«Ἔρχου καί ἴδε!»

Πολλοί οι επικριτές της συμμετοχής των πιστών στην Θεία Κοινωνία.
Πολλοί οι σκεπτικιστές του Μυστηρίου της Θείας Μετάληψης.
Πολλοί οι αμφιβάλλοντες για τη δράση και επίδραση της Θείας Ευχαριστίας.

Το ζήτημα είναι, μεταδίδεται ασθένεια από την χρήση της ίδιας Αγίας λαβίδας στην Κοινωνία;
Κολλάει ο πιστός τον κορονοϊό από την Μεταλαβιά ή δεν κολλάει;

Δεν επιθυμώ να σας πείσω για το ένα ή για το άλλο. 

Δηλαδή, δεν θέλω να σας πείσω αν κολλάει ή αν δεν κολλάει.
Ο κάθε άνθρωπος έχει την άποψή του γι αυτό το θέμα.

Το πιθανότερο είναι ότι, και να προσπαθούσα να πείσω περί του αντιθέτου οποιονδήποτε από τις δύο θέσεις, δεν θα κατάφερνα τίποτε. Είναι σθεναρές οι θέσεις αυτές, δεν αλλάζουν εύκολα.

Οπότε τί κάνουμε;
Έτσι θα το αφήσουμε το θέμα;
Δεν πρέπει να πάρουμε μιαν απόφαση;

Νομίζω ότι ο καθένας, ειδικά αυτός που έχει τις ενστάσεις του, πρέπει να το ψάξει μόνος του.

Λέει ο Ιωάννης σήμερα, ότι αφού ο Δάσκαλος συναντήθηκε με τον Φίλιππο, τόν έστειλε να φωνάξει τον φίλο του τον Ναθαναήλ. 

Πάει λοιπόν ο Φίλιππος και βρίσκει τον Ναθαναήλ, που ήταν και καρδιακοί φίλοι, και ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

— Έλα, έλα Ναθαναήλ, έλα να γνωρίσεις αυτόν περιμέναμε, αυτόν που γράφουν τα βιβλία και λένε οι παραδόσεις μας, έλα να γνωρίσεις τον Δάσκαλο. 

— Πούθε κρατάει η σκούφια του; 

— Από την Ναζαρέτ είναι. 

— Ναι καλά, είναι δυνατόν να βγει τίποτε καλό από την Ναζαρέτ;
— Ε, «Ἔρχου καί ἴδε!»

Που πάει να πει, έλα να δεις μόνος σου.

Αυτή είναι η απάντηση στους αμφιβάλλοντες. 

Ελάτε να δείτε μόνοι σας, εγώ δεν μπορώ να σας πείσω.

Και τί να δει δηλαδή ο αντιρρησίας; 

Να δει πως μεταλαμβάνουν οι πιστοί; και τί θα καταλάβει;
Εδώ είναι το κλειδί της ιστορίας. 

Πρώτα πρέπει να καταλάβεις και μετά να μεταλάβεις.

Εδώ η κατανόηση είναι βιωματική. Έχει να κάνει με το Μυστήριο. Πρέπει να γίνεις Μύστης και Κοινωνός. 

Να μετέχεις της Θείας Λειτουργίας. 

Και αυτά δεν είναι απλά πράγματα, είναι δουλειά, είναι έργο, έργο ζωής. 
Μελέτησε, ψάξε, διάβασε, άκου, Βίωσε, Ζήσε και μετά πάρε την απόφαση σου. 

Και μετά... Άμα θέλεις μένεις, άμα θέλεις φεύγεις.

Μη μου κάνεις τον κριτή και τον επικριτή μακρόθεν.
«Ἔρχου καί ἴδε!»

Το Νάμα της Ζωής
Το Χαμομηλάκι

Στην άλλη Παγκόσμια Ημέρα του Νερού θα λέμε το νερό-νεράκι

Σ' όποια χώρα της Ευρώπης να πας, σε όποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να παραγγείλεις ένα καφεδάκι, νερό δεν έχει, δεν σου σερβίρουν.
Πρέπει να το παραγγείλεις το νεράκι. Να το παραγγείλεις και να το πληρώσεις ακριβά.
Μόνο στην «φτωχή» μας Ελλαδίτσα, μόλις καθίσεις στο τραπεζάκι, πριν παραγγείλεις, το νεράκι θα στο φέρουν να δροσιστείς και να ξεδιψάσεις. Δωρεάν.
Δεν είναι μόνο η φιλοξενία, που είναι στο αίμα μας, είναι που και το νεράκι είναι του Θεού.

