Κι αν χαθώ...;

Ευχαριστούμε Anna-Silia

Σεπτέμβρης του 1955 ήταν , όαν ταξίδεψα με τον μπαμπά μου για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη .
Οι δυο μας … μόνο . Ξεκινήσαμε από την μικρή μας επαρχιακή πόλη και πήγαμε στην Θεσσαλονίκη … Σεπτέμβρης … Πήγαμε για να μου δείξει την Διεθνή Έκθεση … Εφτά ώρες ταξίδι με το λεωφορείο … τότε . 

Ήμουν δεν ήμουν 6… κι όμως τα θυμάμαι όλα σαν νάταν χθες .
Έκθαμβη έμεινα μπρος στη μεγάλη πόλη . Όλα μου φάνηκαν τεράστια και … φοβερά . 

Σαν όλα , να ήθελαν να καταπιούν τη μικρή Σίλια , που τόλμησε να … παραβιάσει τον αχανή κόσμο τους και είχε την ματαιοφροσύνη να σηκώσει το βλέμμα επάνω τους …. Έσφιγγα τόσο δυνατά το χέρι του πατέρα μου , που αναγκαζόταν πολλές φορές να λύνει τρυφερά την τανάλια των δακτύλων μου και να με … παίρνει στην αγκαλιά του . Από εκεί έβλεπα πιο καλά ολόγυρα , όμως πάντα, όλα , ήταν το ίδιο … απειλητικά . Ένα τεράστιο (για τα φτωχά μου μάτια ) καρουσέλ , με ολόλευκα χαρούμενα άλογα τράβηξε την προσοχή μου . Το πρόσεξε και με μια αέρινη κίνηση , βρέθηκα από την αγκαλιά του στη ράχη ενός από αυτά …..

- Κι αν… χαθώ;
- Αν χαθείς… αν ποτέ χαθείς , στάσου θαρρετά, με τόλμη και ψηλά το κεφάλι, στάσου στη μέση αυτού του … “κάπου” που έχεις χαθεί, κλείσε σφιχτά τα μάτια σου κι ευχήσου με όλη τη δύναμη της ψυχής σου….”Μόλις ανοίξω τα μάτια μου, να ιδώ κάποιον, που μ’αγαπάει”…. Κι αν το πεις απ’την ψυχή σου, τότε θα τον δεις και τίποτα, τίποτα πια, δεν θα μπορεί να σε φοβίσει.

- Μη φύγεις … Μείνε κοντά μου …
- Τι φοβάσαι Άννιτσκα ;
- Μη φύγει το άλογο ….
-Τι κι αν φύγει ;… Δεν πέφτεις εσύ … Να κρατάς γερά τα χαλινάρια , όπως σου έδειξα .
- Κι αν … χαθώ ;
- Αν χαθείς …. αν ποτέ χαθείς , στάσου θαρρετά , με τόλμη και ψηλά το κεφάλι , στάσου στη μέση αυτού του … “κάπου” που έχεις χαθεί , κλείσε σφιχτά τα μάτια σου κι ευχήσου με όλη τη δύναμη της ψυχής σου ….”Μόλις ανοίξω τα μάτια μου , να ιδώ κάποιον , που μ’ αγαπάει”…. Κι αν το πεις απ’ την ψυχή σου , τότε θα τον δεις και τίποτα , τίποτα πια , δεν θα μπορεί να σε φοβίσει .
Ένα φως άστραψε δίπλα μου , αλλά δεν το πολυέδωσα σημασία …. Το καρουσέλ , άρχισε να κινείται σιγά σιγά μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από παιδικές τσιρίδες , καμπανούλες και μια γλυκερή μουσική …. Δεν έφυγε στιγμή από κοντά μου .
Λίγο αργότερα , βρέθηκα με … ανοιχτό το στόμα , μπροστά στα γερμανικά λουκάνικα , που τσιτσίριζαν πάνω στην τεράστια υπαίθρια ψησταριά δίπλα στα χοντρά βαρέλια με την μαύρη μπύρα … Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα κάτι τέτοιο . Αν και… ανάφαγη, έγνεψα ναι , όταν με ρώτησε κάτι , που μέσα στο πανδαιμόνιο δεν άκουσα , αλλά υπέθεσα ότι αφορούσε το … λουκάνικο , γιατί οι ματιές μας , είχαν διασταυρωθεί … επάνω του .
Έτσι σε λίγο βρέθηκα με ένα τέτοιο , αγκαλιά με το αφράτο ψωμάκι του , να το κοιτάζω εμβριθώς …. Άνοιξα το στόμα , όχι πια από έκπληξη και …. Τί απόλαυση …. τι ηδονή…. τι ευφροσύνη …. Αφέθηκα …. ξεχάστηκα ….
‘Οταν ώρα μετά , κοίταξα γύρω μου , ήμουν …. μόνη . Μόνη μέσα σε ένα πολύβουο , παντάξενο , άγνωστο , αλλότριο , άσχετο , ανακόλουθο , ασυνάρτητο , πλήθος …. Μόνη μέσα σ’αυτό το πλήθος …. Είχα μάλλον χαθεί ….
Απορία … ανησυχία … σκιάξιμο …. ανατριχίλα …. δέος …. πανικός . Όλα , το ένα μετά απ ‘ το άλλο , με την ταχύτητα του φωτός , που τότε βέβαια δεν την ήξερα , αλλά και να τη ήξερα , πολύ λίγο θα με παρηγορούσε ή θα με καθησύχαζε .
Είχα χαθεί ….
Και τότε , εκεί στο χείλος της απελπισίας , θυμήθηκα τα λόγια του την ώρα που άγγιζα τα χάμουρα της ολόλευκης ….. πλαστικής φοράδας του καρουσέλ …..
  Προχώρησα μέσα στο εφιαλτικό πλήθος … Μου φάνηκε πως αυτό , άρχισε να υποχωρεί από σεβασμό στο μεγάλο μου θάρρος … Μα ναι ….υποχωρούσε … ώσπου στο τέλος βρέθηκα στη μέση ενός άδειου , απόλυτα σιωπηλού κύκλου …. Σήκωσα το κεφάλι ψηλά , σαν να ήθελα να ξεκολλήσει απ’ την τραχηλιά μου … Τα μάτια τόσο σφιχτά κλεισμένα , που ούτε τα δάκρυα μπορούσαν να περάσουν ….
- Κάποιος , που να μ’ αγαπάει ….
………………………………………………………. 

