Έρευνα καταγραφής προβλημάτων στο Δήμο Αγίας Παρασκευής

Ποια θεωρείτε τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζετε σήμερα στην Αγία Παρασκευή;

Πόσο ικανοποιημένοι είστε στους παρακάτω τομείς στο Δήμο Αγίας Παρασκευής;

Βαθμολογήστε κάθε τομέα στην κλίμακα από 0 - 10, με άριστα το 10

• Καθαριότητα  
• Κυκλοφοριακό / Παρκάρισμα           
• Ανακύκλωση 
• Δρόμοι / Πεζοδρόμια
• Συγκοινωνίες  
• Πράσινο / Περιβάλλον          
• Αθλητισμός / Χώροι άθλησης           
• Πολιτισμός     
• Έργα υποδομής          
• Πλατείες         
• Εξυπηρέτηση πολιτών           
• Σχέση Δήμου-Δημοτών         
• Κοινωνική πολιτική   
• Δημοτικά Ιατρεία       
• Παιδικοί Σταθμοί       
• Ασφάλεια πολιτών / Εγκληματικότητα          
• Προβολή της πόλης (Συνολική Εικόνα)        
• Άλλο  
• Κανένα           
• Δεν ξέρω / Δεν απαντώ

Προσθέστε το Σχόλιο σας

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας

 

Ολοκληρώθηκε η πρώτη διαδικτυακή έρευνα καταγραφής προβλημάτων στην Αγία Παρασκευή.

Η έρευνα διήρκεσε από 13-9-2021 έως 3 Οκτωβρίου 2021 (20 ημέρες)

Το προφίλ της έρευνας βασίστηκε σε αντίστοιχη του Δήμου Αθηναίων από εταιρεία δημοσκοπήσεων και ήταν απλή, βασιζόμενη σε μια βαθμολογία από το 0 έως το 10 με άριστα το 10 ανά τομέα.

Περιελάμβανε 20 ερωτήσεις που αφορούσαν τομείς καθημερινότητας.

Η έρευνα ήταν πρωτοβουλία της ιστοσελίδας του Facebook «Αγαπάμε Αγία Παρασκευή»

Αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα αυτή και κοινοποιήθηκε σε όλα τις ιστοσελίδες του Facebook της Αγίας Παρασκευής παρόμοιου ενδιαφέροντος.

Η ανάρτηση της στο «Αγαπάμε Αγία Παρασκευή» συγκέντρωσε 2.403 επισκέψεις.

Στην έρευνα πήραν μέρος 172 άτομα και συμπληρώθηκε από 168.

Στην αντίστοιχη έρευνα του Δήμου Αθηναίων κατόπιν παραγγελίας με τηλεφωνικές συνεντεύξεις το δείγμα ήταν 800 άτομα.

Αναλογικά στο δικό μας δήμο, η ελεύθερη συμμετοχή στην έρευνα και η συμμετοχή των 172 ατόμων με πενιχρή προβολή της, κρίνεται ικανοποιητική.

Η πλατφόρμα ανάπτυξης ήταν η Survey Planet με ελάχιστο κόστος υποστήριξης

Από τα αποτελέσματα καταδεικνύεται η δυσαρέσκεια των δημοτών την Αγίας Παρασκευής στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της πόλης, αφού κανένας τομέας δεν ξεπερνάει τη «βάση» του 5 στην κλίμακα βαθμολογίας από 0-10.

 

Εικόνα της έρευνας με ταξινομημένα αποτελέσματα από το «καλύτερο» στο «χειρότερο»  

 Αγαπάμε Αγία Παρασκευή [Agapáme]

Μα, για όλα;

Ναι, φίλε/η, για όλα...

Για την «αναποδιά», που σου ανέτρεψε τα φιλόδοξα σχέδια, για το ατύχημα που δεν έγινε δυστύχημα...

Για όλα, να λες «Δόξα τῷ Θεῷ»...

Στις παρακλήσεις πρώτοι είμαστε. Δώσε μου το ένα, κάνε μου τούτο, χάρισέ μου το άλλο...

