Τα παιδια χρειάζονται διακοπές με φύση και ψυχή!

Όπως η γη φωτίζει όλες τις πλευρές της γυρίζοντας, έτσι και οι γονείς πρέπει να φωτίζουμε τις πλευρές των παιδιών 

για την ισορροπία τους.

Νέοι γονείς, ήρθε ο καιρός που είστε με τα παιδιά σας
στην εξοχή!

Αναπτύξτε όλες τις συνιστώσες που δεν μπορούν τα παιδιά να αναπτύξουν τον άλλο καιρό, αυτές, της φυσικής ζωής για την ολοκλήρωση και ισορροπία τους.

Αν φιλοξενείστε, αν είστε σε κάμπινκ, αν είστε σε ψαροχώρι ή σε κοσμικό νησί, μπορείτε με τα παιδιά σας και με άλλα παιδιά, μετά τη θάλασσα να πάτε στο κοντινό πάρκο ή δάσος, να μαζέψετε καρπούς (πολλοί απ αυτούς τρώγονται, αν επεξεργαστούν κατάλληλα, π.χ. μούρα, ή σύκα αν τα βάλουν στη βεράντα και τα... αποξηράνουν για το χειμώνα). 
Πρέπει τα παιδιά να έρθουν σε επαφή και με το χώμα του δάσους, το κοκκινόχωμα,... 

Διαβάστε περισσότερα »

Αθήνα: Κοινωνία σε ανθρωπιστική κρίση Severe humanitarian crisis in Athens - Medecins du Monde

Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας έπιασαν πάτο. Μέχρι η κυβέρνηση να δικαιολογήσει την επιλεκτική χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, έχουν ήδη χρεοκοπήσει ζωές και αξιοπρέπειες.  

Αντί για μετανάστες και κλοσάρ, τώρα οι συνήθεις
επισκέπτες είναι Έλληνες της διπλανής πόρτας.

Τα πολυϊατρεία δύο ανθρωπιστικών οργανώσεων, των «Γιατρών του Κόσμου» και της «Praksis», μέχρι σήμερα προσέφεραν δωρεάν φάρμακα και πρωτοβάθμια περίθαλψη κυρίως σε κατατρεγμένους μετανάστες που δεν είχαν πρόσβαση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει. 

Severe humanitarian crisis in Athens
Medecins du Monde

Το προφίλ όσων επισκέπτονται τα πολυϊατρεία των «Γιατρών του Κόσμου» έχει αλλάξει δραματικά μέσα σε έναν χρόνο. Αντί για μετανάστες και κλοσάρ, τώρα οι συνήθεις επισκέπτες είναι Έλληνες της διπλανής πόρτας. Την πόρτα τους, καθημερινά, χτυπάνε συνταξιούχοι που δεν έχουν να αγοράσουν τα φάρμακά τους, μεσήλικες που λόγω της ανεργίας έχουν χάσει τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα, γονείς που δεν έχουν να προσφέρουν στα παιδιά τους τη στοιχειώδη ιατρική φροντίδα, όπως είναι ο εμβολιασμός.

«Φοβάμαι ότι δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε, όταν τον περασμένο χειμώνα λέγαμε ότι η Αθήνα είναι μια πόλη σε ανθρωπιστική κρίση. Εγώ προσωπικά ντρέπομαι να συναντάω αξιοπρεπείς ανθρώπους, ανθρώπους σαν εμάς, της διπλανής πόρτας, οι οποίοι στα 70 τους δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Δεν έχουν χρήματα για τα στοιχειώδη: τα φάρμακα και τη σίτισή τους. Δεν πίστευα ότι στην Ελλάδα θα ζούσαμε τέτοιες καταστάσεις. Δυστυχώς ξαναγυρνάμε 40 χρόνια πίσω. Μας κοστίζει πολύ που βλέπουμε αυτές τις εικόνες. Δοκιμαζόμαστε κάθε μέρα», λέει ο πρόεδρος της οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου», Νικήτας Κανάκης.

Τη χρονιά που πέρασε...

περισσότερα...

Προμηθεύς Πυρφόρος - Τιμῶντας τόν Αἰσχύλο Prometheus Pyrforos - Honoring Aeschylus

« ...

Δίας...