Ένα ποτήρι νερό στο κερνάει ο Θεός, αλλά μόνο εδώ. Έξω θα το πληρώσεις ακριβά.

Είναι η νοοτροπία τους: Όλα τα πουλάνε. Πουλάνε και τα δώρα. Πήραν δώρο το νερό και το πουλάνε.
Προτεστάντες - Τελώνες στο μυαλό και στη ψυχή.

Αλλά, τέλος πάντων, αυτό είναι το λιγότερο.
Τώρα κάνουν πολέμους για το πετρέλαιο, Διέλυσαν την Λιβύη, διέλυσαν τη Συρία. Τσάκισαν το Ιράκ, περικυκλώνουν το Ιράν. Το μάθαμε αυτό και δυστυχώς το συνηθίσαμε.

Λένε ότι οι επόμενοι πόλεμοι θα είναι για το νερό.
Λένε;
Τί λένε;
Μπουκάρισαν στο Αφγανιστάν και το 'καναν γης Μαδιάμ.
Τι κάνανε εκεί; Πήρανε λέει τα βουνά για να βάλουν χέρι στα ορυκτά και τα πετρώματα, έτσι λένε.
Εκείνο που ξέρω εγώ είναι, ότι αφού έκαναν κατοχή στο Αφγανιστάν, μπήκε μέσα η Νεστλέ, αυτή η γνωστή, με του πουλιού το γάλα, έπιασε όλες τις πηγές νερού και τις σφράγισε.
Τις σφράγισε. Τέλος.
Που θα πει, άμα διψάσει ο Αφγανός θα πρέπει να αγοράσει το νεράκι του κι επειδή είναι εξαθλιωμένος, δεν θα μπορεί να αγοράσει και θα πεθάνει.
Το νεράκι, θα πουλιέται στους προνομιούχους.
Οι άλλοι να ψοφήσουν.

Θα έχουμε NesTea αφγανικό και νεράκι «Αλ Κάιντα» σε περιτύλιγμα Τζιχάντ με σπόνσορα την Νεστλέ.

Έτσι θα γίνουν τα πράγματα, τί λέω, έτσι γίνονται. Κι ας κάνουν συνέδρια για την κλιματική αλλαγή. Δεν θέλουν ισορροπία στον πλανήτη, ισορροπία στο κλίμα.
Οι λίγοι και καλοί πρέπει να ζήσουν, οι άλλοι ψόφο.
Τώρα έρχεται μια μεγάλη κακοκαιρία και ο Τράμπ κοροϊδεύει, «μα που είναι αυτή κλιματική αλλαγή, μα που είναι;
Πότε θα κάνει ζέστη να τελειώσει το νερό; Πότε;» και γελάει!
Γελάει ...
Κι εκεί κάτω στην Αφρική, πεθαίνουν από την δίψα.

Το χαμομηλάκι επειδή σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Νερού. Τρομάρα μας!

Παραφροσύνη... (Homo Parafronus)

Η Μεγάλη Ορφάνια και ο Φόβος του Θανάτου

Κύριε, είσαι το μέγα άπειρο που ανασαίνουμε, ο απέραντος δρόμος

που πηγαίνουμε.

Είσαι η απερίγραπτη σιωπή που την ακούμε μέσα μας και μιλάμε –

για να μην πεθάνουμε από τρόμο.

Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες

 

Έναν καημό έχει ο άνθρωπος. Τον θάνατο.
Το αδιαπραγμάτευτο, το τελεσίδικο, το οριστικό και αμετάκλητο γεγονός του θανάτου.
Αυτό τον ταλανίζει. Ο Φόβος του Θανάτου.
Ο φόβος που τον κάνει να καταφεύγει σε λογής-λογής καιροσκόπους για να απαλύνει τον φόβο του.

Σαν έχασε τον παράδεισο ο άνθρωπος, γεννήθηκε ο θάνατος και ο φόβος του. Από τότε ψάχνει τρόπους να τον ξεπεράσει. Με το χρήμα, την εξουσία... και πολλές φορές λαθεύει και νομίζει ότι είναι ανίκητος, ότι έγινε θεός. Μέχρι που έρχεται μια ωραία πρωία και... πάρ' τον κάτω.