Άσε τα παρακάλια, τη ζητιανιά, τα χαζά αιτήματα, τις ανούσιες απαιτήσεις.

Σ' αυτά είμαστε πρώτοι, όλοι μας...

Στα δύσκολα «Δόξα τῷ Θεῷ» να λες για όλα...

Στα εύκολα, ίσως, εύκολα να σου βγαίνει, αν δεν ξεχνάς εντελώς τον Πατέρα στις χαρές σου...

Στα δύσκολα, «δεν βλέπω άσπρη μέρα» λες... μουτζωμένος/η είμαι... με γρουσούζεψαν... γιατί σ' εμένα...

και βλαστημάς την τύχη σου και με τον Πατέρα τα βάζεις για «το κακό που σε βρήκε»...

Πες με την ψυχή σου, την καρδιά και το μυαλό σου «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν» και ανάλαβε παλληκαρίσια τις ευθύνες σου...

Εξόριστος, ταλαιπωρημένος, άρρωστος ο Χρυσόστομος, πρώτος αυτός το είπε και... ξεψύχησε

Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἕνεκεν. Ἀμήν

Το Χαμομηλάκι

Στην αλλαγή του Χρόνου

Τελειώνει αυτή η χρονιά, 

Η χρονιά με τα πολλά θύματα από την επιδημία

Η χρονιά που μείναμε κλεισμένοι μέσα περισσότερο από ποτέ άλλοτε σε όλη μας την ζωή

Η χρονιά που δεν είχαμε κοντά μας τα παιδιά μας

Η χρονιά που πολλοί δεν είχαν κανένα κοντά τους

Η χρονιά με συνανθρώπους μας χωρίς φαγητό

Η χρονιά με συνανθρώπους μας χωρίς στέγη

Η χρονιά με ασθενείς έξω από τα νοσοκομεία, επειδή είναι το αδιαχώρητο εκεί

Η χρονιά με την ελλειμματική φροντίδα στους αδύναμους

Η χρονιά με τους γέροντες στις διάφορες στέγες, εγκαταλελειμμένους και ευάλωτους

Η χρονιά που κι αυτοί που θέλουν να βοηθήσουν, δεν μπορούν

Η χρονιά με τους αλειτούργητους

Η χρονιά αυτή να πάει στο καλό και να μας αφήσει ήσυχους

Όχι ότι θα αλλάξει κάτι από απόψε το βράδυ

Όχι ότι αύριο όλα θα είναι καλά

Αλλά να, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ελπίζει, αναζητάει τα ορόσημα, λες και μαγικά θα αλλάξουν πράγματα.

Πολλά μας βάρυναν την χρονιά που φεύγει και για πολλούς οι συμφορές θα είναι αμετάκλητες

Τί να πεις σε έναν που έχασε τον άνθρωπο του;

Τί να πεις σε ένα που έκλεισε το μαγαζάκι του;

Κι εκείνη η ρημάδα η αλληλεγγύη, φαντάζει τόσο λιγοστή και ανήμπορη.

Ένα πράγμα μας μένει, στην αλλαγή του χρόνου και σε κάθε αλλαγή και σε κάθε χρόνο.

«Βόηθα Παναγιά μου»

Παναγία μου, δώσε βοήθεια στους αβοήθητους

Παναγία μου, δώσε δύναμη στους ανήμπορους

Παναγία μου, δώσε χαρά στους στους λυπημένους

Παναγία μου, δώσε ελπίδα στους απελπισμένους, υγεία στους αρρώστους, παρηγοριά στους πενθούντες

«Βόηθα Παναγιά μου»

Και μόνο να το πεις, θα νιώσεις καλύτερα

 

Καλή Χρονιά

 

Το Χαμομηλάκι

«Ἔρχου καί ἴδε!»

Πολλοί οι επικριτές της συμμετοχής των πιστών στην Θεία Κοινωνία.
Πολλοί οι σκεπτικιστές του Μυστηρίου της Θείας Μετάληψης.
Πολλοί οι αμφιβάλλοντες για τη δράση και επίδραση της Θείας Ευχαριστίας.