Πέρασαν χρόνια , αιώνες , μιλλένια ολόκληρα ….. Όταν τα … άνοιξα , στεκότανε σαν από μάγια , μπροστά μου , χαμογελαστός και κρατώντας δυό κρίκερ – ποτήρια ξεχειλισμένα από μαύρη μπύρα …
- Σήμερα , θα κάνεις την πρώτη σου αμαρτία , Άννιτσκα … Θα πιεις την πρώτη σου μπύρα …. Σου αξίζει .
—————————————————————- 

Χρόνια μετά , αθεράπευτα ενήλικη εγώ και αμετακίνητα έφηβος εκείνος , μου ομολόγησε ότι …. επίτηδες είχε κρυφτεί για λίγο , για να δει …. τί θα κάνω ….

Σκέψεις μιας Δασκάλας: Ξεκινώντας... σχολική χρονιά 2010-2011

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010 

 By Φυσικένια

Ετούτη την ανάρτηση ίσως πρέπει να την είχα ανεβάσει χτες... τη μέρα που ξεκίνησαν επίσημα τα σχολεία...
Μα δε θέλησα...  
Όχι, πριν μπω σε τάξη έπειτα από δύο χρόνια και κάτι. Όχι πριν να γνωρίσω μερικούς απ' τους μαθητές μου.

Να μάθουν να βάζουν φραγμούς σε εκείνους που προσπαθούν να τους ευνουχίσουν τη σκέψη και να τους κόψουν τα φτερά.

Σήμερα ας πούμε πως πήρα το "βάπτισμα του πυρός"! Πρώτη ώρα στην πιο "δύσκολη" τάξη του σχολείου. Είκοσι παιδιά, άλλα χαμογελαστά, άλλα βαριεστημένα, άλλα με την πλάτη στητή, άλλα γερμένα στο θρανίο. Έφηβοι, με τα πρόσωπα προς την έδρα, με το μυαλό να φτερουγίζει ακόμη στη θάλασσα του καλοκαιριού.

Είπα θα κερδίσω ένα στοίχημα φέτος. 

Όχι, δε θέλω να γίνω η αγαπημένη τους καθηγήτρια. Όχι, δε θα προσπαθήσω να αγαπήσουν το σχολείο όπως είναι.Όχι, δε θέλω να γίνουν όλοι "καλοί" μαθητές.΄Όχι, δε θέλω να κερδίσω το σεβασμό τους.
Εκείνο που θέλω είναι να παλέψουν να κερδίσουν εκείνοι το δικό μου σεβασμό. Αυτόν που ίσως νομίζουν πως δεν τον έχουν ή πως δεν έχουν το δικαίωμα να ζητούν. Να αγαπήσουν τη γνώση, την έρευνα, την ανακάλυψη του κόσμου.

Να πιστέψουν λιγάκι πως αξίζει κανείς να είναι άνθρωπος. Να βάλουν ένα ακόμη λιθάρι στο χτίσιμο μιας ανεξάρτητης προσωπικότητας. Να ελπίσουν σε ένα καλύτερο κόσμο. Να μάθουν να αγωνίζονται για αυτό που θέλουν. Να μάθουν να βάζουν φραγμούς σε εκείνους που προσπαθούν να τους ευνουχίσουν τη σκέψη και να τους κόψουν τα φτερά. Να μην επιτρέπουν σε κανένα να περπατάει με βρόμικα πόδια στο κεφάλι τους...
Είπα να μην μπω στην τάξη με ύφος βλοσυρό, προσπαθώντας να "τους πάρω τον αέρα" αλλά με σιγουριά και αυτοπεποίθηση. 

Να τους καλημερίσω και να τους μιλήσω με τρόπο σταθερό και καθάριο "από καρδιάς"... έτσι όπως έχω μάθει να μιλάω... Έτσι όπως τους αξίζει να τους μιλάει κανείς...

Στην αρχή ορισμένοι απ' τους μαθητές έκαναν πλακίτσα, εξυπναδούλες και διάφορα άλλα από αυτά που έχουν μάθει τα παιδιά να κάνουν για να διεκδικήσουν την προσοχή.
Στο τέλος της ώρας -που πέρασε νερό-, ακόμη και καρφίτσα να έπεφτε στην τάξη θα την ακούγαμε...

Βγήκα αφού πρώτα τους ευχαρίστησα με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο.
Μόλις άνοιξα τον υπολογιστή στο σπίτι βρήκα ένα αίτημα φιλίας στο facebook. Ενός από τα "δύσκολα" αυτά παιδιά...

Θα το κερδίσω φέτος το στοίχημα, όσο δύσκολο κι αν είναι...!!! Γιατί δεν είναι έτσι το σχολείο που πρέπει να μάθουμε να θέλουμε...

Ναρκισσισμός: Η παθολογική εμμονή με το εγώ How can you recognize a narcissist?

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία, όλοι οι άνθρωποι είναι νάρκισσοι στην αρχή της ζωής τους: τα βρέφη και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας θεωρούν ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος, τα πιο σημαντικά, παντοδύναμα και παντογνώστα όντα.
.

How can you recognize a narcissist?

O Νάρκισσος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ερωτεύθηκε τον εαυτό του όταν αντίκρισε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής. 

Η αγάπη αυτή μετατράπηκε σε ένα ανικανοποίητο πάθος, που τον οδήγησε τελικά στον θάνατο. 

Υπάρχουν άραγε σύγχρονοι νάρκισσοι;

Τι ακριβώς είναι ο ναρκισσισμός; Πρόκειται για ένα μοτίβο χαρακτηριστικών και συμπεριφορών που δηλώνουν το ξελόγιασμα και την εμμονή με τον εαυτό, αποκλείοντας άλλα άτομα, και το εγωιστικό και ανελέητο κυνήγι της ατομικής ευχαρίστησης, κυριαρχίας και φιλοδοξίας.

