Οι βαλτόπαπιες της λίμνης Κουμουνδούρου

Τον περσινό χειμώνα καταμετρήθηκαν από την Ε.Ο.Ε., στη λίμνη Κουμουνδούρου, 21 βαλτόπαπιες ( παγκόσμια απειλούμενο είδος ). Η ύπαρξη τους υποδηλώνει, για μια ακόμα φορά, την επιτακτική ανάγκη αποκατάστασης και προστασίας του υγροβιότοπου. Αναλυτικά στο blog της Λίμνης το αφισάκι είναι από τους φίλους του blog Αιγιαλός κλικ εδώ Στις 11/11/09 κατατέθηκε στη βουλή ερώτηση με θέμα : Αδικαιολόγητη παρεμπόδιση σχολείων για περιβαλλοντική εκπαίδευση στη Λίμνη Κουμουνδούρου, κλικ εδώ

Ερώτηση στη βουλή για την παρεμπόδιση της επισκεψιμότητας

View article...

Όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι;

Ποιός νοιάζεται για το Σύνταγμα και άλλες τέτοιες πολυτέλειες; Σίγουρα όχι η Πολιτεία, είτε αυτή εκφράζεται σαν Κεντρική Διοίκηση, είτε σαν Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Υπάρχουνε πολίτες β' κατηγορίας, οι κινητικά ανάπηροι, που ενώ στις υποχρεώσεις τους αντιμετωπίζονται σαν ίσοι, στα δικαιώματά τους, βρίσκουν έναν τείχο μπροστά τους. 

Ποιοί δημόσιοι χώροι και ποιές προσβάσεις; Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους καρεκλοκένταυρους...

Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε η Διαδρομή και σας το δίνω απαράλλαχτο, ούτε καν την γραμματοσειρά δεν θα αλλάξω : 

Στη Νάουσα και την Ξάνθη τα μοναδικά πάρκα προσβάσιμα για ΑμεΑ στην Ελλάδα.
Αποκλεισμένοι και από τους χώρους πρασίνου των πόλεων είναι οι ανάπηροι και οι άνθρωποι με σοβαρά κινητικά προβλήματα.
Η νομοθεσία δεν επιβάλλει τη δημιουργία προσβάσιμων διαδρόμων και υποδομών, με αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις οι άνθρωποι με αναπηρίες...απλά να βλέπουν το πράσινο από μακριά.
Το πρόβλημα προσπαθεί να θέσει η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) με την αφορμή της κατάθεσης του σχεδίου νόμου για τις πυρόπληκτες περιοχές της Αττικής.
Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους πολίτες σε σχέση με την πρόσβαση στους αστικούς χώρους πρασίνου.
" Η ελληνική νομοθεσία δεν έχει καμία αναφορά στην υποχρέωση διασφάλισης της προσβασιμότητας από ανθρώπους με αναπηρίες" αναφέρει ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία κ. Γιάννης Βαρδακαστάνης.
"Το αποτέλεσμα είναι ελάχιστα πάρκα, άλση και δάση να διαθέτουν έστω και μερική προσβασιμότητα στα άτομα με αναπηρία, όπως το Δημοτικό Πάρκο Νάουσας, το Πάρκο στο Λήμνιο Ξάνθης".
Ούτε καν ο Εθνικός Κήπος δεν διαθέτει προσβάσιμες υποδομές ... !
Την ίδια στιγμή, στην Ε.Ε. θέτουν προδιαγραφές, συχνά ακόμα και οδηγούς, για τη διασφάλιση της προσβασιμότητας των περιοχών πρασίνου σε όλους, όπως λ.χ. το Εθνικό Πάρκο Πυρηναίων στη Γαλλία, που πρόσφατα βραβεύτηκε για τις παρεμβάσεις του.
Η ΕΣΑμεΑ θεωρεί την κατάθεση σχεδίου νόμου για τα πυρόπληκτα της Αττικής ευκαιρία για την τροποποίηση της ελληνικής νομοθεσίας.
" Ζητάμε το αυτονόητο, όσες δραστηριότητες έχει ο κάθε πολίτης, να μπορεί να τις έχει και ο ανάπηρος"λέει ο κ. Βαρδακαστάνης.
" Οι επιλογές σήμερα στις πόλεις είναι ασήμαντες. Οι ανάπηροι βλέπουν τα πάρκα από μακριά"

από aletri 

Περιβάλλον SOS

Ένα βιντεάκι για την καταστροφή 

του περιβάλλοντος 

που παρουσιάστηκε στην Ημερίδα 

του Γενικού Λυκείου Θεσπιών 

για το πρόγραμμα "Καλλιστώ" 
 

Ξυλοκόπησαν συμμαθητή τους γιατί έτρωγε σαλάμι!