Το ζήτημα είναι, μεταδίδεται ασθένεια από την χρήση της ίδιας Αγίας λαβίδας στην Κοινωνία;
Κολλάει ο πιστός τον κορονοϊό από την Μεταλαβιά ή δεν κολλάει;

Δεν επιθυμώ να σας πείσω για το ένα ή για το άλλο. 

Δηλαδή, δεν θέλω να σας πείσω αν κολλάει ή αν δεν κολλάει.
Ο κάθε άνθρωπος έχει την άποψή του γι αυτό το θέμα.

Το πιθανότερο είναι ότι, και να προσπαθούσα να πείσω περί του αντιθέτου οποιονδήποτε από τις δύο θέσεις, δεν θα κατάφερνα τίποτε. Είναι σθεναρές οι θέσεις αυτές, δεν αλλάζουν εύκολα.

Οπότε τί κάνουμε;
Έτσι θα το αφήσουμε το θέμα;
Δεν πρέπει να πάρουμε μιαν απόφαση;

Νομίζω ότι ο καθένας, ειδικά αυτός που έχει τις ενστάσεις του, πρέπει να το ψάξει μόνος του.

Λέει ο Ιωάννης σήμερα, ότι αφού ο Δάσκαλος συναντήθηκε με τον Φίλιππο, τόν έστειλε να φωνάξει τον φίλο του τον Ναθαναήλ. 

Πάει λοιπόν ο Φίλιππος και βρίσκει τον Ναθαναήλ, που ήταν και καρδιακοί φίλοι, και ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

— Έλα, έλα Ναθαναήλ, έλα να γνωρίσεις αυτόν περιμέναμε, αυτόν που γράφουν τα βιβλία και λένε οι παραδόσεις μας, έλα να γνωρίσεις τον Δάσκαλο. 

— Πούθε κρατάει η σκούφια του; 

— Από την Ναζαρέτ είναι. 

— Ναι καλά, είναι δυνατόν να βγει τίποτε καλό από την Ναζαρέτ;
— Ε, «Ἔρχου καί ἴδε!»

Που πάει να πει, έλα να δεις μόνος σου.

Αυτή είναι η απάντηση στους αμφιβάλλοντες. 

Ελάτε να δείτε μόνοι σας, εγώ δεν μπορώ να σας πείσω.

Και τί να δει δηλαδή ο αντιρρησίας; 

Να δει πως μεταλαμβάνουν οι πιστοί; και τί θα καταλάβει;
Εδώ είναι το κλειδί της ιστορίας. 

Πρώτα πρέπει να καταλάβεις και μετά να μεταλάβεις.

Εδώ η κατανόηση είναι βιωματική. Έχει να κάνει με το Μυστήριο. Πρέπει να γίνεις Μύστης και Κοινωνός. 

Να μετέχεις της Θείας Λειτουργίας. 

Και αυτά δεν είναι απλά πράγματα, είναι δουλειά, είναι έργο, έργο ζωής. 
Μελέτησε, ψάξε, διάβασε, άκου, Βίωσε, Ζήσε και μετά πάρε την απόφαση σου. 

Και μετά... Άμα θέλεις μένεις, άμα θέλεις φεύγεις.

Μη μου κάνεις τον κριτή και τον επικριτή μακρόθεν.
«Ἔρχου καί ἴδε!»

Το Νάμα της Ζωής
Το Χαμομηλάκι

Στην άλλη Παγκόσμια Ημέρα του Νερού θα λέμε το νερό-νεράκι

Σ' όποια χώρα της Ευρώπης να πας, σε όποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να παραγγείλεις ένα καφεδάκι, νερό δεν έχει, δεν σου σερβίρουν.
Πρέπει να το παραγγείλεις το νεράκι. Να το παραγγείλεις και να το πληρώσεις ακριβά.
Μόνο στην «φτωχή» μας Ελλαδίτσα, μόλις καθίσεις στο τραπεζάκι, πριν παραγγείλεις, το νεράκι θα στο φέρουν να δροσιστείς και να ξεδιψάσεις. Δωρεάν.
Δεν είναι μόνο η φιλοξενία, που είναι στο αίμα μας, είναι που και το νεράκι είναι του Θεού.

