Σελίδες

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009

Λίγη αυστηρότητα στο σπίτι δεν βλάπτει τα παιδιά Tough love: The good parents' guide

Καλές οι έρευνες, δε λέμε...
συνταγή όμως, ανέκαθεν, είναι μια και αυτονόητη: Αγάπη

Έρευνα προτείνει συνδυασμό αγάπης και πειθαρχίας για τη διαπαιδαγώγηση 
Tough love: The good parents' guide
ΤHE ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ , Rachel Shields
 

Χαλαροί ή αυστηροί με τα παιδιά; Ακολουθώντας την τάση της εποχής, πολλοί γονείς επιλέγουν το πρώτο. Σύμφωνα όμως με νέα μελέτη, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε πειθαρχημένο περιβάλλον έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σημαντικές δεξιότητες όπως η κατανόηση, η αυτοπειθαρχία και η εργατικότητα. Με άλλα λόγια, να γίνουν πιο επιτυχημένα στην ενήλικη ζωή τους.
Η αυστηρή διαπαιδαγώγηση άρχισε να περνάει σιγά σιγά στην Ιστορία από τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, με βάση μια μελέτη που διενεργήθηκε σε 9.000 οικογένειες, οι ειδικοί λένε ότι οι αυστηροί κανόνες εφοδιάζουν τα παιδιά για το μέλλον. 

Από τη μελέτη προέκυψε επίσης ότι τα παιδιά των παντρεμένων γονέων είναι πιο ευνοημένα από τα παιδιά των χωρισμένων ή αυτών που έχουν ξαναπαντρευτεί.
Γενικώς, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά είναι ο πιο σημαντικός παράγων που καθορίζει την ανάπτυξη του χαρακτήρα του παιδιού, εκμηδενίζοντας οποιαδήποτε διαφορά στην ανάπτυξη ανάμεσα στα παιδιά που προέρχονται από πιο πλούσιες ή πιο φτωχές οικογένειες.

Επιπλέον άγχος

Κάποιοι επισημαίνουν ωστόσο ότι αυτές οι μελέτες προκαλούν επιπλέον άγχος σε εκείνους τους γονείς που προσπαθούν να είναι τέλειοι, αντί να τους παρέχουν χρήσιμες συμβουλές.  

«Τα μέλη μας θα ακούσουν άλλη μια μελέτη που θα τους λέει τι πρέπει να κάνουν. Συχνά δίνονται στις μητέρες αντιφατικές υποδείξεις από τους ειδικούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να μεγαλώσουν τα παιδιά τους», επισημαίνει η Τζάστιν Ρόμπερτς, ιδρύτρια της εξειδικευμένης ιστοσελίδας Μumsnet.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, πάντως, η οποία έθεσε στο μικροσκόπιο τη διαπαιδαγώγηση σε σχέση με την ανάπτυξη του χαρακτήρα, ο συνδυασμός αγάπης και πειθαρχίας βοηθά περισσότερο ένα παιδί να αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες. 

Από αυτή την άποψη, λιγότερα ευνοημένα είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε χαλαρό περιβάλλον όπως και τα παιδιά που ανατρέφονται από αυταρχικούς γονείς.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο τρόπος που μεγαλώνουν οι γονείς το παιδί είναι σημαντικός παράγων για τον χαρακτήρα του

τα Νέα

Το Τείχος των Ανθρώπων

Στις 9 Νοεμβρίου 1989 έπεσε το τείχος του Βερολίνου, το τείχος του «αίσχους» όπως έλεγαν. Μαζί του κατέρρευσε όλο το οικοδόμημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». 70 χρόνια κράτησε το πείραμα και απέτυχε παταγωδώς. 

Τα επόμενα 20 χρόνια βιώνουμε τη χειρότερη μορφή του πιο επιθετικού καπιταλισμού. Ο ιμπεριαλισμός σε όλο του το μεγαλείο, η παγκοσμιοποίηση κυρίαρχη.