Η διαταραχή της ναρκισσιστικής προσωπικότητας
Πρόκειται για ένα μοτίβο μεγαλομανίας, στη φαντασία ή τη συμπεριφορά, ανάγκη για θαυμασμό και λατρεία και έλλειψη συναισθημάτων για τον άλλον, κάτι που ξεκινά νωρίς στην ενήλικη ζωή κι εμφανίζεται σε διάφορες πτυχές της.

Πώς να αναγνωρίσετε τη ναρκισσιστική προσωπικότητα
Για να γίνει η διάγνωση, χρειάζονται πέντε ή περισσότερα κριτήρια.
Το άτομο:
Αισθάνεται υπεροχή και ιδιαίτερα σημαντικό (πχ υπερβάλλει για τις επιδόσεις και τα ταλέντα του σε σημείο που να λέει ψέματα, απαιτεί να αναγνωρίζεται ως ανώτερο χωρίς αντίστοιχες επιδόσεις).
Έχει φαντασιώσεις σχετικά με χωρίς όρια επιτυχία, δόξα, δύναμη, παντοδυναμία, εξυπνάδα (εγκεφαλικός νάρκισσος) σωματική ομορφιά ή σεξουαλικές επιδόσεις (σωματικός νάρκισσος) ή ιδανική, παντοτινή αγάπη ή πάθος, όλα αυτά σε σημείο που να του γίνονται έμμονες ιδέες.
Είναι πεπεισμένος ότι για τη μοναδικότητά του και γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να τον καταλαβαίνουν, να συγχρωτίζεται και να συνδέεται μόνο με άλλα εξίσου ιδιαίτερα ή υψηλού κύρους σαν τον ίδιο άτομα.
Απαιτεί υπερβολικό θαυμασμό, λατρεία, προσοχή κι επιβεβαίωση ή, αν κάτι τέτοιο δεν πετύχει, επιθυμεί να τον φοβούνται οι άλλοι και να είναι φοβερός και τρομερός.
Θεωρεί ότι έχει αναφαίρετα δικαιώματα γενικώς. Προσδοκά παράλογη ή ιδιαίτερη μεταχείριση.
Απαιτεί αυτόματη και ολοκληρωτική συμμόρφωση με τις προσδοκίες του.
Χρησιμοποιεί τους άλλους για να πετύχει τους δικούς του σκοπούς.
Δεν έχει ενσυναίσθηση, δηλαδή συναισθήματα κατανόησης προς τους άλλους.
Διαρκώς ζηλεύει τους άλλους ή πιστεύει ότι οι άλλοι τρέφουν τα ίδια συναισθήματα απέναντί του.
Αλαζόνας, επηρμένες συμπεριφορές ή στάση που συνδυάζονται με λυσσασμένο θυμό όταν απογοητεύεται, εκνευρίζεται, του πηγαίνουν κόντρα ή τον ξεμπροστιάζουν.

Τι προκαλεί τη ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας
Εξακολουθεί να μην είναι ξεκάθαρο αν η παθολογία του ναρκισσισμού είναι το αποτέλεσμα γενετικού σφάλματος ή δυσλειτουργικών οικογενειών και λανθασμένης ανατροφής του παιδιού, ή ακόμα άνομων κοινωνιών και διαταραγμένων διαδικασιών κοινωνικοποίησης.
Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία, όλοι οι άνθρωποι είναι νάρκισσοι στην αρχή της ζωής τους: τα βρέφη και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας θεωρούν ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος, τα πιο σημαντικά, παντοδύναμα και παντογνώστα όντα.
Σε αυτή τη φάση της ανάπτυξης, το παιδί θεωρεί ότι οι γονείς είναι σχεδόν μυθικές φιγούρες, αθάνατοι και με τεράστια δύναμη, που υπάρχουν απλώς και μόνο για να ικανοποιούν τις ανάγκες του παιδιού, να το τρέφουν και να το προστατεύουν. Το παιδί βλέπει τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους ανώριμα. Πρόκειται για τον πρώιμο ναρκισσισμό της ψυχοδυναμικής θεωρίας.
Αναπόφευκτα, η πραγματικότητα γρήγορα διαβρώνει αυτές τις πεποιθήσεις και προσγειώνει το παιδί στον αληθινό κόσμο. 

Η προσαρμογή είναι μια διαδικασία απομυθοποίησης. Αν αυτή η διαδικασία είναι απότομη, αντιφατική, απρόβλεπτη, αυθαίρετη κι έντονη, ο ψυχικός τραυματισμός του βρέφους είναι μεγάλου βαθμού.
Σε αυτή τη διαδικασία σημαντική είναι και η συναισθηματική υποστήριξη από τους γονείς. Σε περίπτωση που λείπει, η αίσθηση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης στην ενήλικη ζωή τείνουν να έχουν διακυμάνσεις, από την υπερβολική εκτίμηση στην υπερβολική υποτίμηση. Οι ενήλικες νάρκισσοι εξελίσσονται έτσι λόγω κάποιας πικρής απογοήτευσης ή ριζικής απομυθοποίησης νωρίς στη ζωή τους.
Αλλά και οι τραυματικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία ή οι δυσλειτουργικές οικογένειες συντελούν στην εμφάνιση της διαταραχής αυτής στην ενήλικη ζωή.

Οι εννιά διαφορετικοί τύποι νάρκισσου

Ο συναισθηματικός επαίτης
Το άτομο αυτό είναι απύθμενο πηγάδι συναισθηματικών αναγκών, αισθάνεται μια επώδυνη συναισθηματική πείνα που δεν μπορεί να ικανοποιήσει. 

Δεν του φτάνει πόσο τον αγαπάνε, πάντα θέλει περισσότερο.
Όταν δε βλέπει τον/την σύντροφό του, είναι σαν να έχει κοπεί η παροχή αγάπης. Προξενεί απογοητεύσεις στο σύντροφό του, που συχνά του λέει 'μα κάναμε διακοπές μαζί! Χτες μιλούσαμε δυο ώρες στο τηλέφωνο!'. Ο ίδιος δε μπορεί να καλμάρει και να φροντίσει συναισθηματικά τον εαυτό του. Συνήθως έχει άγχος και φόβο εγκατάλειψης.