Εσύ, που λάθρα, ακάλεστος

τα χίλια μάτια του Κράτους μου γέλασες

κι απ’ της σκύλας της Βίας τ’ ανίκητα ρόπαλα

γλίστρησες

και λάθρα, ακάλεστος

στο πανώριο το σπίτι μου μπήκες κλεφτά

και μ’ έκλεψες,

θα κλάψεις πικρά και ικέτης θα σέρνεσαι.

Και σεις θα το πληρώσετε, κλεπταποδόχοι άτιμοι

χαθείτε από μπροστά μου.

Μπροστά στο δικό μου θυμό,

θεός ποιος, θνητός ποιος,

να στέκεται αγέρωχα δύναται;

Μονάχα συ, μισητέ και αυθάδη

τολμάς ίσια στα μάτια, σαν ίσος

να θωρείς το θεό σου.

Στις βροντές του θυμού μου, ποιος;

Προμηθέας

Τ’ ανέμου και των σύννεφων παιγνίδια και γυρίσματα

Δίας

Στους κεραυνούς της οργής μου, ποιος;

Προμηθέας

Σπιθίσματα πελώρια του αιθέρα

πάνω στων αντιθέτων τη σύγκρουση

Δίας

Σκάσε, σ’ ακούν.

Το στόμα σου κλείσε.

Θες να τους μάθεις να σκέφτονται;

Προμηθέας

Τρέμεις, τη γνώση φοβάσαι.

Το δρόμο τούς άνοιξα….

... »

Το Χαμομηλάκι με ιδιαίτερη τιμή και χαρά,

σας παρουσιάζει το έργο της Φιλολόγου - Εκπαιδευτικού

Βασιλικής Π. Δεδούση

με τίτλο:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

Τιμῶντας τόν Αἰσχύλο

Το έργο παρουσιάζεται σε Πρώτη Δημοσίευση σήμερα,  
Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011, με την ευκαιρία της γιορτής  
του Αγίου Παντελεήμονα του Ιαματικού, Ιατρού, αδωρότατου χρημάτων, θεραπευτή ψυχών και σωμάτων.

Το έργο παρατίθεται στο αποκλειστικό ιστολόγιο  
Προμηθεύς Πυρφόρος.

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!!

Είμαι από τις μαμάδες που το καλοκαίρι για ένα περίπου μήνα  κάνει διακοπές στην Αθήνα δουλεύοντας! Και το ευχαριστιέται! Χωρίς τύψεις!
Βόλτες χωρίς ΚΑΝΕΝΑ πρόγραμμα (ποιός θα προσέχει το παιδί, για πόσο κλπ κλπ…. τα ξέρετε), συναντάω χαλλλαρά φίλους που δεν έχουν υποχρεώσεις (“ελεύθερα πουλιά”) χωρίς να κοιτάω κάθε 10′ το ρολόι μου (αυτό, που περνάει η ώρα και μεταμορφώνεσαι σε κολοκύθα, αν δεν είσαι στην ώρα σου πίσω….αυτό!), κοιμάμαι όοοοο,τι ώρα θέλω, όοοοοοοσο θέλω (φράπα το δέρμα, λέμε-τί ορούς, κολλαγόνα και κουραφέξαλα…ύπνοοοοος), τρώω όοοοοο,τι ώρα θέλω, όχι όοοοοοοοοσο θέλω (εεεε! καλοκαίρι έχουμε προσέχουμε την σιλουέτα), πάω super market οοooooo,τι ώρα θέλω και πάει λέγοντας και επίσης το βασικότερο βρίσκουμε χρόνο με τον μπαμπά να θυμηθούμε γιατί παντρευτήκαμε, γιατί κακά τα ψέμματα, κάποιες φορές το ξεχνάμε.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, ζούσαμε ένα μήνα γεμάτο ένταση, με full πρόγραμμα κοινωνικών επαφών και εξορμήσεων χωρίς να καταλαβαίνουμε πώς περνάει ο χρόνος.
Και βέβαια μας λείπει! Και βέβαια τσακίζει λίγο η καρδούλα όταν λέει “Mανούλα, μου λείπετε!”. Όμως ΚΑΙ αυτή η σχεση θέλει αέρα. Θέλει να ξεκουραστεί και να βρει τον χώρο της.
Φέτος, λοιπόν, ήταν ένας τέτοιος μήνας διακοπών σε όλα ίδιος με τους προηγούμενους. Χαρούμενος, χρωματιστός, διασκεδαστικός μέχρι που ένα δυσαρεστο γεγονός κατέβασε  όλες τις ταχύτητες. Ένας χαμός φιλικού προσώπου, φρέναρε τα πάντα. Οι στιγμές βαριές και δύσκολες.