«Τόπι» στο ξύλο έκαναν ένα ελληνόπουλο 11 χρόνων μουσουλμάνοι συμμαθητές του στο Σίδνεϊ, επειδή έτρωγε σαλάμι την περίοδο της δικής τους νηστείας.

Ο Αντώνης Γρηγορίου μαζί μ' έναν φίλο του αναγκάστηκαν να κλειδωθούν στη βιβλιοθήκη, για να αποφύγουν τα χειρότερα. 

Ήδη όμως, ο ίδιος είχε δεχθεί μια γροθιά στο μάτι και δυνατές κλωτσιές στα πόδια.
«Μου ράγισε η καρδιά, όταν είδα το παιδί μου σ' αυτήν την κατάσταση», είπε ο πατέρας του, Αντρέας Γρηγορίου.
«Όταν πήγα στο σχολείο, τον είχαν εκεί που κρατούν τα άρρωστα παιδιά».
Μετά το γεγονός ήρθαν στην επιφάνεια και άλλα παρόμοια περιστατικά.
Αρκετά παιδιά είπαν ότι φοβούνταν να φάνε το μεσημέρι, γιατί δέχονταν επιθέσεις αν το φαγητό τους ήταν «διαφορετικό» από των άλλων, ιδιαίτερα την περίοδο του Ραμαζανίου.
Εκπρόσωπος των μουσουλμάνων, από το Τζαμί του Κόμπουρκ, δήλωσε ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα που προωθεί το Ισλάμ.
«Θα έλεγα ότι τα λυπηρά αυτά συμβάντα είναι αποτέλεσμα της ανατροφής των παιδιών, μέσα στην οικογένεια και όχι του Ισλάμ. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποια θαυματουργή λύση στο πρόβλημα.
Για να εξαλειφθούν αυτού του είδους τα φράγματα, απαιτείται μια διαδικασία που προϋποθέτει ανοχή στα διάφορα θρησκεύματα και τους πολιτισμούς των κατοίκων αυτής της χώρας», θα πει η Μπάχα Γέχια. 

Έθνος

Και μένα, ποιός θα μου λέει τώρα παραμύθια;

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Η ώρα είναι πέντε το απόγευμα και κανονικά αυτή την ώρα έχω Αγγλικά αλλά σήμερα δεν θα πάω.

Είπα στη μαμά πως πονάει η κοιλιά μου, αλλά σε σένα θα πω όλη την αλήθεια.

Δεν θέλω να πάω πουθενά σήμερα ούτε να διαβάσω θέλω, γιατί είμαι στεναχωρημένη.

Η γιαγιά μου πριν από ένα μήνα έπαθε εγκεφαλικό, δεν μπορούσε να μιλήσει καλά, ούτε να σηκώσει το δεξί χέρι και πόδι. και την πήγαμε στο νοσοκομείο.

Μετά έγινε καλύτερα και ξαναήρθε στο σπίτι μας.

Τη γιαγιά μου την αγαπώ πολύ κι εκείνη με αγαπάει, λέει μάλιστα πως με αγαπάει δυο φορές περισσότερο από το δικό της παιδί, δηλαδή το μπαμπά μου.

Με τη γιαγιά είμαστε μαζί, από το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί οι γονείς μου δουλεύουν μέχρι τις πέντε και το βράδυ βγαίνουν με τους φίλους τους.

Μαγειρεύει τα φαγητά που μου αρέσουν, φτιάχνουμε μαζί τυροκούλουρα και λουκουμάδες, μερικές φορές τραγουδάμε και ράβουμε κούκλες από πανί που τις έχω στο δωμάτιό μου.

Μου λέει και ωραία παραμύθια γιατί εμένα μου αρέσουν πολύ τα παραμύθια κι ας είμαι στην Ε΄ Δημοτικού.