9 Νοεμβρίου 2009.  
Ο πλανήτης γνωρίζει δυο κρίσεις, τις μεγαλύτερες στην ιστορία του. 
Οικονομική και περιβαλλοντική. 
Ο άνθρωπος, το ευφυέστερο ον στη γη, τα κατάφερε. Μεγιστοποίησε την εντροπία του στο ζενίθ.  
Με όλα τα μέσα της επιστήμης και της τεχνολογίας στη διάθεση του, αντί να βελτιώσει την ζωή του την κατέστρεψε. 
Ολοσχερώς.
Τα πάντα ανήκουν σε λίγους. Οι πολλοί, ο συντριπτικός αριθμός των πολλών, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Πεινάνε, πεθαίνουν, καταστρέφονται. 
Λίγοι, ελάχιστοι κατέχουν τον πλούτο και οι υπόλοιποι … παρίες. Πληβείοι της κοινωνίας. 
Στην Ινδία το πρωί το κάρο του δήμου μαζεύει τους νεκρούς από την κεντρική πλατεία του Νέου Δελχί. 
Στην Αφρική πεθαίνουν κατά χιλιάδες, κυρίως παιδιά. Πείνα, αρρώστιες πόλεμοι θερίζουν. 
Στην Κίνα συμβαίνει, λαμβάνει χώρα, διαπράττεται η μεγαλύτερη εκμετάλλευση του ανθρώπου στην ιστορία του. Ένα κρεβάτι για τρεις εργάτες. Κοιμούνται εκ περιτροπής, τα υπόλοιπα 8ωρα εργάζονται.
Η ανεξέλεγκτη παρέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον στρέφεται εναντίον του. 
Οι φυσικές καταστροφές είναι καθημερινό φαινόμενο και οι παρίες αποδιωγμένοι σε σαθρά εδάφη σκεπάζονται από σωρούς εδάφους, πέτρας, παραπηγμάτων.
Άπειρες οργανώσεις, κάθε μορφής, συγκεντρώνουν άπειρα χρήματα για την σωτηρία του ανθρώπου και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μετράνε θύματα. 
Οι πόλεμοι παρακολουθούνται από την τηλεόραση, οι σφαγές είναι το θέαμα και οι ειδήσεις το καλύτερο θρίλερ της μέρας.
Γιατί; 
Τι έγινε; 
Πως φτάσαμε ως εδώ; 
Όλα, πολιτικά συστήματα, οικονομικά συστήματα, επιστήμες, τεχνολογία, οργανώσεις απέτυχαν. Όλα. Όλα. Επειδή στερούνται ενός βασικού συστατικού. Στερούνται αγάπης. 
Η αλαζονεία, η απληστία είναι τα συστατικά όλων των συστημάτων μέσα στα οποία κινούμαστε. 
Ανάμεσα στους ανθρώπους υψώθηκε ένα τείχος. Τείχος μέσα στην οικογένεια, τείχος στην κοινωνία, τείχος ανάμεσά μας.
Ο κόσμος πρέπει να μάθει. 
Οι λαοί πρέπει να θυμηθούν, να θυμηθούν αυτό που γνωρίζουν καλά, ότι χωρίς την Εσταυρωμένη Αγάπη δεν υπάρχει σωτηρία. 
Δεν κάνω προσηλυτισμό, ούτε αναφέρομαι σε μια μελλοντική σωτηρία.  
Αναφέρομαι στην Εσταυρωμένη Αγάπη ως πρότυπο αγάπης, ως υπόδειγμα αγάπης. 
Αναφέρομαι στην ανιδιοτελή αγάπη. 
Στην αγάπη χωρίς σύνορα. 
Στην αγάπη με αυταπάρνηση. 
Στην αγάπη με αυτοθυσία. 
Μόνο τότε θα πετύχει ο άνθρωπος. 
Μόνο τότε θα σωθεί. 
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνο η αγάπη.
Ακολουθείστε όποιο πολιτικό, οικονομικό σύστημα θέλετε και στεριώστε το με αγάπη. 
Τότε μόνο θα έρθει η ανάκαμψη, η ανάκαμψη παντού. 
Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν. 
Οι άνθρωποι πρέπει να θυμηθούν. 
Και θα μάθουν, διότι δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά μόνο την Αγάπη.

hamomilaki

Θεία Λένα - Φωνές των ζώων ( Τραγούδι)

....ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ
ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΝΑ ΕΔΩ 

ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΧΑΡΩΠΟ...


