Η Εκκλησία και «η απειλή της μεγάλης πείνας»

Σε συνέχεια της ανάρτησης «Η απειλή της μεγάλης πείνας» και με αφορμή τα παρακάτω σχόλια:

-- με την περιουσία που έχει η εκκλησία μπορεί να ταϊσει πολύ περισσότερους 

-- Όσο για το αν η εκκλησία αδυνατεί να τους θρέψει.......ασχολίαστο

θα θέλαμε να πούμε τα εξής:

Ας υποθέσουμε ότι η Εκκλησία μπορεί να ταΐσει πολύ περισσότερους από όσους πεινούν. 

Αυτή είναι μια εύκολη τοποθέτηση που σκοπό έχει μόνο να μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα και να μπορούμε να κοιμόμαστε ανάλαφρα. 

Τα πράγματα όμως κατα την γνώμη μου δεν είναι έτσι. Ανεξάρτητα τί κάνουν οι άλλοι, ακόμη και η Εκκλησία, σημασία έχει, εμείς τι κάνουμε. 

Η Εκκλησία μπορεί να μη κάνει την δουλειά της, εμείς όμως διακριτικά και με ευγένεια μπορούμε να βοηθήσουμε. Εμείς, όχι ο άλλος. 

Οι συνάνθρωποι μας, πλεον, δίπλα μας, υποφέρουν, πεινάνε κι εμείς έχουμε υποχρέωση να βοηθήσουμε. Να βοηθήσουμε με τον καλύτερο τρόπο κι όταν λέμε με τον καλύτερο τρόπο, εννοούμε να προσέχουμε να μην πληγώσουμε την υπερηφάνεια αυτών που μας έχουν ανάγκη. 

Βρέστε τον καλύτερο τρόπο αρωγής και προσφέρτε τον με την καρδιά σας, όχι μίζερα, όχι με μισή καρδιά, με αγάπη από το υστέρημά σας.

Κι αν το κάνετε αυτό, πιστέψτε με, θα νιώσετε καλύτερα, πολύ καλύτερα και ούτε που θα σας νοιάζει τι κάνει η Εκκλησία.

Δωρεάν Φαγητό ανά Νομό

Αν όμως σας νοιάζει τι κάνει η Εκκλησία, ψάξτε, ερευνήστε, μην κατηγορείτε επειδή είναι της μόδας, επειδή ορισμένοι δεν επιτελούν το έργο τους.

Εμείς αυτό που διαπιστώσαμε, με μια απλή έρευνα, είναι ότι παράγεται έργο και μάλιστα σημαντικό, ειδικά τώρα που πολλοί συνάνθρωποί μας δεν έχουν που να πιαστούν και το μόνο τους καταφύγιο είναι η εκκλησία της γειτονιάς τους και ο εφημέριος της.

Μερικά επίσημα στοιχεία:

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2010, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ενημερώθηκε από την Έκθεση της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Ευρωπαϊκών Θεμάτων για την Ημερίδα, με γενικό θέμα την «Φτώχεια» και τον «Κοινωνικό αποκλεισμό» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου 2010, στα Γραφεία της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα. Στην Ημερίδα συμμετείχαν Στελέχη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων του Λεκανοπεδίου Αττικής, Πελοποννήσου, Στερεάς Ελλάδος και των νήσων Ιονίου και Αιγαίου Πελάγους.

Εκτός των Εισηγήσεων, στην Ημερίδα παρουσιάσθηκαν και στατιστικά στοιχεία, τα οποία αφορούν την κοινωνική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος.  

Σήμερα, η Εκκλησία της Ελλάδος δια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των κατά τόπους Ιερών Μητροπόλεων, εκτός των Γενικών και Ενοριακών Φιλοπτώχων Ταμείων τα οποία ανέρχονται σε 2.325 λειτουργεί επιτυχώς :

• 10 Βρεφονηπιακούς Σταθμούς.

• 10 Παιδικούς Σταθμούς για να μπορούν να εργασθούν οι μητέρες των παιδιών.

• 19 Στέγες Γερόντων στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

• 66 Γηροκομεία στις Ιερές Μητροπόλεις.

• 13 Θεραπευτήρια Χρονίως Πασχόντων.

• 8 Ιδρύματα για άτομα με ειδικές ανάγκες.

• 10 Νοσοκομεία - Ιατρεία.

• 7 Ιδρύματα Ψυχικής Υγείας.

• 6 Ξενώνες για αστέγους.

• 1 Ξενώνα για την φιλοξενία συγγενών – συνοδών ασθενών, στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου

• 36 Οικοτροφεία - Ορφανοτροφεία, Ιδρύματα Παιδικής Προστασίας.

• 195 Κέντρα Αγάπης (Συσσίτια) Ιερών Ναών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας μας.

• Φοιτητικά Οικοτροφεία :

• 1 της Ιεράς Συνόδου, (Αλλοδαπών Φοιτητών).