Και σ’ αυτή την πορεία, η ανθρωπότητα, αναζητά τη διαδικασία της δημιουργίας και προσπαθεί να την αναπαράξει, λες και θα γίνει θεός και θα νικήσει τον θάνατο.

Όλο αυτό, είναι λάθος. Λάθος η, και καλά, επανάσταση στον παράδεισο, λάθος η αναζήτηση της θεϊκής ισχύος, λάθος κι ο φόβος. Ο άνθρωπος δεν αναζητάει τον Θεό, αλλά την ισχύ Του και αυτό είναι το λάθος. Είναι ο λάθος δρόμος.
Είναι ο δρόμος που φέρνει τον θάνατο και τον φόβο του.

Και εξηγούμαστε για το κατά πως τα βλέπουμε εμείς:

Τί έχασε στην πραγματικότητα ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος χάνοντας τον παράδεισο, έχασε την αγκαλιά του Θεού.
Έχασε τον Πατέρα Του. Έμεινε ορφανός.
Είναι σαν τον άσωτο γιο που έφυγε από το σπίτι του. Από τότε, αφού έκανε ό,τι έκανε, θέλει να επιστρέψει. Αυτή την ανάγκη την έχει γραμμένη στο υποσυνείδητό του.
Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη. Την ανάγκη της πατρικής αγκαλιάς. Και προσπαθεί να επιστρέψει, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Αλλά έχασε τον δρόμο. Λάθεψε τη διαδρομή. Πήρε άλλες ατραπούς και παρεξέκλινε.

Είδε κι απόειδε ο Πατέρας. Τα παιδιά Του χάθηκαν, έμπλεξαν με τις σειρήνες και τα δελέατα και πήραν προορισμούς που τα απομάκρυναν ακόμη περισσότερο από την αγκαλιά Του.

Και, σαν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έβαλε σε εφαρμογή το από αιώνων Σχέδιό Του, για να μας λυτρώσει, να μας βοηθήσει.
Παιδιά Του είμαστε, εξάλλου.
Ποιος πατέρας δεν θα γνοιαστεί για το παιδί του;

Κι έστειλε τον Γιο Του, τον έστειλε σαν άνθρωπο, εδώ ανάμεσά μας να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής, τον δρόμο για την αγκαλιά Του.

Και ήρθε ο Γιος και είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και αυτό τον δρόμο και αυτή την αλήθεια και τη ζωή τα έκανε πράξη και θυσία για να πάρουμε παράδειγμα, να μάθουμε ότι ξεχάσαμε και να ξαναβρούμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι το πατρικό, την Πατρική αγκαλιά.

Όσο δεν επιλέγουμε, ελευθέρα και αυτόβουλα τον δρόμο της επιστροφής, είμαστε Ορφανοί. Είμαστε χωρίς αγκαλιά, είμαστε απολωλότες, ζούμε την Μεγάλη Ορφάνια.

Ένα παιδάκι που έχασε τους γονείς του και ψάχνει να τους βρει, χαμένο μέσα στο πλήθος, στις προκλήσεις, στους πειρασμούς, στην απώλεια είναι και ευάλωτο στο Θάνατο.

Αυτός είναι ο Μεγάλος Φόβος, η Μεγάλη Ορφάνια.
Αυτή η ορφάνια φέρνει τον φόβο του θανάτου.

Η Ορφάνια πονάει, πρώτα η Ορφάνια.

Άμα δεν επιλέξει ο άνθρωπος την πατρική αγκαλιά, ποιος θα τον υιοθετήσει; Ποιος θα ανοίξει την αγκαλιά του γι’ αυτόν;
Ένας είναι ο δρόμος και αυτόν πρέπει να διαλέξουμε.

Και άμα επιλέξουμε την Οδό, θα πούμε σαν τον ποιητή:

«Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας να

ξαναγυρίσουμε - πού;

Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας. Αμήν.»

(Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες)

Που πάει να πει, πάει ο θάνατος κι ο φόβος του, επειδή θα έχει τελεστεί η αναγέννησή μας.

Αμήν

Το Χαμομηλάκι

«Master Chef» στην Ανθρωποφαγική Κουζίνα

Κάθε βδομάδα, κάτι θα έχουμε να ανεβάζει τον δείκτη της φρίκης στο ζενίθ. 
Αυτή τη βδομάδα, όμως το κακό παράγινε: Νεογέννητο στον κάδο απορριμάτων, κακοποίηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, διαβίωση παιδιών σε «Κωσταλέξι», οι συνθήκες διαβίωσης παιδιών στο Λοιμωδών....