Ο εκλεκτός εραστής
Πιστεύει στην ιδεολογία της ρομαντικής αγάπης, με πλούσια συναισθηματική ζωή, που βασίζει τις σχέσεις του σε υπερβολικές εξομολογήσεις για τον εαυτό του, που φτάνουν στο σημείο μεγαλομανίας.
Οποιοδήποτε ελάττωμα του συντρόφου του το κατακρίνει και το παίρνει προσωπικά. Τα μεγαλόσχημα λόγια του 'κανείς δεν θα σε αγαπήσει όπως εγώ' προσπαθούν να κρύψουν το πόσο εύθραυστος συναισθηματικά αισθάνεται. 

Η υπερβολή του σύντομα αρχίζει να κουράζει τον σύντροφό του, που τον εγκαταλείπει, με αποτέλεσμα η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμησή του να καταρρακώνονται.

Ο τραπεζίτης της δύναμης
Είναι το άτομο που έχει ερωτευθεί τη δύναμη, την οποία εκφράζει με επιθετικότητα, μείωση και τρομοκράτηση των υπαλλήλων του. Επίσης, μπορεί να είναι ψυχρός και γραφειοκράτης. Όμως, κρατά τη δύναμη στα χέρια του και τη χρησιμοποιεί διαρκώς. Η αλλαζονεία του είναι χαρακτηριστική και δείχνει περιφρόνηση για τους κατώτερους του.
Δεν τρέφει θετικά συναισθήματα ή κατανόηση για τους άλλους. Παίρνει αποφάσεις χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες για τους άμεσα ενδιαφερόμενους: το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η προσωπική του άνοδος και το κυνήγι των χρυσών ευκαιριών στη δουλειά του. Η μεγαλομανία του επικεντρώνεται στην επιτυχία και τα επιτεύγματά του δεν είναι ποτέ αρκετά για να συνταιριαστούν με την εσωτερική του εικόνα της επιτυχίας.

Ο διαμορφωτής του σώματος
Δείχνει ωραίος! Αλλά αυτό είναι μόνο επιφανειακό. 

Οι αξίες του: εικόνα, μόδα, γοητεία, νεότητα και ομορφιά. 

Δεν πρόκειται απλώς για το πρότυπο της εποχής μας, ή τον άνθρωπο που προσέχει τον εαυτό του και πάει στο γυμναστήριο και επενδύει στην εξωτερική του εμφάνιση, αλλά για μια διαταραγμένη προσωπικότητα με υπερβολική ανάγκη να τον θαυμάζουν οι άλλοι.
Η αυτοεκτίμησή του επικεντρώνεται στην εξωτερική του εμφάνιση. Προσελκύει εύκολα κόσμο, αλλά δε μπορεί να διατηρήσει μακροχρόνιες σχέσεις. Ο εσωτερικός του κόσμος είναι άδειος και μουντός.

Ο οργισμένος
Πρόκειται για φανερά ναρκισσιστική προσωπικότητα, με θυμό που βράζει μέσα στο άτομο και ξεσπά με ή χωρίς λόγο στα άτομα γύρω του. Η δυσαρέσκεια και η δυστυχία του εκφράζονται με αυξανόμενη επιθετικότητα.
Υπάρχουν επεισόδια εκρηκτικού θυμού που αφήνουν τους άλλους άναυδους. Χαρακτηριστική είναι η υπερευαισθησία του σε οποιαδήποτε προσβολή, φανταστική ή πραγματική. Παίρνει το κάθε τι προσωπικά και το παρερμηνεύει ως επίθεση.
Αυτό που πυροδοτεί το θυμό του είναι ναρκισσιστική προσβολή. Βλέπει τον κόσμο ως άσπρο/μαύρο, ποτέ με ενδιάμεσες αποχρώσεις και κατηγορεί τους πάντες, εκτός από τον εαυτό του. Η λογική του έχει παρανοϊκή χροιά.

Ο κολπατζής
Πρόκειται για μια επιφανειακά γοητευτική προσωπικότητα που σαγηνεύει τους άλλους. Δυστυχώς όμως, κάτω από την επιφάνεια κρύβεται μια διαταραγμένη προσωπικότητα. Πίσω από τα 'έχε μου εμπιστοσύνη' μηνύματα, κρύβεται δόλος και κακεντρέχεια, εκμετάλλευση του άλλου και αίσθηση προδοσίας όταν το 'θύμα' αντιληφθεί τι συμβαίνει.
Ο 'κολπατζής' νάρκισσος είναι ανελέητος στις σχέσεις του, ξεγελά τον/την σύντροφό του με απιστίες, κλοπές, απάτες ή ακόμα κι εγκληματικές πράξεις. Υπάρχει ίντριγκα κι ευχαρίστηση στο να στήνει το κόλπο.

Ο φαντασιόπληκτος
Έχει έναν περίπλοκο εσωτερικό κόσμο, όπου όλη η ευχαρίστηση βρίσκεται στο βασίλειο της φαντασίας και όχι στην πραγματικότητα. Πρόκειται για άτομο που δείχνει κάπως επιφανειακό, ανάλαφρο, άδειο και μπορεί να έχει κοινωνικές φοβίες.
Είναι εγκλωβισμένος στον εσωτερικό του κόσμο και έχει μεγαλομανίες που δεν τις γνωστοποιεί απαραίτητα στους άλλους, αλλά τις ζει μέσα του. Έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και η αυταπάτη του είναι ότι είναι σπουδαίος, ωραίος, αγαπητός, θαυμαστός.
Ο εσωτερικός του κόσμος αποτελεί πηγή ευχαρίστησης, την οποία δε βρίσκει εξωτερικά. Δεν εμπιστεύεται κανέναν και είναι δύσκολος στις σχέσεις του, αφού δε δίνει τίποτα στους άλλους. Αντί η φαντασία του να τροφοδοτεί την προσωπικότητά του και τη ζωή του, δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ανεξαρτησίας.

Ο μάρτυρας
Υποφέρει και γύρω από αυτό περιστρέφεται η ύπαρξή του. 