• 1 της Αποστολικής Διακονίας, (Θεολογικό Οικοτροφείο).

• 2 των Ιερών Μητροπόλεων Ηλείας και Σύρου, στην Αθήνα. 

11 Φοιτητικά Οικοτροφεία σε επαρχιακές Μητροπόλεις.

Επίσης λειτουργούν Κέντρα Κοινωνικής Συμπαραστάσεως, ευρέσεως εργασίας καθώς και λειτουργία Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», επιπλέον Σχολές Γεωργικές, Οικοκυρικών, Βυζαντινής και Ευρωπαϊκής Μουσικής, φροντιστήρια σχολικών μαθημάτων κ.λπ.

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών έχει το Πρόγραμμα διανομής φαγητού σε αστέγους «Κιβωτός αγάπης», χώρο για προσφορά δωρεάν ρουχισμού «Ταβιθά» καθώς και το Ίδρυμα Ψυχοκοινωνικής αγωγής και στήριξης «ΔΙΑΚΟΝΙΑ». Σε διάφορες Ιερές Μητροπόλεις λειτουργούν παρόμοια κέντρα διανομής τροφίμων και ρουχισμού.

Πρόγραμμα της Ιεράς Συνόδου υποδοχής μεταναστών και προσφύγων με 2 γραφεία (Αθήνα, Θεσσαλονίκη).

Επιπλέον λειτουργούν 30 διάφορα Ιδρύματα σε Ιερές Μητροπόλεις, Ιεραποστολικά, Φιλανθρωπικά, Συμπαραστάσεως κρατουμένων, πνευματικής και κοινωνικής συμπαραστάσεως, αποκαταστάσεως απόρων και αγάμων Μητέρων.

Εξαιρετικές στις εγκαταστάσεις και υποδειγματικές στην λειτουργία τους είναι και οι 54 Κατασκηνώσεις που λειτουργούν στις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις και οι οποίες κατά τους θερινούς μήνες δέχονται μεγάλο αριθμό παιδιών για κοινοτική και πνευματική ζωή, επιμόρφωση, παιχνίδι, μπάνιο. Αξιοσημείωτη είναι και η φιλοξενία παιδιών ομογενών οικογενειών από το Εξωτερικό, κατόπιν του σχετικού ενδιαφέροντος των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών μας, για την γνωριμία της Πατρίδας και την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.

Βασική προσφορά είναι και η λειτουργία τραπεζών αίματος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, σε κάθε Ιερό Ναό της, δηλαδή 145 Τράπεζες αίματος και 35 στην περιφέρεια (Ιερές Μητροπόλεις).

Εκτός των παραπάνω επίσημων στοιχείων που ανακοινώθηκαν σε Ημερίδα, έχουμε δημοσιεύσει επειδή η ανάγκη το επιβάλλει τα σημεία που παρέχονται συσσίτια από την Ορθόδοξη Εκκλησία σε όλη την Ελλάδα. Παραθέτουμε τον τόπο για να ενημερώσετε όσους το έχουν ανάγκη και να τους πείτε ότι εκεί θα βρουν ένα πιατο φαγητό:

Δωρεάν Φαγητό ανά Νομό

'Ομως περισσότερο με πειράζει που ξεχάσαμε... | Ksexasame

Ξεχάσαμε να μιλάμε με τους φίλους μας...

Ξεχάσαμε να μιλάμε με τα παιδιά μας...

Ξεχάσαμε να σωπαίνουμε...

Ξεχάσαμε να αφηγούμαστε...

Ξεχάσαμε τι θα πει ελεύθερος χρόνος...

Ξεχάσαμε την αξία της κάθε στιγμής...

Ξεχάσαμε την μαγεία της κάθε ρωγμής...

Ξεχάσαμε να διαβάζουμε...

Ξεχάσαμε να γράφουμε...

Ξεχάσαμε να ακούμε...

Ξεχάσαμε να τραγουδάμε...

Ξεχάσαμε να αγαπάμε...

Ξεχάσαμε να συνεργαζόμαστε...

Ξεχάσαμε να δημιουργούμε...

Ξεχάσαμε να σταματάμε...

Ξεχάσαμε να ξαναρχίζουμε...

Ξεχάσαμε να κοιτάζουμε και να ΒΛΕΠΟΥΜΕ...

Ξεχάσαμε ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα...

Ξεχάσαμε ότι ένα κι ένα μπορεί να κάνει ΠΟΛΥ...

Ξεχάσαμε να θαυμάζουμε...

Ξεχάσαμε να σεβόμαστε...

Ξεχάσαμε να προσευχόμαστε...

Ξεχάσαμε να χαμογελάμε...

Ξεχάσαμε να γευόμαστε...

Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τα χρώματα...

Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τις νότες...

Ξεχάσαμε να χαρίζουμε...

Ξεχάσαμε να λέμε πικρές αλήθειες...

Ξεχάσαμε να λέμε γλυκά ψέματα...

Ξεχάσαμε να φεύγουμε...