Τι θα γίνει; 
Πότε θα ησυχάσουν τα παιδιά μας; 
Πότε θα νιώσουν ασφαλή;
Πότε δεν θα κινδυνεύουν;
Πότε θα σταματήσουν να σκοτώνονται κατά χιλιάδες στους πολέμους;
Πότε θα πάψουν να είναι παιδιά-σκλάβοι ... 
Πότε; Πότε;

Τέτοια είναι τα κακά που μαθαίνουμε και άλλα τόσα που δεν μαθαίνουμε.
Τί έπαθε ο άνθρωπος; τί κάνει; 
Γιατί τόση κακία, τόση ανευθυνότητα, τόση εγκληματικότητα;
Τα μαθαίνουμε, αυτά στις ειδήσεις, έρχεται η πρώτη είδηση και είναι γροθιά στο στομάχι. 

Και μετά αρχίζει το συμπόσιο της ανθρωποφαγίας.
Το διαμελισμένο παιδί, το βάζουν στο τραπέζι και ξεσκίζουν τις σάρκες του.
Δεν υπάρχει λεπτομέρεια να μην την ανασκαλέψουν.
Η κακοποίηση των παιδιών, επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται πλειστάκις.
Τίποτε δεν μένει όρθιο.
Κάθε περιστατικό εκτυλίσσεται από την αρχή.
Κάθε παράμετρος αναλύεται, εμπλουτίζεται, φτιασιδώνεται με δόσεις τρόμου, πόνου, κακίας.
Τα παιδιά ζουν και ξαναζούν την κακοποίηση τους.

Ολόκληρες εκπομπές αφιερωμένες στη μεγέθυνση των περιστατικών, προς τέρψιν του αδηφάγου φιλοθεάμονος κοινού.

Γονείς, συγγενείς, φίλοι και παρατρεχάμενοι, ατελώς ή με λεφτά, καλούνται να προσθέσουν το καρύκευμα τους στον διαγωνισμό μάστερ σεφ στην ανθρωποφαγική κουζίνα.
Δεν φτάνει το περιστατικό στις ειδήσεις; 
Πρέπει να ξαναγίνει αναπαράσταση;

Όλοι αυτοί, δημοσιογραφίσκοι, παρουσιαστές, παρουσιάστριες, τηλε-περσόνες και λοιποί τυχάρπαστοι, δεν μπορούν να αρκεστούν, στην κριτική των υπεύθυνων, στον έλεγχο των γειτόνων, στην ανοχή της κοινωνίας;
Δεν μπορούν να πιάσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες, που δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους και να τους ξεσκίσουν;
Δεν μπορούν να νοιαστούν για την τύχη των παιδιών από δω και πέρα;
Να μην αφήσουν σε χλωρό κλαρί τους αρμόδιους για την αποκατάσταση των παιδιών;

Τι κάνει αυτό το ΕΣΡ, ρε γαμώτο, ακόμη με τις άδειες ασχολείται; Ας κόψει καμιά εκπομπή απ' αυτές τις ανθρωποφαγικές.

Τι είναι εδώ; Η Γέενα; 
Τι κάνουμε; Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε τα παιδιά μας στον βωμό του κανιβάλου Μολώχ;
Πάρτε το χαμπάρι, αυτές οι εκπομπές ξανασκοτώνουν τα παιδιά μας, αφού τα ξανακακοποιήσουν εκατό φορές.

Αμάν πια

Το Χαμομηλάκι

Ὁ Ἅγιος Ματθαῖος, ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής: Ο Προστάτης της Οικονομίας

St. Matthew the Apostle and Evangelist
The Protector of Economy

Apostle Matthew. Manuscript from Sinai, 12th Century

Κάθε συντεχνία, κάθε τόπος κάθε δραστηριότητα έχουν τον προστάτη τους Άγιο, εκτός από την Οικονομία, την Οικονομία της Χώρας, την Οικονομία της Οικογένειας.
Στην εποχή μας, οι Τράπεζες, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, κατάντησαν ναοί του χρήματος, πραγματικοί ναοί του Μαμωνά.

