καθεστώς δουλείας από την Ινδία. Πώς εξηγείται;

«Κατά τη γνώμη μου, εκείνο που κάνει τη διαφορά είναι ότι στην Ινδία, σε γενικές γραμμές, οι φτωχοί δεν έχουν καμία ελπίδα πίστωσης. Αν ένας φτωχός άνθρωπος έχει ανάγκη από χρήματα, αν χρειάζεται δάνειο είτε γιατί αρρώστησε είτε γιατί παντρεύεται, δεν έχει άλλη επιλογή από το να απευθυνθεί σε κάποιον ιδιώτη. Και πολύ συχνά -δεν λέω πάντα, αλλά πολύ συχνά- θα βρεθεί να είναι υποδουλωμένος λόγω χρέους. Στο Μπανγκλαντές, από την άλλη, υπάρχει ο θεσμός του μικρο-δανεισμού. Δεν αναφέρομαι μόνο στην τράπεζα Grameen (που ίδρυσε ο Μοχάμεντ Γιουνούς,ο νομπελίστας οικονομολόγος που είναι γνωστός ως ο τραπεζίτης των φτωχών) αλλά και στην πολύ μεγαλύτερη BRAC, μια από τις μεγαλύτερες ΜΚΟ στον κόσμο. Μεταξύ άλλων, εδώ και 35 χρόνια η BRAC παρέχει τραπεζικές υπηρεσίες στους φτωχούς. Σήμερα αναλαμβάνει και προγράμματα εκπαίδευσης, παρέχει υπηρεσίες υγείας, έχει σχολεία. Μάλιστα επεκτείνει πλέον τη δράση της κι έξω από τα σύνορα του Μπανγκλαντές, σε μέρη όπως το Αφγανιστάν. Δεν λέω ότι κάνουν τα πάντα τέλεια, αλλά τουλάχιστον παρέχουν τη δυνατότητα δανεισμού σε ανθρώπους που σε άλλη περίπτωση θα κινδύνευαν πολύ σοβαρά να πέσουν θύματα τοκογλύφων που θα απαιτούσαν να γίνουν σκλάβοι για να ξεπληρώσουν το χρέος τους».

Γράφετε ότι σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν είναι τόσο δραματική η κατάσταση όσο στην Ινδία, μια χώρα που βρίσκεται σε τροχιά μεγάλης ανάπτυξης.

«Στην Ινδία η πιο διαδεδομένη μορφή δουλείας αφορά χρέη που συνήθως η μια γενιά κληροδοτεί στην επόμενη. Αυτό συμβαίνει και στο Πακιστάν και σε μικρότερο βαθμό στο Μπανγκλαντές, τη Σρι Λάνκα και γενικώς στην Ανατολική Ασία. Οι άνθρωποι προσφέρουν τους εαυτούς τους σαν εγγύηση. Πρόκειται, βεβαίως, για ανθρώπους αναλφάβητους που δεν είναι σε θέση να κάνουν λογαριασμούς ή να κρατήσουν βιβλία. Οι τόκοι που καλούνται να πληρώσουν είναι εξωφρενικοί και εννοείται ότι δεν τους ξεπληρώνουν ούτε στο ελάχιστο. Κι αν τολμήσουν να ξεφύγουν από το ορυχείο -ή τέλος πάντων όπου έχουν βρεθεί να δουλεύουν χωρίς αμοιβή- τους κακοποιούν, τους απειλούν ότι θα τους σκοτώσουν και πολλές φορές πράγματι τους σκοτώνουν.

Το 1976 στην Ινδία πέρασε ένας καταπληκτικός νόμος κατά της ανθρώπινης δουλείας. Αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Παγκοσμίως, δεν υπάρχει καμιά χώρα που έστω να προσεγγίζει την Ινδία, όσον αφορά τον απόλυτο αριθμό των ανθρώπων που ζουν σε καθεστώς δουλείας. Ξέρετε, στην Αμερική νομίζαμε ότι ήταν αρκετό να καταργηθεί η δουλεία, ότι χρειαζόταν όλο κι όλο ένα διάταγμα. Ετσι μετά την κατάργηση της δουλείας, η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει τους περίπου 3,5 εκατομμύρια νέους ελεύθερους Αμερικανούς. Δεν τους προσέφερε εκπαίδευση, δάνεια ή αποζημιώσεις. Και 150 χρόνια αργότερα εξακολουθούμε ως κοινωνία να πληρώνουμε το τίμημα εκείνης της λειψής απελευθέρωσης. Κοιτάει λοιπόν κανείς μια χώρα με τις προοπτικές της Ινδίας και είναι φανερό ότι αν δεν φροντίσει εγκαίρως να πάρει σοβαρά μέτρα κατά της δουλείας, δεν θα πάψει ποτέ να πληρώνει το τίμημα της απρονοησίας».