Ξεχάσαμε να ερχόμαστε...

Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε...

Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις καθαρό αέρα...

Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις ελεύθερα...

Ξεχάσαμε να ζούμε...

Όμως, περισσότερο με πειράζει που ξεχάσαμε να περπατάμε ΟΡΘΙΟΙ και με ψηλά το κεφάλι! 

Σαν άνθρωποι δηλαδή!

naftilos.blogspot.com

Τραγωδία με δίχρονο κοριτσάκι στην Σύρο

Ήπιε τον θάνατο

Τραγωδία με δίχρονο κοριτσάκι στην Σύρο. Xθές στις 20:45 το βράδυ μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε κρίσιμη κατάσταση από συγγενικά του πρόσωπα, στο Γ. Ν. Νοσοκομείο Σύρου, κοριτσάκι ηλικίας 2 ετών, το οποίο είχε καταναλώσει ποσότητα καυστικού υγρού (πιθανόν βενζίνη). 
Ειδικότερα, από τα μέχρι τώρα στοιχεία της προανάκρισης προέκυψε ότι το παιδί ξέφυγε από την προσοχή της γιαγιάς του, η οποία ήταν προσωρινά υπεύθυνη για την φύλαξη του με αποτέλεσμα να καταναλώσει το καυστικό υγρό και να παρουσιάσει σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Αμέσως μεταφέρθηκε από συγγενείς του στο Νοσοκομείο, όπου παρά τις προσπάθειες του ιατρικού προσωπικού κατέληξε την 23:50 ώρα της ιδίας ημέρας. 
Από το Α.Τ. Ερμούπολης, σχηματίσθηκε δικογραφία σε βάρος της γιαγιάς του παιδιού, για παράβαση του άρθρου 306 Π.Κ ( Έκθεση), πλην όμως δεν συνελήφθη κατόπιν εντολής κ Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σύρου.

Αναρτήθηκε από v. x. crimes on air

 
Μη διασταυρωμένη πληροφορία:

Εκείνη την ώρα η μητέρα του παιδιού, γεννούσε το αδερφάκι της. 

Προστασία παιδιών με ειδικές ανάγκες από την σεξουαλική κακοποίηση Sexual Abuse Victims with Disability

Σχετικά με την πρόσφατη αποκάλυψη του κυκλώματος παιδικής πορνογραφίας στη χώρα μας από πολίτες «υπεράνω πάσης υποψίας»: Κατανοώ το θυμό που εκφράστηκε από πολλούς στα ΜΜΕ, και τον οποίο μοιράζομαι, όμως για την πρόληψη κι αποφυγή αντιστοίχων ή χειρότερων περιστατικών στο μέλλον, δεν αρκεί ο θυμός και το σοκ (για μια ακόμη μια φορά), αλλά να προχωρήσουμε στη ΓΝΩΣΗ. Το σοκ και η έκπληξη δείχνουν ως ένα βαθμό έλλειψη ενημέρωσης.

Sexual Abuse Victims with Disability

Στην περίπτωση του ΠΙΚΠΑ, όσοι συμφώνησαν στην πρόσληψη του συγκεκριμένου γιατρού δεν γνώριζαν προφανώς για τις παράνομες δραστηριότητές του και ακούσαμε στα ΜΜΕ ότι δεν είχε –ευτυχώς- επαφή με παιδιά. Με το περιστατικό αυτό όμως ως αφορμή, τίθεται ένα γενικότερο ερώτημα: πώς θα αποφευχθούν προσλήψεις ατόμων με παιδοφιλικές τάσεις, σε χώρους που έχουν επαφή με παιδιά;
Είναι παγκόσμια διαπιστωμένο ότι οι παιδόφιλοι επιδιώκουν να προσληφθούν σε χώρους, όπου υπάρχουν παιδιά, σχολεία, βρεφονηπιακούς σταθμούς, κατασκηνώσεις, αθλητικοί σύλλογοι, ιδρύματα. Ένα καθαρό ποινικό μητρώο δεν είναι αρκετό για να εγγυηθεί ότι το άτομο που προσλαμβάνεται είναι ασφαλές για τα παιδιά.  

Θα πρέπει τα Υπουργεία Υγείας και Παιδείας να λάβουν σοβαρά υπόψη τους αυτόν τον παράγοντα, εισάγοντας αυστηρότερα κριτήρια στην επιλογή προσωπικού που έρχονται σε επαφή με παιδιά (ιδιαίτερα με ευάλωτα παιδιά σε ιδρύματα), όπως γίνεται στο εξωτερικό. 

Θα πρέπει οι επαγγελματίες στους χώρους αυτούς να λειτουργούν βάσει σαφών και αυστηρές κανόνων ορθής πρακτικής (όπως για παράδειγμα: «oι πόρτες σε οποιοδήποτε χώρο συνευρίσκονται επαγγελματίας/ες με παιδιά είναι ΠΑΝΤΑ ανοιχτές» ή «το πλύσιμο του παιδιού από τον επαγγελματία γίνεται πάντα με σφουγγάρι, όχι απευθείας επαφή χεριού με σώμα»), οι οποίες παρεμποδίζουν τον επιτήδειο να αναπτύξει παιδοφιλική δράση. 