Οι Παγκόσμιοι Οργανισμοί, που βαθμολογούν την οικονομική δυνατότητα μιας χώρας και ελέγχουν την πολιτική ζωή της, είναι «κράτος εν κράτει» και απομυζούν και τον τελευταίο οικονομικό πόρο κάθε καταθέτη και όχι μόνο.

Η αναλγησία αυτών των ιδρυμάτων, σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, ήταν και είναι τόσο μεγάλη που καταστρέφουν οικονομίες, με την υπερχρέωση των λαών.
Τράπεζες και Ανθρωπιά κατάντησαν όροι ασυμβίβαστοι, και αυτός, προφανώς, είναι ο λόγος για τον οποίο μέσα σε όλες τις τεράστιες περιούσιες αυτών των οργανισμών, δεν θα βρεις πουθενά ένα εκκλησάκι, ένα εικονοστάσι-αντίβαρο στην πώρωση των κεφαλαιοκρατών.
Καταλληλότερος, ως προστάτης της Οικονομίας, αναδεικνύεται ο Άγιος Απόστολος Ματθαίος, ο τελώνης, ο φοροεισπράκτορας, ο συλλέκτης χρήματος, που άκουσε το κάλεσμα του Χριστού και έσπευσε να γίνει ακόλουθος και μαθητής Του.

Ο Άγιος Ματθαίος, είναι αυτός που κατείχε πλήρως τη δύναμη του χρήματος και την απαρνήθηκε, «τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπέρριψε, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθη… »

Ο Άγιος Ματθαίος είναι το αντίβαρο της απληστίας των τραπεζών. Είναι ο Άγιος-Καθοδηγητής, του οποίου το παράδειγμα ακολουθώντας, θα μπορέσουν, τα στελέχη και όλοι οι ιθύνοντες–διαχειριστές του πλούτου, να δώσουν στα πάσης φύσεως οικονομικά ιδρύματα χαρακτήρα φιλάνθρωπο, να αντικαταστήσουν την απληστία του Μαμωνά με τη δικαιοσύνη.

Ο Άγιος Ματθαίος είναι ο προστάτης της Οικονομίας.

Η μνήμη του τιμάται στις 16 Νοεμβρίου.

Το χαμομηλάκι

Βίος του Αγίου.
Ο Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ματθαῖος καταγόταν ἀπό τήν Γαλιλαία. Προτοῦ γίνει μαθητής τοῦ Κυρίου ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ τελώνη.
Μία μέρα καί ἐνῶ καθόταν στό τελωνεῖο του, ἔξω ἀπό τήν Καπερναοῦμ, τόν πλησίασε ὁ Ἰησοῦς καί τοῦ ζήτησε νά τόν ἀκολουθήσει. Ὁ Ματθαῖος ὑπάκουσε καί δέχθηκε τόν Κύριο στήν οἰκία του, ὅπου παρέθεσε γεῦμα σέ Αὐτόν καθώς καί σέ πολλούς τελῶνες, μέ τούς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς συζήτησε καί συνέφαγε, ἐνέργεια γιά τήν ὁποία κατηγορήθηκε ἀπό κάποιους Φαρισαίους. Ὅταν ὁ Κύριος πληροφορήθηκε τίς κατηγορίες ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Δέν ἦρθα γιά νά καλέσω τούς δικαίους, ἀλλά τούς ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια».
Ἔκτοτε ὁ Ματθαῖος ὑπῆρξε μαθητής καί Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου. Ἔπειτα ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ματθαῖος ἀνέλαβε νά κηρύξει τόν λόγο τοῦ Κυρίου στούς Πάρθους καί στούς Μήδους. Κατά τήν ἐκτέλεση τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, ὁ Ματθαῖος, ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων.
Ὡς εὐαγγελιστής ἔχει σύμβολο ἕναν φτερωτό ἄνθρωπο. Στό ἀνεκτίμητης ἀξίας ἔργο του περιλαμβάνεται καί ἡ συγγραφή τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Πηγή: synaxarion.gr

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας ἤκουσας, φωνῆς τοῦ Λόγου, καί τῆς πίστεως, τό φῶς ἐδέξω, καταλείψας τελωνείου τόν σύνδεσμον· ὅθεν Χριστοῦ τήν ἀπόρρητον κένωσιν, εὐηγγελίσω Ματθαῖε Ἀπόστολε. Καί νῦν πρέσβευε, δοθῆναι τοῖς σέ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμόν καί μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπορρίψας, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθης, καί ἀνεδείχθης ἔμπορος πανάριστος, πλοῦτον κομισάμενος, τήν ἐξ ὕψους σοφίαν· ὅθεν ἀνεκήρυξας, ἀληθείας τόν λόγον, καί τῶν ῥαθύμων ἤγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, τήν ὥραν τῆς κρίσεως.