Έτσι ακριβώς ξεκινούσε η ραδιοφωνική εκπομπή της Θείας Λένας στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών πριν πολλά πολλά χρόνια....

Ευκαιρία λοιπόν να θυμηθούν οι παλαιότεροι και ίσως να μάθουν οι νεώτεροι πως ήταν τότε τα παραμύθια !


Ακούστε τα παραμυθάκια...

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Άγγελοι στη γη Ο Ταξιάρχης στο Μανταμάδο

Σήμερα, που οι Άγγελοι γιορτάζουν,   
δείτε το video...


Ο Ταξιάρχης στο Μανταμάδο


Πήγα κι εγώ εκεί
Πήγα και προσκύνησα
και χάρηκα
και είδα νέες και νέους να ανεβαίνουν 
όλη νύχτα με λαμπάδες, 30 χιλιόμετρα με τα πόδια,
και είδα γυφτακια να φοράνε τα καλά τους
να σκουπίζουν την αυλή
και να φωνάζουν το ένα το άλλο
Ταξιάρχηηηηηηηηη;;;
και να απαντάει, ναι, Ταξιαρχούλαααααα!!!


Δεν είναι ό Άγιος τους
είναι ο Φύλακας τους
ο αδερφός τους
ο πατέρας τους
ο φίλος τους
Ο Ταξιάρχης...


διάβασε εδώ
και εδώ

Ο άνθρωπος το πουλί και το λουλούδι

Βρέθηκαν κάποτε μαζί σε έναν κήπο, ένας άνθρωπος, ένα πουλί και ένα λουλούδι.
Το λουλούδι είχε χρώματα σπάνια, ήταν όμορφο και δροσερό, μοσχοβολούσε και λικνίζονταν στο φύσημα του αγέρα. 
Το πουλί ήταν χαριτωμένο, ανάλαφρο και κελαηδούσε όμορφα.
Ο άνθρωπος
ήταν νέος και καλοφτιαγμένος. Καθόταν στο γρασίδι σκεφτικός και αφηρημένος με τα μάτια κλειστά.
Κάποια στιγμή ακούγεται μια φωνή να λέει.
-Αχ, πόσο σε λυπάμαι φίλε!
Πετάγεται όρθιος ο άνθρωπος να δει ποιος μίλησε, κανείς δε φαινόταν, σκέφτεται πως ήταν η φαντασία του και ξανακάθεται.
Σε λίγο ακούγεται πάλι η ίδια φωνή.
-Εχ, τίποτα δεν έχεις καταλάβει από τη ζωή!
Τρομάζει ο άνθρωπος ψάχνει γύρω, τίποτε, σκέφτεται πως αυτό εδώ το μέρος είναι στοιχειωμένο και τρέχει να φύγει.
Πριν κάνει δυο βήματα, πέφτει μπροστά του ένα πλασματάκι τόσο δα που ήταν και δεν ήταν αληθινό και του λέει.
-Πού πας άνθρωπε, μείνε να χαρείς την ομορφιά.
Ο άνθρωπος
δεν μπορεί ούτε να μιλήσει ούτε να κουνηθεί από την τρομάρα του και το πλασματάκι που ήταν και δεν ήταν συνεχίζει.
-Πιάσε κουβέντα με αυτό το όμορφο λουλούδι και κείνο το παραδεισένιο πουλί. Μίλησε μαζί τους και θα μάθεις πολλά.