Θα πρέπει επίσης όλοι οι επαγγελματίες σε τέτοιους χώρους, ιδιαίτερα τα ανώτερα στελέχη και οι επιθεωρητές, να είναι εκπαιδευμένοι για τους τρόπους διάκρισης των στοιχείων της συμπεριφοράς ενός παιδόφιλου, π.χ. επιδιώκει συνεχή επαφή και παρέα με παιδιά παρά με συνομήλικα άτομα (ακόμη και πέρα των καθηκόντων του), επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε υπερβολικό βαθμό στο τι κάνουν συγκεκριμένα παιδιά, επιδιώκει επίμονα τη φωτογράφιση παιδιών, ακόμη και με αθώο τρόπο… 

Πόσοι όμως από τους απασχολούμενους με παιδιά στην Ελλάδα έχουν εκπαιδευτεί σχετικά με την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης; Ή προτιμούμε να παραμείνουμε στην άγνοια, να ξεχάσουμε, ελπίζοντας ότι ήταν κάποιο μεμονωμένο περιστατικό που δεν θα επαναληφθεί, μέχρι να βγει στην επιφάνεια ένα νέο κρούσμα και να ξανασοκαριστούμε από την αρχή?
Επίσης, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επαναπροσλαμβάνονται σε χώρους, όπου υπάρχουν παιδιά, άτομα που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα σχετικά με την παιδοφιλία-παιδική πορνογραφία.  

Ακόμη και στις περιπτώσεις προγραμμάτων συστηματικής θεραπευτικής παρέμβασης σε παιδόφιλους στις φυλακές του εξωτερικού, ένα σημαντικό μέρος υποτροπιάζει μετά την αποφυλάκισή του. 

Αντίστοιχα προγράμματα στη χώρα μας είναι σχεδόν ανύπαρκτα, με τεράστιες πιθανότητες η διαταραχή να συνεχιστεί και μετά την αποφυλάκιση.
Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτα για όλες τις μορφές της παιδικής κακοποίησης . Είναι 3 φορές πιο ευάλωτα για σεξουαλική κακοποίηση από ενήλικους από τα παιδιά του γενικού πληθυσμού (Sullivan P. M. & Knutson, J. F. 2000, Child Abuse and Neglect,) καθώς συνήθως εξαρτώνται περισσότερο από τους άλλους για την φροντίδα τους ή δεν συνειδητοποιούν ότι κακοποιούνται, μη γνωρίζοντας τι είναι κακοποίηση. 

Ίσως δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που τους
συμβαίνει, μη διαθέτοντας το κατάλληλο λεξιλόγιο. 

Ίσως, ακόμη κι αν μιλήσουν, να αντιμετωπίζονται με περισσότερη δυσπιστία από τους άλλους ή δεν θέλουν να μιλήσουν γιατί δε θέλουν να χάσουν την εύνοια αυτών που τα φροντίζουν. 

Τα ¾ των παιδιών του γενικού πληθυσμού, που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά δε θα μιλήσουν ποτέ κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας για την κακοποίηση (www.stopitnow.org.uk), μπορούμε λοιπόν να κατανοήσουμε πόσο δυσκολότερη είναι η αποκάλυψη για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. 

Το ότι δεν ακούμε λοιπόν για τέτοια περιστατικά δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνουν.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να προωθηθούν στα παιδιά με ειδικές ανάγκες ειδικά εκπαιδευτικά πακέτα σχετικά με την αυτοπροστασία τους (χρησιμοποιώνταπ.χ. εικόνες), και να μπει το μάθημα της αυτοπροστασίας στα παιδιά σε όλα τα σχολεία, ειδικών αναγκών και μη, ώστε τα παιδιά να γνωρίζουν τι είναι η κακοποίηση, να γνωρίζουν που μπορούν να απευθυνθούν και τι να κάνουν.

Μία πρόταση που ακούγεται συχνά είναι να κουβεντιάζουν τα παιδιά περισσότερο με τους γονείς. Είναι θετικό αλλά δεν αρκεί. Ξέρουν οι γονείς να αναγνωρίσουν τησεξουαλική κακοποίηση στα παιδιά και να τη διαχειριστούν σωστά; 

Και τα παιδιά που δεν έχουν γονείς; 

Ή εκείνα που τα κακοποιούν οι ίδιοι οι γονείς;
Τέλος, θεωρώ εξίσου σημαντική την δημιουργία ανεξάρτητου φορέα, που θα ασχολείται ειδικά με την προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών, που φιλοξενούνται σε ιδρύματα, ιδιωτικά ή δημόσια, ειδικών αναγκών και μη. 