Η προσωπική του ταυτότητα βασίζεται πάνω στον πόνο και τη δυστυχία ή το να είναι θύμα ή επιζών τρομερών ψυχικών καταστάσεων. 

Ο πόνος δικαιώνει την τεράστια απορρόφηση στον εαυτό, με παρασιτικές απαιτήσεις και συχνά σχέσης εκμετάλλευσης.
Ο πόνος δεν αφορά απλώς το παρελθόν, μολύνει το παρόν και το μέλλον και καθιστά αδύνατη την συναισθηματική ισορροπία. Ο πόνος δεν είναι ποτέ αρκετός, πάντα χρειάζεται λίγο ακόμα γι' αυτό το είδους νάρκισσου και η τέχνη του αυτοσαμποταρίσματος τελειοποιείται καθημερινά.
Ο πόνος αυτός δεν είναι ο απλός πόνος που αισθάνεται ο κάθε άνθρωπος: πρόκειται για ναρκισσιστικό πόνο μεγαλομανίας 'κανείς δεν έχει υποφέρει ποτέ όσο εγώ', και αυτή είναι ίσως η μόνη του παρηγοριά.
Κάνει σχέσεις με άτομα που θέλουν να είναι χρήσιμα στους άλλους. Η ιστορία του θύματος συνεχίζεται και αποτελεί τρόπο να ελέγχει τους πάντες και τα πάντα, μέχρι που οι άλλοι να αισθανθούν ότι τους χρησιμοποιεί. Ο πόνος του νάρκισσου είναι μια άμυνα για να αποφύγει τον πραγματικό πόνο, όταν αυτός εμφανίζεται στη ζωή.

Ο σωτήρας
Συνήθως δείχνει γεμάτος αρετές και προτερήματα, σπεύδει να βοηθήσει, νοιάζεται και φροντίζει τους άλλους. Σχεδόν πάντα. 

Αυτός ο τύπος νάρκισσου εμπλέκεται σε ανισόρροπες σχέσεις, τα δίνει όλα μονομερώς, κουράζεται, εκνευρίζεται και ρωτάει 'γιατί δεν ικανοποιούνται επιτέλους οι δικές μου ανάγκες;'
Πίσω από αυτή την αρχικά θετική εμφάνιση, κρύβεται η μεγαλομανία του τύπου 'μόνο εγώ μπορώ ν' αλλάξω τα πράγματα'. Θέλει να έχει τον έλεγχο των πραγμάτων και κυνηγά το συναίσθημα και τις ανεκπλήρωτες ανάγκες του. Πρόκειται για έναν τοκογλύφο των συναισθημάτων και των σχέσεων, αφού για ό,τι δώσει το ζητάει πίσω φορτικά και στο πολλαπλάσιο.
Υπάρχει βοήθεια;
Ναι, αλλά από επαγγελματία της ψυχικής υγείας και μόνο όταν το ίδιο το άτομο επιθυμεί ν' αλλάξει το δυσλειτουργικό μοτίβο συμπεριφοράς του και να το αντικαταστήσει με κάτι υγιέστερο για τον ίδιο και τους γύρω του.
Τα άτομα που συναναστρέφονται με κάποιον με ναρκισσιστική προσωπικότητα μπορούν επίσης να πάρουν βοήθεια ώστε να μάθουν να χειρίζονται την ιδιόμορφη αυτή κατάσταση ή να κάνουν τις επιλογές τους και να απεμπλακούν από αυτή.
πηγή

πηγή της πηγής: health.in.gr

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια που γιορτάζουν σήμερα 😊

Χρόνια Πολλά Σταύρο και Σταυρούλα 😊

• 326 - Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη, ανακαλύπτει στην Ιερουσαλήμ τον Τίμιο Σταυρό.
• 628 - Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εισέρχεται θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη, αφού έχει κατατροπώσει τους Πέρσες και ανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό.

«Σταυρός Αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα»

Με το Σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά.
Πας Ψηλά!!

Το ιερότερο σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο Τίμιος Σταυρός· η σημαία και το λάβαρο της Εκκλησίας.
Μια φορά ήταν όργανο θανατικής εκτελέσεως των κακούργων και των ατίμων, ξύλο καταισχύνης και κατάρας.
Από τότε όμως που επάνω σ' αυτόν πέθανε ο αναμάρτητος Σωτήρας του κόσμου, ο Σταυρός έγινε «τίμιον ξύλον».
Από τότε το σχήμα του χαράσσεται πάνω στους τάφους των χριστιανών στις κατακόμβες και μετά τους διωγμούς στολίζει τα στέμματα των χριστιανών βασιλέων, υψώνεται επάνω στις εκκλησίες και παντού είναι το φυλακτό και το στολίδι των χριστιανών.
Γι' αυτό σήμερα, που γιορτάζουμε την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα από την Αγία Ελένη και την Ύψωσή του από τον άμβωνα της Εκκλησίας, για να τον δει ο κόσμος, γι' αυτό λοιπόν σήμερα ψάλλει η Εκκλησία·

«Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης

Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας...»

«Ελλάδα συγγνώμη...»

Γράφει η ΜΑΡΙΝΑ ΜΑΝΗ

Πριν από λίγες ημέρες, μια τετραμελής οικογένεια μετανάστευσε σε μια μικρή πόλη του Καναδά. Το επέβαλε η πολύμηνη ανεργία (κατόπιν «λουκέτου») του 48χρονου πατέρα και η «πόρτα» που έτρωγε σε κάθε προσπάθεια εξεύρεσης δουλειάς με αξιοπρεπή μισθό και, κυρίως, με ασφάλιση.

Αυτή που ζορίστηκε περισσότερο από την απόφαση ήταν η 16χρονη μικρή της οικογένειας – άντε να την ξεριζώσεις από τους φίλους, το σχολείο, τον εφηβικό κόσμο που είχε χτίσει. Το κλάμα της ήταν καθημερινό τους τελευταίους μήνες κι έγινε γοερό καθ’ οδόν προς το αεροδρόμιο.