Δηλαδή αυτά τα κάναμε πριν αρρωστήσει, τώρα δεν μπορεί, μιλάει λίγο σαν τον αδελφό της Kικής που πάει στον παιδικό σταθμό, αλλά αυτό δε με νοιάζει, εγώ καταλαβαίνω όταν ζητάει νερό, ή όταν θέλει να με αγκαλιάσει.

Της λέω να μη στεναχωριέται κι εγώ θα τη βοηθήσω να γίνει καλά, στην προσευχή μου μόνον αυτό παρακαλάω.

Από τότε που η γιαγιά μου έπαθε αυτό το εγκεφαλικό, στο σπίτι μας έρχεται μια ξένη χοντρή κυρία που όλο φωνάζει. Δεν με αφήνει να καθίσω στο κρεβάτι της, ούτε να τη χαϊδέψω, ούτε να της μιλήσω, ούτε να τη βοηθήσω να φάει κι εγώ δεν τη χωνεύω.

Χθες το βράδυ η μαμά μου είπε πως αυτή η ξένη δεν θα ξαναέρχονταν στο σπίτι μας και γύρισα από το σχολείο πολύ χαρούμενη που θα καθόμουνα στο δωμάτιο της γιαγιάκας μου όσο ήθελα.

Το μεσημέρι που γύρισα όμως, δεν βρήκα στο σπίτι ούτε τη γιαγιά μου.

Ο μπαμπάς είπε πως από δω και πέρα θα μένει κάπου αλλού, σε κάποιο μέρος που φροντίζουν τους ανθρώπους όταν αρρωσταίνουν.

Εγώ όμως φοβάμαι, μπορεί να φοβάται κι εκείνη τώρα που είναι μόνη της.

Και αυτό το μέρος είναι μακριά, πώς να της λέω "γιαγιά μου σ' αγαπώ".

Και μένα; Ποιός θα μου λέει τώρα παραμύθια;



Αναρτήθηκε από to alataki στις Πέμπτη, Νοέμβριος 12, 2009

Ιταλία - Νάπολη: Παιδιά σε εκβιασμούς χρησιμοποιούσε συμμορία της Καμμόρα

Μια συμμορία της Καμμόρα είχε προσλάβει δύο παιδιά, ηλικίας 12 και 13 ετών για να εκβιάζουν εμπόρους στην περιοχή της Νάπολης.

Μια συμμορία της Καμμόρα είχε προσλάβει δύο παιδιά, ηλικίας 12 και 13 ετών για να εκβιάζουν και να συγκεντρώνουν χρήματα από εμπόρους, ανακοίνωσε σήμερα η διεύθυνση της υπηρεσίας που έχει αναλάβει τον αγώνα κατά της μαφίας στη Νάπολη.

Οι περιπτώσεις των παιδιών αυτών, που είχαν αναλάβει να μεταφέρουν κωδικοποιημένα μηνύματα και να παίρνουν τα χρήματα που πλήρωναν έμποροι και επιχειρηματίες για «προστασία» της μαφίας, αποκαλύφθηκαν στη διάρκεια επιχείρησης εναντίον της συμμορίας Ιακομίνο-Μπίρα στο Ερκολάνο, κοντά στη Νάπολη.
Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τα ξημερώματα του Σαββάτου έξι μέλη της συμμορίας, που κατηγορούνται για συνεργασία με τη μαφία και εκβιασμούς, διευκρίνισε το πρακτορείο Ansa.

Τα παιδιά, που δεν πήγαιναν σχολείο και προέρχονται από οικογένειες που συνδέονται με τη μαφία, παραδόθηκαν στις αρμόδιες υπηρεσίες. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της έρευνας, η συγκεκριμένη συμμορία έχει προσλάβει και άλλα παιδιά μικρότερα των 14 ετών.

«Είναι ένα γεγονός πολύ σοβαρό και ανησυχητικό που πρέπει να σταματήσει. Σημαίνει ότι η ηλικία των ανήλικων παραβατών μειώνεται επικίνδυνα», τόνισε ο εισαγγελέας της Νάπολης Τζιοβαντομένικο Λεπόρε.