Ο στόχος του φορέα αυτού θα είναι μέσω τακτικών επισκέψεων να μπορούν να παιδιά να μιλήσουν εμπιστευτικά σε κάποιον, που δε σχετίζεται με το ίδρυμα, για τα προβλήματα και τις ανάγκες τους. Οι επαγγελματίες επισκέπτες θα πρέπει να είναι ειδικά εκπαιδευμένοι στην επικοινωνία με παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά και στην ανίχνευση, εκπαίδευση κι ενημέρωση παιδιών και προσωπικού για την παιδική κακοποίηση. Πλούσιο εκπαιδευτικό υλικό για την αυτοπροστασία παιδιών με ειδικές ανάγκες δίνει για παράδειγμα το NSPCC (National Council for the Prevention of Child Abuse) της Αγγλίας.

Είτε από αυτήν ή οποιαδήποτε άλλη πηγή, σχετικό υλικό και τεχνογνωσία για την προστασία των παιδιών από τη σεξουαλική κακοποίηση υπάρχει. 

Έχουμε ευθύνη να ενημερωθούμε, να το χρησιμοποιήσουμε, να το εφαρμόσουμε, να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να σταματήσουμε την παιδική σεξουαλική κακοποίηση. Αυτό που ΔΕΝ έχουμε δικαίωμα να κάνουμε, είναι, να μείνουμε άπραγοι, και σε τυχόν επόμενο περιστατικό, να αναφωνήσουμε ως αθώοι ανίδεοι «Σοκ! Που να το ξέραμε.;..»
Πρεκατέ Βικτωρία, Εκπαιδευτικός-Ψυχολόγος-Συγγραφέας, Πρόεδρος του «ΜΕΝΤΟΡΑ για την Παιδική Προστασία και Ευημερία»

Όταν ο... Γιαννάκης δεν είναι απλά ζωηρός, τι κάνουμε; Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα Attention Deficit-Hyperactivity Disorder (ADHD)

Οι γονείς και οι δάσκαλοι αναφέρουν συχνά, ότι τα παιδιά «δεν μπορούν να ολοκληρώσουν την εργασία που τους ανατίθεται», «εύκολα διασπώνται», «δε μπορούν να συγκεντρωθούν»

Οι έφηβοι με ΔΕΠ-Υ, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στις σχολικές υποχρεώσεις τους, παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα επικοινωνίας και γίνονται δύσθυμοι. Οι πιο ήσυχοι έφηβοι μπορεί να θεωρηθούν τεμπέληδες ή με έλλειψη κινήτρου.

Όταν ο... Γιαννάκης δεν είναι απλά ζωηρός, τι κάνουμε;

Κλινικά Χαρακτηριστικά

• Τα κύρια συμπτώματα της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι Απροσεξία, Υπερκινητικότητα και Παρορμητικότητα, σε βαθμό μη αναμενόμενο από το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού.
• Η Υπερκινητική Διαταραχή (ΥΚΔ), αποτελεί τον σοβαρότερο υπότυπο της ΔΕΠ-Υ, που απαιτεί την παρουσία συμπτωμάτων και στους τρεις τομείς συμπεριφοράς, και πρωιμότερη ηλικία έναρξης.

ADHD is one of the most common disorders of childhood. ADHD occurs two to four times more commonly in boys than girls (male to female ratio 4:1 for the predominantly hyperactive type versus 2:1 for the predominantly inattentive type). While previously believed to be "outgrown" by adulthood, current opinion indicates that many children will continue throughout life with symptoms that may affect both occupational and social functioning. more...

• Αν και κάποια από τα κύρια συμπτώματα της διαταραχής, είναι παρόντα σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, τα χαρακτηριστικά της νόσου τείνουν να διαφοροποιούνται με την ηλικία.
• Ο επιπολασμός της ΔΕΠ-Υ είναι 3-4 φορές μεγαλύτερος στα αγόρια από τα κορίτσια. Το φύλο επηρεάζει επίσης και τη φύση των συμπτωμάτων της νόσου.
• Το 75% περίπου των ασθενών με ΔΕΠ-Υ έχουν και άλλες ψυχιατρικές διαταραχές.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) και η Υπερκινητική Διαταραχή (ΥΚΔ), είναι ψυχιατρικές διαταραχές που χαρακτηρίζονται από επίπεδα Απροσεξίας, Υπερκινητικότητας, και Παρορμητικότητας μη αναμενόμενα από το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού, του εφήβου ή του ενήλικα. 

Η Υπερκινητικότητα, η Απροσεξία και η Παρορμητικότητα, που αποτελούν φυσιολογικά χαρακτηριστικά παιδιών μικρής ηλικίας, βαθμιαία ελαττώνονται καθώς τα παιδιά ωριμάζουν και ενηλικιώνονται. Τα παιδιά όμως με ΔΕΠ-Υ διαχωρίζονται από τους συνομηλίκους τους, εξαιτίας της παρουσίας της τριάδας των παραπάνω συμπτωμάτων, σε βαθμό υπερβολικό, σε σχέση με την ηλικία και το φύλο τους. Η απόκλιση της συμπεριφοράς συχνά επιμένει σε άλλοτε άλλο βαθμό, στην εφηβεία και την ενήλικο ζωή.