Εχετε ασχοληθεί αρκετά με τις ανθρωπιστικές οργανώσεις που αναλαμβάνουν να εξαγοράσουν την ελευθερία των σκλάβων, κυρίως σε χώρες της Αφρικής. Πώς δρουν;

«Σε πρώτο επίπεδο, ακούγεται πολύ ελκυστική η ιδέα ότι μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο με τίμημα το χαρτζιλίκι μιας εβδομάδας. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όπως διαπίστωσα στο Σουδάν όπου βρήκα αδιάσειστες αποδείξεις απάτης. Και ακόμη χειρότερα -τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ- είδα ότι δεν υπήρχε μέριμνα όσον αφορά τη μοίρα των απελευθερωμένων σκλάβων, αν δεχτούμε βέβαια ότι πράγματι επρόκειτο για πρώην σκλάβους. ΟΚ, ήταν ελεύθεροι να φύγουν, ελεύθεροι να πεθάνουν από την πείνα, ελεύθεροι να περιπλανηθούν μόνοι και ίσως να βρεθούν και πάλι θύματα δουλεμπόρων».

Οι οργανώσεις πώς εξαγόραζαν την ελευθερία σκλάβων στο Σουδάν; Πλήρωναν τους αντάρτες;

«Ναι, έδιναν χρήματα στους αντάρτες κι έμεναν ήσυχοι ότι αυτοί με τη σειρά τους θα φρόντιζαν για όλα. Οτι θα πήγαιναν δηλαδή στον Βορρά, θα έπαιρναν τους ανθρώπους που είχαν σύρει εκεί με τη βία και θα τους έφερναν πίσω στον Νότο για να τους πουλήσουν στα μέλη της οργάνωσης (Christian Solidarity International) για 33 δολάρια το κεφάλι. Η όλη επιχείρηση συγκέντρωσης κεφαλαίου ήταν πολύ απλή και αποτελεσματική -είχα υπολογίσει ότι πρέπει να μάζεψαν γύρω στα δύο με τρία εκατομμύρια δολάρια, μετρητά, τα οποία έδωσαν στους αντάρτες σε μια περίοδο μάλιστα που εκείνοι είχαν τεράστια ανάγκη από ρευστό. Η οργάνωση έδωσε τέλος σε αυτήν την αμφιλεγόμενη τακτική της μόνο μετά τη δημοσίευση του σχετικού ρεπορτάζ στο Newsweek.

Υπάρχουν βέβαια και σοβαρές οργανώσεις που όχι μόνο βοηθούν τους ανθρώπους να ανακτήσουν την ελευθερία τους, αλλά και να σταθούν στα πόδια τους και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις που θα εγγυηθούν ότι δεν θα βρεθούν ξανά στα χέρια δουλεμπόρων. Τους βοηθούν δηλαδή να γίνουν κύριοι της μοίρας τους. Ολες αυτές οι οργανώσεις, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση, επέμειναν ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να πληρώσω για να εξαγοράσω την ελευθερία ενός ανθρώπου. Μου επισήμαναν ότι όχι μόνο θα συνέβαλλα στη διαιώνιση του προβλήματος, αλλά και ως δημοσιογράφος θα έστελνα το μήνυμα ότι αυτός είναι ένας θεμιτός τρόπος να αντιμετωπίσουμε το έγκλημα της δουλείας. Αν πάω τώρα στην Αϊτή και αγοράσω και τα 300 χιλιάδες παιδιά που είναι σκλάβοι, δίνοντας 50 δολάρια για το καθένα, του χρόνου θα υπάρχουν 600 χιλιάδες ανήλικοι σκλάβοι» .*

«Στη Νότια Αφρική η κατάσταση είναι δραματική»

«Από όταν ολοκλήρωσα το βιβλίο, έχω δει πολλά ακόμη.