Η συμμορία Ιακομίνο-Μπίρα βρίσκεται εδώ και χρόνια σε πόλεμο με την αντίπαλη συμμορία Ασιόνε-Παπάλε για τον έλεγχο της διακίνησης ναρκωτικών στην περιοχή του Ερκολάνο.

kathimerini 

με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προετοιμασία του παιδιού για μετάβαση στο Γυμνάσιο

Υπεύθυνος γραπτού λόγου: Δημήτρης Μικελλίδης,  Βοηθός Διευθυντής, Λεμεσός, Κύπρος      Αρκετοί έχουν την εντύπωση πως η μετάβαση του παιδιού από το δημοτικό στο γυμνάσιο είναι ένα θέμα που αφορά όσους γονείς έχουν παιδιά στην Στ΄ Δημοτικού. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να πειστούν κάποιοι πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αλίμονο, αν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να ασχοληθούμε με θέματα που αφορούν  το μέλλον των παιδιών μας. Το άρθρο αυτό καταπιάνεται με όσα εμείς, ως γονείς, οφείλουμε να κάνουμε ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, τώρα που μεγαλώνουν και φεύγουν από το δημοτικό για το γυμνάσιο. Δεν έχει σκοπό να αναλύσει τις δεδομένες και επισημασμένες διαφορές του δημοτικού και του γυμνασίου ούτε και θα καταπιαστεί με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ώστε οι δυο βαθμίδες της εκπαίδευσης να ενιαιοποιηθούν ουσιαστικά. Ως γονείς, έχουμε υποχρέωση να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για το κάθε μελλοντικό τους βήμα. Για το γυμνάσιο, την εφηβεία, την επαγγελματική καθοδήγηση. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη σωστή σχέση μας με το παιδί από τη μικρή του ηλικία. Ακρογωνιαίος λίθος για την όποια μελλοντική επιτυχία του παιδιού μας είναι η σχέση που θα αναπτύξουμε μαζί του από τη μικρή ηλικία και καθόλη τη διάρκεια της παρουσίας του παιδιού στο σπίτι μας.             Κατ' αρχήν οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί μας την αυτοπεποίθησή του, την αυτοεικόνα του. Όταν λέμε αυτοεικόνα ή αυτοεκτίμηση εννοούμε το βαθμό που το ίδιο το άτομο εκτιμά τον εαυτό του. Αυτό εξαρτάται όμως από τις σχέσεις που το άτομο ανάπτυξε με το περιβάλλον γύρω του.  Αν, δηλαδή, τα πρόσωπα που περιστοιχίζουν το παιδί το αναγνωρίζουν, επαινούν τις επιτυχίες του, εκτιμούν τις ικανότητές του και του δημιουργούν ευκαιρίες για περισσότερες επιτυχίες, τότε και το παιδί εκτιμά σε μεγάλο βαθμό τον ίδιο τον εαυτό του.  Όταν όμως, τα παιδιά ζουν μέσα στο χλευασμό, στη συνεχή επίκριση και αποδοκιμασία, αν τονίζονται συνεχώς από τους γύρω του  τα λάθη του και οι αδυναμίες του τότε το παιδί αναπτύσσει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Εδώ θα πρέπει να τονίσω πως η αυτοεκτίμηση του παιδιού, ψηλή ή χαμηλή, είναι καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του παιδιού. Η επιτυχία ή αποτυχία του ατόμου στη ζωή είναι συνυφασμένη με το βαθμό αυτοεκτίμησης που έχει το άτομο για τον εαυτό του. Επομένως, αν μιλάμε για σωστή προετοιμασία του παιδιού για μετάβαση από το δημοτικό στο γυμνάσιο, αυτή περνά μέσα από την ενίσχυση της θετικής εικόνας που το παιδί διαμορφώνει για το εαυτό του. Περνά μέσα από την αυτοπεποίθηση την οποία οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί μας.  