Η ΔΕΠ-Υ και η ΥΚΔ είναι σχετιζόμενες διαταραχές, που διαφέρουν ως προς τη βαρύτητα και τον ακριβή κλινικό τους ορισμό. Η ΔΕΠ-Υ όπως ορίζεται από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειριδίο της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (Diagnostic and Statistical Manual, DSM-IV), απαιτεί την παρουσία 6 ή περισσοτέρων συμπτωμάτων από ένα τουλάχιστον τομέα συμπεριφοράς (Απροσεξία ή Υπερκινητικότητα-Παρορμητικότητα). 

Το DSM-IV, περιγράφει επίσης πέντε υποτύπους της ΔΕΠ-Υ, ανάλογα με το σύμπτωμα που επικρατεί (Τύπος με προεξάρχουσα Υπερκινητικότητα-Παρορμητικότητα, Τύπος με προεξάρχουσα Απροσεξία, Συνδυασμένος Τύπος, Σε μερική Ύφεση και Μη Αλλιώς Προσδιοριζόμενη). 

Αντίθετα, η ΥΚΔ ορίζεται από τη Διεθνή Ταξινόμηση των Διαταραχών, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (International Classification of Diseases, ICD-10), και απαιτεί την παρουσία συμπτωμάτων και από τους τρεις τομείς συμπεριφοράς σε περισσότερα από ένα πλαίσια. Η ΥΚΔ περιγράφει λοιπόν μια περισσότερο σοβαρή κατάσταση, υποκατηγορία της ΔΕΠ-Υ, με πρωιμότερη συνήθως έναρξη.

Τα συμπτώματα της Απροσεξίας, Υπερκινητικότητας και Παρορμητικότητας είναι παρόμοια και στις δύο διαταραχές και τείνουν να διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία. Καθώς το παιδί γίνεται έφηβος και κατόπιν ενήλικος, τα κύρια συμπτώματα της Υπερκινητικότητας-Παρορμητικότητας μειώνονται, ενώ η Απροσεξία επιμένει. Αργότερα μπορεί να παρατηρηθούν επιπρόσθετες δυσκολίες που σχετίζονται με χαμηλή αυτοεκτίμηση, φτωχή ακαδημαϊκή επίδοση και φτωχές διαπροσωπικές ικανότητες. Τα χαρακτηριστικά της Απροσεξίας, Υπερκινητικότητας, Παρορμητικότητας σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζονται στον πίνακα 1. 

Παιδιά

Στα παιδιά η Απροσεξία εκδηλώνεται σαν δυσκολία προσήλωσης της προσοχής σε μια συγκεκριμένη εργασία. Κατά τη διάρκεια του αυθόρμητου παιχνιδιού, τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο παίζοντας με το κάθε παιχνίδι και αλλάζουν παιχνίδια συχνότερα από ότι είναι αναμενόμενο για την ηλικία τους. Οι γονείς και οι δάσκαλοι αναφέρουν συχνά, ότι τα παιδιά «δεν μπορούν να ολοκληρώσουν την εργασία που τους ανατίθεται», «εύκολα διασπώνται», «δε μπορούν να συγκεντρωθούν». Το σύμπτωμα της Απροσεξίας παρουσιάζεται σε έντονο, δραματικό βαθμό, όταν ζητάμε από το παιδί να συγκεντρωθεί σε μια εργασία που είναι βαρετή και επαναλαμβανόμενη, όπως σχολικά μαθήματα ή μικροδουλειές στο σπίτι.

Ο χαμηλός αυτο-έλεγχος, η απαίτηση για άμεση ικανοποίηση των αναγκών και τα λάθη απροσεξίας είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά της Παρορμητικότητας. Τα παιδιά δυσκολεύονται να περιμένουν τη σειρά τους, είναι λεκτικά αδιάκριτα και ξεκινούν μια εργασία πριν ολοκληρωθούν οι οδηγίες με αποτέλεσμα να κάνουν λάθη. Λόγω της Παρορμητικότητας έχουν περισσότερα ατυχήματα από τους συνομηλίκους τους (Σχήμα 1) και είναι πιθανότερο να προκαλέσουν βλάβη ή να καταστρέψουν την ιδιοκτησία των άλλων. 

Όσοι δεν είναι γνώστες της διαταραχής χαρακτηρίζουν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ, σαν άτομα με έλλειψη αυτο-ελέγχου, ανεύθυνα, ανώριμα, αγενή.