Συνέρχεται ο άνθρωπος, σκέφτεται τα λόγια που άκουσε και αποφασίζει να κάνει ότι είπε το πλασματάκι. Πιάνει λοιπόν την κουβέντα στο λουλούδι.
-Τώρα που σε κοιτάζω βλέπω πως είσαι. όμορφο και μυρίζεις υπέροχα. Κρίμα όμως!
-Κρίμα, γιατί; ρωτάει το λουλούδι.
-Κρίμα γιατί σε λίγο θα μαραθείς
Ακούει το πουλί και μπαίνει στην κουβέντα.
-Αχ, ευτυχώς που δεν είμαι λουλούδι..
-Αχ, αναστενάζει πάλι ο άνθρωπος, και σένα σε κλαίω.
-Γιατί το λες αυτό; τιτιβίζει το πουλί, τι ανάγκη έχω εγώ που σκίζω τον αγέρα με τα δυνατά μου φτερά;
-Μπορεί να σκίζεις τον αγέρα και να έχεις δυνατά φτερά, αλλά δε σημαίνει τίποτα.
-Χα! Ποιός το λέει αυτό άνθρωπέ μου, δε βλέπεις που πετάω όπου θέλω;
-Πετάς τώρα, αν όμως αύριο σε σημαδέψει κάποιος με σφεντόνα; Θα σου σπάσει τα φτερά και δεν θα μπορείς να πετάξεις.
-Βρε τι είναι αυτά που λες; Κι εγώ που σου τραγουσούσα τόση ώρα! Δηλαδή νομίζεις πως είναι καλύτερα να μην έχει κανείς φωνή και φτερά;
-Ε, δε λέω, μπορεί εσύ να έχεις φωνή αλλά αν κάποτε πληγωθείς, θα μπορείς να κηλαϊδίσεις;
Το λουλούδι
που παρακολουθεί χωρίς να μιλάει, ακούγεται να λέει.
-Α, όσο γι αυτό, εγώ δεν κινδυνεύω να μου σπάσουν τα φτερά..
-Ναι καλά, λέει ο άνθρωπος, εσένα όμως μπορεί να σε κόψουν.
-Ποιός να με κόψει καλέ και γιατί να το κάνει;
-Δεν έχεις ακούσει για λουλούδια που μπαίνουν στο βάζο;

-Πως, βέβαια, πετάγεται το πουλί, έχω δει ανθρώπους να κόβουν τα λουλούδια.
-Εσύ μη μιλάς, λέει ο άνθρωπος, γιατί εσένα μπορεί να σε πιάσουν και να σε κλείσουν σε κλουβί.
-Εμένα σε κλουβί, ας γελάσω, κάνει το πουλί. Τα πουλιά γεννήθηκαν για να πετούν ως τον ουρανό. Πώς να πετάξουν μέσα στο κλουβί;
-Αχ, κάνει ο άνθρωπος, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως σας τα λέω, κρίμα είστε και οι δύο. Τόση ομορφιά χαμένη.
Σωπαίνουν για λίγο και οι τρεις. Το πουλί και το λουλούδι σκέφτονται τι μέτρα να πάρουν για να αποφύγουν τα δυσάρεστα που άκουσαν από τον άνθρωπο.
-Δηλαδή, λέει το πουλί για να μην πάθω όσα λες, πρέπει να σταματήσω να πετάω και να κρυφτώ σε έναν θάμνο. Τότε τι πουλί θα ήμουν;
-Μπα, εκεί μπορεί να σε αρπάξει η αλεπού, άσε που μπορεί να πέσεις σε καμιά παγίδα.
-Κι εγώ λέει το λουλούδι, να σταματήσω ν’ ανθίζω και να μυρίζω όμορφα. Μα τότε τι λουλούδι θα ήμουν;
-Δε βαριέσαι, ξαναλέει ο άνθρωπος και να σταματήσεις να ανθίζεις μπορεί να σε κόψουν από τη ρίζα.
-Μα αν είναι όπως τα λες γιατί να υπάρχουν λουλούδια και πουλιά στη φύση; ρωτούν και οι δύο με ένα στόμα.
-Άντε ντε, όλα είναι μάταια, απαντάει ο άνθρωπος αναστενάζοντας.
-Καλά για μας, ψιθυρίζει το λουλούδι, εσύ όμως γιατί είσαι δυστυχισμένος;
-Πώς να μην είμαι, κάνει ο άνθρωπος, μήπως εγώ ξέρω τι θα πάθω φεύγοντας από δω; Μπορεί στο δρόμο να με τσιμπήσει ένα φίδι, ή μπορεί να πέσει πάνω μου κεραυνός, ή να με σκοτώσει κανένας ληστής.
-Βρε τι είναι αυτό που μας βρήκε σήμερα, νευριάζει το πουλί, τι χαζό είμαι που κάθομαι και σε ακούω, μια καλή κουβέντα δεν μας είπες. Ας πετάξω εγώ όπως πετούσα να χαρώ αυτή τη θαυμάσια μέρα. Αυτό μου έλειπε τώρα να αρχίσω να φοβάμαι που είμαι πουλί.
Αυτά φώναξε το πουλί και πέταξε ψηλά.
Το λουλούδι
κοιτάζει το πουλί να πετάει και μαλώνει τον άνθρωπο.
-Βλέπεις τώρα τι έκανες, αν δεν μας έλεγες ανοησίες το πουλί θα καθόταν στα κλωνάρια μου και θα κάναμε μια χαρά παρέα. Στο κάτω- κάτω αν με κόψουν θα ανθίσουν άλλα λουλούδια. Μπα σε καλό σου, άσε με άνθρωπέ μου να λουστώ με τον ήλιο, να χορέψω με τ’ αγέρι και να μοσχοβολήσω. Πήγαινε στο καλό σου.
Ο άνθρωπος
αναστενάζει πάλι και σηκώνεται να φύγει σκυφτός και κουρασμένος. Πριν κάνει δυο βήματα, πέφτει μπροστά του το πλασματάκι που ήταν και δεν ήταν.
-Τι να σου πω, του λέει, ρόιδο τα έκανες. Εγώ είπα να μιλήσεις με το λουλούδι και το πουλί γιατί νόμιζα πως θα ήσουν ευτυχισμένος βλέποντας τόση ομορφιά. Ήθελα να μάθεις από το πουλί πόση ευτυχία νιώθει όταν πετάει και από το λουλούδι πώς είδε τον ήλιο να στεγνώνει τις δροσοσταλίδες που του έριξε η νύχτα.
Άντε σύρε στο καλό, εύχομαι να μην πάθεις όσα φοβάσαι…
Μόνο να με θυμηθείς την επόμενη φορά που θα βρεθεί μπροστά σου ένα πουλί και ένα λουλούδι!