Ένα ποτήρι νερό στο κερνάει ο Θεός, αλλά μόνο εδώ. Έξω θα το πληρώσεις ακριβά.

Είναι η νοοτροπία τους: Όλα τα πουλάνε. Πουλάνε και τα δώρα. Πήραν δώρο το νερό και το πουλάνε.
Προτεστάντες - Τελώνες στο μυαλό και στη ψυχή.

Αλλά, τέλος πάντων, αυτό είναι το λιγότερο.
Τώρα κάνουν πολέμους για το πετρέλαιο, Διέλυσαν την Λιβύη, διέλυσαν τη Συρία. Τσάκισαν το Ιράκ, περικυκλώνουν το Ιράν. Το μάθαμε αυτό και δυστυχώς το συνηθίσαμε.

Λένε ότι οι επόμενοι πόλεμοι θα είναι για το νερό.
Λένε;
Τί λένε;
Μπουκάρισαν στο Αφγανιστάν και το 'καναν γης Μαδιάμ.
Τι κάνανε εκεί; Πήρανε λέει τα βουνά για να βάλουν χέρι στα ορυκτά και τα πετρώματα, έτσι λένε.
Εκείνο που ξέρω εγώ είναι, ότι αφού έκαναν κατοχή στο Αφγανιστάν, μπήκε μέσα η Νεστλέ, αυτή η γνωστή, με του πουλιού το γάλα, έπιασε όλες τις πηγές νερού και τις σφράγισε.
Τις σφράγισε. Τέλος.
Που θα πει, άμα διψάσει ο Αφγανός θα πρέπει να αγοράσει το νεράκι του κι επειδή είναι εξαθλιωμένος, δεν θα μπορεί να αγοράσει και θα πεθάνει.
Το νεράκι, θα πουλιέται στους προνομιούχους.
Οι άλλοι να ψοφήσουν.

Θα έχουμε NesTea αφγανικό και νεράκι «Αλ Κάιντα» σε περιτύλιγμα Τζιχάντ με σπόνσορα την Νεστλέ.

Έτσι θα γίνουν τα πράγματα, τί λέω, έτσι γίνονται. Κι ας κάνουν συνέδρια για την κλιματική αλλαγή. Δεν θέλουν ισορροπία στον πλανήτη, ισορροπία στο κλίμα.
Οι λίγοι και καλοί πρέπει να ζήσουν, οι άλλοι ψόφο.
Τώρα έρχεται μια μεγάλη κακοκαιρία και ο Τράμπ κοροϊδεύει, «μα που είναι αυτή κλιματική αλλαγή, μα που είναι;
Πότε θα κάνει ζέστη να τελειώσει το νερό; Πότε;» και γελάει!
Γελάει ...
Κι εκεί κάτω στην Αφρική, πεθαίνουν από την δίψα.

Το χαμομηλάκι επειδή σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Νερού. Τρομάρα μας!

Παραφροσύνη... (Homo Parafronus)

Η Μεγάλη Ορφάνια και ο Φόβος του Θανάτου

Κύριε, είσαι το μέγα άπειρο που ανασαίνουμε, ο απέραντος δρόμος

που πηγαίνουμε.

Είσαι η απερίγραπτη σιωπή που την ακούμε μέσα μας και μιλάμε –

για να μην πεθάνουμε από τρόμο.

Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες

 

Έναν καημό έχει ο άνθρωπος. Τον θάνατο.
Το αδιαπραγμάτευτο, το τελεσίδικο, το οριστικό και αμετάκλητο γεγονός του θανάτου.
Αυτό τον ταλανίζει. Ο Φόβος του Θανάτου.
Ο φόβος που τον κάνει να καταφεύγει σε λογής-λογής καιροσκόπους για να απαλύνει τον φόβο του.

Σαν έχασε τον παράδεισο ο άνθρωπος, γεννήθηκε ο θάνατος και ο φόβος του. Από τότε ψάχνει τρόπους να τον ξεπεράσει. Με το χρήμα, την εξουσία... και πολλές φορές λαθεύει και νομίζει ότι είναι ανίκητος, ότι έγινε θεός. Μέχρι που έρχεται μια ωραία πρωία και... πάρ' τον κάτω.