Μόλις πρόσφατα βρέθηκα στη Νότια Αφρική, όπου η κατάσταση είναι δραματική. Μιλάμε για το υψηλότερο ποσοστό μόλυνσης ανηλίκων από τον ιό του HIV, μιλάμε για παιδιά που πουλιούνται ως σεξουαλικοί σκλάβοι στα 12 και στα 17 έχουν πεθάνει από AIDS. Μίλησα σε ένα κορίτσι μια εβδομάδα πριν πεθάνει -είχε πέσει θύμα δουλεμπόρων ένα χρόνο νωρίτερα, ήταν επανειλημμένα θύμα βιασμού, υπέφερε και από φυματίωση και αφού πέθανε ανακάλυψαν ότι ήταν και τριών μηνών έγκυος. Πέθανε στα 17 της χρόνια, μόνη σε ένα νοσοκομείο. Με πολύ συντηρητικές εκτιμήσεις, υπάρχουν στη χώρα περισσότεροι από 40.000 ανήλικοι σεξουαλικοί σκλάβοι. Κι όμως δεν υπάρχει ούτε μία καταδίκη, δεν έχουν περάσει καν ξεχωριστό νόμο κατά του τράφικινγκ. Οταν πιάνουν αυτά τα κορίτσια που εξαναγκάζονται να δουλεύουν σαν πόρνες, τις κρατάνε μια νύχτα στο τμήμα και την επομένη τις αφήνουν πάλι έξω στον δρόμο -κι ακούς δεκάδες ιστορίες αστυνομικής κακοποίησης αυτών των παιδιών».
Benjamin Skinner, «Α Crime So Monstrous: Face to Face with Modern Day Slavery», Free Press

«Πόσοι ανήλικοι επαίτες της Αθήνας είναι θύματα δουλεμπόρων;»

«Εκτός από το πολύ σοβαρό πρόβλημα του σεξουαλικού τράφικινγκ που αντιμετωπίζει η Ελλάδα -και λόγω της γεωγραφικής θέσης της- είναι πολύ διαδεδομένο το εμπόριο ανθρώπων που εξαναγκάζονται να δουλέψουν σε απάνθρωπες συνθήκες στις αγροτικές περιοχές της χώρας.

Επειτα υπάρχει και το τεράστιο ζήτημα των παιδιών που ζητιανεύουν στους δρόμους. Σύμφωνα με τα επίσημα νούμερα, κάθε χρόνο μπαίνουν στη χώρα σας 1.000 ασυνόδευτοι ανήλικοι. Μιλάμε για έναν εξαιρετικά ευάλωτο πληθυσμό. Και το πρόβλημα με τα παιδιά που ζητιανεύουν -και σε άλλες χώρες, όπως και στην Ελλάδα- είναι ότι ο νόμος τα αντιμετωπίζει είτε σαν ενόχληση είτε σαν μικροαπατεώνες, αντί να δει πάρα πολλά από αυτά τα παιδιά ως αυτό που ίσως είναι: θύματα ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας».

πηγή

Συμβουλές στα παιδιά που αθλούνται

Όλοι συμφωνούμε ότι τα παιδιά εκτός από τις ώρες που είναι υποχρεωμένα να περνούν στο σχολείο και τις ώρες που προετοιμάζονται για τα μαθήματα της επόμενης ημέρας, είναι καλό να παίζουν αθλητικά παιχνίδια.

• Η ανάγκη των συλλόγων αλλά και των γονιών να γίνεται περισσότερο οργανωμένη η προσπάθεια με τελικό στόχο τη μεγιστοποίηση της απόδοσης συχνά επιβάλλει την εφαρμογή αυξημένων καθημερινών προπονητικών φορτώσεων που για να ανταπεξέλθει το παιδί χρειάζεται ο απόλυτος σεβασμός σε κάποιους κανόνες σωστής διατροφής και ατομικής υγιεινής.

• Για να έχουμε καλύτερη επίδοση στα παιδιά, οι τροφές που καταναλώνονται και μετατρέπονται σε ενέργεια πρέπει να ανταποκρίνονται στα στοιχεία της Μεσογειακής Δίαιτας.

• Ποσοστιαία δηλαδή 60% ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ (μακαρόνια, ρύζι, πατάτες, ψωμί, όσπρια, σαλάτες, φρούτα ,λαχανικά) 25% ΛΙΠΗ (λάδι,βούτυρο,λίπη κρεάτων) 15% ΠΡΩΤΕΙΝΕΣ (κρέας, ψάρι, κοτόπουλο).