Οι πρώτες δύο ημέρες αποδείχθηκαν καθοριστικές. Αρχικά, πήγε με τους γονείς της στο τοπικό (δημόσιο) high school για την εγγραφή στην, ας πούμε, Β’ Λυκείου. Είδε ένα κτήριο χαμένο στα δέντρα, με τεράστιους χώρους μάθησης, άθλησης, ανάπαυλας («έχει βιβλιοθήκη και τα εργαστήρια πιάνουν ολόκληρο όροφο»). Παρέλαβε το πρόγραμμα σπουδών με το βασικό κορμό των πέντε μαθημάτων, με δυνατότητα επιλογών για τα υπόλοιπα («ακόμη και για τη γυμναστική, και διάλεξα.. γιόγκα») και με σχολικό σύμβουλο «από δίπλα», για να ακολουθήσει την κατεύθυνση που της ταιριάζει. Την επόμενη τους περίμενε το ραντεβού στο τοπικό (Δημόσιο) νοσοκομείο για την απόκτηση προσωπικού αριθμού ασθενούς. «Είναι πιο μεγάλο και πιο καθαρό κι από το καλύτερο δικό μας (σ.σ.: ελληνικό) ιδιωτικό νοσοκομείο, δεν έχει ράντζα και σε εξυπηρετούν αμέσως»..

Αυτές ήταν οι πρώτες εντυπώσεις. Προτού καλά καλά ανοίξουν τις βαλίτσες. Προτού ανταλλάξουν τις πρώτες κουβέντες με τους εκεί συγγενείς που τους έπεισαν να ακολουθήσουν το δρόμο που πήραν και οι ίδιοι πριν από 60 χρόνια. Εκείνοι έφυγαν «από την Ελλάδα του 1950». Οι καινούργιοι μετανάστες άφησαν «την Ελλάδα του 2010». Εξήντα χρόνια κομμάτια, σαν να λέμε…

Δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα –εάν θα προσαρμοστούν, εάν θα τα καταφέρουν. Ξέρω ότι τα αποτελέσματα των πρώτων συγκρίσεων ήταν γροθιά στο ελληνικό στομάχι. 
Κάτι μου λέει ότι η 16άρα έφηβη δεν θα πετάξει τη σκούφια της εάν της πουν τώρα να επιστρέψει στα πάτρια. Ότι σύντομα θα πάψει να (μας) τραγουδά τη λυπημένη μπαλάντα «στην πατρίδα φιλιά, θα βρεθούμε ξανά, όταν όλοι θα έχουν αλλάξει». Κι ότι αντ’ αυτής, θα ραπάρει με τη σκληράδα που έχουν οι νέοι «Ελλάδα, συγγνώμη, αν θες ν’ αλλάξεις γνώμη, πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις».
Με αφιέρωση σε όσους πολιτικούς και αρμόδιους μας έφτασαν εδώ…
Πηγή

Αναρτήθηκε από Himaira 

Σχολική Φοβία - School Phobia

Ο όρος «σχολική φοβία» αναφέρεται σε μια αγχώδη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από φόβο για την παρακολούθηση του σχολείου.
Η πρώτη εμφάνιση φόβου για το σχολείο εμφανίζεται στον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο και κορυφώνεται στη Β’ τάξη του Δημοτικού. 

Η σχολική φοβία όμως παρατηρείται και στο γυμνάσιο. 

Many children at some time in their school career are challenged by anxiety. School phobia (known to professionals as school refusal), a complex and extreme form of anxiety about going to school (but not of the school itself as the name suggests), can have many causes (see below) and can include related anxiety disorders such as agoraphobia and selective mutism. Symptoms include stomachaches, nausea, fatigue, shaking, a racing heart and frequent trips to the toilet.
Young children (up to age 7 or 8) with school phobia experience separation anxiety and cannot easily contemplate being parted from their main carer, whereas older children (8 plus) are more likely to have it take the form of social phobia where they are anxious about their performance in school (such as in games or in having to read aloud or answer questions in class).
Children with anxieties about going to school may suffer a panic attack if forced which then makes them fear having another panic attack and there is an increasing spiral of worry with which parents often do not know how to deal. more...

Δεν πρέπει να συγχέουμε τη σχολική φοβία με τις πρώτες αρνητικές αντιδράσεις του παιδιού όταν πρωτοπηγαίνει στο σχολείο. Όπως ξέρουμε, το παιδί δείχνει έναν ενστικτώδη φόβο προς το άγνωστο, το καινοφανές. Το σχολικό περιβάλλον για το «νεοσύλλεκτο» μαθητή είναι κάτι άγνωστο. Είναι φυσικό λοιπόν τις πρώτες μέρες της εισόδου του παιδιού στο σχολείο να υπάρχουν ακόμη και έντονες αντιδράσεις και άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο. Οι εκδηλώσεις αυτές μετά τις πρώτες εντυπώσεις, συνήθως υποχωρούν. Επίσης, δεν πρέπει να συγχέουμε τη σχολική φοβία με άλλους συγκεκριμένους και πραγματικούς φόβους που εκδηλώνει το παιδί για το σχολείο, όπως π.χ. φόβο για κάποιο συμμαθητή ή κάποιο διαγώνισμα κλπ.

Χαρακτηριστικές συμπεριφορές και γνωρίσματα σχολειοφοβικού παιδιού
Για να φτάσει κανείς στο συμπέρασμα ότι ένα παιδί παρουσιάζει σχολική φοβία πρέπει να εμφανίζει τα ακόλουθα (Schmitt, 1991):

• Αόριστα σωματικά συμπτώματα, όπως στομαχόπονοι, πονοκέφαλοι, πόνος στο λαιμό, ναυτία ή ζάλη, διάρροια, ιδιοτροπίες στο φαγητό, νυχτερινούς εφιάλτες, ενούρηση, εγκόπριση κλπ
• Το παιδί έχει απουσιάσει πέντε ή περισσότερες μέρες από το σχολείο εξαιτίας αυτών των συμπτωμάτων
• Τα συμπτώματα εμφανίζονται κατά κύριο λόγο το πρωί. Την ώρα που πρέπει το παιδί να πάει σχολείο παρουσιάζει συμπτώματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, όπως εκρήξεις θυμού, επιθετικότητα, υπερκινητικότητα, άρνηση να δεχτεί φαγητό.
• Τα συμπτώματα επιδεινώνονται τη στιγμή της αναχώρησης για το σχολείο ή κατά την άφιξη στο σχολείο.
• Συνήθως υπάρχουν ελάχιστα συμπτώματα κατά τα σαββατοκύριακα και τις διακοπές, ενώ εμφανίζονται την Κυριακή το βράδυ και τη Δευτέρα το πρωί.
• Το παιδί αναζητά τους γονείς του κατά την παραμονή στο σχολείο και θέλει να γυρίσει στο σπίτι.
• Τα συμπτώματα έχουν αρχίσει στο νηπιαγωγείο ή στην Α΄τάξη του Δημοτικού.
• Τα συμπτώματα αρχίζουν το Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο.
• Τα παιδί σ' όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες του φαίνεται υγιές και ενεργητικό.