Και σ’ αυτή την πορεία, η ανθρωπότητα, αναζητά τη διαδικασία της δημιουργίας και προσπαθεί να την αναπαράξει, λες και θα γίνει θεός και θα νικήσει τον θάνατο.

Όλο αυτό, είναι λάθος. Λάθος η, και καλά, επανάσταση στον παράδεισο, λάθος η αναζήτηση της θεϊκής ισχύος, λάθος κι ο φόβος. Ο άνθρωπος δεν αναζητάει τον Θεό, αλλά την ισχύ Του και αυτό είναι το λάθος. Είναι ο λάθος δρόμος.
Είναι ο δρόμος που φέρνει τον θάνατο και τον φόβο του.

Και εξηγούμαστε για το κατά πως τα βλέπουμε εμείς:

Τί έχασε στην πραγματικότητα ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος χάνοντας τον παράδεισο, έχασε την αγκαλιά του Θεού.
Έχασε τον Πατέρα Του. Έμεινε ορφανός.
Είναι σαν τον άσωτο γιο που έφυγε από το σπίτι του. Από τότε, αφού έκανε ό,τι έκανε, θέλει να επιστρέψει. Αυτή την ανάγκη την έχει γραμμένη στο υποσυνείδητό του.
Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη. Την ανάγκη της πατρικής αγκαλιάς. Και προσπαθεί να επιστρέψει, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Αλλά έχασε τον δρόμο. Λάθεψε τη διαδρομή. Πήρε άλλες ατραπούς και παρεξέκλινε.

Είδε κι απόειδε ο Πατέρας. Τα παιδιά Του χάθηκαν, έμπλεξαν με τις σειρήνες και τα δελέατα και πήραν προορισμούς που τα απομάκρυναν ακόμη περισσότερο από την αγκαλιά Του.

Και, σαν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έβαλε σε εφαρμογή το από αιώνων Σχέδιό Του, για να μας λυτρώσει, να μας βοηθήσει.
Παιδιά Του είμαστε, εξάλλου.
Ποιος πατέρας δεν θα γνοιαστεί για το παιδί του;

Κι έστειλε τον Γιο Του, τον έστειλε σαν άνθρωπο, εδώ ανάμεσά μας να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής, τον δρόμο για την αγκαλιά Του.

Και ήρθε ο Γιος και είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και αυτό τον δρόμο και αυτή την αλήθεια και τη ζωή τα έκανε πράξη και θυσία για να πάρουμε παράδειγμα, να μάθουμε ότι ξεχάσαμε και να ξαναβρούμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι το πατρικό, την Πατρική αγκαλιά.

Όσο δεν επιλέγουμε, ελευθέρα και αυτόβουλα τον δρόμο της επιστροφής, είμαστε Ορφανοί. Είμαστε χωρίς αγκαλιά, είμαστε απολωλότες, ζούμε την Μεγάλη Ορφάνια.

Ένα παιδάκι που έχασε τους γονείς του και ψάχνει να τους βρει, χαμένο μέσα στο πλήθος, στις προκλήσεις, στους πειρασμούς, στην απώλεια είναι και ευάλωτο στο Θάνατο.

Αυτός είναι ο Μεγάλος Φόβος, η Μεγάλη Ορφάνια.
Αυτή η ορφάνια φέρνει τον φόβο του θανάτου.

Η Ορφάνια πονάει, πρώτα η Ορφάνια.

Άμα δεν επιλέξει ο άνθρωπος την πατρική αγκαλιά, ποιος θα τον υιοθετήσει; Ποιος θα ανοίξει την αγκαλιά του γι’ αυτόν;
Ένας είναι ο δρόμος και αυτόν πρέπει να διαλέξουμε.

Και άμα επιλέξουμε την Οδό, θα πούμε σαν τον ποιητή:

«Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας να

ξαναγυρίσουμε - πού;

Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας. Αμήν.»