Η Υπερκινητικότητα χαρακτηρίζεται από αυξημένη κινητική δραστηριότητα και ομιλία. Τα παιδιά κινούν νευρικά τα χέρια και τα πόδια, στριφογυρνούν στη θέση τους, είναι ανήσυχα και έχουν υπερβολική ή άσκοπη κινητικότητα σε σχέση με την εργασία που κάνουν. Αυτά τα παιδιά περιγράφονται από τους άλλους σαν «να έχουν μοτεράκι», ότι «δε μπορούν να καθίσουν σε ένα μέρος» ή ότι «μιλούν υπερβολικά». Συχνά κάνουν ασυνήθιστους ήχους και γενικά μιλούν υπερβολικά στη διάρκεια του παιχνιδιού ή της εργασίας.

Έφηβοι

Με την είσοδο του παιδιού στην εφηβεία τα κλινικά χαρακτηριστικά της διαταραχής αλλάζουν (βλέπε Πίνακα 1). Η ΔΕΠ-Υ στους εφήβους και τους ενήλικες μπορεί να παρουσιάζεται με διαφορετική συμπτωματολογία. 

Είναι απαραίτητο οι ειδικοί να γνωρίζουν τα κύρια συμπτώματα της διαταραχής στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή για να μπορούν να τα διαφοροποιούν από τη φυσιολογική εφηβική συμπεριφορά. Η Απροσεξία στους εφήβους με ΔΕΠ-Υ παραμένει επίμονα σαν πρόβλημα. Η αύξηση των ακαδημαϊκών υποχρεώσεων, κάνει φανερή την απόκλιση μεταξύ της ικανότητας του εφήβου για προσοχή και της προσοχής που πραγματικά απαιτείται, οδηγώντας σε χαμηλή σχολική επίδοση. 

Οι έφηβοι με ΔΕΠ-Υ, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στις σχολικές υποχρεώσεις τους, παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα επικοινωνίας και γίνονται δύσθυμοι. Οι πιο ήσυχοι έφηβοι μπορεί να θεωρηθούν τεμπέληδες ή με έλλειψη κινήτρου. Στην εφηβεία, καθώς η προσοχή διασπάται συχνά ακόμα και σε φυσιολογικούς εφήβους ιδιαίτερα σε εργασίες που δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον για αυτούς, είναι πολύ σημαντικό να διαφοροποιηθεί αυτή η «απροσεξία», από την ΔΕΠ-Υ. Η διαφορική διάγνωση μπορεί να γίνει με βάση το γεγονός ότι στη ΔΕΠ-Υ, τα συμπτώματα οδηγούν σε σημαντική έκπτωση των ακαδημαϊκών και κοινωνικών δεξιοτήτων. 

Σε αρκετές μελέτες έχει καταδειχτεί ο αυξημένος κίνδυνος κατάχρησης ψυχοδιεγερτικών ουσιών κατά την όψιμη εφηβεία και τη νεαρή ενήλικο ζωή στα άτομα με ΔΕΠ-Υ. Έχει μάλιστα παρατηρηθεί ότι οι έφηβοι με ΔΕΠ-Υ, έχουν σημαντικά μικρότερο χρόνο μετάβασης από την κατάχρηση ουσιών στην εξάρτηση σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους χωρίς ΔΕΠ-Υ.

Η Παρορμητικότητα στους εφήβους εκδηλώνεται σε πολλές δραστηριότητες, δημιουργώντας αρκετά προβλήματα στο σχολείο, την εργασία, την οικογένεια και τις κοινωνικές σχέσεις. Τα προβλήματα στην κοινωνική ζωή είναι σοβαρά και οδηγούν σε σύγκρουση με το νόμο, ενδο-οικογενειακές συγκρούσεις και σε μερικές περιπτώσεις σε απόπειρες αυτοκτονίας. Επίσης, δεν είναι σπάνιο οι έφηβοι με ΔΕΠ-Υ να εμπλέκονται σε ριψοκίνδυνες σεξουαλικές δραστηριότητες που συνοδεύονται από μεγάλα ποσοστά σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών και ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

Η Υπερκινητικότητα στην εφηβεία διαφοροποείται ποιοτικά καθώς η υπερβολική κινητικότητα των παιδιών μετατρέπεται σε ένα πιο εσωτερικευμένο και υποκειμενικό αίσθημα ανησυχίας. Αυτό συχνά εκλαμβάνεται από τους άλλους σαν πλήξη ή ανυπομονησία.

πηγή

Πάνω από 600.000 απροστάτευτα παιδιά στους δρόμους του Αφγανιστάν

Φτώχεια και διαφθορά

«Η φτώχεια επιδεινώνεται στο Αφγανιστάν και τα παιδιά εξαναγκάζονται να βρουν δουλειά, λέει η Σαφίκα Ζάερ, κοινωνική λειτουργός της οργάνωσης Ασιάνα, η οποία δουλεύει με αμερικανική βοήθεια. 

Η Ζαέρ συχνά τριγυρίζει στους δρόμους και στα πάρκα της Καμπούλ, όπου συχνάζουν τα παιδιά των δρόμων και τους ρωτά εάν τους ενδιαφέρει το σχολείο.