Το σχολειοφοβικό παιδί βασανίζεται από την έγνοια ότι πρέπει να εγκαταλείψει το σπιτικό περιβάλλον και όχι τόσο από ένα συγκεκριμένο φόβο στο σχολείο. Έτσι επικαλείται διάφορους λόγους για να παραμείνει στο σπίτι, λογικοφανείς δικαιολογίες που συνήθως δεν πείθουν τους οικείους του: μπορεί να παραπονεθεί για τον αυστηρό δάσκαλο, κάποιο μαθησιακό πρόβλημα, τα διαγωνίσματα, κοροϊδία ή χειροδικία από τους συμμαθητές του κλπ. 

Επίσης, το παιδί μπορεί να εκφράσει το φόβο ότι κάτι κακό θα συμβεί στη μητέρα όσο αυτό λείπει από το σπίτι. Τα μικρότερα παιδιά συνήθως δε δίνουν εξηγήσεις για την άρνησή τους να πάνε στο σχολείο και απλώς εκδηλώνουν τα παραπάνω συμπτώματα, για τα οποία δε μπορεί να δοθεί ιατρική εξήγηση.

Αιτιολογία

Μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικούς λόγους: α) μητέρες που διακατέχονται από φοβίες, πανικό, άγχος και ανασφάλεια, είναι κλειστές και υπερπροστατευτικές και δεν έχουν ικανοποιήσει επαρκώς τις δικές τους ανάγκες, β) αρνητικές εμπειρίες στο σχολείο (αυστηρός δάσκαλος, κακές σχέσεις με συνομηλίκους), γ) στρεσογόνα γεγονότα στην οικογένεια (ασθένεια, θάνατος, διαζύγιο, οικονομικά προβλήματα, ζήλια λόγω νέου μωρού).

Αντιμετώπιση

Το παιδί πρέπει να επιστρέψει ξανά στο σχολείο.
Οι γονείς οφείλουν ν’ αναρωτηθούν: 
Εδώ και πόσο καιρό αντιπαθεί το παιδί το σχολείο; 
Σχετίζεται ο φόβος με προβλήματα στις διαπροσωπικές του σχέσεις, με τη χαμηλή επίδοση ή με το σχολείο γενικά; 
Πώς εκφράζει το παιδί τα συναισθήματά του για το σχολείο; 
Σε ποιον άλλο μπορώ να μιλήσω; 
Οι γονείς πρέπει να δείξουν υπομονή, σταθερότητα στη συμπεριφορά τους και έμπρακτο ενδιαφέρον για τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Όταν το παιδί παραπονείται ότι είναι άρρωστο, πρέπει να κρίνουν απ’ όσα ξέρουν για την προσωπικότητά του κατά πόσο προσποιείται ή όχι και να ενθαρρύνουν την έκφραση των συναισθημάτων του και την επικοινωνία. 
Είναι καλό να συζητηθούν πράγματα που συνέβησαν την ημέρα, είτε καλά είτε άσχημα και να διερευνηθεί η ζωή του παιδιού στο σχολείο. 
Συγκεκριμένα οι γονείς θα πρέπει να είναι σταθεροί στα πρωινά που μένει στο σπίτι, να ζητήσουν βοήθεια από το προσωπικό του σχολείου και να συζητήσουν με το παιδί τους φόβους για το σχολείο. 
Να το ρωτήσουν για το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στο σχολείο και αν μπορούν ν’ αλλάξουν κάτι οι γονείς, να το εξετάσουν. 
Να ενθαρρύνουν το παιδί να έχει περισσότερες επαφές με συνομηλίκους (να ενταχθεί σε αθλητικές ομάδες, να πηγαίνει στα σπίτια άλλων παιδιών, να βγαίνει συχνά έξω).
Δάσκαλοι: μπορούν να βοηθήσουν εξασφαλίζοντας τάξεις υποστηρικτικές, οριοθετημένες και μη απειλητικές, με το να υποδέχονται το παιδί στην πόρτα και ενισχύοντας τον αποχωρισμό από το γονιό, χρησιμοποιώντας αμοιβές και ενισχύσεις, επικοινωνώντας με την οικογένεια, βοηθώντας τα παιδιά να κάνουν νέους φίλους.

Πρόληψη

Οι γονείς θα έπρεπε να καταλάβουν ότι κάποια παιδιά είναι πιο επιρρεπή να εμφανίσουν σχολική φοβία (Rouse, 1997). Αυτά τα παιδιά είναι:

• Όσα δεν είναι κοινωνικώς ώριμα ή δεν έχουν συνηθίσει να είναι με άλλα παιδιά.
• Όσα δεν τους αρέσει να συμμετέχουν στην ομάδα.
• Όσα απεχθάνονται την τάξη και την αυστηρή δομή.
• Όσα έχουν βιώσει αρνητικές εμπειρίες κατά τη συναναστροφή τους με ενηλίκους και συνομηλίκους.
• Όσα έχουν λάβει ελάχιστη στοργή ή πολύ συχνή επίκριση από τους ενηλίκους και συνομηλίκους.
• Όσα έχουν λάβει ελάχιστη στοργή ή πολύ συχνή επίκριση από τους ενηλίκους και ως αποτέλεσμα έχουν αναπτύξει χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Για ν’ αποφύγουν το ενδεχόμενο σχολικής φοβίας οι γονείς μπορούν ν’ ακολουθήσουν συγκεκριμένα βήματα, στα οποία περιλαμβάνονται τα εξής:

• Σταδιακή ανάπτυξη της αίσθησης ανεξαρτησίας του παιδιού.
• Η επαφή με συνομηλίκους από τον πρώτο χρόνο κιόλας της ζωής του είναι πολύ σημαντική, παρά το γεγονός ότι τα παιδιά δε συνεργάζονται στο παιχνίδι.
• Εισαγωγή του παιδιού στον παιδικό σταθμό στην ηλικία των τριών ή τεσσάρων, ιδιαίτερα στην περίπτωση που το παιδί εμφανίζει τάση υπερβολικής εξάρτησης από τους γονείς.
• Το παιδί πρέπει να βοηθηθεί στην προσαρμογή του στο νηπιαγωγείο. Πάνω από τα μισά παιδιά κατά τη μετάβασή τους εκεί κλαίνε για δύο έως πέντε μέρες. Τα συμπτώματα εξαλείφονται αν το παιδί επιστρέψει στο σχολείο και ο δάσκαλος είναι υποστηρικτικός.
• Ενθάρρυνση του παιδιού να συζητά τα συναισθήματά του και τους φόβους του με τους γονείς του.
• Οι γονείς μοιράζονται με το παιδί ιστορίες από τη δική τους παιδική ηλικία για να καταλάβει το παιδί ότι δεν αισθάνονται μόνο αυτά έτσι.
• Αντιμετώπιση των αρνητικών συναισθημάτων με αύξηση της στοργής, της συχνότητας του επαίνου και της προσοχής κατά τις πρώτες δύο εβδομάδες στο σχολείο.
• Συμμετοχή των γονιών στις δραστηριότητες του σχολείου και στις συναντήσεις με το προσωπικό.
• Εξοικείωση του παιδιού με το καθημερινό πρόγραμμα του σχολείου.

Επίσης, οι ίδιοι οι γονείς βιώνουν άγχος για την πρώτη μέρα του παιδιού στο σχολείο, που είναι κάτι συνηθισμένο. Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσουν να το αποκρύψουν, διότι συχνά το παιδί το αντιλαμβάνεται, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το δικό του άγχος.

Δεσποτοπούλου Φρόσω, Ψυχολόγος

Βιβλιογραφία

Herbert M. (1992). Ψυχολογικά Προβλήματα Παιδικής Ηλικίας. Τόμος Α΄.
Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
Παρασκευόπουλος Ι. Ν., Εξελικτική Ψυχολογία, Τόμος 3.
Rouse S. (1997). Extension Specialist Advises on First Day of School Phobia,
http://rhema.ncat.edu/news/aug.97/school/html.
Schmitt B. (1991), Preventing and Overcoming School Phobia. Your Child’s Health.
Schmitt B. (1991), Getting over the fear of school. Your Child’s Health.

ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

To Ash In Art συγκεντρώνει υλικό (τετράδια, είδη ζωγραφικής, παιδικά ρούχα, επιτραπέζια παιχνίδια) που θα στείλει σε παιδιά της Παλαιστίνης μέσω του προξενείου και του ελληνικού "σχολείου"της Ραμάλα. 

Καλεί και άλλους φορείς να συμμετέχουν σε αυτή τηνπρωτοβουλία. 

H καμπάνια του Ash In Art ξεκινά 1.9/2010 και ολοκληρώνεται 21.11/2010.

Η Παλαιστίνη βρίσκεται στο στόχαστρο της εκδίκησης, της εγκληματικής βίας, της απομόνωσης και της καταστολής του Ισραήλ και των συμμάχων του με αποτέλεσμα τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ένα κόσμο άνισο και σε περιβάλλον πολεμικό και άδικο με πρώτα θύματα αυτής της ξέφρενης βίας αυτά τα ίδια τα αθώα παιδιά και τους νέους.

Σήμερα πολλοί φορείς δραστηριοποιούνται σε διαφορετικά επίπεδα αλληλεγγύης. Για μας αφορμή στάθηκε η επιστολή της CID-Unesco (μέλος της οποίας είναι το Αsh In Art) όπου όπως αναφέρεται μία άγνωστη στους περισσότερους κυρία, η Ευαγγελία Καφφέ, έχει ιδρύσει ένα ελληνικό πολιτιστικό κέντρο στη Ραμάλα της Παλαιστίνης όπου τα παιδιά μαθαίνουν ελληνική γλώσσα και χορό.  

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει είναι τεράστιες, αλλά επιμένει ηρωικά πολλά χρόνια τώρα.
Όποιοι μπορούν να βοηθήσουν και θέλουν να προσφέρουν έχουν τώρα και όλους τους μήνες του φθινοπώρου την δυνατότητα να φέρουν στο Ash In Art ελληνογλωσσα ή ξενόγλωσσα βιβλία και περιοδικά, CD, κασέτες, πομπίνες μουσικής, βίντεο, τετράδια και είδη ζωγραφικής, παιδικά ρούχα μα κυρίως παιχνίδια ή επιτραπέζια παιχνίδια τα οποία θα αποσταλούν κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων.

Μπορείτε:

Να τα φέρετε στο Ash In Art ή να τα στείλετε. Εάν μένετε Αθήνα μπορούμε να περάσουμε εμείς για την παραλαβή τους, πρωινές ώρες σε περίπτωση που σάς είναι πραγματικά δύσκολο.

ASH IN ART - ΛΑΧΟΥΡΗ 1 - 11743 ΑΘΗΝΑ - ΤΗΛ 2109216890

Εάν είστε από περιφέρεια μπορείτε να τα στείλετε με courier των ΕΛΤΑ ή με το ΚΤΕΛ με δική σας χρέωση (από Θεσσαλονίκη εξυπηρετεί περισσότερο η αποστολή στο ΚΤΕΛ Αρείου Πάγου)

Στις 21 Νοεμβρίου, ώρα 20:00, τελευταία ημέρα της καμπάνιας σάς καλούμε σε ειδική εκδήλωση για τον απολογισμό σχετικά με τα συγκεντρωμένα είδη και την διαδικασία αποστολής. 

Είστε προσκεκλημένοι σε αυτή την ανοιχτή εκδήλωση με προσκεκλημένους από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.