(Τάσος Λειβαδίτης — Συνομιλίες)

Που πάει να πει, πάει ο θάνατος κι ο φόβος του, επειδή θα έχει τελεστεί η αναγέννησή μας.

Αμήν

Το Χαμομηλάκι

«Master Chef» στην Ανθρωποφαγική Κουζίνα

Κάθε βδομάδα, κάτι θα έχουμε να ανεβάζει τον δείκτη της φρίκης στο ζενίθ. 
Αυτή τη βδομάδα, όμως το κακό παράγινε: Νεογέννητο στον κάδο απορριμάτων, κακοποίηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, διαβίωση παιδιών σε «Κωσταλέξι», οι συνθήκες διαβίωσης παιδιών στο Λοιμωδών....

Τι θα γίνει; 
Πότε θα ησυχάσουν τα παιδιά μας; 
Πότε θα νιώσουν ασφαλή;
Πότε δεν θα κινδυνεύουν;
Πότε θα σταματήσουν να σκοτώνονται κατά χιλιάδες στους πολέμους;
Πότε θα πάψουν να είναι παιδιά-σκλάβοι ... 
Πότε; Πότε;

Τέτοια είναι τα κακά που μαθαίνουμε και άλλα τόσα που δεν μαθαίνουμε.
Τί έπαθε ο άνθρωπος; τί κάνει; 
Γιατί τόση κακία, τόση ανευθυνότητα, τόση εγκληματικότητα;
Τα μαθαίνουμε, αυτά στις ειδήσεις, έρχεται η πρώτη είδηση και είναι γροθιά στο στομάχι. 

Και μετά αρχίζει το συμπόσιο της ανθρωποφαγίας.
Το διαμελισμένο παιδί, το βάζουν στο τραπέζι και ξεσκίζουν τις σάρκες του.
Δεν υπάρχει λεπτομέρεια να μην την ανασκαλέψουν.
Η κακοποίηση των παιδιών, επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται πλειστάκις.
Τίποτε δεν μένει όρθιο.
Κάθε περιστατικό εκτυλίσσεται από την αρχή.
Κάθε παράμετρος αναλύεται, εμπλουτίζεται, φτιασιδώνεται με δόσεις τρόμου, πόνου, κακίας.
Τα παιδιά ζουν και ξαναζούν την κακοποίηση τους.

Ολόκληρες εκπομπές αφιερωμένες στη μεγέθυνση των περιστατικών, προς τέρψιν του αδηφάγου φιλοθεάμονος κοινού.

Γονείς, συγγενείς, φίλοι και παρατρεχάμενοι, ατελώς ή με λεφτά, καλούνται να προσθέσουν το καρύκευμα τους στον διαγωνισμό μάστερ σεφ στην ανθρωποφαγική κουζίνα.
Δεν φτάνει το περιστατικό στις ειδήσεις; 
Πρέπει να ξαναγίνει αναπαράσταση;

Όλοι αυτοί, δημοσιογραφίσκοι, παρουσιαστές, παρουσιάστριες, τηλε-περσόνες και λοιποί τυχάρπαστοι, δεν μπορούν να αρκεστούν, στην κριτική των υπεύθυνων, στον έλεγχο των γειτόνων, στην ανοχή της κοινωνίας;
Δεν μπορούν να πιάσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες, που δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους και να τους ξεσκίσουν;
Δεν μπορούν να νοιαστούν για την τύχη των παιδιών από δω και πέρα;
Να μην αφήσουν σε χλωρό κλαρί τους αρμόδιους για την αποκατάσταση των παιδιών;

Τι κάνει αυτό το ΕΣΡ, ρε γαμώτο, ακόμη με τις άδειες ασχολείται; Ας κόψει καμιά εκπομπή απ' αυτές τις ανθρωποφαγικές.

Τι είναι εδώ; Η Γέενα; 
Τι κάνουμε; Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε τα παιδιά μας στον βωμό του κανιβάλου Μολώχ;
Πάρτε το χαμπάρι, αυτές οι εκπομπές ξανασκοτώνουν τα παιδιά μας, αφού τα ξανακακοποιήσουν εκατό φορές.

Αμάν πια

Το Χαμομηλάκι