Οι κίνδυνοι για τα παιδιά είναι πολλοί, από τα ναρκωτικά έως τους αντάρτες και από τις εγκληματικές συμμορίες μέχρι τη σεξουαλική κακοποίηση.

«Παίρνουμε τα παιδιά και τους δείχνουμε τι κάνουμε εδώ και εάν συμφωνήσουν πάμε στην οικογένεια και μιλάμε μαζί τους», λέει η Ζαέρ.

Περίπου 7000 παιδιά στις μεγαλύτερες πόλεις του Αφγανιστάν παρακολουθούν τα σχολεία της Ασιάνα, στα οποία το κόστος της τροφής και της γραφικής ύλης, πληρώνονται από οικογένειες που έχουν δηλώσει χορηγοί.

Τα περισσότερα έχουν σπίτι, αλλά συνήθως οι κηδεμόνες τους είναι ανάπηροι και δεν μπορούν να δουλέψουν.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ανεξάρτητης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Αφγανιστάν(AIHRC), περίπου 60.000 ανήλικοι εργάζονται μόνο στην Καμπούλ.

«Τα τελευταία 3-4 χρόνια ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός εκτοπισμένων από τις περιοχές που έχουν πληγεί από τον πόλεμο έχουν εισρεύσει στην Καμπούλ να βρουν καταφύγιο», λέει ο Ναντέρ Ναντερί, ανώτατος επίτροπος της AIHRC.

Στις τρεις δεκαετίες του πολέμου, ο πληθυσμός της χώρας διπλασιάστηκε και πέρασε τα 30 εκατομμύρια, τέσσερα από τα οποία στην Καμπούλ.

«Ποτέ στο παρελθόν, η Καμπούλ και το Αφγανιστάν δεν είχαν κρίση ανθρώπων, μπορεί να ήταν φτωχοί αλλά είχαν τουλάχιστον ένα σπίτι», λέει ο Ναντερί, ο οποίος προσθέτει ότι η διαφθορά κάνει την κατάσταση χειρότερη.

«Η ευθεία σχέση ανάμεσα στη φτώχεια και τη διαφθορά είναι πάντοτε εκεί, τα περισσότερα προγράμματα σταματούν και δεν κατευθύνονται σε περιοχές που θα επηρεάσουν τη ζωή των ανθρώπων, επειδή εμπλέκεται η διαφθορά», λέει ο επικεφαλής της AIHRC.

Η κακοποίηση ωθεί τα παιδιά στους αντάρτες

Την έκταση των κοινωνικών προβλημάτων επισημαίνει η τηλεοπτική εκπομπή Omid (Ελπίδα) που μεταδίδεται εδώ και δύο χρόνια από τον τηλεοπτικό σταθμό Saba TV.

Η παραγωγός της εκπομπής, Ζαϊνάμπ Ραϊμί έχει ερευνήσει δεκάδες περιπτώσεις σε όλη την χώρα και βρήκε παιδιά, των οποίων οι γονείς έχουν εθιστεί στο όπιο, νεαρά αγόρια που έχουν στρατολογηθεί από τους Ταλιμπάν και ένα ανησυχητικό βαθμό σεξουαλικής κακοποίησης.

Εξηγεί μάλιστα την πρόσφατη περίπτωση ενός 13χρονου, ο οποίος δούλευε δύο μέρες τη βδομάδα καθαρίζοντας ένα γραφείο και τον οποίο κακοποιούσε σεξουαλικά το αφεντικό του.

«Το ανακαλύψαμε επειδή άρχισε να κάνει σκίτσα που υπονοούσαν ότι υπάρχει κάτι, έκλαιγε όταν μου έλεγε την ιστορία, λέει η Ραϊμί, η οποία εκφράζει την άποψη ότι η στέρηση και η κακοποίηση ωθούν τα παιδιά στους αντάρτες.

«Το χειρότερο είναι τα παιδιά τα οποία οι Ταλιμπάν αναγκάζουν να πάνε μαζί τους για λίγα λεφτά, ήταν ανάμεσα στα 7 και στα 18 με όπλα και κανονική εκπαίδευση», λέει η ερευνήτρια παραγωγός.

Δώσε αγάπη στα μικρά παιδιά

ΜΠΕΣ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΙΛΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ 

ΚΑΙ ΑΝΑΔΟΧΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ 

ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΚΟΜΕΙΟΥ 

«Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ»

Θεσσαλονίκης.

Με αγκαλιές παραμύθια, παιχνίδια, τραγούδια προσφέρουν τα ψυχοκινητικά ερεθίσματα που είναι απαραίτητα για την ισορροπημένη ανάπτυξη και την συναισθηματική ασφάλεια των παιδιών. 

Διαπιστώνεται ότι τα παιδιά παύουν να έχουν τα συμπτώματα του ιδρυματισμού. 

Γελούν, αρχίζουν και μιλούν, προσμένουν την αγαπημένη τους εθελόντρια.

Πληροφορίες