Αναρτήθηκε από to alataki

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Για τα παιδιά...

 
Μουσική:  Αλέξη Παπαδημητρίου, 
Στίχοι: Φίλιππα Νικολάου 
(Polygram 1985).


Τραγουδούν:
Γιάννης Πάριος, Ελπίδα, Χριστιάνα, Τάνια Τσανακλίδου, Βλάσσης Μπονάτσος, Βίκυ Μοσχολιού, Άννα Βίσση, Δούκισσα, Δημήτρης Μητροπάνος, Μαρινέλλα, Φίλιππας Νικολάου, Δάκης, Κώστας Χατζής, Χάρις Αλεξίου, Ελένη Δήμου, Λίτσα Διαμάντη, Μπέσυ Αργυράκη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Κώστας Τουρνάς, Αντώνης Καλογιάννης, Αλέκα Κανελλίδου, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Τόλης Βοσκόπουλος, Γιώργος Πολυχρονιάδης και Πασχάλης.
Στο πρώτο ρεφραίν σολάρει ο Χάρης Βαρθακούρης.
Τα παιδιά που έχουν στα μάτια την ατέλειωτη νυχτιά
και βαδίζουν ψηλαφώντας είναι άνθρωποι κι αυτά.
Και σε εκείνα που κυλάει μες στο αίμα τους αργά
της Μεσόγειος το Στίγμα, είναι άνθρωποι κι αυτά.
Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.
Τα παιδιά που δεν μπορούνε να μιλήσουνε σωστά
κι όμως σου χαμογελούνε είναι άνθρωποι κι αυτά.
Μα και εκείνα που μιλάνε με τα χέρια μοναχά
και στα χείλη σε κοιτάνε είναι άνθρωποι κι αυτά.
Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...
Τα παιδιά που 'χουν κορμάκια γερασμένα σκελετά
ντοκουμέντα του καιρού μας, είναι άνθρωποι κι αυτά.
Τα παιδιά που γεννηθήκαν σαν τα δέντρα δυνατά
μα τους σπάσαν τα κλωνάρια, είναι άνθρωποι κι αυτά.
Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...
Τα παιδιά των ιδρυμάτων τα αγριεμένα σαν θεριά
σε κλουβιά παραπτωμάτων είναι άνθρωποι και αυτά.
Τα παιδιά που τα χωρίζει των γονιών η διαφορά
Ίδια μοίρα τα ορίζει, είναι άνθρωποι κι αυτά.
Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...
Τα παιδιά τα ορφανεμένα σαν μοναχικά πουλιά
που δεν βρήκανε κανένα, είναι άνθρωποι κι αυτά.
Τα παιδιά είναι το γέλιο που ομορφαίνει την ζωή
όποια να 'ναι, όπως να 'ναι, είναι το αύριο που θα 'ρθει
Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...
Τα παιδιά που απλώνουν χέρι, χέρι που έλεος ζητά
από ανάγκη ποιός να ξέρει είναι άνθρωποι κι αυτά.
Τις φιγούρες μας τις γκρίζες χρωματίζουν τα παιδιά
βάζουν κίτρινο, γαλάζιο και μια κόκκινη καρδιά.
Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου...