Μεγαλυνάριον.
Σύσκηνος τῷ Λόγῳ διατελῶν, θείων μυστηρίων, ἐμυήθης τάς ἀστραπάς· ἔνθεν θεογράφως, Ἀπόστολε Ματθαῖε, ζωῆς διατυπώσω τό Εὐαγγέλιον.

Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν

«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»

Αυτό είπε ο Χριστός σε κάποιους ανθρώπους κι αυτοί τα παράτησαν όλα και τον ακολούθησαν.
Τον ακολούθησαν και άλλαξαν τον κόσμο.

Απλοί ψαράδες ήταν, αγράμματοι, απλοί, καθημερινοί. Σε απλούς ανθρώπους απευθύνθηκε ο Χριστός, όπως άλλωστε απλός ήταν κι αυτός. Σε ένα παχνί είχε γεννηθεί. 

Όλοι οι ιδρυτές θρησκειών, ήταν σπουδαίοι, ήταν πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, αρχηγοί φατριών, ήταν επιφανείς. 

Μόνο ο δικός μας ήταν ένα παιδί μαραγκού. Και το ίδιο απλοί ήταν και αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε να τον ακολουθήσουν.

Και άλλαξαν τον κόσμο. 

Ποτέ ξανά ο κόσμος, μετά τον Χριστόν, δεν θα ήταν ο ίδιος.

Μια πίστη, ένα Ευαγγέλιο, ένα μήνυμα, στα Ελληνικά, που ξεπέρασε όλα τα σύνορα των εθνών, των χωρών, των λαών και έφτασε παντού και έγινε η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο.

Κατάργησε τη δουλεία

Έφερε την ισότητα ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Έσωσε τον πολιτισμό, πήγε την γραφή σε όσους λαούς εκχριστιανίστηκαν, έφτιαξε σχολεία, προώθησε την εκπαίδευση, προσέφερε παιδεία.

Προήγαγε τις τέχνες και τα γράμματα.
Αυτό που σήμερα το λέμε δυτικός πολιτισμός είναι ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Σκεφθείτε να είχαν επικρατήσει οι Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα, να ήταν σήμερα όλη η Δύση ένα φονταμελιστικό συνονθύλευμα σαν αυτό που τρομοκρατεί σήμερα όλη την υφήλιο. Η Δύση, με όλα τα λάθη και τα εγκλήματά της, είναι ο ζητούμενος πολιτισμός, ο Χριστιανικός πολιτισμός.

Γι’ αυτό και η Ιστορία μοιράστηκε στα δύο, προ Χριστού και μετά Χριστόν.

Η Δύση δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της, δεν έχει γίνει συμβατή με τις αρχές και τις παραινέσεις του Χριστού, έχει πολύ δρόμο μπροστά της, αλλά είναι βέβαιο ότι θα πετύχει, επειδή το μέλλον της έχει προβλεφθεί και η ανθρωπότητα είναι προορισμένη να πετύχει, με την θέλησή της, αλλιώς γιατί έγιναν όλα αυτά;

Όπως όλα τα Καλά της ανθρωπότητας, και το τελευταίο Καλό ξεκίνησε από εδώ, η μικρή Ελλαδίτσα, στερέωσε την Ορθοδοξία. 

Η Ορθοδοξία είναι εδώ, περιμένει όλο τον κόσμο, να την ενστερνισθεί και να πορευτεί.

Εξ άλλου, ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα ενός Παιδιού στην αγκαλιά της Μάνας Του να ευλογεί όλο τον κόσμο;

το χαμομηλάκι

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, τα παιδιά του Δόλιου - Μέλανα τα άνθη του κακού

Ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, αδέρφια, παιδιά του Δόλιου.
Ο Μελάνθιος είναι βοσκός στην Ιθάκη και η αδερφή του δούλα στο υποστατικό του Οδυσσέα.
Ο Μελάνθιος μαζί με την αδελφή του την Μελανθώ είναι τα πιο απεχθή πρόσωπα στα Ομηρικά Έπη.