Δυστυχώς, συχνά, χωρίς να το επιδιώκουμε, υπονομεύουμε την αυτοεικόνα και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας. Πώς γίνεται αυτό; Όταν εμείς έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση για τον εαυτό μας τότε του μεταδίδουμε τα δικά μας άγχη, τις δικές μας ανασφάλειες. Επίσης, η χρήση τιμωρίας, η άσκηση βίας έναντι των παιδιών μας, οι χαρακτηρισμοί «είσαι βλάκας», «είσαι τούβλο», «δεν ξέρω τι θα σε κάνω εσένα», «είσαι το ρεζίλι της οικογένειας», «καμιά σχέση δεν έχεις με τον αδελφό σου» κλπ μειώνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού μας. Ακόμη, ως γονείς, μας βολεύει να ανακαλύπτουμε συνέχεια λάθη στο παιδί μας. Εύκολα απομονώνουμε το λάθος και το τονίζουμε. Αντίθετα, αφήνουμε απαρατήρητα τα όποια θετικά έχει κάνει το παιδί. Υποδεικνύοντας συνέχεια στο παιδί μας τα λάθη του εκείνο που πετυχαίνουμε είναι να τα φορτώνουμε άγχος, ανασφάλειες και να τα οδηγούμε στην απώλεια της αυτοπεποίθησής τους.  Τέλος, θα έλεγα πως και η υπερπροστασία, ένα χαρακτηριστικό που παρατηρείται ιδιαίτερα στον Κύπριο γονιό, έχει ως αποτέλεσμα να μην αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια ανάπτυξης πρωτοβουλίας στο παιδί με αποτέλεσμα και πάλι να το οδηγούμε στη διαμόρφωση αδύνατου χαρακτήρα, με έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές του δυνάμεις. Η ανάπτυξη και η ενίσχυση της αυτοεικόνας του μαθητή περνά μέσα από μια σειρά θετικών στάσεων που ως γονείς πρέπει να διαμορφώσουμε και να αναπτύξουμε έναντι των παιδιών μας. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για επιτυχία των παιδιών σε διάφορους τομείς. Να μάθουμε να λέμε «μπράβο» στις θετικές προσπάθειες που καταβάλλουν τα παιδιά μας, να δίνουμε λιγότερη σημασία στους βαθμούς και στα εξωτερικά κίνητρα. Είναι σημαντικό να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να αναλαμβάνουν διάφορες πρωτοβουλίες και ευθύνες. Κι αυτό πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι με τα απλά και καθημερινά. Με την ετοιμασία του υπνοδωματίου, με το συγύρισμα του γραφείου και της σχολικής τσάντας, με την περιποίηση ενός κατοικίδιου ζώου, με τη βοήθεια για στρώσιμο του τραπεζιού για φαγητό, με τη διαχείριση του προσωπικού του χαρτζιλικιού, κλπ. Στην προσπάθειά μας να αναπτύξουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας θα πρέπει να το ενθαρρύνουμε να αναπτύξει κοινωνικές σχέσεις, να το ασκήσουμε να σκέφτεται θετικά για τον εαυτό του, να μάθει να αγαπά τον εαυτό του όπως είναι. Να μην ξεχνούμε ποτέ τους σπουδαίους στίχους ενός ποιήματος που έγραψε η Ντόροθυ Λο Νόλτε στα 1954: «Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή. Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν. Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν. Όταν ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους. Όταν ζουν μέσα στην αναγνώριση, μαθαίνουν ότι είναι καλό να έχουν στόχους. Όταν ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα. Όταν ζουν μέσα στην ειλικρίνεια, μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη. Όταν ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια.  Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό κι ευχάριστο μέρος για να ζουν». Με άλλα λόγια, το ποίημα μας λέει πως τα παιδιά μας μαθαίνουν αυτό που ζουν. Γι? αυτό κι οφείλουμε να τα βοηθήσουμε να ζήσουν σε τέτοιο περιβάλλον ώστε να γίνουν άτομα με ψηλό βαθμό αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης. Όταν τα παιδιά φτάσουν στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν είναι έτοιμα να φύγουν από το δημοτικό για το γυμνάσιο, θα πρέπει, πέρα από τις όποιες γνώσεις έχουν κατακτήσει στο δημοτικό, να είναι και συναισθηματικά και ψυχολογικά έτοιμα για τη νέα πρόκληση που θα αντιμετωπίσουν. Το γυμνάσιο δεν είναι μπαμπούλας. Είναι απλά η αλλαγή από το ένα είδος σχολείου στο άλλο. Ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται απ' όλους και ως τέτοια πρέπει να καλλιεργείται από τους γονείς στα παιδιά. Πρόσθετο άγχος και ανασφάλειες δεν πρέπει να φορτώνουμε τα παιδιά μας.  Βέβαια, εμείς, ως μεγαλύτεροι, ξέρουμε πως όπως είναι σήμερα η κατάσταση θα υπάρξουν δυσκολίες. Αν είχαμε καλλιεργήσει τα προηγούμενα χρόνια την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας, αν το μάθαμε να λέει και «όχι» στους άλλους και όχι μόνο «ναι», αν πετύχαμε να έχουμε ένα παιδί, όχι άβουλο αλλά με τη δική του γνώμη, τότε τίποτε αρνητικό δεν πρόκειται να του συμβεί.  Σίγουρα στο παιδί θα γεννηθούν απορίες για το νέο άνοιγμα της ζωής του, σίγουρα θα υπάρξουν προβληματισμοί και ακόμη κλονισμοί στα πιστεύω του, θα υπάρξουν αμφιταλαντεύσεις. Η δύναμη της παρέας των συνομηλίκων, η τάση για μίμηση των άλλων από φόβο μην απορριφθεί από την παρέα θα είναι εκεί και θα τα συναντήσουν όλοι. Το θέμα είναι να ανοίξει το παιδί μας την καρδιά του, να μιλήσει για τα όσα θα συναντήσει και για τα όσα θα το απασχολούν. Εδώ, θα φανεί και η επιτυχία μας ως γονείς, τώρα που τα παιδιά μας είναι μικρά. Αν περιμένουμε, να πάνε τα παιδιά μας στο γυμνάσιο και μετά να τα πλησιάσουμε τότε αποτύχαμε. Από μικρή ηλικία θα πρέπει να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας. Να είμαστε κοντά τους, να συζητάμε τα όσα τα απασχολούν, να τα μάθουμε να λένε αυτά που νιώθουν και να τα αντιμετωπίζουμε σαν αυτόνομες οντότητες, σαν ξεχωριστές προσωπικότητες. Ο αμοιβαίος σεβασμός είναι απαραίτητος για να αναπτύξουμε μαζί τους μια σχέση ειλικρίνειας που θα τα βοηθήσει να μας εμπιστεύονται και αργότερα στο γυμνάσιο.  Η ένταξη του παιδιού στο γυμνάσιο είναι ο προθάλαμος για τη μετάβαση από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Είναι ένα στάδιο μεταβατικό. Θα πρέπει να θυμούμαστε πως η ανάπτυξη χτίζεται πάνω σε ό,τι προϋπάρχει. Επομένως πολλά εξαρτώνται πάνω στα βιώματα που το παιδί κουβαλά από τη μικρότερη ηλικία. Αν το παιδί καταπιέζεται στην ηλικία που βρίσκεται τώρα στο δημοτικό, αν βιώνει αρνητικές εμπειρίες (συγκρούσεις, καταπίεση, τιμωρίες, αποτυχίες, απόρριψη), τότε λογικά θα πρέπει να αναμένουμε δυσκολίες και προβλήματα στο γυμνάσιο.   Το γυμνάσιο και η ένταξη του παιδιού σ' αυτό είναι ό,τι εμείς ως γονείς και βέβαια ως σχολείο έχουμε ετοιμάσει όλα αυτά τα χρόνια. Κι επειδή η πρόληψη οποιονδήποτε προβλημάτων είναι καλύτερη από την όποια αντιμετώπισή τους καλό θα είναι να ξεκινήσουμε μια συνειδητή προσπάθεια να βάλουμε τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας και γενικότερα μέσα στην οικογένειά μας πάνω σε ορθότερες βάσεις που θα στηρίζονται στο διάλογο, τη δημοκρατικότητα, την συχνή επαφή κι επικοινωνία, τους χαμηλούς τόνους, τον αλληλοσεβασμό, το χιούμορ, την αποδοχή. Έτσι, θα μπορούμε να νιώθουμε ήρεμοι, όταν τα παιδιά μας θα φτάσουν στην ηλικία που θ' αλλάξουν σχολικό περιβάλλον πηγαίνοντας από το δημοτικό σχολείο στο γυμνάσιο. πηγή