Ωραίοι Έλληνες: Αντιγόνη Μεταξά - Κροντηρά, η «θεία Λένα» και η «Ωρα του παιδιού» (1942-1981) Τα τρία γουρουνάκια: Παραμύθι "εκ ραδιοφώνου"

Η «θεία Λένα» με τα κυματιστά μαλλιά και τα γαλανά μάτια πήρε στη συντροφιά της τα Ελληνόπουλα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, για να τα αφήσει, ενηλίκους πια, το 1971.
Άρχισε να συνεργάζεται με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών το 1936. Την «Ωρα του παιδιού» την ανέλαβε έξι χρόνια αργότερα και από τότε δεν σταμάτησε να δημιουργεί νέες εκπομπές για κάθε ηλικία, από τη νηπιακή ως και την εφηβική».

Εξαιρετική ηθοποιός στο «Θέατρο Τέχνης» του Σπύρου Μελά και στον θίασο Βεάκη η Αντιγόνη Μεταξά - Κροντηρά ιδρύει προπολεμικά τον πρώτο μόνιμο παιδικό θεατρικό οργανισμό που «λειτούργησε αδιάλειπτα ως την Κατοχή», ενώ το ταλέντο της διοχετεύεται μετά τον πόλεμο και στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά, σε εκθέσεις και σε διαγωνισμούς. «Εχω πάντα στο μυαλό μου την εικόνα της», συνεχίζει η κυρία Κροντηρά - Κατσούφη, «θυμάμαι τα παιχνίδια μας, τις ώρες που περνούσαμε μαζί στους ραδιοθαλάμους... Μου έκαναν πάντοτε εντύπωση οι πρωτοποριακές ιδέες και ο δυναμισμός της. Ηταν από τις πρώτες γυναίκες που τόλμησαν να κρατήσουν το πατρικό τους όνομα πλάι στο όνομα του συζύγου τους».

Τόσο το «Μεταξά» όμως όσο και το «Κροντηρά» έμελλε να ξεχαστούν.  
Για τους μικρούς της φίλους ήταν πάντα η «θεία Λένα». «Η ιδέα για το νέο της όνομα ανήκε στον Γιάννη Βουλπιώτη, τότε διευθυντή του ΕΙΡ, και στον σύζυγό της, τον ραδιοσκηνοθέτη Κώστα Κροντηρά. Δόθηκε σε αντιπαράθεση με τη "θεία Μπέρτα" του γερμανικού ραδιοφώνου και με το δεδομένο ότι ο πατέρας της ονομαζόταν Κωνσταντίνος».
Από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και ως τον θάνατό της το πρωινό της 16-10-1971, η «καλημέρα» της γέμιζε τα πρωινά μας από την ΥΕΝΕΔ.
Παρόλα αυτά η Θεία Λένα και οι εκπομπές της σε επανάληψη συντροφευσαν για ακομα 10 χρονια απο τον θανατο της τις επομενες γενιές καθε ημέρα στις 9:00 το πρωί...