Μέλανα τα άνθη του κακού.

Ο Μελάνθιος τάσσεται με το μέρος των μνηστήρων. Φέρεται ως αρχιδούλος των μνηστήρων και σπεύδει να τους εξυπηρετήσει. Βρίζει, χλευάζει τον Οδυσσέα και η Μελάνθη συνευρίσκεται με τον Ευρύμαχο.

Κλέβουν τα όπλα που έκρυψε ο Οδυσσέας, τα βέλη τα ακόντια και προσπαθούν ανεπιτυχώς να τα δώσουν στους μνηστήρες. Προδίδουν τον αγώνα από μέσα.

Ο γιδοβοσκός Μελάνθιος, τσιράκι του μνηστήρα Αντίνοου, όταν βλέπει, μπροστά σε μια κρήνη, να γυροφέρνει ο χοιροβοσκός Εύμαιος, έχοντας πλάι του τον «ζητιάνο» Οδυσσέα, μιλάει σαν να φτύνει, προσπαθώντας να μη τον αφήσει να μπει στο παλάτι. Τα ίδια και ο κολλητός του Μελάνθιου, ο ζητιάνος Ίρος.

Ο Μελάνθιος είναι ο χειρότερος. Είναι ο προδότης μέσα στο παλάτι.
Ακόμη και οι μνηστήρες σεβάστηκαν την Πηνελόπη, αυτός όμως, δεν φτάνει που προδίδει, σέρνεται για την εύνοια των επικυρίαρχων μνηστήρων. Δίδει γη και ύδωρ στους εισβολείς. Στρέφεται κατά των ομοίων του. Υποτελής στους ισχυρούς, δυνάστης στους αδύνατους.

Ο Οδυσσέας εξοντώνει τους μνηστήρες και τους προδότες υπηρέτες και υπηρέτριες, αλλά για τον Μελάνθιο δεν χαραμίζει βέλος του. Για τον Μελάνθιο αξίζει η ατίμωση.

Ο Τηλέμαχος κρεμάει τον Μελάνθιο και ο Οδυσσέας διατάζει να του κόψουν τα αυτιά, τη μύτη, τα χέρια, τα πόδια και τα γεννητικά όργανα που τα πέταξαν στα σκυλιά.

Όλη η ιστορία βρίθει από προδότες. Πάντα ο προδότης, από μέσα, θα δράσει. Ο προδότης αθετεί τις υποχρεώσεις του, καταπατεί την εμπιστοσύνη του φίλου του, του συγγενή του, της ομάδας του, της οργάνωσης του, της πόλης του, της χώρας του.

Αλλά χειρότερος προδότης είναι αυτός που εκτός από την προδοσία του, θα συρθεί σαν σκουλήκι, για να κερδίσει την εύνοια του εχθρού.
Χειρότερος είναι ο προδότης που σπεύδει να ικανοποιήσει τα θελήματα του δυνάστη και να αγνοήσει τις οιμωγές των ομοίων του.
Σ’ αυτόν τον προδότη αξίζει η ατίμωση για ένα λόγο ακόμη παραπάνω. Επειδή είναι γλοιώδης.

Ομήρου Οδύσσεια (ρ 212 κ.ε., φ 175 κ.ε., χ 135 κ.ε., 472 κ.ε.)

χ 135-146

Κι απάντησε ο γιδοβοσκός Μελάνθιος και του λέει˙
«Θεοθρεμμένε Αγέλαε, δεν είναι αυτό, κοντά είναι
μες στην αυλή πόρτες γερές και δύσκολη η μπασιά της
κι ένας μπορεί να τους κρατεί αν είναι παλικάρι.
Μα ελάτε τώρα απ’ τον οντά τ’ άρματα θα σας φέρω,
γιατί θαρρώ πως μέσα εκεί, κι όχι αλλού πως τα ᾽χει
φυλάξει ο Δυσσέας. μαζί με το λαμπρό το γιο του».
Έτσι είπε κι ο γιδοβοσκός Μελάνθιος απ’ τη σκάλα
ανέβηκε μες στον οντά τρεχάτος του Δυσσέα.
Κοντάρια πήρε δώδεκα κι ασπίδες άλλες τόσες,
δώδεκα κράνα χάλκινα μ’ αλόγου φούντα απάνω
κι αφού τα πήρε, τρέχοντας τα πήγε στους μνηστήρες.

Odysseia