Όλα ανατράπηκαν! Τα συναισθήματα, τα προγράμματα, τα θέλω! Όλα! Οι μέρες και πάλι γεμάτες, αλλά όχι με χαρά.
Αυτόν τον Ιούλιο ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τόσο έντονα την απουσία του ευεργετικού μαγικού αγγίγματος της κόρης μου!

Ό,τι πρόβλημα κι αν έχω,  όταν γυρίζω σπίτι και είμαι μαζί της με παρασύρει στον μαγικό κόσμο της και τα ξεχνάω όλα. Με παίρνει μαζί της στην καθαρότητα και αθωότητα της σκέψης της, της ζωής της, των σχέσεων με τους φίλους της και ξεφεύγω από όλα τα άσχημα και δύσκολα του κόσμου “των μεγάλων”.  Παίρνω δύναμη από το μικρό πλασματάκι και αντέχω τα πάντα, γιατί μέσα από τα μάτια του βλέπω τί αξίζει. Μεταλλάσσομαι! Είναι το μαγικό άγγιγμα!  Αυτό που σε κάνει καλό άνθρωπο και πανίσχυρο! Έτσι νιώθω!

Μιλάω μαζί της στο τηλέφωνο πιο πολλές φορές. Θέλω να πάρω λίγο από την αύρα της, την καθαρότητά της, την γλύκα της!  Σήμερα μάλιστα μου είπε, “Τελικά, μαμά, νομίζω ότι σου λείπω πολύ! Αλλά μην στεναχωριέσαι! Θα περάσουν οι μέρες! Τον Αύγουστο θα είσαι εδώ και θα σε κάνω πολλές σφιχτές αγκαλίτσες! Τόσες που δεν θα μπορείς να αναπνεύσεις!!”
Κι αυτό είναι το μαγικό φάρμακο, “Πολλές σφιχτές αγκαλιές”!!
Έτσι περνάνε όλα!

Αγαπημενο μου Kids' Cloud 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει στη ζωή

 Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφος και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται... Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

Το βρήκαμε στην Αχτίδα

Γιάννης Ρίτσος: Αν όλα τα παιδιά της γης ... Αγκαλιά

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ. 

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ’ρχόνταν τα λουλούδια

θα ’ρχότανε και η άνοιξη

να μπει μες στο χορό

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Έλληνες μαθητές, κρατούμενοι σε φυλακή, Αρίστευσαν σε Παγκόσμιο Διαγωνισμό!

Πήραν πρωτιά ανάμεσα σε έξι
εκατομμύρια συμμετέχοντες!

Κρατούμενοι μαθητές του γυμνασίου, που λειτουργεί μέσα στις φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης, αρίστευσαν (συγκέντρωσαν βαθμολογία πάνω από 85%) σε παγκόμιο μαθητικό διαγωνισμό. Σ' αυτό τον διαγωνισμό έλαβαν μέρος συνολικά 43 χώρες και συμμετείχαν έξι εκατομμύρια μαθητές από όλο τον κόσμο. Πρόκειται για τον... μεγαλύτερο εκπαιδευτικό διαγωνισμό, που ξεκίνησε το 1993 ο οργανισμός "Kangourou Sans Frontieres" (Καγκουρό χωρίς σύνορα). 

Η μαθηματικός Φιλιώ Μαρινοπούλου, διευθύντρια του 3ου Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ) των φυλακών Θεσσαλονίκης δήλωσε σχετικά: "Ενιωσα περήφανη και πολύ χαρούμενη. Είναι πολύ σημαντικό ότι διακρίνονται και αριστεύουν τα παιδιά του σχολείου μας, γιατί οι ίδιοι καταρχήν παίρνουν το μήνυμα ότι όταν προσπαθούν πετυχαίνουν πράγματα. 
Η επιτυχία αυτή τους ανέβασε την ψυχολογία, ενώ αισθάνονται ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Νιώθουν δηλαδή ότι δεν στερούνται σε τίποτα, διότι ανταγωνίζονται επάξια άλλους μαθητές που ζούν έξω ελεύθερα. Παράλληλα από αυτή τη δημιουργική εκπαιδευτική διαδικασία ενισχύθηκε η ομαδικότητα και το 'δέσιμο' μεταξύ τους". 

πηγή
http://www.katoci.com/