• Το καθημερινό διαιτολόγιο πρέπει να αποτελείται από πλούσιο πρωινό, ένα κύριο γεύμα, (τουλάχιστον 3-4 ώρες πριν την προπόνηση ή τον αγώνα, ένα ελαφρύτερο, ένα βραδυνόκαι πιθανόν 1 ή 2 μικρογεύματα από φρούτα κυρίως που θεωρούνται απαραίτητα.                                                    Επεξηγηματικά:

• Τα παιδιά που έχουν προπόνηση στις 16.30 πρέπει ή να τρώνε στις 13.00 ή αν υποχρεωτικά τρώνε αργότερα το φαγητό τους δεν πρέπει να περιλαμβάνει κρέας και βαριές σάλτσες αλλά μόνο λίγα λαχανικά,ζυμαρικά και φρούτα.Το πλήρες γεύμα θα το κάνουν στις 7 ή 8 το βράδυ.

• Αντίθετα τα παιδιά που αρχίζουν προπόνηση στις 7.00 ή στις 21.30 θα τρώνε πλήρες μεσημεριανό και πιθανό λίγα φρούτα,κεικ ή μπισκότα και χυμούς φρούτων 1 ώρα τουλάχιστον πριν την προπόνησηκαι ένα ελαφρύ γεύμα μετά το πέρας της άθλησης πριν κοιμηθούν (σούπα,γιαούρτι,σαλάτα,φρούτα).   Το πρωινό πρέπει να περιλαμβάνει γάλα ή τσάι,ψωμί ψημένο με μέλι ή κέικ ή δημητριακά με γάλα,χυμό πορτοκάλι ή ένα τοστ με κασέρι και φιλέτο γαλοπούλα.

• Το νερό που περιέχει ο ανθρώπινος οργανισμός αντιστοιχεί στα 2/3 του συνολικού βάρους του σώματος. Μεταφέρει θρεπτικές ουσίες, συμμετέχει στις ματαβολικές αντιδράσεις, ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος.

• Οι ανάγκες σε νερό εξαρτόνται από την ποσότητα που ο οργανισμός αποβάλει ημερησίως υπό μορφή ιδρώτα και κυρίως ούρων τα υγρά. Σημαντικό είναι να μην αφήσουμε το παιδί να διψάσει,χδίνοντας του υγρά με τη μορφή νερού και χυμών κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα, συχνά και σε μικρές ποσότητες.

• Η άθληση βοηθά το παιδί να αναπτυχθεί κανονικά να αισθάνεται καλά να έχει κοινωνική συμπεριφορά να σέβεται κάποιους κανόνες υγιεινής

• Πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στις κλιματολογικές συνθήκες και να επιλέγουμε τα κατάλληλα ρούχα. Να μην αφήνουμε το παιδί ιδρωμένο μετά την προπόνηση, εκτεθειμένο στη βροχή ή κυρίως στον αέρα, να στεγνώνουμε τα μαλιά του πάντα μετά το τέλος και να καλύπτουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη του σώματος και κυρίως το κεφάλι.

• Η καθαρότητα του σώματος μετά από κάθε αθλητική προσπάθεια είναι το πρώτο μέλημα του μικρού αθλητή. Συνιστούμε τα μαλιά να διατηρούνται κοντά γιατί είναι ευκολότερο να στεγνώσουν μετά την προπόνηση.

• Για τα μάτια πρέπει να χρησιμοποιούμε κολύριο οταν έχουμε την αίσθηση του τσουξίματος του πόνου ή του δακρύσματος. Ο λαιμός δεν πρέπει να υποβάλεται σε έντονες θερμοκρασιακές αλλαγές με παγωμένα ροφήματα και να προσπαθούμε να αναπνέουμε από τη μύτη όταν είμαστε σε κρύο περιβάλον.

• Καθημερινή καθαρότητα με συχνή αλλαγή στις κάλτσες έτσι ώστε να είναι πάντα στεγνές. Τα παπούτσια να είναι καλής ποιότητας και να πληρούν τις προδιαγραφές του αθλήματος ή των ιδιαιτεροτήτων του σώματος του αθλητή.

• Είναι βέβαιο ότι εφαρμόζοντας αυτές τις συμβουλές τα παιδιά θα χαρούν περισσότερο το άθλημα και αποφευχθούν δυσαρεστες καταστάσεις που καθημερινά θα μπορούσαν να συμβούν και θα τα κρατούσαν μακριά από τις προπονήσεις

δρ. Εμμανουηλίδης Όμηρος, αθλητίατρος